| dbpprop:abstract
|
- Hermeneutics is the study of interpretation theory. Traditional hermeneutics - which includes Biblical hermeneutics - refers to the study of the interpretation of written texts, especially texts in the areas of literature, religion and law. Contemporary or modern hermeneutics encompasses not just issues involving the written text, but everything in the interpretative process. This includes verbal and nonverbal forms of communication as well as prior aspects that impact communication, such as presuppositions, preunderstandings, the meaning and philosophy of language, and semiotics. Philosophical hermeneutics refers primarily to Hans-Georg Gadamer's theory of knowledge as developed in Truth and Method, and sometimes to Paul Ricoeur. A hermeneutic (singular) refers to one particular method or strand of interpretation.
- Die Hermeneutik ist eine Theorie über die Auslegung von Werken und über das Verstehen. Beim Verstehen verwendet der Mensch Symbole. Er ist in eine Welt von Zeichen und in eine Gemeinschaft eingebunden, die eine gemeinsame Sprache benutzt. Nicht nur in Texte, sondern in alle menschliche Schöpfungen ist Sinn eingegangen, den herauszulesen eine hermeneutische Aufgabe ist. In der Antike und im Mittelalter diente die Hermeneutik als Wissenschaft und Kunst der Auslegung grundlegender Texte, besonders der Bibel und Gesetze. In der Neuzeit weitete sich ihr Anwendungsbereich aus, sie entwickelte sich zu einer allgemeinen Lehre von den Voraussetzungen und Methoden sachgerechter Interpretation und zu einer Philosophie des Verstehens. Mit der von Immanuel Kant entscheidend beförderten Einsicht in die Grenzen der menschlichen Erkenntnisfähigkeit stellte sich für die Hermeneutik seit dem 19. Jahrhundert unter anderem das Problem der geschichtlichen Gebundenheit menschlichen Denkens und Verstehens. Als einflussreichster Vertreter der philosophischen Hermeneutik im 20. Jahrhundert hat Hans-Georg Gadamer diese Beschränkung positiv gewendet und das Verstehen in den Zusammenhang eines prinzipiell nicht zu beendenden Gesprächs über die Deutung wichtiger Zeugnisse der geschichtlichen und kulturellen Überlieferung gerückt. Hermeneutik ist ein künstlich geschaffenes Wort aus der Neuzeit, das wohl erstmals von dem Straßburger Philosophen und Theologen Johann Conrad Dannhauer verwendet wurde. Die allgemeine Hermeneutik beschäftigt sich mit der Auslegung von Texten oder von Zeichen im Allgemeinen. Die besondere Hermeneutik behandelt die mit der Auslegung von Texten verbundenen Probleme, wie sie sich aus den einzelnen Fächern der Rechtswissenschaft, Theologie, Literaturwissenschaft, Geschichte oder Kunstgeschichte ergeben. Auch die Reflexion der Bedingungen des Auslegen, Deuten und Verstehen von nicht-textgebundenen Werken wie der Musik wird Hermeneutik genannt. Nach idealistischer Auffassung ist Verstehen eine Seinsweise, in der die Welt sich selbst auslegt. Nach einer anderen Auffassung ist Verstehen etwas Unmittelbares, das aller Reflexion vorausgeht und aller Erkenntnis und dem diskursiven Denken zugrunde liegt.
- L'hermenèutica (del grec ερμηνευτική τέχνη, hermeneutiké tejne, "art d'explicar, traduir o interpretar") és el coneixement i art de la interpretació, sobretot de textos, per a determinar el significat exacte de les paraules mitjançant les quals s'ha expressat un pensament.
- Hermeneutika (z řeckého herméneuein = vykládat, překládat, vyložit) je filologická a filosofická nauka o metodách správného chápání a výkladu textů, zejména náboženských, právních a filosofických. V širším významu se používá i pro výklad uměleckých děl, případně i porozumění struktury lidského bytí na světě. Souvislost slova se jménem boha Herma je velmi pravděpodobná, nelze z ní ale mnoho vyvodit. Naopak tzv. „hermetické nauky“ a texty nemají s hermeneutikou nic společného.
