| dbpprop:abstract
|
- Historical fiction is a genre in which the plot is set amidst historical events, or more generally, in which the author uses real events but adds a fictional character.
- Ein historischer Roman ist ein fiktionales Prosawerk, dessen Handlung in einer historischen Zeit spielt.
- La novel·la històrica és un tipus de narrativa que va sorgir com a gènere independent durant el Romanticisme, amb l'obra de Walter Scott. El gust pel passat medieval heroic va portar a ambientar-hi les novel·les. Des de llavors, han proliferat les històries ambientades en diferents períodes dirigides a un públic massiu. Es busca recrear l'ambient d'època, sovint amb documentació per part de l'autor, si bé és més important la versemblança narrativa que el rigor històric, ja que es tracta d'obres de ficció. Per a alguns crítics, es tracta d'una novel·la de gènere de qualitat menor, però la seva enorme varietat temàtica i estructural en fa difícil fer un judici global. Moltes d'elles intenten donar un missatge sobre el present a través de l'exemple del passat, en d'altres el que prima és l'exotisme d'una societat diferent a la del lector. Una variant contemporània que ha esdevingut un gènere independent és l'obra que planteja una història alternativa, l'ucronia. Entre els crítics d'aquest gènere destaca György Lukács, marxista, qui va definir la relació entre la novel·la històrica i el present del lector.
- Historický román je román, jehož děj je zasazen do vzdálenější minulosti, především na významná období historických změn. Je zpravidla psán obvyklým jazykem, někdy jsou ale některé části textu (téměř vždy jména, někdy dialogy a podobné pasáže) k dokreslení koloritu psány archaičtějším jazykem. Popisy se (ne vždy úspěšně) snaží o historicky věrné líčení a vystižení dané doby.
- La novela histórica es un subgénero narrativo propio de romanticismo en el siglo XIX, pero con una gran vitalidad aún durante el siglo XX. Según György Lukács, toma por propósito principal ofrecer una visión verosímil de una época histórica preferiblemente lejana, de forma que aparezca una cosmovisión realista e incluso costumbrista de su sistema de valores y creencias. En este tipo de novelas han de utilizarse hechos verídicos aunque los personajes principales sean inventados. Al contrario que la novela pseudohistórica del siglo XVIII, de fin meramente moralizante, la novela histórica exige del autor una gran preparación documental y erudita, ya que de lo contrario ésta pasaría a ser otra cosa: una novela de aventuras, subgénero en la que la historia se convierte solamente en un pretexto para la acción, como sucede, por ejemplo, en la mayor parte de las novelas de Alexandre Dumas padre. Por el otro extremo se llega también a desnaturalizar el género con lo que se llama historia novelada, en la que los hechos históricos predominan claramente sobre los hechos inventados, que es lo que ocurre por ejemplo con Hernán Pérez del Pulgar, el de las Hazañas, de Francisco Martínez de la Rosa. La historia novelada da pábulo a disquisiciones del autor y la historia es sólo un pretexto para exponer sus teorías, de forma que con frecuencia posee un carácter casi ensayístico.
- Historiallinen romaani on kirjallisuudenlaji ja romaanin alalaji, jossa tapahtumat sijoittuivat pääasiassa aikaan, joka kirjoitushetkestä katsottuna on historiallista menneisyyttä. Historiallisen romaanin kirjoittajalla ei tarvitse olla omia kokemuksia kirjan kuvaamista ajoista. Historialliset romaanit eroavat historiasävytteisistä fantasiaromaaneista ja vaihtoehtoista historiaa kuvaavista romaaneista siinä, että historialliset romaanit sijoittuvat todellisen maailman todellisille aikakausille, vaikka niissä on yleensä fiktiivisiä henkilöitä. Kirjailijan omaa aikaa kuvaavia romaaneja ei yleensä lasketa historiallisiksi romaaneiksi, vaikka ne myöhempien lukijoiden silmissä kuvaavat historiallista aikaa. Historialliset romaanit perustuvat yleensä ainakin jossakin määrin historiantutkimuksen tuottamaan tietoon, ja niissä voi olla mukana myös todellisia historiallisia henkilöitä. Historiantutkimuksesta poiketen historiallinen romaani on kuitenkin pohjimmiltaan fiktiota. Fiktion ja faktan osuus vaihtelee eri historiallisissa romaaneissa.
