| dbpedia-owl:abstract
|
- Henry, known as the Young King (28 February 1155 – 11 June 1183) was the second of five sons of King Henry II of England and Eleanor of Aquitaine but the first to survive infancy. He was officially King of England; Duke of Normandy, Count of Anjou and Maine.
- Datei:Henry the Young King. jpg Heinrich der Jüngere Heinrich der Jüngere, auch genannt der junge König, war ein König von England aus dem Haus Plantagenet. Er war der zweite Sohn des Königs Heinrich II. († 1189) und dessen Ehefrau Eleonore von Aquitanien († 1204).
- Enrique Plantagenet, apodado el Joven para diferenciarlo de su padre, nació en el palacio de Berdmondsey, en Surrey, el 28 de febrero de 1155, siendo el segundo hijo varón de Enrique II de Inglaterra y de Leonor de Aquitania. La muerte de su hermano mayor, Guillermo, lo convierte en el heredero de la corona. Se compromete en la ciudad de Neubourg, en Normandía, el 2 de noviembre de 1160 con Margarita de Francia, condesa de Vexin, hija del rey Luis VII de Francia. El novio contaba con 5 años de edad, y la novia con apenas 2. El propósito de este enlace fue que el rey Enrique II pudiera tener control sobre el condado de Vexin, dote de Margarita y que hallaba estratégicamente ubicado entre Normandía y París. El matrimonio se celebra formalmente el 27 de agosto de 1172 en la catedral de Winchester. Del enlace nació un hijo: Guillermo (n. París, Francia, 19.6.1177 - m. París, Francia, 22.6.1177). En junio de 1170 es asociado al trono por su padre, en vistas de irlo preparando para sucederlo a su muerte, pero el príncipe pronto se separa de su padre y se alía con su madre y hermanos durante las rebeliones de 1173 a 1174. Falleció, víctima de disentería, en el castillo de Martel, en Turena, el 11 de junio de 1183, a los 28 años de edad, siendo sepultado en la catedral de Ruán. dante en el canto XXVIIIde su divina comedia le menciona
- Era il secondo dei cinque figli maschi del re d'Inghilterra, duca di Normandia, conte del Maine, d'Angiò e di Turenna, Enrico II d'Inghilterra e della duchessa d'Aquitania e Guascogna e contessa di Poitiers, Eleonora d'Aquitania. Enrico fu, per parte di madre, il fratellastro minore di Maria di Champagne e Alice di Francia. Era anche il fratello minore di Guglielmo, Conte di Poitiers e il fratello maggiore di Matilda d'Inghilterra, di Riccardo I d'Inghilterra, di Goffredo II, Duca di Bretagna, di Leonora d'Aquitania, di Giovanna d'Inghilterra e di Giovanni d'Inghilterra.
- 若ヘンリー王またはヘンリー若王（Henry the Young King, 1155年2月28日 - 1183年6月11日）は、イングランド王ヘンリー2世と妃アリエノール・ダキテーヌの次男。 兄ウィリアム（ギヨーム）が夭逝したため、実質的な長男として父の後継者に定められ、また1170年に共同君主に立てられた。しかし、君主としての実権はなく、また、父が自分の教育係であったトマス・ベケットを暗殺したことや末弟ジョン（後のジョン王）を偏愛することに反発し、母や義父であるフランス王ルイ7世の後押しを受けて、弟リチャード（フランス語ではリシャール、後のリチャード1世）、ジェフリー（ブルターニュ公ジョフロワ2世）と共に、父に対して1173年に反乱を起こした。 翌1174年に若ヘンリーらは父と和解するが、その後も不和は続いた。1182年にはリチャードが自分への臣従礼を拒否したことから、ジェフリーと組んでリチャードと交戦した。しかし翌1183年、若ヘンリーは熱病に冒され、死の床で父に背いて争いのもととなった罪を懺悔、母アリエノールの自由を願いつつ28歳で病死した。 1160年にフランス王ルイ7世の娘（フィリップ2世の異母姉）マルグリットと結婚した。1177年に長男ウィリアムが生まれたが、早世した。マルグリットはのちにハンガリー王ベーラ3世と再婚した。
- Hendrik II van Maine (28 februari 1155 - 11 juni 1183), de Jonge, was de oudste zoon van Hendrik II van Engeland en van Eleonora van Aquitanië. In 1170 werd hij tot koning gezalfd door de aartsbisschop van York. Thomas Becket, de aartsbisschop van Canterbury protesteerde hiertegen omdat dit zijn recht was, als primaat van Engeland. Dit protest zou hem later zijn hoofd kosten. De zoons van Hendrik II, die hij eerst uit eigenbelang machtsposities in Frankrijk en Engeland had gegeven, waarbij hij zelf in feite de macht in handen wilde houden, kwamen na 1173 tegen hun vader