- La hermenéutica (del griego ερμηνευτική τέχνη, hermeneutiké tejne, "arte de explicar, traducir, o interpretar") es el conocimiento y arte de la interpretación, sobre todo de textos, para determinar el significado exacto de las palabras mediante las cuales se ha expresado un pensamiento.
- Hermeneutiikka (kreik. hermēneuein 'tulkita', hermēneutike tekhnē 'tulkinnan taito') on tieteenfilosofinen suuntaus, joka painottaa inhimillistä ymmärrystä (ennen kaikkea kirjoitettujen) tekstien mutta myös musiikin, kuvataiteen, historian tai yhteiskunnan merkitysten tulkinnassa. Siinä sovelletaan hermeneuttista menetelmää. Nykyaikaisen hermeneutiikan perustajana pidetään Wilhelm Diltheytä. Hänen lisäkseen hermeneutiikkaa ovat kehittäneet muun muassa Martin Heidegger, Hans-Georg Gadamer, Paul Ricœur ja Gianni Vattimo. Hermeneutiikka luetaan mannermaiseen filosofiaan.
- L'herméneutique (du grec hermeneutikè, ερμηνευτική, art d'interpréter, et du nom du dieu grec Hermès, messager des dieux et interprète de leurs ordres), est la théorie de la lecture, de l'explication et de l'interprétation des textes. L'herméneutique ancienne est formée de deux approches complètement différentes : la logique d'origine aristotélicienne (à partir du Peri hermeneia ou De l'interprétation d'Aristote) d'une part, l'interprétation des textes religieux et l'hermétisme d'autre part. L'herméneutique moderne se décline en sous-disciplines : herméneutique « littéraire », « juridique » (interprétation des textes de lois), « théologique » (interprétation des textes sacrés; on parle aussi d'exégèse), « historique » (interprétation des témoignages et des discours sur l'histoire), et « philosophique » (analyse des fondements de l'interprétation en général, et interprétation des textes proprement philosophiques). La psychanalyse est vue comme un exemple d'herméneutique (interprétation des symptômes du malade) par Paul Ricoeur. La « généalogie » nietzschéenne, qui interprète les jugements de valeur (vrai/faux, bien/mal, beau/laid) à partir de l'histoire et de la physiologie (état de santé du corps), est une herméneutique pour Michel Foucault.
- A hermeneutika az értelmezést és megértést vizsgáló filozófiai tudományág, az erre vonatkozó elméletek összessége. A „hermeneutika” (görög) szó az „értelmezés tudományát” jelenti, maga a szó Hermésznek, az antik görög kor egyik istenének a nevéből származik, aki az istenek hírnöke, ugyanígy közvetíti a szövegek jelentését annak írott vagy beszélt alakja is. Legalábbis a görögök ennek az istennek a nevéből származtatták hermeneuein = „kijelent”, „megvilágít” szavukat. Az első Hermeneutika címet viselő mű Arisztotelész Herméneutikája (az Organon c. gyűjtemény része), bár hasonló problémákat szórványosan már Platón is vizsgált párbeszédes formában írt késői műveiben. Maga Arisztotelész valószínűleg a „kijelent” értelmében használta e szót, és szóban forgó műve valóban az egyszerű kijelentések tanát, ezek néhány filozófiai vonatkozású problémáit tárgyalja, így e műve logikai, nem pedig (filozófiai) hermeneutikai tárgyú. A középkorban a Biblia értelmezéséről folyó viták is lendületet adtak az ilyen kutatásoknak, szintúgy a 15. században a reneszánsz és humanizmus elterjedésével az ókori, eredeti, antik szövegek újrafelfedezése, de a mai értelemben vett hermeneutika megteremtőjének Friedrich Schleiermachert tekinthetjük, aki túllépett a konkrét és írott szövegek elemzésén, a nyelvet előtérbe helyezve és az értelmezést a szöveg újrateremtéseként, reprodukcióként felfogva (ezzel az értelmezés folyamatát énfilozófiai szemszögbe állítva). A hermeneutika később, a 20. század elején az énfilozófiából visszatért az arisztotelészi, inkább létfilozófiai hagyományhoz (ez irányzatra alapozott aztán például Martin Heidegger is). A hermeneutika a 19. század végére tehát a filozófia egy külön részterületévé fejlődött. A „hermeneutika” kifejezés fentitől eltérő használatáról bővebben a hermeneutika címszó alatt.
