Hisham ibn Abd al-Malik (691 – 6 February 743) (Arabic: هشام بن عبد الملك‎‎) 10th Umayyad caliph who ruled from 724 until his death in 743. When he was born in 691 his mother named him after her father.

Property Value
dbo:abstract
  • هشام بن عبد الملك الأموي القرشي (71-125 هـ) (691 م - 743 م) كان عاشر خلفاء بني أمية (حكم: 105-125 هـ/724-743 م)، في عهده بلغت الإمبراطورية الإسلامية أقصى اتساعها، حارب البيزنطيين واستولت جيوشه على ناربونه وبلغت أبواب بواتيه (فرنسا) حيث وقعت معركة بلاط الشهداء. ولد في دمشق. بويع للخلافة بعد وفاة أخيه يزيد عام 723 م. وتزايدت في عهده العصبية القبلية بين المضرية واليمانية، واشتعلت فتن وثورات عديدة في أنحاء الدولة: ثورة الخوارج والشيعة في الكوفة (بقيادة زيد بن علي بن الحسين)، والبربر في المغرب؛ وكذلك اضطربت الفتن في بلاد ما وراء النهر، وقد قضى عليها جميعاً بحنكته ودهائه وقوته. في عهده صار للدولة الأموية أضافة للعاصمة الدائمة ومقر الخلافة دمشق، وعاصمة صيفية وهي مدينة الرصافة على نهر الفرات بسوريا تسمى رصافة هشام عرفت بأنها جنات وبساتين مصغرة عن بساتين دمشق، أهتم بتنظيم الدواوين، وعمل على رعاية العلم والثقافة، وترجمت في عهده الكثير من المؤلفات. عمل على إصلاح الزراعة فجفف المستنقعات وزاد مساحة الأراضي المزروعة على ضفاف الأنهار وفي ارجاء الدولة. واهتم بالتوسعات، وحقق العديد من الانتصارات على الروم وفي جنوبي بحر الخزر. تميز عهده بسيادة الأمان في بلاد الشام وارجاء البلاد الإسلامية. توفي بالرصافة، ويعتبر من الخلفاء الأمويين الأقوياء. (ar)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (691 – 6 February 743) (Arabic: هشام بن عبد الملك‎‎) 10th Umayyad caliph who ruled from 724 until his death in 743. When he was born in 691 his mother named him after her father. (en)
  • Hischām ibn ʿAbd al-Malik (arabisch هشام بن عبد الملك, DMG Hišām ibn ʿAbd al-Malik * 691; † 743) war der zehnte und letzte bedeutende Kalif der Umayyaden (724–743). (de)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (691–743) (árabe: هشام بن عبد الملك). Califa Omeya que gobernó a partir del 724 hasta su muerte en 743. Cuarto hijo del Califa Abd al-Malik y de su mujer y prima sobrina tercera, hija del Califa Yazid I. La herencia del califato de su hermano Yazid II, para Hisham era la recepción de un imperio con diversos problemas. Él sin embargo, resultaría eficaz en atender estos problemas, y en permitir que el imperio Omeya continuase como entidad. Su largo gobierno fue eficaz, y consideró un renacimiento de las reformas que fueron originadas por el gobierno de Umar bin Abd al-Aziz. Como su hermano Walid I, Hisham era un gran patrón de los artes, y reanimó otra vez las artes en el imperio. También fomentó el crecimiento de la educación construyendo más escuelas, y quizás lo más importante, supervisando la traducción de numerosas obras maestras literarias y científicas en árabe. Volvió a una interpretación más terminante de la Sharia como la que tenía Umar, y la hizo cumplir, incluso sobre su propia familia. Su capacidad de estar bien con el clan de los Omeya pudo haber sido un factor importante en su éxito, y puede señalarse el porqué en su hermano Yazid II fue ineficaz. En el frente militar su imperio sufrió una serie de reveses. Los ejércitos enviados por Hisham para terminar la rebelión hindú en