in opstand. Zij werden hierbij gesteund door de Fransen en door hun moeder, met wie Hendrik had gebroken en die hij vrijwel het grootste deel van hun huwelijk in een kasteel had opgesloten. Bij bijzondere feestdagen mocht zij vooral aan het eind van Hendriks leven aanwezig zijn. Een andere reden dan eigenbelang dat hij zijn zoons grote gebieden had gegeven (Hendrik was graaf van Maine en Anjou, Richard werd hertog van Aquitanië, Godfried hertog van Bretagne, Jan kreeg heel weinig, was dat hij zou hebben beseft dat de verschillende gebieden niet tot één rijk samengesmeed konden worden. De belangen waren te verschillend en er was de voortdurende druk van het opkomende Frankrijk, onder een zeer kundige en listige Filips II van Frankrijk. In 1182 eiste Hendrik van zijn vader Normandië volledig op, maar die weigerde hem dat. Zijn broer Richard Leeuwenhart had eveneens diverse aanspraken en de twee broers kwamen in scherp conflict, waarbij Richard Leeuwenhart, door zijn moeder gesteund werd. In 1183 overleed Hendrik evenwel aan dysenterie. Hendrik was in 1160 gehuwd met Margaretha, oudste dochter van Lodewijk VII van Frankrijk uit diens tweede huwelijk, maar hij overleed zonder kinderen.
- Henrik den unge konge var den andre av fem sønner til kong Henrik II av England og Eleanora av Aquitaine.
- Henryk Plantagenet, zwany "Młodym Królem", drugi z pięciu synów Henryka II Plantageneta, króla Anglii, księcia Normandii i hrabiego Andegawenii, oraz Eleonory, dziedziczki księstwa Akwitanii. Został ochrzczony w opactwie Westminster przez Teobalda, arcybiskupa Canterbury. Wychowywał się pod okiem arcybiskupa Canterbury Thomasa Becketa. Został koronowany na króla Anglii jeszcze za życia ojca 14 czerwca 1170 r. przez arcybiskupa Yorku, wbrew woli papieża. Młodszy Henryk został też współrządcą w Andegawenii. Z tym wydarzeniem związana jest historia jaka wydarzyła się na uczcie po koronacji młodego Henryka, podczas której świeżo ukoronowanemu królowi usługiwał jego ojciec. Henryk II powiedział mu wtedy, że to wielki i rzadki honor być obsługiwanym przez króla. Młody Henryk odpowiedział na to, że jest stosowne aby syn hrabiego obsługiwał na syna króla. Nie jest do końca jasne, kiedy Henryk został pasowany na rycerza. Jeden z korespondentów Becketa twierdzi, że Henryk został pasowany przez swojego ojca przez koronacją. Z kolei biograf Williama Marshala pisze, że młody król został pasowany właśnie przez Marshala podczas rebelii 1173 r. Henryk został wprawdzie ukoronowany, ale nigdy nie posiadał realnej władzy i nie jest wymieniany w poczcie królów Anglii. Przydomek "Młody Król" nadano mu, aby odróżnić go od jego bratanka, króla Henryka III. Ten brak realnej władzy nie podobał się Henrykowi. Kiedy więc dowiedział się o zamiarze swojego ojca oddania Andegawenii najmłodszemu bratu Henryka, Janowi, Henryk sprzymierzył się z niezadowolonymi baronami, królem Francji Ludwikiem VII Młodym, królem Szkocji Wilhelmem Lwem, hrabią Flandrii Filipem, hrabią Blois Tybaldem Dobrym i hrabią Boulogne Mateuszem II. Rebelia rozpoczęła się w 1173 r. od ataku hrabiów Flandrii i Blois na Normandię. Henryk wywołał rewoltę w Andegawenii, Robert de Beaumont, 3. hrabia Leicester na czele flamandzkich najemników zaatakował południową Anglię, zaś na północy uderzył Wilhelm Lew. Szkoci zostali jednak odparci, a powracające z północy wojska pokonały hrabiego Leicester. Wiosną 1174 r. Szkoci zaatakowali ponownie. Tymczasem Henryk II uporał się z problemami na kontynencie i 8 czerwca wylądował w Anglii. Szybkim marszem ruszył na północ, zaskakując Szkotów i biorąc Wilhelma Lwa do niewoli. Po 18 miesiącach rebelia zakończyła się i Henryk ukorzył się przed swoim ojcem. Ten pozostawił mu współwładztwo Andegawenii. 