| dbpprop:abstract
|
- The High Renaissance, in the history of art, denotes the culmination of the art of the Italian Renaissance between 1450 and 1527. Because Pope Julius II patronized many artists during this time, the movement was centered in Rome; it had previously been centered in Florence. The High Renaissance is generally held to have emerged in the late 1490s, when Leonardo da Vinci executed his Last Supper in Milan. The paintings in the Vatican by Michelangelo and Raphael represent the culmination of the style in painting. The style was introduced to architecture by Donato Bramante, who in 1502 built the Tempietto, with its majestic proportions signifying the full-scale revival of ancient Roman architecture. High Renaissance sculpture, as exemplified by Michelangelo's Pietà and David, is characterized by the ideal balance between statics and movement. The serene mood and luminous colours of Giorgione and young Titian exemplify the High Renaissance in Venice. The High Renaissance is widely viewed as the greatest explosion of creative genius in history. Even relatively minor painters active during the period, such as Fra Bartolomeo and Mariotto Albertinelli, produced works remarkable for their perfect harmony and control of the painterly mediums. The elongated proportions and exaggerated poses in the late works of Michelangelo, Andrea del Sarto and Correggio prefigure the nascent Mannerism, as the Late Renaissance is referred to in the history of art. Raphael's death in 1520 and the sack of Rome in 1527 spelled the end of the High Renaissance. High Renaissance sculpture was normally commissioned by the public and the state, this becoming more popular for sculpture is an expensive art form. Sculpture was often used to decorate or embellish architecture, normally within courtyards where others were able to study and admire the commissioned art work. Wealthy individuals like cardinals, rulers and bankers were the more likely private patrons along with very wealthy families; Pope Julius II also patronized many artists. During the High Renaissance there was the development of small scale statuettes for private patrons, the creation of busts and tombs also developing. The subject matter related to sculpture was mostly religious but also with a significant strand of classical individuals in the form of tomb sculpture and paintings. The High Renaissance was the culmination of the artistic developments of the Early Renaissance, and one of the great explosions of creative genius in history.
- Als Hochrenaissance bezeichnet man die Renaissance in der Zeit von ca. 1500 bis 1530. Zentrum dieser Periode, die sich durch das Streben nach höchster Vollkommenheit und Harmonie in der Kunst auszeichnet, ist das päpstliche Rom. In diese Zeit fallen Bramantes Zentralbau-Entwürfe für die neue Peterskirche in Rom, Leonardo da Vincis berühmteste Bilder, Raffaels Ausmalung der „Stanzen“ (der Gemächer des Papstes) und sein berühmtestes Altarbild, die „Sixtinische Madonna“, Michelangelos Skulpturen („David“, „Moses“) und seine Fresken an der Decke der Sixtinischen Kapelle sowie Dürers Meisterstiche.
- Cet article concerne la Haute Renaissance du Cinquecento, présenté du point de vue de l'Histoire de l'art; cette période artistique se situe dans la continuité de la Première Renaissance.
- 盛期ルネサンス（せいきるねさんす、英語：High Renaissance）は、美術史において、イタリアのルネサンス芸術の最盛期（1450年〜1527年）を指す言葉である。前期はメディチ家が支配するフィレンツェによるフィレンツェ派、後期はローマ教皇ユリウス2世による芸術家たちをパトロンとした時期で、活動の中心は、それまでのフィレンツェからローマに移った。このユリウス2世や、後のメディチ家出身の教皇レオ10世などはルネサンス教皇と呼ばれる。 一般に、盛期ルネサンス絵画は1490年代後半に現れたとされている。レオナルド・ダ・ヴィンチがミラノで『最後の晩餐』を描いていた時期である。 その頂点は、絵画においては、ミケランジェロやラファエロがバチカンに描いた絵画とされる。建築では、1502年に古代ローマ建築の本格的復古を告げるテンピエットをドナト・ブラマンテが建てたこと。彫刻では、静力学と運動の理想のバランスを特徴とする、ミケランジェロの『ピエタ』、『ダビデ像』が挙げられる。またヴェネツィアでは、ジョルジョーネや若きティツィアーノの、落ち着いた雰囲気・鮮やかな色彩が盛期ルネサンスの好例とされる。 広義にとらえるなら、盛期ルネサンスは創造性豊かな天才の大爆発と言えるだろう。超一流とは言えないかも知れないが、多くの画家たちがこの時期に活動した。たとえば、フラ・バルトロメオやマリオット・アルベルティネッリは、彼らの絵画技法の完全な調和と全体の抑制が注目に値する作品群を制作した。また、後期のミケランジェロやアンドレア・デル・サルト、コレッジョの作品に見られる、長く伸びたプロポーションと誇張されたポーズは、美術史において後期ルネサンスと見なされるマニエリスムの到来を予感させるものである。 その盛期ルネサンスも、1520年のラファエロの死と1527年のローマ略奪によって終焉をもたらされた。16世紀イタリアでは、イタリア戦争がこの時代に頂点に達し、盛期ルネサンスはイタリアでの活力が失われ、同時にヨーロッパ諸国へと拡散していったのである。