- Un roman historique est un roman qui prend pour toile de fond un épisode (parfois majeur) de l'Histoire, il mêle généralement des événements -des personnages- réels et fictifs. Le roman historique est apparu fin XVII siècle avec comme principaux auteurs Madame de Lafayette et César Vichard de Saint-Réal. Le roman historique s'efforce d'apparaître vraisemblable en regard de la vérité historique et l'auteur s'appuie généralement sur une importante documentation. La plus célèbre étude sur le sujet est Le Roman historique, du critique communiste hongrois Georg Lukacs. Contrairement au romancier, l'écrivain de roman historique ne remet en cause aucune notion, ni n'invente aucun évènement, ni ne crée aucun univers, il se contente de (ré)écrire l'Histoire, et non pas d'écrire une histoire. Si la fiction historique est un ensemble rassemblant le roman historique et le film à caractère historique, il est souvent assimilé au seul genre cinématograhique.
- A történelmi regény olyan regény, mely valamely történelmi korban játszódik. A 19. században, a romantika korában vált igazán népszerűvé; első híres írói közé tartoztak Walter Scott és Victor Hugo. Főhőse vagy történelmi személy, vagy pedig kitalált alak, de a mellékszereplők közt történelmi alakok is vannak. A regény megírását rendszerint alapos kutatás előzi meg. Számos történelmi regény fontos szerepet játszott abban, hogy Európában feltámadt az érdeklődés a középkor iránt. A Notre Dame-i toronyőr segített elindítani Franciaországban a gótikus műemlékek megmentésére irányuló mozgalmat, ami végül a Monuments historiques alapításához vezetett. A történelmi regény ezenkívül gyakran segítette a nemzeti öntudat kialakulását. Több szerző azért helyezte történelmi környezetbe regényét, hogy annak mondanivalója elkerülje a cenzúra figyelmét. A leghíresebb magyar történelmi regények szerzői Jókai Mór, Gárdonyi Géza, Mikszáth Kálmán, Móricz Zsigmond és Móra Ferenc.
- Il romanzo storico è un genere letterario nato nel 1819 dalla mente di Walter Scott, autore del primo libro di questo genere, chiamato Ivanhoe. Walter Scott creò un nuovo genere, il romanzo storico: Waverley, pubblicato nel 1814, ne è generalmente considerato il capostipite. Ciò nonostante, tematiche storiche erano già state trattate in passato: basti pensare, ad esempio, ai drammi di Shakespeare, che analizzavano la crisi del sistema feudale e l’autodistruzione cui si stava votando l’aristocrazia. Vi sono anche esempi di romanzi detti “storici” nei secoli XVII e XVIII, ma questi potevano essere considerati tali solo nel senso che le vicende in essi narrate si svolgevano su di uno scenario storico, mentre pensieri, psicologia e costumi dei personaggi in essi descritti erano modernizzati, ovvero riflettevano atteggiamenti tipici dell’età cui apparteneva lo scrittore. La produzione storica di Walter Scott fu fortemente influenzata dai notevoli mutamenti che avevano modificato il volto dell’Europa nel corso del Settecento: la rivoluzione francese segnò profondamente il vecchio continente; molto probabilmente fu la prima volta in cui il popolo giocò un ruolo fondamentale nella storia della propria nazione. In realtà, ciò che accadde fu che, per la prima volta, il suo influsso fu notato: si capì che il corso della storia poteva essere modificato non solo dalle grandi personalità storiche, ma anche dalle persone comuni, dalle sfere più basse del popolo. Le coscienze mutarono: tutto ciò si ritrova in queste opere. Rispetto ai suoi predecessori, Scott introduce soprattutto l’ampia descrizione dei costumi dell’epoca cui si riferisce la vicenda narrata, con una particolare attenzione per il percorso psicologico e le azioni che riconducono inevitabilmente alla vicenda narrata; tutto ciò è reso anche grazie all’ampio uso dei dialoghi. Qui sta la vera innovazione: i suoi romanzi scozzesi, infatti, non sono stati gli unici componimenti, nella sua vasta produzione, a trattare tale argomento. Ricordiamo, ad esempio, la raccolta di ballate Minstrelsy of the Scottish Border (1802–03) e i brevi poemi narrativi The Lay of the Last Minstrel (1805), Marmion (1808) e The Lady of the Lake (1810). Anche queste prime opere, seppure ambientate in tempi più antichi (l’ultima di queste si svolge nel XVI secolo) narrano dello scontro fra due differenti stili di vita, quello vecchio delle Highlands che si scontra con le leggi e l’ordine del nuovo governo nelle Lowlands. Proprio grazie al successo di questi primi lavori in versi, egli fu spinto a comporre opere in prosa, che avrebbero dovuto riprendere e sviluppare le stesse vicende narrate nei primi. Ci si può chiedere, a questo punto, quali furono i motivi che spinsero Scott ad abbandonare questa forma d’espressione che tanto successo gli aveva procurato, per dedicarsi ad un genere che, all’epoca, era considerato secondario. Non bisogna, infatti, dimenticare che i canoni letterari del periodo (e, più in generale, della storia della letteratura attraverso i secoli) vedevano come forma letteraria somma la poesia, ed in particolare il poema epico: ciascun letterato, che tale volesse essere considerato, avrebbe necessariamente dovuto cimentarsi con essa. Scott ebbe certamente ben presente tutto ciò, nel momento in cui decise di dedicarsi alla prosa: quest’ultima offriva una chance in più rispetto alla prima, ovvero la possibilità di sfruttare l’enorme potenzialità insita nei dialoghi. Essi costituiscono un tratto distintivo della produzione di Scott: in essi si esplica a pieno l’animo dei personaggi, trovano sfogo sentimenti e pensieri, si presentano e si chiariscono immediatamente i contrasti; attraverso le varie conversazioni il lettore può penetrare a fondo nell’animo di ogni singolo personaggio, senza bisogno di ragguagli del narratore, perché la natura stessa di questo espediente letterario non necessita né di un mediatore, né di qualcuno che spieghi che cosa sta accadendo. Tutto prende forma di fronte al lettore, come se venisse accompagnato lentamente verso quella che sarà la vicenda culminante, comprendendone a fondo, per di più, ogni singolo aspetto; in questo consiste la vera forza del dialogo, che non va visto come un semplice scambio di battute, ma come un vero e proprio espediente narrativo con il quale convogliare tutta una serie di informazioni necessarie alla completa comprensione dell’accaduto. In pratica, Scott scelse di mostrare attraverso i sentimenti e le idee degli stessi protagonisti i grandi mutamenti che riguardavano un’intera società. Altro grande cambiamento consiste nella scelta dei suoi “eroi”: Scott è stato aspramente criticato per la sua decisione di porre al centro delle vicende un “eroe medio”, da con confondersi, però, con il termine mediocre. L’eroe medio di Scott è, in realtà, un’innovazione fondamentale per la storia ed il successivo evolversi del romanzo storico: questi, infatti, supera la concezione romantica dell’eroe inteso come personalità eccezionale, al di fuori dei canoni. Il suo eroe non racchiude nulla di tutto ciò in sé, ma può essere considerato come il rappresentante di correnti sociali e di forze storiche, in quanto proviene non dalle sfere alte del popolo, che nella realtà sono una parte piuttosto limitata della società, ma da un livello medio, rappresentativo della maggioranza della popolazione. La ragione principale per una scelta tale consiste nella libertà che un’alternativa del genere concede: nessuna fonte storica o documento attesta, come accade invece per le grandi figure storiche, ciò che fecero uomini come Waverley o Francis Osbaldistone, perché essi non sono esistiti, a differenza dei protagonisti del passato