- L'ermeneutica è in filosofia la metodologia dell'interpretazione (dal greco ἑρμηνευτική -, traduzione, chiarimento e spiegazione). Essa nasce in ambito religioso con lo scopo di spiegare la corretta interpretazione dei testi sacri. In seguito il termine assume un respiro più ampio tendente a dare un significato a tutto ciò che è di difficile comprensione. In questo senso può essere vista come la teoria generale delle regole interpretative. Oggi si parla anche di ermeneutica giuridica e di ermeneutica artistica, che sono rispettivamente la metodologia dell'interpretazione delle norme giuridiche e delle opere d'arte. Tuttavia, il compito dell'ermeneuta non si esaurisce nella lettura o nella statuizione del metodo interpretativo: il dialogo con le religioni e il pensiero politico si declinano tutt'ora secondo quello che viene chiamato circolo ermeneutico. Piuttosto sorprendentemente (date le sue origini), l'ermeneutica ha influenzato alcuni studiosi di intelligenza artificiale che hanno trovato inadeguato l'approccio cognitivista o quello dell'elaborazione delle informazioni per capire il pensiero umano.
- 解釈学（かいしゃくがく、独：Hermeneutik）とは、様々なテクストを解釈（独：Interpretation）する文献学的な技法の理論、あるいはそもそも「解釈する」という事に対する体系的な理論の事である。
- Hermeneutiek is een begrip dat in de filosofie verschillende invullingen heeft gekregen. De term hermeneutiek is waarschijnlijk voor het eerst gebruikt door de Griekse dichter Homerus (circa 800 v. Chr. ) en bedoelt de uitleg en vertaling van berichten die door de goden der Griekse mythologie aan mensen werden gegeven. Homerus beroept zich daarbij op de God Hermes. In de Oudheid was zij voor de Sofisten de kunst om op een juiste wijze redevoeringen te houden. In Plato's dialogen was hermeneutiek de methode waarmee Socrates probeert grip te krijgen op het transcendente ‘zijnde’, de vormen der ideeënwereld, door middel van ‘lagere’ zaken zoals het dagelijks leven en specifieke redeneringen. Het neoplatonisme met zijn getallenmystiek verstond hermeneutiek als de kunst de werkelijkheid op juiste wijze in getallen uit te drukken. Met Maarten Luther (1483-1546) kwam een wending van het louter vertalen naar een algemene theorie van de ervaring van het menselijke denken. Het eerste aspect van deze theorie is dat een tekst niet te 'verstaan' is zonder de auteur, deze moest als medemens worden begrepen. Het tweede gezichtspunt behelst de beperktheid van de menselijke rede. In de moderne filosofie moet beroep worden gedaan op Wilhelm Dilthey (1833-1911) die de hermeneutiek helemaal van karakter deed veranderen. Zij is niet meer een kunst van het lezen van een tekst in de samenhang van ontstaan in correlatie tot de auteur, maar de leer van het leven zelf. Het 'Verstehen' is het bepalend element van de zijnswijze van het menselijk bestaan als oorspronkelijk begrijpen dat ieder mens is meegegeven als bestemdheid alles een zin te moeten geven.
- Hermeneutikk er et sett med teorier som omhandler prosessen å fortolke en tekst og å skape mening av denne. Hermeneutikken søker en bevisstgjøring over denne prosessen, og den foreslår også fremgangsmåter for tolkning. (Ordet tekst blir her brukt i utvidet form, og gjelder enhver form for budskap. ) Hermeneutikk brukes også om selve handlingen å fortolke en tekst for å skape mening ut av denne. Hermeneutikken er også en filosofisk retning, den blir omtalt som historiefagets vitenskapsmetode, og den blir brukt som en personlighetsutviklende mental øvelse. Ordet kommer av det greske ordet hermeneuein – å uttrykke eller uttale, å utlegge eller forklare og å oversette eller fortolke. Begrepet er knyttet til den greske guden Hermes. Han var ikke bare gudenes budbringer, men også den som uttrykte, forklarte og fortolket budskapet.