Sindh, eran victoriosos cuando el gobernante hindú Jai Singh fue asesinado. Esto permitió que los Omeyas reafirmara su poder sobre algunas porciones de sus provincias en la India. En España, los conflictos internos de los años pasados fueron terminados, y Hisham montó un gran ejército que entró en Francia donde después de éxitos iniciales, fue derrotado en la Batalla de Poitiers (732) por Carlos Martel que condujo a una serie de operaciones posteriores militares en la región. También hizo frente a otra derrota importante amanos de los bizantinos en la Batalla de Akroinon. En África del norte, una gran rebelión bereber fue abortada después de una serie de derrotas. Hisham también hizo frente a una rebelión de los ejércitos del Zayd bin Ali, nieto de Husayn bin Ali, que sin embargo fue derrotada fácilmente. A pesar de los éxitos de Hisham, los Abasidas continuaban ganando poder, construyendo bases de su poderío en Jorasán e Iraq. Sin embargo, no demostrarían ser lo bastante fuertes para realizar un movimiento todavía. A la muerte de Hisham, su sobrino Walid II lo sucedió. Su hijo Mu'awiya ibn Hisham tuvo de una concubina esclava cristiana berebere de la tribu Nafza un hijo Abderramán I, el primer emir independiente de Córdoba en 756. (es)
  • Hichām ou ʾAbū Al-Walīd Hichām ibn ʿAbd Al-Malik (en arabe : أبو الوليد هشام بن عبد الملك), né en 691 et mort le mercredi 6 février 743, est le dixième calife omeyyade. Il succède à son frère Yazīd II en 724. Il est le quatrième fils de ʿAbd Al-Malik à devenir calife. Son assez long règne marque l'apogée militaire du Califat omeyyade. (fr)
  • 父は第5代カリフのアブドゥルマリクである。724年に即位する。 彼の時代はまず外圧に苦しめられた。ホラーサーンとその東北部では西突厥から自立した突騎施(トゥルゲシュ)の攻撃を受け、イラン系先住民のマワーリーと土着化したアラブの合体による反政府運動、権力をめぐる南北アラブの対立・抗争などである。またハワーリージュ派に扇動されて蜂起したベルベル人の反乱を740年から742年の2年にかけてようやく鎮定した。 内政ではイラク総督のハーリド・アルカスリーの支援を得て干拓・灌漑による農地の拡大で財政を再建した。またヒシャームはアブドゥルマリクを除けば歴代カリフの中でも19年という長期の在位を保ち、没落傾向にあったウマイヤ朝に最後の安定期をもたらした。だが腹心のハーリドはのちにマワーリーの税制問題から失脚。740年にはザイド・ブン・アリーがクーファのシーア派に擁立されて反乱(ザイド・ブン・アリーの乱)を起こすなど、すでにウマイヤ朝は末期的状況に置かれていた。なお、この反乱自体は簡単に鎮圧し、ザイドを処刑している。 743年に54歳で死去した。跡を甥のワリード2世が継いだ。 なお、孫であるアブド・アッラフマーン1世はアッバース革命の際にウマイヤ家の一族が皆殺しに遭った際、イベリア半島に逃れて後ウマイヤ朝を建て、初代アミールとなった。 (ja)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (691– - 743) (Arabisch: هشام بن عبد الملك) was een kalief van de dynastie van de Omajjaden die van 724 tot zijn dood in 743 regeerde over het Arabische Rijk. Na de dood van zijn broer Yazid II werd Hisham de nieuwe kalief. Hij was een goed en bekwaam heerser. Hij had, net als zijn oudere broer Walid I, een voorliefde voor de kunst en Hisham liet verschillende paleizen bouwen. Drie voorbeelden hiervan zijn het Paleis van Hisham in Jericho (Westelijke Jordaanoever), Qasr al-Chair al-Sharqi en Qasr al-Chair al-Gharbi. Tijdens zijn regering nam de Omajjaden invasie van Gallië (719-759) plaats. (zie Karel Martel). Hisham werd na zijn dood opgevolgd door zijn neef Walid II. Een kleinzoon van Hisham Abd al-Rahman I werd de stichter van de Omajjaden van Andalusië. (nl)
