| dbpprop:abstract
|
- Hesychasm (Greek ἡσυχασμός hesychasmos, from ἡσυχία hesychia, "stillness, rest, quiet, silence") is an eremitic tradition of prayer in the Eastern Orthodox Church, and some other Eastern Churches of the Byzantine Rite, practised by the Hesychast (Gr. Ἡσυχαστής hesychastes). Based on Christ's injunction in the Gospel of Matthew to "go into your closet to pray", Hesychasm in tradition has been the process of retiring inward by ceasing to register the senses, in order to achieve an experiential knowledge of God.
- Der Begriff Hesychasmus (griechisch ἡσυχασμός hesychasmos) ist von dem altgriechischen Wort Hesychia (ἡσυχία hēsychia) abgeleitet, das Ruhe, Stille, Stillschweigen, Einsamkeit, Ungestörtheit, Untätigkeit, Rast, Gelassenheit, Friede bedeutet. Es handelt sich um eine Form der byzantinischen und slawischen Spiritualität im Zeitraum vom 12. bis zum 16. Jahrhundert. Die spirituellen Wurzeln liegen in den Verhaltensregeln des antiken Mönchtums. Im 18. Jahrhundert erlebte der Hesychasmus eine Renaissance in der Russisch-Orthodoxen Kirche. Die im Spätmittelalter auf dem Berg Athos wohnenden Mönche führen die von ihnen praktizierte Spiritualität auf Johannes Hesychastes (454–559) zurück. Schon der 557 verfassten Lebensbeschreibung des Johannes sind Züge der später als hesychastisch bekannten Gebetsform entnehmbar. Bereits die Apophthegmen (Aussprüche) des heiligen Antonius, des Urvaters des Mönchtums, und seine von Athanasius verfasste Biographie, die Vita Antonii, enthalten Verhaltensregeln für Mönche wie das „Bewahren der Zunge“ zur Erhaltung der inneren Wachsamkeit (ἔνδον ϕυλαϰή) und Ruhe (ἡσυχία). Diese einflussreichen Schriften zeichnen das Bild eines idealen Zellenmönchs, der diese Regeln einhält. Eine mit der hesychastischen weitgehend übereinstimmende Buß-, Gebets- und Meditationspraxis ist bereits in der Epoche der Patristik im altkirchlichen Mönchtum nachweisbar. Bezeichnungen wie "Hesychasmus" und "Hesychasten" werden aber nur für eine an diese Tradition anknüpfende Strömung verwendet, die im byzantinischen Mönchtum ab dem 12./13. Jahrhundert entsteht und anwächst. Im frühen 14. Jahrhundert steht der Hesychasmus bereits in voller Blüte. Er wird nun zum Gegenstand eines erbitterten theologischen Konflikts ("Hesychasmusstreit") zwischen Hesychasten und Antihesychasten. Wortführer der Hesychasten wird der Athos-Mönch Gregorios Palamas. Seine Theologie verschafft der hesychastischen Praxis ihre theoretische Begründung und Rechtfertigung. Palamas verteidigt den Hesychasmus gegen die Kritik von Barlaam von Kalabrien. Auf mehreren Konzilien in Konstantinopel fällt im Zeitraum von 1341 bis 1351 die Entscheidung der byzantinischen Kirche, zunächst die Gegner des Hesychasmus zu verurteilen und dann den Hesychasmus samt seiner theoretischen Begründung durch die Lehre des Gregorios Palamas ("Palamismus") zur verbindlichen Kirchenlehre zu erheben. In der Folgezeit findet der Hesychasmus allgemeine Anerkennung in der Orthodoxen Kirche. Er wird über den Berg Athos vor allem in Russland und im slawischen Balkangebiet verbreitet. Die Betenden versuchen im Hesychasmus u. a. mit Hilfe der Nabelschau und häufiger Wiederholung bestimmter Formeln, z. B. des Jesusgebets, sowie spezieller Atemtechniken mit Gott eins zu werden und das ungeschaffene Taborlicht zu erblicken. Durch die Philokalie sowie das Buch Aufrichtige Erzählungen eines russischen Pilgers hat der Hesychasmus eine weite Verbreitung erfahren, insbesondere auch bei den Laien bzw. "einfachen Gläubigen" der Ostkirche.