2 listopada 1160 r. został zaręczony a 27 sierpnia 1172 r. w katedrze w Winchesterze, poślubił Małgorzatę, córkę Ludwika VII Młodego, króla Francji, oraz Konstancji, córki Alfonsa VII Imperatora, króla Kastylii i Leónu. Henryk i Małgorzata mieli razem jednego syna: Wilhelm Małżeństwo to zostało zaaranżowane przez Henryka II, który uzyskał dzięki temu kontrolę nad posagiem Małgorzaty, ważnym strategicznie hrabstwem Vexin, położonym między Normandią a Île-de-France. Małżeństwo to, początkowo dość zgodne, zaczęło się psuć po śmierci Wilhelma. Najprawdopodobniej ciężki poród spowodował, że Małgorzata stała się bezpłodna. W każdym razie nie miała dzieci ani z Henrykiem, ani ze swoim drugim mężem. W 1182 r. mąż oskarżył ją o romans ze słynnym rycerzem Williamem Marshalem, oddalił ją i wygnał do Francji. Marshal został wydalony z dworu. Rycerz chciał dowodzić swojej niewinności poprzez sąd boży, ale nie pozwolono mu na to. Skłócony z ojcem uciekł w 1180 r. na dwór króla Ludwika VII. Ludwik zmarł w tym samym roku i jego następcą został jego syn, Filip II. Podczas koronacji Filipa 1 listopada 1180 r. Henryk szedł w orszaku koronacyjnym niosąc królewską koronę. Później został mianowany przez Filipa honorowym seneszalem Królestwa Francji. Henryk zmarł na dyzenterię w 1183 r. , podczas kolejnej rebelii przeciwko ojcu. Podczas kampanii w Limousin splądrował okoliczne klasztory, aby opłacić swoich najemników. Na początku czerwca pojawiły się pierwsze objawy dyzenterii. Coraz bardziej osłabionego Henryka przewieziono do zamku Martel. 7 czerwca stało się jasne, że król wkrótce umrze. Henryk przyjął ostatnie namaszczenie i wyspowiadał się. Jako pokutę za bunt przeciwko ojcu leżał nago na posadzce przez krzyżem. Swój strój zapisał Marshalowi, który miał go zawieźć do Jerozolimy i złożyć u stóp Grobu Świętego. Leżąc na łożu śmierci Henryk chciał zobaczyć się z ojcem, ale ten, obawiając się podstępu, odmówił . Młody król został pochowany w katerze w Rouen. Po przeciwnej stronie ołtarza znajduje się grób młodszego brata Henryka, Ryszarda, z którym Henryk często się kłócił. Niedaleko spoczywa również Rotrou, arcybiskup Rouen, który udzielał ślubu Henrykowi i Małgorzacie. Henryk cieszył się sławą znakomitego rycerza. Uwielbiał stawać w turniejach. Podobno nie opuścił żadnego turnieju, jaki w latach 1175-1182 organizowany był w północnej Francji. Zyskiwało mu to sporą popularność w społeczeństwie. Trubadur Bertran de Born opisywał Henryka jako najlepszego króla jaki kiedykolwiek wziął tarczę, najdzielniejszego i najlepszego jaki brał udział w turniejach. Od czasów Rolanda, a nawet w czasach wcześniejszych, nie widziano rycerza tak utalentowanego, tak wyszkolonego, którego sława obiegłaby cały świat. Nawet gdyby Roland powrócił, nawet gdyby przeszukać cały świat od rzeki Nil i wschodu słońca, nie znalezionoby lepszego rycerza. Były kapelan Henryka, Gerwazy z Tilbury, powiedział, że jego śmierć była końcem wszystkiego co rycerskie. Współczesna historiografia ocenia Młodego Króla zdecydowanie bardziej surowo. Historyk W. L. Warren napisał: Młody Henryk był jedynym członkiem swojej rodziny, który cieszył się sympatią za swojego życia. Jest również prawdą, że był jednym Plantagenetem, który nie dał żadnych świadectw zdolności politycznych, umiejętności wojskowych lub chociażby zwykłej inteligencji. W innej książce napisano: Henryk był łaskawy, życzliwy, uprzejmy, rycerski, pełen hojności i wspaniałomyślności. Niestety, był również powierzchowny, próżny, niedbały, głupi, niekompetentny, rozrzutny i nieodpowiedzialny.