per i quali, invece, esiste una vasta documentazione. Sono, dunque, personaggi mai esistiti, ma che avrebbero potuto esserlo, perché rappresentativi di ampie fasce della comunità: la loro forza sta proprio in tale verosimiglianza. Scott li può fare agire liberamente perché, pur rappresentando tipologie umane realmente esistenti, non sono legati alla verità storica e, quindi, hanno piena libertà d’azione, senza timore di confutazione da parte della storia ufficiale. Il timore che Scott provò per la diffusione di questi lavori innovativi lo spinse a pubblicare sia Waverley che i romanzi successivi in forma anonima ed a celare il suo nome per molti anni dopo il loro rilascio nonostante l’inatteso successo: il suo timore nasceva dal fatto che la scelta di abbandonare la poesia per dedicarsi alla prosa, ancora considerata di secondo ordine, avrebbe potuto causargli aspre critiche. Dalle sue parole emerge tutta l’ansia di una persona che è consapevole di aver creato qualcosa di totalmente nuovo, ma che è, allo stesso tempo, incerta circa il responso del pubblico
- 歴史小説（れきししょうせつ）は、主として歴史上に実在した人物を用い、ほぼ史実に即したストーリー、又はその時代を設定して、その中での空想上の物語が書かれたものが展開される小説のことである。
- De historische roman is een roman waarvan de verhaalstof gebaseerd is op (in de regel) waar gebeurde historische gebeurtenissen, en/of bestaand hebbende personen. De verhouding tussen gegevens uit de historische empirie en de wijze waarop een schrijver die omzet tot een (semi)fictioneel relaas - in andere woorden: de referentialiteit van een tekst - is uiterst delicaat. Hoe subtiel die kwestie ligt wordt onmiddellijk duidelijk als het genre van de historische roman wordt afgezet tegen dat van de biografie. Beide genres kunnen gebaseerd zijn op gedegen historisch onderzoek en beide kunnen met bijzonder veel verteltalent zijn neergezet, maar de biografie verantwoordt de bronnen uitvoerig, terwijl de historische roman dat in de regel niet doet (zelfs al neigen moderne schrijvers ertoe een bronnenlijstje aan hun roman toe te voegen). Het onderscheid zit hem eerst en vooral daarin dat de schrijver van de historische roman meer ruimte geeft aan zijn verbeeldingskracht. Maar ook dan zijn er tal van varianten. De schrijver kan zich strikt houden aan historische feiten, de auteur kan de feiten plaatsen binnen of omvormen tot een geheel dat een persoonlijke signatuur draagt, of historische feiten kunnen soms niet meer zijn dan een aanleiding tot een relaas waarin de verbeelding belangrijker is dan de weergave van een historische werkelijkheid; uiteraard staat deze laatste variant het dichtste bij de fictionele roman. Het is in de regel in de weergave van dialogen en de gedachten van de optredende verhaalfiguren dat een schrijver zijn verbeelding het sterkst moet aanspreken, omdat gedachten en dialogen maar heel zelden letterlijk door de geschiedenis zijn overgeleverd. Als het gaat om de exacte weergave van de historische werkelijkheid, kan een auteur het zich niet veroorloven te zondigen tegen de exacte weergave van jaartallen of de weergave van een geografische situatie die uit de geschiedkundige bronnen bekend is. Doet hij of zij dit toch, dan spreken we van een anachronisme. In de postkoloniale literaturen geniet het genre hernieuwde belangstelling van schrijvers die een herschrijving van de geschiedenis middels fictioneel proza beogen. De historische roman nam vooral in de Romantiek een grote vlucht, in het werk van Walter Scott (die in de 20e eeuw vooral bekend bleef dankzij de verfilming van zijn Ivanhoe). Het genre heeft in praktisch alle nationale literaturen wel belangrijke vertegenwoordigers gehad: In de Franse literatuur: Alfred de Vigny, Victor Hugo, Alexandre Dumas père, Honoré de Balzac, Émile Zola, Gustave Flaubert en Marguerite Yourcenar. In de Engelse literatuur: Walter Scott, Daniel