  • Hixam, Hixeme ou Híxem ibne Abdal Malique (em árabe: هشام بن عبد الملك) foi o décimo califa omíada e que reinou de 723 até a sua morte em 743. Como seu irmão Ualide I, Hixam foi um grande patrono das artes, estimulando a tradução de diversas obras primas da literatura e da ciência para o árabe. Ele também foi um defensor da educação e construiu muitas escolas por todo o império. Hixam morreu de difteria numa quarta-feira, 6 de fevereiro de 743 e foi sucedido por seu sobrinho Ualide ibne Iázide ibne Abdal Malique (Ualide II). (pt)
  • Хиша́м ибн Абдул-Ма́лик (араб. هشام بن عبد الملك‎;691 — 6 февраля 743) — омейядский халиф, правивший с 723 года. Мать дала ему имя в честь своего отца. Унаследовав халифат от своего брата Язида II, Хишам столкнулся со многочисленными проблемами: поражения от хазар (Битва при Ардебиле) на Кавказе и от тюргешей («День Жажды» и Битва на перевале Тахтакарача) в Средней Азии, восстание индуистов Синда под руководством Джай Сингха. При нём была восстановлена практика обложения населения налогами, упразднённая Умаром ибн Абдул-Азизом. Эта мера позволила Халифату на время восстановить свою экономическую мощь. В сельском хозяйстве были предприняты меры по расширению системы искусственного орошения. Однако усиление эксплуатации привело к восстаниям покоренных народов, наиболее крупные из которых произошли в Мавераннахре (736—737) и Северной Африке (740—742). (ru)
  • Hiszam ibn Abd al-Malik, arab. هشام بن عبد الملك, (ur. 691 w Damaszku – zm. 6 lutego 743 w Ar-Rusafa) – dziesiąty kalif z dynastii Umajjadów, panujący od stycznia 724 aż do śmierci. Był synem kalifa Abd al-Malika (685 - 705) i A'iszy Bint Hiszam z rodu Machzum, która nadała mu imię po swoim ojcu. W porządku sukcesji poprzedzali Hiszama jego starsi bracia, Al-Walid (705 - 715), Sulajman (715 - 717) i Jazid (720 - 724), a jego wstąpienie na tron poprzedziło też panowanie Umara ibn Abd al-Aziza (717 - 720). Hiszam został mianowany następcą tronu w roku 720 przez Jazida i został kalifem po jego śmierci w styczniu 724 roku. Według niektórych źródeł objęcie władzy zawdzięczał poparciu swojego brata, słynnego wodza Maslamy. Długie panowanie Hiszama jest tradycyjnie uznawane za "ostatni okres pomyślności i splendoru kalifatu Umajjadów". Hiszam namiestnikiem kluczowej prowincji Iraku mianował Chalida ibn Abd Allaha al-Kasriego, którego porównuje się czasem z jego wielkimi poprzednikami na tym stanowisku, Zijadem ibn Abihim i Hadżdżadżem ibn Jusufem. Chalid zrobił wiele dla ekonomicznej pomyślności Iraku i podczas jego rządów w regionie panował spokój. Dopiero w roku 737 musiał on stłumić pomniejsze szyickie i charydżyckie rewolty, w rezultacie których pojmał i wysłał na egzekucję do Damaszku m.in. czołowego przedstawiciela kadaryzmu Ghajlana ibn Muslima. W roku 738 Chalid został oskarżony o przywłaszczenie sobie olbrzymiej sumy i namiestnikiem Iraku został Jusuf ibn Umar as-Sakafi, który prowadził politykę bezlitosnej eksploatacji prowincji. W roku 740 Jusuf krwawo stłumił powstanie Alidów, któremu przewodził Zajd ibn Ali. Ten ostatni zginął w walce, ale to od niego wziął swój początek zajdycki odłam szyizmu. "Poza tą rewoltą i pewnymi innymi niewielkimi szyickimi i charydżyckimi aktami buntu wewnętrzny spokój imperium za Hiszama nie był poważnie zagrożony". Najpoważniejszym