- Hesicasme és un corrent espiritual de la tradició eremítica ortodoxa (i d'altres esglésies de ritu bizantí), la doctrina i la pràctica de la qual foren establertes a partir de segle IV pels monjos anomenats Pares del desert, i difoses ampliament al Mont Athos durant el segle XIV Dos dels majors representants d'aquesta corrent foren Gregori Palamàs i Gregori del Sinaï
- Hésychasmus (z řecky ἡσυχασμός / hesychasmos od ἡσυχία / hésychia, zklidnění) je mystická forma pravoslavné religiozity, která zažívala rozkvět především mezi byzantskými mnichy v pozdním středověku. Hésychasmus nabádá k „usebrání“, kdy v celkovém zklidnění (případně též pomocí zvláštní dechové techniky) můžeme dojít k mystické vizi táborského světla – nestvořené světlo samého božství, které viděli tři apoštolové při Proměnění Páně. Za nejvýznamnějšího představitele bývá považován svatý Grégorios Palamas, o němž se někdy mluví jako o zakladateli hésychastického hnutí; byl však spíš jeho obnovitelem, neboť „definici“ hésychasmu nacházíme již u Řehoře z Nyssy na konci 4. století: „díky klidu se oddávat zření neviditelných skutečností a být osvícen nevýslovným světlem. “ Učení Grégoria Palamy, které bývá nazýváno palamismem, lze interpretovat jako filosofické upřesnění hésychasmu „rozlišující mezi Boží podstatou a energiemi, které umožňuje pojímat táborské světlo jako božské, aniž by se tím tvrdilo, že Boží podstata je [smyslově] viditelná“. Ze svého střediska na svaté hoře Athos v Řecku se hésychasmus rychle rozšířil především na Balkán a dále přes Moldávii a Ukrajinu do Ruska. Ještě v 18. století, kdy Paisij Veličkovskij přeložil do církevní slovanštiny soubor Filokalia (kompilaci náboženských textů ze 4. –15. století), zažil nový rozkvět; poté však upadl téměř do zapomnění a teprve od poloviny 20. století je opět uznáván jako významná složka východní křesťanské spirituality, která nachází odraz i v theologii.
- Hesicasmo, hesiquiasmo o, más raramente, esicasmo doctrina y práctica ascética difundida entre los monjes cristianos orientales, principalmente los de la llamada Iglesia Ortodoxa, a partir del siglo IV con los llamados Padres del Desierto. El objetivo del hesicasmo es la búsqueda de la paz interior en unión mística con Dios y en armonía con la creación. Las tres características fundamentales del hesiquiasmo son: la soledad, como medio de huir del mundo; el silencio, para obtener la revelación del futuro y del mundo ultratarreno; y la quietud, para conseguir el control de los pensamientos, la ausencia de preocupaciones y la sobriedad.
- Hesykasmi (kreik. ησυχασμός, Hesykasmos sanasta ησυχία, hiljaisuus) on erämaan munkkien elämäntavasta 1200 – 1300 –luvuilla syntynyt ortodoksisen kirkon askeettinen liike, jossa korostetaan hiljaisuutta, vaikenemista, sisäisen rauhan etsimistä ja sydämen rukousta eli Jeesuksen rukousta. Tavoitteena on saavuttaa Kristuksen kirkastumisessa nähty luomaton valo, Jumalan läsnäolon jatkuva tunteminen ja hengellinen sisäinen tasapaino.