Defoe, Jonathan Swift, Henry Fielding, Thomas Hardy. In de Italiaanse literatuur: Alessandro Manzoni en Umberto Eco. In de Russische literatuur: Leo Tolstoj en Aleksandr Solzjenitsyn. In de Poolse literatuur: Henryk Sienkiewicz. In de Vlaamse literatuur: Hendrik Conscience en Louis Paul Boon. In de Nederlandse literatuur: Jacqueline Zirkzee, Jacob van Lennep, Geertruida Bosboom-Toussaint, Louis Couperus, Arthur van Schendel, Simon Vestdijk, Hella Haasse, Theun de Vries, Johan van de Walle, Inez van Dullemen, P.F. Thomése, Thomas Rosenboom, Thea Beckman en Arthur Japin. In de Surinaamse literatuur: Albert Helman, Cynthia Mc Leod en John de Bye. In de Latijns-Amerikaanse literatuur zijn Gabriel García Márquez, Alejo Carpentier, Carlos Fuentes en Mario Vargas Llosa belangrijke vertegenwoordigers van het genre. De verhalende geschiedschrijving, zoals die met succes werd beoefend door bijvoorbeeld Emmanuel Le Roy Ladurie met zijn Montaillou (1975), wordt niet tot de historische roman gerekend. Opmerkelijk is overigens dat in de regel slechts die romans worden aangemerkt als historische roman, die in hun verhaalstof een zekere distantie tot de materie bewaren. Men zou met evenveel recht het werk van auteurs die een relaas geven van het recente verleden als historische roman kunnen benoemen. In die zin zou Multatuli's Max Havelaar waarin hij de koloniale Indische wereld neerzette, evengoed een historische roman kunnen heten als het werk van van Ben Okri over Nigeria of A.F. Th. van der Heijden over de jaren zeventig van de 20e eeuw in Nederland. Autobiografieën worden niet tot het genre gerekend, omdat het fictionele element daarin geacht wordt zeer klein te zijn (wat overigens zeker niet altijd zo is), evenmin als de verhalende geschiedschrijving.
- Historisk roman er en romantradisjon som oppstod under romantikken på 1800-tallet, men har røtter til historiediktningen, som regnes som en av de eldste litterære grenene ved siden av kjærlighetsdiktningen og kan spores helt tilbake til nedskrivelsen av Homers eposer. Romantradisjonen var et viktig ledd i utviklingen av nasjonalfølelsen i mange land, spesielt i Europa, i løpet av 1800-tallet og gjorde vanlige folk bevisste om sin egen historie spesielt rundt middelalderen. I en historisk roman blir en historisk periode eller en person karakterisert i lyset av den perioden forfatteren lever i. Forfattere som skotten Sir Walter Scott og franskmannen Victor Hugo var sentrale forfattere som var med på å utvikle tradisjonen. Den historiske romanen var en meget populær romantradisjon under Romantikken og Nasjonalromantikken på 1800-tallet, men regnes fremdeles som en populær tradisjon etter romantikkperiodenes slutt. Henryk Sienkiewicz og Sigrid Undset er eksempler på forfattere som har vunnet Nobelprisen i litteratur i årene 1905 og 1928 på grunn av sine historiske romaner.
- Powieść historyczna - jedna z odmian powieści, której powstanie w nowożytnej formie datuje się na początek XIX w. Jednak jej korzenie, według niektórych badaczy, sięgają starożytności, a przede wszystkim - średniowiecznych romansów rycerskich, czy późniejszych XVI lub XVII-wiecznych romansów awanturniczych. Powieść historyczna jest tworem dymorficznym, powstałym na dwóch podstawowych płaszczyznach konstrukcji fabuły - historycznej i literackiej, przy czym w zależności od obowiązujących nurtów czy prądów literackich, zdolności pisarskich twórców i oczekiwań czytelniczych, wzajemny stosunek tych dwóch płaszczyzn w trakcie ewolucji gatunku ulegał zmianie.
- Romanul istoric este unul din tipurile de roman. El pendulează între ficţiune şi document. Este o ficţiune, dar cu anumite momente (date, evenimente, limbaj) identificabile şi în alte scrieri de specialitate, sau texte vechi, în special, cronici istorice. Personajele pot fi reale sau ficţionale.