zagrożeniem dla kalifatu podczas panowania Hiszama były najazdy Chazarów na położone blisko centrum państwa Armenię i Azerbejdżan. Pierwszy wielki najazd Chazarów na Armenię miał miejsce w roku 722 i w następnym roku Arabowie przeprowadzili kontratak, który wyparł Chazarów za Kaukaz. W roku 725 Maslama został mianowany namiestnikiem Armenii i Azerbejdżanu i z sukcesem odparł szereg chazarskich ataków, a w roku 727 najechał nawet terytoria nieprzyjaciela. Następca Maslamy na stanowisku namiestnika, Dżarrah ibn Abd Allah al-Hakami, zginął w bitwie z Chazarami pod Ardabilem w roku 730. W wyniku tej straszliwej klęski spustoszony został cały Azerbejdżan, a oddziały tureckich koczowników dotarły nawet w rejon Mosulu. Hiszam zmobilizował wszystkie możliwe siły i w następnym roku odbił Azerbejdżan, zaś w roku 732 mianował namiestnikiem Armenii i Azerbejdżanu swojego kuzyna Marwana ibn Muhammada (744 - 750), przyszłego ostatniego kalifa z dynastii Umajjadów. Okazał się on zdolnym wodzem, któremu udało się ustabilizować granicę pomiędzy kalifatem a Chazarami. W roku 737 Marwan przeprowadził kampanię, podczas której zapuścił się daleko na terytorium przeciwnika i zdobył stolicę Chazarów, położony w delcie Wołgi Itil. Arabowie byli tak zdesperowani w swoim poszukiwaniu pomocy przeciwko Chazarom, że Marwan przyznał Armenii właściwie pełną autonomię pod przywództwem księcia Aszota (732 - 748) z rodu Bagratydów. Chazarowie działali jako sprzymierzeńcy Bizancjum i Hiszam powrócił do dawnej praktyki corocznych wypraw łupieżczych na terytorium Anatolii. W roku 725 syn Hiszama Mu'awija dotarł ze swoją armią aż do Dorylaion, podczas gdy arabska flota zaatakowała Cypr. W roku następnym Maslama splądrował Kapadocję, po czym Mu'awija dotarł aż do Nicei. W roku 730 muzułmanie ponownie najechali Kapadocję, a w roku 732 złupili Paflagonię. W roku 739 zdobyto Ancyrę, było to jednak ostatnie bizantyńskie miasto kiedykolwiek zajęte przez Umajjadów. W roku 740 Bizantyńczycy dowodzeni przez cesarza Leona III (717 - 741) i jego syna Konstantyna (741 - 775) zniszczyli arabską armię w bitwie pod Akroinon w pobliżu Amorion. Poległ wówczas m.in. słynny już wówczas wojownik świętej wojny z Bizantyńczykami Abd Allah ibn al-Battal, który miał się stać później głównym bohaterem arabskiego romansu rycerskiego Sirat Zat al-Himma i tureckiego eposu Seyyid Battal. Po tej klęsce Hiszam osobiście stanął na czele armii by bronić przed Bizantyńczykami Malatyi, jednak wszelka myśl o podbojach w Azji Mniejszej musiała zostać porzucona. W Azji Środkowej po śmierci jej zdobywcy Kutajby ibn Muslima w roku 715 Arabowie znajdowali się w defensywie, z trudem opierając się naporowi tureckich Türgeszów. W Mawarannahrze Turcy połączyli swoje siły z sogdyjskimi powstańcami i "do roku 728 jedynymi miejscami w dolinie rzeki Zarafszan, które pozostały w rękach muzułmańskich, były wielkie warowne miasto w Samarkandzie i mniejsze ufortyfikowane miasteczka Dabusijja i Kamardża [...] De facto utracono nawet Bucharę". W roku 731 nowy namiestnik Chorasanu, Dżunajd ibn Abd ar-Rahman al-Murri, poniósł dotkliwą klęskę walcząc z Türgeszami w tzw. Bitwie