- « Acquiers la paix intérieure, et des âmes par milliers trouveront le salut auprès de toi. » Saint Séraphim de Sarov. L'hésychasme (du grec ἡσυχασμός/hesychasmos de ἡσυχία/hesychia, "l'immobilité, le repos, calme, le silence") est une pratique spirituelle mystique enracinée dans la tradition de l'Église orthodoxe, pratiquée par l'hésychaste. Comme son nom l'indique, elle vise la paix de l'âme ou le silence en Dieu. Cette tradition trouve son expression dans la Philocalie des Pères Neptiques, recueil de traités et de conseils concernant la vie spirituelle et la pratique de la prière. La recherche de l'hésychia peut être comprise en plusieurs sens : soit comme une recherche des conditions extérieures de la tranquillité, soit de l'état intérieur correspondant. Ces deux sens ne sont pas séparables. Le premier, le plus littéral, signifie fuir les hommes, s’éloigner des tentations mondaines : c’est la voie des moines, lieu par excellence de l'épanouissement de la spiritualité hésychaste. Cependant l’hésychasme n’est pas une spiritualité réservée aux moines : les grands théologiens de l’hésychasme, comme le moine Grégoire Palamas, ont toujours insisté sur l’obligation commune aux laïcs et aux moines de prier sans cesse. La vocation de l’homme, sa divinisation, est unique et universelle, c'est-à-dire qu'elle est la même pour tous les êtres humains, quel que soit notre état. La fuite du monde dans un lieu de repos n’est donc pas la fin de la voie hésychaste, elle n’en est que le moyen. Si la fuite du monde est un moyen privilégié, il faut se garder de confondre ce qui n’est qu’un moyen avec la fin véritable de l'hésychasme : le repos de l’âme en Dieu, l’acquisition de la Paix du Christ. « Je vous donne la paix, je vous donne ma paix, non pas comme le monde la donne. » Cette paix s'acquiert par la douce présence du Saint Esprit dans notre cœur, préparé à une si grande visite par la vigilance intérieure de l'âme envers ses pensées (la nepsis). La doctrine hésychaste repose sur une anthropologie et une théologie : la possibilité pour l'homme d'atteindre l'union avec Dieu, d'être déifié. C'est là, selon la spiritualité hésychaste, le sens de l'humanité et la raison de l'Incarnation de Dieu : "Dieu s'est fait homme, pour que l'homme puisse devenir Dieu" selon une parole de saint Athanase. Elle s'appuie par ailleurs sur un enseignement pratique et ascétique, s'enracinant historiquement dans la spiritualité des premiers Pères égyptiens, sur la garde du coeur et la prière ininterrompue. Cette pratique spirituelle n'est pas séparable de la théologie de la déification des Pères grecs.
- L'esicasmo (dal greco ἡσυχασμός hesychasmos, da ἡσυχία hesychia, calma, pace, tranquillità, assenza di preoccupazione) è una dottrina e pratica ascetica diffusa tra i monaci dell'Oriente cristiano fin dai tempi dei Padri del deserto (IV secolo). Scopo dell'esicasmo è la ricerca della pace interiore, in unione con Dio e in armonia con il creato.
- Hezychazm – bizantyński nurt mistyczny, który osiągnął szczytowy rozwój i popularność w wieku XIV. Hezychaści twierdzili, że można odnaleźć zjednoczenie z Bogiem jedynie poprzez Chrystusa, praktykując cnoty i modlitwę. Głosili możliwość ujrzenia Światłości Bożej dzięki intensywnej modlitwie, kontemplacji i specyficznym praktykom ascetycznym polegającym na wstrzymywaniu oddechu w trakcie modlitewnego wyciszenia. Ruch wzbudził poważne kontrowersje w Kościele greckim, gdzie tradycja zażartych sporów teologicznych była długa. Ostatecznie jednak na kilku kolejnych synodach konstantynopolitańskich w połowie XIV wieku hezychazm odniósł trwałe zwycięstwo nad swymi przeciwnikami. Charakterystyczna dla hezychazmu metoda modlitewnego skupienia jest potwierdzona dopiero w dokumentach z końca XIII wieku, choć wypływa z dawniejszej tradycji monastycznej Wschodu. Autorstwo traktatu poświęconego tej metodzie przypisuje się Symeonowi Nowemu Teologowi lub Grzegorzowi Synaicie. Entuzjastami nurtu hezychastycznego byli m. in. Athanasios I, wybitny patriarcha Konstantynopola; Theolēptos, metropolita Filadelfii w Azji Mniejszej; cesarz Jan VI Kantakuzen oraz świecki teolog Nikolas Kabasilas. Doktrynę rozwinął jednak w sposób najpełniejszy dopiero Grēgorios Palamas, mnich z góry Athos, od którego nazwiska hezychazm zwano często