- Истори́ческий рома́н — условное обозначение для разнородных по структуре и композиции романов, в которых повествуется об исторических событиях более или менее отдалённого времени, а действующими лицами (главными или второстепенными) могут выступать исторические личности. В европейской культуре общепринятым основоположником и первым классиком жанра был Вальтер Скотт, хотя он имел предшественников. Жанр получил расцвет в эпоху романтизма и сохранял популярность в последующие периоды. К наиболее известным писателям этого жанра относятся также Виктор Гюго, Фенимор Купер, Алессандро Мандзони, Генрих Клейст, Александр Дюма-отец, в русской литературе — Александр Пушкин, Михаил Загоскин, Иван Лажечников, в советской — Юрий Тынянов, Алексей Николаевич Толстой, Сергей Сергеев-Ценский, Василий Ян, Валентин Пикуль, Дмитрий Балашов, Булат Окуджава, Юрий Давыдов и др.
- Historisk roman är benämningen på en skönlitterär genre, för en roman som utspelas i förfluten tid, vars tid den skildrar är ett av berättelsens motiv eller mycket betydande. Samtliga romaner som utspelas i en förfluten tid är inte historiska romaner, så heller inte romaner författade i förfluten tid. I vissa fall kan det vara en bedömningsfråga. Almqvists roman Drottningens juvelsmycke kan inte betraktas som en sådan, då den är författad någorlunda i berättelsens samtid. Däremot Umberto Ecos Rosens namn, eller Jan Guillous böcker om Arn, vare sig man anser att människornas villkor i denna är sanna eller ej, eller den historiska framställningen är realistisk. En annan slags historisk roman är en skönlitterär framställning av en historisk person, till exempel Kleopatra, där fakta blandas med fiktion. Många kärleksromaner är också historiska romaner. Icke att förväxla med "roman av historiska mått", en klassiker. Genren har varit mycket populär sedan romantiken; Walter Scott brukar hållas för den historiska romanens upphovsman. Dock skrev även Madeleine de Scudéry historiska romaner, men deras allegoriska framställningssätt skiljer dem från de moderna romanerna. Handlingen i en historisk roman ligger mycket nära den historiska verkligheten. Normalt förekommer ingen källredovisning. Författaren återger inte ordagrant från historiska dokument utan skriver med ett mer diktat, skönlitterärt intryck. Tillämpar fokalisering i högre grad än till exempel dramadokumentären. Namnen på personerna i romanen är ofta fingerade. Inre monolog förekommer. Se även historisk film.
- Історична повість побудована на історичному сюжеті, у якому широко відтворюються певна епоха та її діячі. такі твори мають історичний колорит – наявність прикмет історичного минулого: імена людей, історичних героїв, описи старовинних звичаїв, Згадки про історичні події тощо. Див. також: Повість
|
| rdfs:comment
|
- Historical fiction is a genre in which the plot is set amidst historical events, or more generally, in which the author uses real events but adds a fictional character.
- Ein historischer Roman ist ein fiktionales Prosawerk, dessen Handlung in einer historischen Zeit spielt.
- La novel·la històrica és un tipus de narrativa que va sorgir com a gènere independent durant el Romanticisme, amb l'obra de Walter Scott. El gust pel passat medieval heroic va portar a ambientar-hi les novel·les. Des de llavors, han proliferat les històries ambientades en diferents períodes dirigides a un públic massiu.
- Historický román je román, jehož děj je zasazen do vzdálenější minulosti, především na významná období historických změn. Je zpravidla psán obvyklým jazykem, někdy jsou ale některé části textu (téměř vždy jména, někdy dialogy a podobné pasáže) k dokreslení koloritu psány archaičtějším jazykem. Popisy se (ne vždy úspěšně) snaží o historicky věrné líčení a vystižení dané doby.