przełęczy i Arabowie z trudem utrzymali Samarkandę. Ich sytuacja jeszcze się pogorszyła, kiedy w roku 734 część arabskich wojowników pod wodzą niejakiego Harisa ibn Surajdża zbuntowała się przeciwko władzy namiestników. "Lata rewolty Harisa (734 - 736) oznaczają największy kryzys w dziejach arabskiego podboju Transoksani. Wydaje się, że utracono wszystkie terytoria za rzeką [tj. Amu-darią] z wyjątkiem Kesz. Odnosi się wrażenie, że sogdiański król Gurak był nawet w stanie odzyskać kontrolę nad swą dawną stolicą w Samarkandzie". Hiszam powierzył nadzór nad prowincjami wschodnimi Chalidowi ibn Abd Allahowi al-Kasriemu, który w tej trudnej sytuacji oddał namiestnictwo Chorasanu swojemu bratu Asadowi. Asad starał się przekonać do muzułmanów miejscowych irańskich książąt, w czym dzięki swoim zdolnościami dyplomatycznym odniósł spore sukcesy. Tradycja przypisuje mu nawrócenie na islam zarówno Barmaka, protoplasty rodu Barmakidów, jak i Samanchody, przodka Samanidów. Kiedy w grudniu roku 737 Türgeszowie najechali Tocharystan Asad pokonał ich w bitwie pod Charistanem stojąc na czele armii złożonej z połączonych sił arabskich i kontyngentów lokalnych władców. Była to jedynie większa potyczka, jednak w rok po niej kagan Türgeszów, Sulu, został zamordowany przez swojego podwładnego, Kursula, i państwo Türgeszów rozpadło się. Asad zmarł w roku 738, jednak jego następca, Nasr ibn Sajjar, kontynuował jego politykę, i uwolnionym od naporu Turków Arabom udało się zabezpieczyć swoje panowanie w Azji Środkowej. Pomimo wielu pojedynczych niepowodzeń, ostatecznie zatem Arabowie za panowania Hiszama umocnili swoją pozycję na Wschodzie. Inaczej stać się miało na Zachodzie. W roku 725 namiestnik Al-Andalus, Anbasa ibn Suhajm al-Kalbi, poprowadził wyprawę, która zapuściła się daleko w głąb południowej Galii, a następnie doliny Rodanu, zdobywając Carcassonne, Nîmes i Autun. Jednakże już w roku 732 kolejna ambitna wyprawa muzułmanów została pokonana przez Karola Młota w bitwie pod Poitiers, w której zginął ówczesny namiestnik Al-Andalus, Abd ar-Rahman al-Ghafiki. Kluczowe dla sytuacji Arabów na Półwyspie Iberyjskim miały się jednak okazać wydarzenia na terenie Maghrebu. Odpowiedzią na próbę zaprowadzenia surowego fiskalnego reżimu przez namiestnika Ifrikiji Ubajd Allaha ibn al-Habhaba było wielkie powstanie Berberów, które "objęło terytoria od Hiszpanii do Tunezjii". Wielu z berberskich powstańców występowało pod hasłami charydżyckimi, jednak "przyczyny rewolty miały więcej wspólnego z nierównym traktowaniem Berberów przez ich arabskich zdobywców niż problemami doktrynalnymi dotyczącymi przywództwa muzułmańskiej społeczności". Berberscy rebelianci początkowo w roku 741 zajęli Tanger i Tilimsan, po czym rozgromili wysłaną przeciwko nim przez Ubajd Allaha armię w tzw. "bitwie szlachetnych", nazywanej tak od wielkiej liczby arabskich wojowników, którzy w niej zginęli. W odpowiedzi na tą klęskę Hiszam zmobilizował nową armię pod wodzą Kulsuma ibn Ijada w Syrii i Egipcie, jednak także i ona poniosła druzgocącą porażkę z rąk Berberów w bitwie nad rzeką Subu, w której Kulsum zginął. W międzyczasie Berberowie stacjonujący w