- Hermeneutyka (gr. hermēneutikòs- dotyczący objaśniania) to dział teologii chrześcijańskiej zajmujący się interpretacją Biblii. umiejętność interpretacji tekstów literackich i źródeł historycznych, a w szerszym znaczeniu, także wszelkich treści symbolicznych. Wraz z poetyką i retoryką tworzy swoisty kanon filologiczny. Tak bowiem jak retoryka chce służyć sztuce mówienia, a poetyka sztuce literackiej i jej ocenie, tak też hermeneutyka służy sztuce rozumienia i interpretacji wytworów kulturowych, jak język, tekst, słowo. Ujęta w związku z teorią poznania i metodyką nauk humanistycznych, hermeneutyka u Heideggera i Gadamera stała się ogniwem łączącym filozofię z rozumieniem egzystencji, głównym składnikiem ontologicznej struktury rozumienia jako takiego. w ujęciu prawnym hermeneutyka jest praktyką wykładania tekstów prawnych. Przyjmuje dwie formy - egzegetyczną i swobodną. W pierwszej sędzia ma tylko odczytać ustawę, która jest jedynym źródłem prawa. Jakakolwiek wykładnia sędziowska jest niedozwoloną arbitralnością. W ujęciu swobodnym ustawa jest tylko jednym z wielu źródeł prawa, zaś samo prawo ma legitymizację w narodzie a nie w prawodawcy. W związku z tym, tekst należy interpretować odwołując się do samego prawa zaś sędzia jest gwarantem prawa przeciw arbitralności ustawodawcy. A. Kaufman rozróżniał ustawy będące następstwem aktu woli prawodawcy oraz społecznie obecne prawo. Ustawa miała stwarzać pewien potencjał znaczeń, który był przekształcany w rzeczywistość w ramach wykładni. kierunek filozoficzny rozwijający się od w XIX wieku za sprawą Ernsta Schleiermachera, pod wpływem protestanckich i wcześniejszych interpretacji Pisma Świętego. W pełni rozwinęła się w okresie tzw. przełomu antypozytywistycznego, szczególnie u Wilhelma Diltheya. W wieku XX rozwijali ją przede wszystkim Martin Heidegger, Hans-Georg Gadamer i Paul Ricoeur. Dla dzisiejszej hermeneutyki kluczowe są pojęcia rozumienia i przyswojenia.
- Hermenêutica é um ramo da filosofia que se debate com a compreensão humana e a interpretação de textos escritos. A palavra deriva do nome do deus grego Hermes, o mensageiro dos deuses, a quem os gregos atribuíam a origem da linguagem e da escrita e considerado o patrono da comunicação e do entendimento humano.