palamizmem. Jako drogę do mistycznego stanu, w którym oczom człowieka objawia się Światłość Boża (taka, jaką na górze Tabor ujrzeli apostołowie) hezychaści zalecali powtarzanie w duchu krótkiej modlitwy: „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, miej miłosierdzie nade mną”, przyjęcie pozycji siedzącej z głową skłonioną ku brzuchowi i wstrzymywanie tchu. Przeciwnicy Palamasa krytykowali psychosomatyczny, oparty na rytuale modlitewno-ascetycznym aspekt metody hezychastycznej. Naukę o „wyciszeniu” uznawali za niebezpieczny przesąd wiodący ku herezji. Przewodził im początkowo uczony mnich Barlaam z Kalabrii, a jego stanowisko podzielali m. in. teolog Grēgorios Akindynos oraz teolog i kronikarz Nikēphoros Grēgoras. Złośliwi krytycy określali hezychastów jako omphaloskopoi, „wpatrzonych w pępek”, nawiązując do popularnej wśród mnichów techniki koncentracji. Pierwsze rozstrzygnięcie teologicznej kontrowersji wokół hezychazmu na korzyść Palamasa zapadło na synodzie w Konstantynopolu 10 czerwca 1341 r. Na mocy ogłoszonego w Hagii Sophii wyroku Barlaam został potępiony, a z nim jego stanowisko. Wyjechał do Italii i przeszedł tam na rzymskie wyznanie. Spór toczył się jednak dalej, podsycany przez Akindynosa, i nabrał wymiaru politycznego w okresie drugiej wojny domowej w Bizancjum Paleologów. Megas domestikos Jan Kantakuzen, któremu zmarły niespodziewanie 15 czerwca 1341 r. Andronik III powierzył opiekę nad małoletnim synem, Janem V, przyjął hezychastów pod swoje skrzydła. W sierpniu 1341 r. zwołał kolejny synod konstantynopolitański, który potwierdził, że palamizm jest doktryną całkowicie zgodną z ortodoksją. Tymczasem patriarcha Jan XIV Kalekas, rywal Kantakuzena w walce o regencję, zajął stanowisko sprzeczne z wyrokiem synodu, skoro ten obradował pod przewodnictwem jego przeciwnika. Palamasa, przebywającego w kontrolowanej przez wrogów Kantakuzena stolicy, Kalekas wtrącił w 1343 r. do więzienia. W listopadzie 1344 r. nowy synod zebrany wokół patriarchy i cesarzowej Anny Sabaudzkiej ekskomunikował przywódcę hezychastów. Wojna między Kantakuzenem a regentami z Konstantynopola zaostrzyła podziały na tle sporu teologicznego. Większość hezychastów opowiedziała się po stronie Jana, natomiast ich wrogowie z Akindynosem na czele udzielili swego poparcia cesarzowej i patriarsze. Korelacja między sympatiami politycznymi i religijnymi nie była zupełna, o czym przekonuje choćby przykład Grēgorasa, zagorzałego przeciwnika palamitów, a zarazem bliskiego przyjaciela Kantakuzena. Generalnie jednak wśród Bizantyńczyków dominowała orientacja przychylna hezychastom. Z upływem czasu Anna Sabaudzka zorientowała się, że potępienie Palamasa poważnie uszczupliło grono jej zwolenników – zwołała więc 2 lutego 1347 r. do Konstantynopola kolejny synod, doprowadzając do złożenia z urzędu patriarchy Kalekasa i oficjalnej rehabilitacji hezychastów. Było już jednak za późno, by zapobiec wkroczeniu wojsk Kantakuzena do stolicy następnego dnia. Wykorzystując sympatie hezychastów do przechylenia na swą korzyść szali w wojnie domowej, Jan VI – późniejszy mnich – był jednocześnie głęboko zafascynowany doktryną Palamasa i napisał w jej obronie kilka apologii. Dopilnował, by zwycięstwo mistycznej strony sporu było ostateczne. W marcu 1347 r. , wkrótce po opanowaniu Konstantynopola, wydał dekret ogłaszający prawowierność hezychazmu, a w roku 1351 po zorganizowaniu na synodzie w stolicy publicznej dysputy między palamitami i ich adwersarzami podpisał uchwałę oznaczającą definitywne włączenie nauki mistyków z Athos do kanonów prawosławia. Owoc obrad synodu został następnie trzykrotnie odczytany; pozostaje w mocy do dziś. Grēgorios Palamas został w 1368 r. obwołany świętym. Jego najwytrwalsi przeciwnicy, Akindynos i Grēgoras, już tego wydarzenia nie dożyli. Szczególne znaczenie hezychazmu kryje się w jego humanistycznych treściach. Palamas i jego zwolennicy uznawali człowieka za zdolnego do poznania Boga na drodze mistycznej i za powołanego do deifikacji w Chrystusie. Podkreślali tym samym obecność Boskiego pierwiastka w stworzeniu i sprzeciwiali się tertuliańskiej tendencji do wywyższania Boga poprzez umniejszanie godności rodzaju ludzkiego. Zasadniczą ideą hezychazmu jest duchowa łączność, komunia człowieka z Bogiem jako forma jego deifikacji.