al-Andalus również się zbuntowali i namiestnik prowincji Abd al-Malik ibn Katan pokonał ich jedynie dzięki połączeniu sił z resztkami armii Kulsuma, które na Półwysep Iberyjski przeprowadził jego bratanek, Baldż ibn Biszr. Przybycie licznej grupy Syryjczyków do Al-Andalus szybko jednak doprowadziło do wybuchu walk pomiędzy nimi a miejscowymi Arabami. Tymczasem w Maghrebie kolejnemu wysłanemu przez Hiszama namiestnikowi, Hanzali ibn Safuanowi, udało się w roku 742 pokonać powstańców i odzyskać dla kalifatu przynajmniej Ifrikiję. Niemniej w roku 743 Berberowie zajęli Trypolis, a Abd ar-Rahman ibn Habib al-Fihri, dowódca, który przeżył "bitwę szlachetnych", powrócił z al-Andalus i zagarnął władzę jako niezależny namiestnik Maghrebu. Ta wielka rebelia Berberów oznaczała, że "ani Berberowie, ani Arabowie nie byli w stanie poświęcić zasobów ludzkich na rozszerzanie podbitego terytorium na zimne i nieprzyjazne pola i lasy Północy", co było być może najważniejszą przyczyną zaniechania muzułmańskiej ekspansji na terytorium Galii. Panowanie Hiszama było okresem ekspansji administracji państwa, co jednak czasami prowadziło do wybuchu niezadowolenia opierającej się pomniejszaniu sfery jej autonomii ludności, czego najwymowniejszym przykładem była rewolta Berberów w Maghrebie. Kalif starał się prowadzić politykę równoważenia wpływów plemiennych stronnictw Mudarytów i Jemenitów, obsadzając stanowiska w administracji przedstawicielami obu ugrupowań. Pozostawił po sobie opinię ortodoksyjnego muzułmanina, prześladującego kadarytów i przyjaźniącego się z wielkimi tradycjonistami swoich czasów, Az-Zuhrim i Ibn Abi al-Zinadem. Był także zainteresowany historycznymi i administracyjnymi tradycjami Sasanidów, oraz miał wpływ na tworzenie arabskiego stylu kancelaryjnego przez jego sekretarzy, Abrasza al-Kalbiego i jego ucznia Abd al-Hamida. W sferze kultury najtrwalszym dziedzictwem Hiszama być może były jednak stworzone za jego panowania budowle. Budownictwo było jego pasją i w szczególności wiele z pozostawionych przez Umajjadów pustynnych zamków powstało w okresie jego władzy. Hiszam starał się zapewnić sukcesję po sobie swoim synom, najpierw Mu'awiji, a potem Maslamie, którzy jednak obaj przedwcześnie zmarli. W tej sytuacji pogodził się z faktem, że jego następcą będzie Al-Walid ibn Jazid (743 - 744), przeznaczony do tej roli jeszcze przez swojego ojca. Przed swoją śmiercią zdążył jednak zantagonizować bratanka, który miał całkowicie odmienną osobowość i zainteresowania, przeciwko sobie i swojej wizji kalifatu. Hiszam zmarł na atak serca w swojej rezydencji w Ar-Rusafa. Spośród jego synów Sulajman miał odegrać istotną rolę w walkach sukcesyjnych w ostatnim okresie istnienia kalifatu Umajjadów. Wnuk Hiszama, Abd ar-Rahman ibn Mu'awija (756 - 788), został założycielem linii Umajjadów hiszpańskich. (pl)
dbo:activeYearsEndYear
  • 0743-01-01 (xsd:date)
dbo:activeYearsStartYear
  • 0724-01-01 (xsd:date)
dbo:birthDate
  • 691-1-1
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 743-2-6
dbo:deathPlace
dbo:parent
dbo:predecessor
dbo:successor
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 437395 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 735521309 (xsd:integer)