- Hermeneutica reprezintă în filosofie metodologia interpretării şi înţelegerii unor texte. Denumirea derivă de la numele zeului grec Hermes, mesagerul zeilor şi interpretul ordinelor lui Zeus. Obiectul hermeneuticii, apărută în secolele al XV-lea şi al XVI-lea în perioada dezvoltării Umanismului, au fost la început scrierile autorilor clasici ai antichităţii greco-romane, apoi - în special - interpretarea conţinutului Bibliei. Teologii creştini s-au străduit să stabilească o metodă, prin care să se pătrundă sensul adevărat al Scripturii şi - în acelaşi timp - să uşureze înţelegerea textelor clasice. În decursul timpului, hermeneutica devine mai amplă, având tendinţa de a da un sens compehensibil tuturor scrierilor greu de înţeles, devine asfel o teorie generală a regulilor de interpretare. Punând accentul pe conţinut şi semnificaţie, indiferent de formă sau amănunte de redactare, hermeneutica se deosebeşte astfel de exegeză. În zilele noastre se vorbeşte şi despre o hermeneutică a jurisprudenţei şi despre una artistică, fiind înţeleasă ca metodologie a interpretării normelor juridice şi operelor de artă. Este interesant că hermeneutica a influenţat şi studiile din ultimii ani asupra inteligenţei artificiale, unii cercetători în acest domeniu considerând inadecvată metoda cognitivistă sau aceea a elaborării informaţiilor pentru înţelegerea gândirii omeneşti. În secolul al XIX-lea, filosofii Friedrich Schleiermacher şi Wilhelm Dilthey au lărgit orizontul hermeneuticii, incluzând şi pe cititori în procesul de analiză. După Schleiermacher, în actul lecturii, cititorul lasă libere intenţiile autorului. Interpretarea ar înseamna atunci, încercarea de a se pune în situaţia autorului şi, retrăind actul creaţiei, să se descopere sensul posibil al operei de artă. Scopul hermeneuticii lui Dilthey era de a întreprinde interpretări sistematice şi ştiinţifice, situând fiecare text în contextul său istoric originar. El încearcă să delimiteze aspectele intelectuale ale artelor de ştiinţele naturii explicative şi consideră opera literară un "monument al limbajului" (Sprachdenkmal). În secolul al XX-lea, filosofii germani Edmund Husserl, Martin Heidegger şi elevul acestuia, Hans-Georg Gadamer au dat o nouă orientare hermeneuticii filosofice în sensul unei arte deschise a interpretării. Heidegger deplasează problema centrală a hermeneuticii de la interpretarea textelor la înţelegerea existenţială, pe care o consideră o prezenţă directă în lume, nemijlocită de alte simboluri şi - prin aceasta - dotată de autenticitate, deci lipsită de o simplă presupunere empirică în procesul de cunoaştere. Gadamer devine cunoscut cu opera sa fundamentală "Wahrheit und Methode" ("Adevăr şi metodă", 1960). Pentru el, una din problemele fundamentale ale hermeneuticii este de a da o obiectivitate interpretării, independent de cel ce face analiza şi de contestul istoric în care este ea efectuată. A considera hermeneutica drept o metodă filosofică este doar în parte corect, este posibil şi un punct de vedere ontologic, relevând caracterul său universal în procesul de înţelegere, prezent în orice formă de cunoaştere, şi, prin corelaţie - pentru a formula în termeni kantiani - examinând condiţiile posibile, respectiv structurile transcendentale ale gândirii umane. Accentuând caracterul necesar al fondului aperceptiv în orice mod de cunoaştere, Gadamer se distanţează de viziunea gnoseologică tradiţională a iluminismului, conform căreia cunoaşterea ar reprezenta un proces activ de identificare a subiectului cu un obiect distinct de sine, subliniindu-se autonomia reciprocă a celor doi termeni. Astfel, după Gadamer, întrucât fiecare investigator îşi iniţiază activitatea pornind de la o cunoaştere anticipată a obiectului cercetat, nu se mai poate admite o separaţie originară a celor doi termeni, ei existând de la început într-o dimensiune unică. Filosoful francez Paul Ricoeur, în lucrările sale "Le conflit des interprétations" şi "Temps et récit" radicalizează poziţiile lui Heidegger şi Gadamer şi dezvoltă mai departe semnificaţia hermeneuticii, pornind de la teoriile lingvistice asupra sensurilor simbolice din filosofia lui Ernst Cassirer. În acest mod, înţelegerea trebuie să demonstreze fenomenologic o şi mai puternică componenţă social-istorică şi semantică. Hermeneutica, în această accepţiune ontologică caracteristică, a exercitat o vastă şi fecundă influenţă asupra principalelor domenii ale disciplinelor definite în mod tradiţional ştiinţe umane: de la critica literară şi istoria artei, la interpretarea juridică. În special în acest ultim domeniu, s-au obţinut rezultate cu adevărat revoluţionare în contrast cu doctrina pozitivistă a dreptului.