- Isihasmul (hesychasmos), din hesychia, "linişte, împăcare" este o tradiţie eremită de rugăciune în tradiţia Ortodoxă, a cărei practicare se numeşte hesychazo: "a păstra liniştea". Practicanţii sunt Isihaşti (hesychastes). Isihasmul se mai numeşte şi palamism, iar formele sale cunoscute provin din tradiţia monastică a Muntelui Athos. Potrivit acestei doctrine, creştinul sau monahul trebuie să trăiască în pace şi linişte, împăcând trupul cu sufletul, menţinându-se într-o stare contemplativă. Se practica permanent aşa-numita rugăciune a inimii sau a minţii ("Iisuse Hristoase Fiul lui Dumnezeu, miluieşte-mă pe mine păcătosul"), o formulă menită a ţine trează conştiinţa bunătăţii dumnezeirii şi a statutului nostru de creatură păcătoasă. Deşi se spune (pe urmele lui Meyendorff) că Isihasmul ar fi fost iniţiat de Grigore Palamas, există teologi care susţin că originile acestei practici sunt mult mai vechi, ea provenind de la pustnicii Egiptului. Aşa cum îl cunoaştem azi, în forma sa sistematizată, Isihasmul este învăţătura marelui teolog Grigore Palamas. Acesta preia şi îmbogăţeşte principiile Sf. Grigore Sinaitul, în urma unei provocări a lui Varlaam Calabrezul, un monah ortodox calabrit (italo-grec), probabil influenţat de nominalismul occidental. Astfel, curentul isihast se înfăţişează ca o dispută începută în 1338, între Palamas şi Varlaam, doi teologi importanţi ai lumii bizantine.
- Файл:Gregor Palamas. jpg Григорий Палама, один из основателей исихазма Исиха́зм (от др. -греч. ἡσυχία, «спокойствие, тишина, уединение») — особого рода мистическая практика православных монахов (исихастов), в которой применяется безмолвная молитва ради созерцания Божественного света. В основе философии исихазма лежит представление о том, что можно созерцать непознаваемое посредством божественных энергий. В 1351 году признан официальным учением православной церкви. Во многом повлиял на духовный подъём Руси XIV—XV веков. Главные представители исихазма Симеон Новый Богослов и Григорий Палама. Главным оппонентом учения являлся Никифор Григора.