dbp:birthDate
  • 691 (xsd:integer)
dbp:caption
  • Coin by Hisham ibn Abd al-Malik
dbp:deathDate
  • 0743-02-06 (xsd:date)
dbp:dynasty
  • Umayyad, Marwanid branch
dbp:issue
dbp:mother
dbp:succession
  • Caliph of the Umayyad Caliphate
dbp:title
dbp:years
  • --01-26
dct:description
  • Umayyad Caliph (en)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Hisham ibn Abd al-Malik (691 – 6 February 743) (Arabic: هشام بن عبد الملك‎‎) 10th Umayyad caliph who ruled from 724 until his death in 743. When he was born in 691 his mother named him after her father. (en)
  • Hischām ibn ʿAbd al-Malik (arabisch هشام بن عبد الملك, DMG Hišām ibn ʿAbd al-Malik * 691; † 743) war der zehnte und letzte bedeutende Kalif der Umayyaden (724–743). (de)
  • Hichām ou ʾAbū Al-Walīd Hichām ibn ʿAbd Al-Malik (en arabe : أبو الوليد هشام بن عبد الملك), né en 691 et mort le mercredi 6 février 743, est le dixième calife omeyyade. Il succède à son frère Yazīd II en 724. Il est le quatrième fils de ʿAbd Al-Malik à devenir calife. Son assez long règne marque l'apogée militaire du Califat omeyyade. (fr)
  • 父は第5代カリフのアブドゥルマリクである。724年に即位する。 彼の時代はまず外圧に苦しめられた。ホラーサーンとその東北部では西突厥から自立した突騎施(トゥルゲシュ)の攻撃を受け、イラン系先住民のマワーリーと土着化したアラブの合体による反政府運動、権力をめぐる南北アラブの対立・抗争などである。またハワーリージュ派に扇動されて蜂起したベルベル人の反乱を740年から742年の2年にかけてようやく鎮定した。 内政ではイラク総督のハーリド・アルカスリーの支援を得て干拓・灌漑による農地の拡大で財政を再建した。またヒシャームはアブドゥルマリクを除けば歴代カリフの中でも19年という長期の在位を保ち、没落傾向にあったウマイヤ朝に最後の安定期をもたらした。だが腹心のハーリドはのちにマワーリーの税制問題から失脚。740年にはザイド・ブン・アリーがクーファのシーア派に擁立されて反乱(ザイド・ブン・アリーの乱)を起こすなど、すでにウマイヤ朝は末期的状況に置かれていた。なお、この反乱自体は簡単に鎮圧し、ザイドを処刑している。 743年に54歳で死去した。跡を甥のワリード2世が継いだ。 なお、孫であるアブド・アッラフマーン1世はアッバース革命の際にウマイヤ家の一族が皆殺しに遭った際、イベリア半島に逃れて後ウマイヤ朝を建て、初代アミールとなった。 (ja)
  • Hixam, Hixeme ou Híxem ibne Abdal Malique (em árabe: هشام بن عبد الملك) foi o décimo califa omíada e que reinou de 723 até a sua morte em 743. Como seu irmão Ualide I, Hixam foi um grande patrono das artes, estimulando a tradução de diversas obras primas da literatura e da ciência para o árabe. Ele também foi um defensor da educação e construiu muitas escolas por todo o império. Hixam morreu de difteria numa quarta-feira, 6 de fevereiro de 743 e foi sucedido por seu sobrinho Ualide ibne Iázide ibne Abdal Malique (Ualide II). (pt)
  • هشام بن عبد الملك الأموي القرشي (71-125 هـ) (691 م - 743 م) كان عاشر خلفاء بني أمية (حكم: 105-125 هـ/724-743 م)، في عهده بلغت الإمبراطورية الإسلامية أقصى اتساعها، حارب البيزنطيين واستولت جيوشه على ناربونه وبلغت أبواب بواتيه (فرنسا) حيث وقعت معركة بلاط الشهداء. ولد في دمشق. بويع للخلافة بعد وفاة أخيه يزيد عام 723 م. وتزايدت في عهده العصبية القبلية بين المضرية واليمانية، واشتعلت فتن وثورات عديدة في أنحاء الدولة: ثورة الخوارج والشيعة في الكوفة (بقيادة زيد بن علي بن الحسين)، والبربر في المغرب؛ وكذلك اضطربت الفتن في بلاد ما وراء النهر، وقد قضى عليها جميعاً بحنكته ودهائه وقوته. (ar)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (691–743) (árabe: هشام بن عبد الملك). Califa Omeya que gobernó a partir del 724 hasta su muerte en 743. Cuarto hijo del Califa Abd al-Malik y de su mujer y prima sobrina tercera, hija del Califa Yazid I. La herencia del califato de su hermano