- Гермене́втика (др. -греч. ἑρμηνευτική — искусство толкования от др. -греч. ἑρμηνεύω — толкую) — направление в философии XX века, выросшее на основе теории интерпретации литературных текстов. С точки зрения герменевтики задача философии заключается в истолковании предельных значений культуры, поскольку реальность мы видим сквозь призму культуры, которая представляет собой совокупность основополагающих текстов. Теоретик и (или) практик в области библейской, философской или филологической герменевтики называется гермене́втом. В широком смысле понятие "герменевтика" может иметь следующие значения: 1. искусство интерпретации (толкования) текстов, 2. теория понимания, постижения смысла, 3. искусства постижения чужой индивидуальности, 4. учения о принципах гуманитарных наук.
- Hermeneutik är läran om tolkning och förståelse av diskurser. Det är en forskningsmetod där tolkningen är central. Ordet är efter grekiskans hermeneuo vilket betyder "tolka" efter guden Hermes. Förutom att vara en forskningsmetod kan hermeneutik också avse en existensiell filosofi som introducerades av Martin Heidegger.
- Hermeneutik (yorumsama) Antik Yunan Tanrısı Hermes, yer (insanlar) ile gök arasında bağ kurucu ve yer yüzünde yukarının (tanrısal olanın) yorumcusu (hermesneuta) olarak kabul görmekte idi. “Hermenötik” denilen bu kelime kaynağını Hermes’in bu fonksiyonundan alır. Hermönetik (Hermeneutics) sözcüğü bir metnin içrek (ezoterik) anlamının bulunması, bir metnin asıl maksadının anlaşılması anlamlarında kullanılmaktadır ve yorum ilmi olarak kabul edilir.
- Герменевтика (від грец. ερμηνεύειν — тлумачити) — у первісному значенні — напрям наукової діяльності, пов'язаний з дослідженням, поясненням, тлумаченням філологічних, а також філософських, історичних і релігійних текстів. У давньогрецькій філології та філософії — з тлумаченням Біблії, екзегезою; у протестантських теологів — з інтерпретацією священних текстів у їх полеміці з католицькими богословами. Герменевтика є допоміжною дисципліною тих гуманітарних (і насамперед історичних наук), які займаються писемними пам'ятками. У XX ст. набуває ширшого значення як метод, теорія чи філософія будь-якої інтерпретації. Принципи герменевтики в церковних проповідях: 1. Буквальне тлумачення; 2. Історична відповідність; 3. Принцип єдиного значення; 4. Контекст; 5. Лексика; 6. Граматика; 7. Паралельні посилання. Існують різні теорії щодо виникнення, дехто бачить кабалістичне походження, дехто християнське. Теоретичним фундаментом герменевтики кінця ХХ ст. стали твори Мартіна Гайдеґґера. Основи герменевтики як загальної інтерпретації закладені протестантським теологом, філософом і філологом Ф. Шлейєрмахером (1768—1834). В. Дільтей (1833—1911) розвивав герменевтику як методологічну основу гуманітарного знання, акцентуючи увагу на психологічному аспекті розуміння; основою герменевтики, за В. Дільтеєм, є «психологія, що розуміє», — безпосереднє осягнення цілісності душевно-духовного життя. М. Хайдеггер (1889—1976) онтологізував герменевтику: з мистецтва тлумачення, з методу інтерпретації історичних текстів, яким вона була у Ф. Шлейєрмахера, В. Дільтея, Г. стає «здійсненням буття». Підтримує цю тенденцію учень М. Хайдеггера Х. -Г. Гадамер. Саме він став основоположником філософської герменевтики, вихідним пунктом якої є онтологічний характер герменевтичного кола. Звідси випливають тези Х. -Г. Гадамера: інтерпретація є принципово відкритою й ніколи не може бути завершеною; розуміння тексту є невіддільним від саморозуміння інтерпретатора. Ці та інші положення філософської герменевтики (а в 70—80-ті нові положення сформулювали П. Рікер, Е. Корет та ін. ) справили великий вплив на представників літературної герменевтики (Г. -Р. Яусс, В. Ізер та ін. ), котра застосувала філософію інтерпретації до тлумачення художніх текстів.