- Hesykasm (hesykaster, av grekiska hesychos, "lugn, stilla"), mystisk sekt under 1300-talet bland munkarna på berget Athos, uppkom i samband med de politiska motsättningarna inom bysantinska riket och framkallade den sista stora religiösa striden inom den grekiska världen under medeltiden. Genom att sitta orörliga, dra sina tankar helt och hållet ifrån den yttre världen och ständigt se på sin egen navel trodde sig dess medlemmar, hesykasterna, kunna höja sig till åskådning av det oskapade gudomliga ljuset, det ljus, varav lärjungarna såg Kristus omstrålad på berget Tabor. Denna kvietistiska lära, som är en grekisk nyplatonsk form av mystikens segertåg genom Europa, frambärs främst av Gregorios Palamas, sedan ärkebiskop av Thessaloniki. Den lärde och skarpsinnige munken Barlaam från Kalabrien bekämpade denna lära som kättersk, emedan det att anta någonting annat oskapat än Gud vore att anta två gudar. Läran om det oskapade ljuset godkändes dock på en synod i Konstantinopel 1341 och på ett allmänt möte där 1351. Den framgång hesykasternas åsikt vid nämnda möten hade berodde dels av Athos-munkarnas stora auktoritet i grekiska kyrkan och stödet av Areopagen, dels av tronstrider och att Barlaam gjordes misstänkt som påverkad av latinskt inflytande. I verkligheten hävdade också grekiska kyrkan, då hon tog parti för hesykasterna, sin egenart gentemot den romerska, liksom genom hesykaststriden den grekiska kyrkan principiellt och för alltid avvisade den västerländska skolastiken. Därför upprätthålls i den grekiska teologin fortfarande läran om skådandet av det oskapade gudomliga ljuset.
- İsihazm (Yunanca ἡσυχασμός, "sükûnet, sessizlik, dinginlik" anlamına gelen ἡσυχία'dan türetilmiştir. Doğu Ortodoks Hristiyanlığının "sükûneti koruma" uygulamasıdır. Terimin ilk olarak 4. yüzyıl Kilise Babası John Chrysostom tarafından kullanıldığı öne sürülmektedir. Terim daha ziyade Mısır'daki keşişler tarafından İsa Duası'nın sürekli tekrarlanmasıyla ilişkili olarak kullanılmıştır ve aynı uygulama ortodoks toplumlarındaki mistik uygulamaların temelini oluşturmuştur.
- Ісихазм (від грец. ἡσῠχία — спокій, тиша) — містична, аскетична течія східного християнства, про яку часом говорять, що становить один з полюсів православ'я; інший полюс — це вчення про «симфонію». Відома ще з часів Отців Церкви, проте канонічною визнана лише в 14 сторіччі завдяки старанням св. Григорія Палами. Суттю цієї доктрини є обоження людини — її повне єднання з Богом ще під час земного життя — аж до реального ставання "богом за благодаттю, а не за сутністю". Засобом, що дозволяв досягнути такого стану, визнавалась молитва — умна (від ума — екзистенційного центру людини, інстанції, відмінної від розуму і тіла) або ж Ісусова молитва — «Господи Ісусе Христе, Сине Божий, помилуй мене грішного». Така молитва, що її аскет повторював без перерви протягом всього життя, а також за умови сходження на нього благодаті Божої, була знаряддям об'єднання у синергії всіх його інтенцій-енергій, повним преображенням його суті.
|
| rdfs:comment
|
- Hesychasm (Greek ἡσυχασμός hesychasmos, from ἡσυχία hesychia, "stillness, rest, quiet, silence") is an eremitic tradition of prayer in the Eastern Orthodox Church, and some other Eastern Churches of the Byzantine Rite, practised by the Hesychast (Gr. Ἡσυχαστής hesychastes).
- Der Begriff Hesychasmus (griechisch ἡσυχασμός hesychasmos) ist von dem altgriechischen Wort Hesychia (ἡσυχία hēsychia) abgeleitet, das Ruhe, Stille, Stillschweigen, Einsamkeit, Ungestörtheit, Untätigkeit, Rast, Gelassenheit, Friede bedeutet. Es handelt sich um eine Form der byzantinischen und slawischen Spiritualität im Zeitraum vom 12. bis zum 16. Jahrhundert. Die spirituellen Wurzeln liegen in den Verhaltensregeln des antiken Mönchtums. Im 18.
- Hesicasme és un corrent espiritual de la tradició eremítica ortodoxa (i d'altres esglésies de ritu bizantí), la doctrina i la pràctica de la qual foren establertes a partir de segle IV pels monjos anomenats Pares del desert, i difoses ampliament al Mont Athos durant el segle XIV Dos dels majors representants d'aquesta corrent foren Gregori Palamàs i Gregori del Sinaï
- Hésychasmus (z řecky ἡσυχασμός / hesychasmos od ἡσυχία / hésychia, zklidnění) je mystická forma pravoslavné religiozity, která zažívala rozkvět především mezi byzantskými mnichy v pozdním středověku.