Yazid II, para Hisham era la recepción de un imperio con diversos problemas. Él sin embargo, resultaría eficaz en atender estos problemas, y en permitir que el imperio Omeya continuase como entidad. Su largo gobierno fue eficaz, y consideró un renacimiento de las reformas que fueron originadas por el gobierno de Umar bin Abd al-Aziz. Como su hermano Walid I, Hisham era un gran patrón de los artes, y reanimó otra vez las artes en el imperio. También fomentó el crecimiento de la educación construyendo más escuelas, y quizás lo má (es)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (691– - 743) (Arabisch: هشام بن عبد الملك) was een kalief van de dynastie van de Omajjaden die van 724 tot zijn dood in 743 regeerde over het Arabische Rijk. Na de dood van zijn broer Yazid II werd Hisham de nieuwe kalief. Hij was een goed en bekwaam heerser. Hij had, net als zijn oudere broer Walid I, een voorliefde voor de kunst en Hisham liet verschillende paleizen bouwen. Drie voorbeelden hiervan zijn het Paleis van Hisham in Jericho (Westelijke Jordaanoever), Qasr al-Chair al-Sharqi en Qasr al-Chair al-Gharbi. (nl)
  • Hiszam ibn Abd al-Malik, arab. هشام بن عبد الملك, (ur. 691 w Damaszku – zm. 6 lutego 743 w Ar-Rusafa) – dziesiąty kalif z dynastii Umajjadów, panujący od stycznia 724 aż do śmierci. Był synem kalifa Abd al-Malika (685 - 705) i A'iszy Bint Hiszam z rodu Machzum, która nadała mu imię po swoim ojcu. W porządku sukcesji poprzedzali Hiszama jego starsi bracia, Al-Walid (705 - 715), Sulajman (715 - 717) i Jazid (720 - 724), a jego wstąpienie na tron poprzedziło też panowanie Umara ibn Abd al-Aziza (717 - 720). Hiszam został mianowany następcą tronu w roku 720 przez Jazida i został kalifem po jego śmierci w styczniu 724 roku. Według niektórych źródeł objęcie władzy zawdzięczał poparciu swojego brata, słynnego wodza Maslamy. Długie panowanie Hiszama jest tradycyjnie uznawane za "ostatni okres pomy (pl)
  • Хиша́м ибн Абдул-Ма́лик (араб. هشام بن عبد الملك‎;691 — 6 февраля 743) — омейядский халиф, правивший с 723 года. Мать дала ему имя в честь своего отца. Унаследовав халифат от своего брата Язида II, Хишам столкнулся со многочисленными проблемами: поражения от хазар (Битва при Ардебиле) на Кавказе и от тюргешей («День Жажды» и Битва на перевале Тахтакарача) в Средней Азии, восстание индуистов Синда под руководством Джай Сингха. (ru)
rdfs:label
  • هشام بن عبد الملك (ar)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (en)
  • Hischām ibn ʿAbd al-Malik (de)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (es)
  • Hicham (calife omeyyade) (fr)
  • Hisham ibn 'Abd al-Malik (it)
  • ヒシャーム・イブン・アブドゥルマリク (ja)
  • Hisham (kalief) (nl)
  • Hiszam ibn Abd al-Malik (pl)
  • Хишам ибн Абдул-Малик (ru)
  • Hixam ibne Abdal Malique (pt)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • Hisham (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Hisham ibn Abd al-Malik (en)
  • Hisham ibn Abd al-Malik ibn Marwan (en)
  • هشام بن عبد الملك (en)
is dbo:commander of
is dbo:predecessor of
is dbo:relation of
is dbo:successor of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:issue of
is foaf:primaryTopic of