- 解釋學(Hermeneutics)，又称詮釋學、解釋學美學，是在現象學與存在主義的基礎上發展起來的一個美學流派，近代解釋學的基本特點是客觀主義。 解釋學是一個解釋和瞭解文本的哲學技術，它也許被描述作為詮釋理論並根據文本本身來瞭解文本，強調忠實客觀地把握文本和作者的原意。
|
| rdfs:comment
|
- Hermeneutics is the study of interpretation theory. Traditional hermeneutics - which includes Biblical hermeneutics - refers to the study of the interpretation of written texts, especially texts in the areas of literature, religion and law. Contemporary or modern hermeneutics encompasses not just issues involving the written text, but everything in the interpretative process.
- Die Hermeneutik ist eine Theorie über die Auslegung von Werken und über das Verstehen. Beim Verstehen verwendet der Mensch Symbole. Er ist in eine Welt von Zeichen und in eine Gemeinschaft eingebunden, die eine gemeinsame Sprache benutzt. Nicht nur in Texte, sondern in alle menschliche Schöpfungen ist Sinn eingegangen, den herauszulesen eine hermeneutische Aufgabe ist.
- L'hermenèutica (del grec ερμηνευτική τέχνη, hermeneutiké tejne, "art d'explicar, traduir o interpretar") és el coneixement i art de la interpretació, sobretot de textos, per a determinar el significat exacte de les paraules mitjançant les quals s'ha expressat un pensament.
- Hermeneutika (z řeckého herméneuein = vykládat, překládat, vyložit) je filologická a filosofická nauka o metodách správného chápání a výkladu textů, zejména náboženských, právních a filosofických. V širším významu se používá i pro výklad uměleckých děl, případně i porozumění struktury lidského bytí na světě. Souvislost slova se jménem boha Herma je velmi pravděpodobná, nelze z ní ale mnoho vyvodit. Naopak tzv.
- La hermenéutica (del griego ερμηνευτική τέχνη, hermeneutiké tejne, "arte de explicar, traducir, o interpretar") es el conocimiento y arte de la interpretación, sobre todo de textos, para determinar el significado exacto de las palabras mediante las cuales se ha expresado un pensamiento.
- Hermeneutiikka (kreik. hermēneuein 'tulkita', hermēneutike tekhnē 'tulkinnan taito') on tieteenfilosofinen suuntaus, joka painottaa inhimillistä ymmärrystä (ennen kaikkea kirjoitettujen) tekstien mutta myös musiikin, kuvataiteen, historian tai yhteiskunnan merkitysten tulkinnassa. Siinä sovelletaan hermeneuttista menetelmää. Nykyaikaisen hermeneutiikan perustajana pidetään Wilhelm Diltheytä.
- L'herméneutique (du grec hermeneutikè, ερμηνευτική, art d'interpréter, et du nom du dieu grec Hermès, messager des dieux et interprète de leurs ordres), est la théorie de la lecture, de l'explication et de l'interprétation des textes.
- A hermeneutika az értelmezést és megértést vizsgáló filozófiai tudományág, az erre vonatkozó elméletek összessége. A „hermeneutika” (görög) szó az „értelmezés tudományát” jelenti, maga a szó Hermésznek, az antik görög kor egyik istenének a nevéből származik, aki az istenek hírnöke, ugyanígy közvetíti a szövegek jelentését annak írott vagy beszélt alakja is.
- L'ermeneutica è in filosofia la metodologia dell'interpretazione (dal greco ἑρμηνευτική -, traduzione, chiarimento e spiegazione). Essa nasce in ambito religioso con lo scopo di spiegare la corretta interpretazione dei testi sacri. In seguito il termine assume un respiro più ampio tendente a dare un significato a tutto ciò che è di difficile comprensione. In questo senso può essere vista come la teoria generale delle regole interpretative.