- Hesicasmo, hesiquiasmo o, más raramente, esicasmo doctrina y práctica ascética difundida entre los monjes cristianos orientales, principalmente los de la llamada Iglesia Ortodoxa, a partir del siglo IV con los llamados Padres del Desierto. El objetivo del hesicasmo es la búsqueda de la paz interior en unión mística con Dios y en armonía con la creación.
- Hesykasmi (kreik. ησυχασμός, Hesykasmos sanasta ησυχία, hiljaisuus) on erämaan munkkien elämäntavasta 1200 – 1300 –luvuilla syntynyt ortodoksisen kirkon askeettinen liike, jossa korostetaan hiljaisuutta, vaikenemista, sisäisen rauhan etsimistä ja sydämen rukousta eli Jeesuksen rukousta. Tavoitteena on saavuttaa Kristuksen kirkastumisessa nähty luomaton valo, Jumalan läsnäolon jatkuva tunteminen ja hengellinen sisäinen tasapaino.
- « Acquiers la paix intérieure, et des âmes par milliers trouveront le salut auprès de toi. » Saint Séraphim de Sarov. L'hésychasme (du grec ἡσυχασμός/hesychasmos de ἡσυχία/hesychia, "l'immobilité, le repos, calme, le silence") est une pratique spirituelle mystique enracinée dans la tradition de l'Église orthodoxe, pratiquée par l'hésychaste. Comme son nom l'indique, elle vise la paix de l'âme ou le silence en Dieu.
- L'esicasmo (dal greco ἡσυχασμός hesychasmos, da ἡσυχία hesychia, calma, pace, tranquillità, assenza di preoccupazione) è una dottrina e pratica ascetica diffusa tra i monaci dell'Oriente cristiano fin dai tempi dei Padri del deserto (IV secolo). Scopo dell'esicasmo è la ricerca della pace interiore, in unione con Dio e in armonia con il creato.
- Hezychazm – bizantyński nurt mistyczny, który osiągnął szczytowy rozwój i popularność w wieku XIV. Hezychaści twierdzili, że można odnaleźć zjednoczenie z Bogiem jedynie poprzez Chrystusa, praktykując cnoty i modlitwę. Głosili możliwość ujrzenia Światłości Bożej dzięki intensywnej modlitwie, kontemplacji i specyficznym praktykom ascetycznym polegającym na wstrzymywaniu oddechu w trakcie modlitewnego wyciszenia.
- Isihasmul (hesychasmos), din hesychia, "linişte, împăcare" este o tradiţie eremită de rugăciune în tradiţia Ortodoxă, a cărei practicare se numeşte hesychazo: "a păstra liniştea". Practicanţii sunt Isihaşti (hesychastes). Isihasmul se mai numeşte şi palamism, iar formele sale cunoscute provin din tradiţia monastică a Muntelui Athos.
- Файл:Gregor Palamas. jpg Григорий Палама, один из основателей исихазма Исиха́зм (от др. -греч.
- Hesykasm (hesykaster, av grekiska hesychos, "lugn, stilla"), mystisk sekt under 1300-talet bland munkarna på berget Athos, uppkom i samband med de politiska motsättningarna inom bysantinska riket och framkallade den sista stora religiösa striden inom den grekiska världen under medeltiden.
- İsihazm (Yunanca ἡσυχασμός, "sükûnet, sessizlik, dinginlik" anlamına gelen ἡσυχία'dan türetilmiştir. Doğu Ortodoks Hristiyanlığının "sükûneti koruma" uygulamasıdır. Terimin ilk olarak 4. yüzyıl Kilise Babası John Chrysostom tarafından kullanıldığı öne sürülmektedir.
- Ісихазм (від грец. ἡσῠχία — спокій, тиша) — містична, аскетична течія східного християнства, про яку часом говорять, що становить один з полюсів православ'я; інший полюс — це вчення про «симфонію».
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