- La novela histórica es un subgénero narrativo propio de romanticismo en el siglo XIX, pero con una gran vitalidad aún durante el siglo XX. Según György Lukács, toma por propósito principal ofrecer una visión verosímil de una época histórica preferiblemente lejana, de forma que aparezca una cosmovisión realista e incluso costumbrista de su sistema de valores y creencias. En este tipo de novelas han de utilizarse hechos verídicos aunque los personajes principales sean inventados.
- Historiallinen romaani on kirjallisuudenlaji ja romaanin alalaji, jossa tapahtumat sijoittuivat pääasiassa aikaan, joka kirjoitushetkestä katsottuna on historiallista menneisyyttä. Historiallisen romaanin kirjoittajalla ei tarvitse olla omia kokemuksia kirjan kuvaamista ajoista.
- Un roman historique est un roman qui prend pour toile de fond un épisode (parfois majeur) de l'Histoire, il mêle généralement des événements -des personnages- réels et fictifs. Le roman historique est apparu fin XVII siècle avec comme principaux auteurs Madame de Lafayette et César Vichard de Saint-Réal. Le roman historique s'efforce d'apparaître vraisemblable en regard de la vérité historique et l'auteur s'appuie généralement sur une importante documentation.
- A történelmi regény olyan regény, mely valamely történelmi korban játszódik. A 19. században, a romantika korában vált igazán népszerűvé; első híres írói közé tartoztak Walter Scott és Victor Hugo. Főhőse vagy történelmi személy, vagy pedig kitalált alak, de a mellékszereplők közt történelmi alakok is vannak. A regény megírását rendszerint alapos kutatás előzi meg.
- Il romanzo storico è un genere letterario nato nel 1819 dalla mente di Walter Scott, autore del primo libro di questo genere, chiamato Ivanhoe. Walter Scott creò un nuovo genere, il romanzo storico: Waverley, pubblicato nel 1814, ne è generalmente considerato il capostipite.
- 歴史小説（れきししょうせつ）は、主として歴史上に実在した人物を用い、ほぼ史実に即したストーリー、又はその時代を設定して、その中での空想上の物語が書かれたものが展開される小説のことである。
- De historische roman is een roman waarvan de verhaalstof gebaseerd is op (in de regel) waar gebeurde historische gebeurtenissen, en/of bestaand hebbende personen. De verhouding tussen gegevens uit de historische empirie en de wijze waarop een schrijver die omzet tot een (semi)fictioneel relaas - in andere woorden: de referentialiteit van een tekst - is uiterst delicaat.
- Historisk roman er en romantradisjon som oppstod under romantikken på 1800-tallet, men har røtter til historiediktningen, som regnes som en av de eldste litterære grenene ved siden av kjærlighetsdiktningen og kan spores helt tilbake til nedskrivelsen av Homers eposer. Romantradisjonen var et viktig ledd i utviklingen av nasjonalfølelsen i mange land, spesielt i Europa, i løpet av 1800-tallet og gjorde vanlige folk bevisste om sin egen historie spesielt rundt middelalderen.
- Powieść historyczna - jedna z odmian powieści, której powstanie w nowożytnej formie datuje się na początek XIX w. Jednak jej korzenie, według niektórych badaczy, sięgają starożytności, a przede wszystkim - średniowiecznych romansów rycerskich, czy późniejszych XVI lub XVII-wiecznych romansów awanturniczych.
- Romanul istoric este unul din tipurile de roman. El pendulează între ficţiune şi document. Este o ficţiune, dar cu anumite momente (date, evenimente, limbaj) identificabile şi în alte scrieri de specialitate, sau texte vechi, în special, cronici istorice. Personajele pot fi reale sau ficţionale.
- Historisk roman är benämningen på en skönlitterär genre, för en roman som utspelas i förfluten tid, vars tid den skildrar är ett av berättelsens motiv eller mycket betydande. Samtliga romaner som utspelas i en förfluten tid är inte historiska romaner, så heller inte romaner författade i förfluten tid. I vissa fall kan det vara en bedömningsfråga. Almqvists roman Drottningens juvelsmycke kan inte betraktas som en sådan, då den är författad någorlunda i berättelsens samtid.
- Історична повість побудована на історичному сюжеті, у якому широко відтворюються певна епоха та її діячі.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