- Onder hoog-renaissance wordt het hoogtepunt van de renaissanceperiode verstaan. Dit hoogtepunt heeft vooral betrekking op de kunst in Italië tussen ongeveer 1500 en 1525. Bekende kunstschilders die belangrijke werken gemaakt hebben die de hoog-renaissance representeren waren onder anderen: Michelangelo Buonarroti Leonardo da Vinci Giorgione Titiaan Giovanni Bellini Rafaël Santi Dosso Dossi Piero di Cosimo
- Høyrenessansen er en stilepoke i kunsthistorien som betegner kulminasjonen av kunsten i den italienske renessansen mellom 1450 og 1527. Da pave Julius II var patron og oppdragsgiver av mange kunstnere på denne tiden ble bevegelsen sentrert i Roma mens den tidligere hadde hatt sitt kreative sentrum i Firenze. Høyrenessansens malerikunst utviklet seg fra slutten av 1490-tallet da Leonardo da Vinci utførte sitt store veggmaleri Nattverden i klosteret Santa Maria delle Grazie i Milano som han begynte i 1495 og avsluttet i 1498. Maleriene i Vatikanet av Michelangelo og Rafael representerte kulminasjonen av høyrenessansens maleristil i form av fullkommenhet og ynde. Stilen ble introdusert i arkitekturen av Donato Bramante som 1502 bygde San Pietro in Montorio, en kirke i Roma som med sine majestetiske proporsjoner tilkjennega en gjenoppliving i fullskala av den antikke romerske arkitekturen. Høyrenessansens skulptur, eksemplifisert av Michelangelos Pietà, en marmorstatue av en ung, rolig og himmelsk jomfru Maria og den døde Jesus liggende over hennes fang, og hans David-statue, som utvilsom er den mest gjenkjennbare statue i kunsthistorien, og fremstår som et verdslig symbol på styrke og ungdommelig skjønnhet. Begge statuene er karakterisert av idealbalansen mellom det statiske og bevegelse. Høyrenessansen i Venezia kan eksemplifiseres av den uforstyrrede stemningen og de strålende fargene til kunstmaleren Giorgione, hans mest kjente verk er maleriet La Tempesta, og den unge Tiziano som Giorgione hadde påvirket, hvor hans monumentale Jomfru Marias himmelferd kan trekkes fram og som utmerker seg med sin oppadstormende dynamikk og ekspressiv dramatikk. Høyrenessansen er blitt sett på som den største eksplosjonen av kreative genier i kunsthistorien. Selv relative uvesentlig malere som var aktive i epoken, som Fra Bartolomeo og Mariotto Albertinelli, skapte verker som var bemerkelsesverdige i deres perfekte harmoni og totale kontroll av maleriets virkemidler. De langstrakte proporsjoner og overdrevne positurer i de senere verkene til Michelangelo, Andrea del Sarto og Correggio bebudet den begynnende manierismen som seinrenessansen er referert til i kunsthistorien. Manierismen er overgangsperioden mellom høyrenessansen og barokken. Rafaels død i 1520 og plyndringen av Roma i 1527 markerer slutten på høyrenessansen.
|
| rdfs:comment
|
- The High Renaissance, in the history of art, denotes the culmination of the art of the Italian Renaissance between 1450 and 1527. Because Pope Julius II patronized many artists during this time, the movement was centered in Rome; it had previously been centered in Florence. The High Renaissance is generally held to have emerged in the late 1490s, when Leonardo da Vinci executed his Last Supper in Milan.
- Als Hochrenaissance bezeichnet man die Renaissance in der Zeit von ca. 1500 bis 1530. Zentrum dieser Periode, die sich durch das Streben nach höchster Vollkommenheit und Harmonie in der Kunst auszeichnet, ist das päpstliche Rom.
- Cet article concerne la Haute Renaissance du Cinquecento, présenté du point de vue de l'Histoire de l'art; cette période artistique se situe dans la continuité de la Première Renaissance.
- Onder hoog-renaissance wordt het hoogtepunt van de renaissanceperiode verstaan. Dit hoogtepunt heeft vooral betrekking op de kunst in Italië tussen ongeveer 1500 en 1525. Bekende kunstschilders die belangrijke werken gemaakt hebben die de hoog-renaissance representeren waren onder anderen: Michelangelo Buonarroti Leonardo da Vinci Giorgione Titiaan Giovanni Bellini Rafaël Santi Dosso Dossi Piero di Cosimo
- Høyrenessansen er en stilepoke i kunsthistorien som betegner kulminasjonen av kunsten i den italienske renessansen mellom 1450 og 1527. Da pave Julius II var patron og oppdragsgiver av mange kunstnere på denne tiden ble bevegelsen sentrert i Roma mens den tidligere hadde hatt sitt kreative sentrum i Firenze.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