- 解釈学（かいしゃくがく、独：Hermeneutik）とは、様々なテクストを解釈（独：Interpretation）する文献学的な技法の理論、あるいはそもそも「解釈する」という事に対する体系的な理論の事である。
- Hermeneutiek is een begrip dat in de filosofie verschillende invullingen heeft gekregen. De term hermeneutiek is waarschijnlijk voor het eerst gebruikt door de Griekse dichter Homerus (circa 800 v. Chr. ) en bedoelt de uitleg en vertaling van berichten die door de goden der Griekse mythologie aan mensen werden gegeven. Homerus beroept zich daarbij op de God Hermes. In de Oudheid was zij voor de Sofisten de kunst om op een juiste wijze redevoeringen te houden.
- Hermeneutikk er et sett med teorier som omhandler prosessen å fortolke en tekst og å skape mening av denne. Hermeneutikken søker en bevisstgjøring over denne prosessen, og den foreslår også fremgangsmåter for tolkning. (Ordet tekst blir her brukt i utvidet form, og gjelder enhver form for budskap. ) Hermeneutikk brukes også om selve handlingen å fortolke en tekst for å skape mening ut av denne.
- Hermeneutyka (gr. hermēneutikòs- dotyczący objaśniania) to dział teologii chrześcijańskiej zajmujący się interpretacją Biblii. umiejętność interpretacji tekstów literackich i źródeł historycznych, a w szerszym znaczeniu, także wszelkich treści symbolicznych. Wraz z poetyką i retoryką tworzy swoisty kanon filologiczny.
- Hermenêutica é um ramo da filosofia que se debate com a compreensão humana e a interpretação de textos escritos. A palavra deriva do nome do deus grego Hermes, o mensageiro dos deuses, a quem os gregos atribuíam a origem da linguagem e da escrita e considerado o patrono da comunicação e do entendimento humano.
- Hermeneutica reprezintă în filosofie metodologia interpretării şi înţelegerii unor texte. Denumirea derivă de la numele zeului grec Hermes, mesagerul zeilor şi interpretul ordinelor lui Zeus. Obiectul hermeneuticii, apărută în secolele al XV-lea şi al XVI-lea în perioada dezvoltării Umanismului, au fost la început scrierile autorilor clasici ai antichităţii greco-romane, apoi - în special - interpretarea conţinutului Bibliei.
- Гермене́втика (др. -греч. ἑρμηνευτική — искусство толкования от др. -греч. ἑρμηνεύω — толкую) — направление в философии XX века, выросшее на основе теории интерпретации литературных текстов.
- Hermeneutik är läran om tolkning och förståelse av diskurser. Det är en forskningsmetod där tolkningen är central. Ordet är efter grekiskans hermeneuo vilket betyder "tolka" efter guden Hermes. Förutom att vara en forskningsmetod kan hermeneutik också avse en existensiell filosofi som introducerades av Martin Heidegger.
- Hermeneutik (yorumsama) Antik Yunan Tanrısı Hermes, yer (insanlar) ile gök arasında bağ kurucu ve yer yüzünde yukarının (tanrısal olanın) yorumcusu (hermesneuta) olarak kabul görmekte idi. “Hermenötik” denilen bu kelime kaynağını Hermes’in bu fonksiyonundan alır. Hermönetik (Hermeneutics) sözcüğü bir metnin içrek (ezoterik) anlamının bulunması, bir metnin asıl maksadının anlaşılması anlamlarında kullanılmaktadır ve yorum ilmi olarak kabul edilir.
- Герменевтика (від грец. ερμηνεύειν — тлумачити) — у первісному значенні — напрям наукової діяльності, пов'язаний з дослідженням, поясненням, тлумаченням філологічних, а також філософських, історичних і релігійних текстів.
- 解釋學(Hermeneutics)，又称詮釋學、解釋學美學，是在現象學與存在主義的基礎上發展起來的一個美學流派，近代解釋學的基本特點是客觀主義。 解釋學是一個解釋和瞭解文本的哲學技術，它也許被描述作為詮釋理論並根據文本本身來瞭解文本，強調忠實客觀地把握文本和作者的原意。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