- Henrique Plantageneta, o Jovem foi o segundo entre os cinco filhos do rei Henrique II de Inglaterra e Leonor, Duquesa da Aquitânia. Em 1156, depois da morte do primogénito Guilherme, Conde de Poitiers ainda na infância, Henrique tornou-se herdeiro do trono de Inglaterra. Apesar de nunca ter governado sozinho, ou contar para a lista de monarcas britânicos, foi coroado em 1170 juntamente com a mulher, a princesa Margarida de França. Este passo foi uma insistência do pai que causou conflitos com a Igreja Católica, nomeadamente com Thomas Becket, então Arcebispo da Cantuária. Henrique era bastante popular junto dos seus futuros súbditos, mas tanto historiadores como cronistas da época não lhe reconhecem capacidades de liderança ou inteligência. As suas acções orbitaram sempre em volta das decisões políticas dos irmãos, em particular de Ricardo. Em 1173, Henrique e os irmãos, apesar de ainda mal terem vinte anos, juntam-se a Leonor da Aquitânia para a primeira revolta contra Henrique II de Inglaterra. O episódio acaba na prisão de Leonor, onde permanece até 1189, e numa séria reprimenda paterna à qual se juntou uma renovação de votos de fidelidade ao rei e ao pai. Não foi no entanto a última vez que Henrique se revoltou. Em 1183 morreu de disenteria contraída no acampamento militar de um exército levantado contra o pai. Henrique II comentou na sua morte: Ele custou-me muito, mas queria que tivesse vivido para me custar mais. Ricardo Coração de Leão sucedeu-lhe como primeiro na linha de sucessão e viria a tornar-se rei seis anos mais tarde.
- Генрих Молодой Король (англ. Henry the Young King) — — второй из пяти сыновей Генриха II Английского и Элеоноры Аквитанской. Герцог Нормандский, граф Анжуйский. Номинальный король Англии в начале 1170-х годов. Воспитанник Томаса Бекета, Генрих был коронован 14 июля 1170 года в возрасте 15 лет при жизни собственного отца, однако он никогда не правил самостоятельно и обычно не включается в число монархов Англии. Существует легенда о том, что на банкете, посвящённом коронации Генриха, его отец прислуживал ему и заметил, что это редкая честь, когда тебе прислуживает сам король. На это младший Генрих ответил, что сыну графа пристало прислуживать сыну короля. Ему было дано прозвище «Генрих Молодой Король», чтобы отличать его от его же племянника, Генриха III Английского. Он рассорился с отцом и заключил союз со своей матерью, Элеонорой Аквитанской и своими братьями, вместе с которыми пытался в затяжной гражданской войне 1173 — 1174 годов отобрать королевскую власть у своего отца. Говорят, что когда Генрих умер от дизентерии в возрасте 28 лет, в разгар второго восстания, Генрих II сказал по поводу смерти сына: «Он дорого мне обошёлся, но как я хотел бы, чтобы он обошёлся мне ещё дороже, оставшись жить!». Генрих не особенно интересовался ежедневными заботами правителя или тонкостями военного искусства, предпочитая проводить большую часть своего времени на турнирах или же вмешиваясь в личные дела своих братьев. Британский историк У. Л. Уоррен писал о нём: «Молодой Генрих был единственным из своей семьи, кто был популярен в свои дни. С другой стороны, верно, что в то же время он был единственным, кто не продемонстрировал ни малейших признаков политической проницательности, полководческого таланта и даже просто ума…». В более поздней книге Уоррен развил мысль дальше: «Он был великодушен, милосерден, учтив и обходителен, воплощение щедрости и благородства. Он также был глуп, тщеславен, легкомыслен, пустоголов, некомпетентен, недальновиден и безответственен». Он был женат на Маргарите Французской, дочери короля Людовика VII, от которой родился сын Джон (Уильям), скончавшийся во младенчестве. Его младшие братья Ричард Львиное Сердце и Иоанн Безземельный впоследствии стали королями.
- 幼王亨利（Henry the Young King，Template:Bd），英格兰国王亨利二世及王后埃莉诺的次子，生于1155年2月28日。由于长兄普瓦捷伯爵威廉早夭，他实际上是亨利二世的继承人，有三个弟弟理查、乔弗雷和约翰。名义上，他是英格兰国王、诺曼底公爵、安茹伯爵和曼恩伯爵。
- Henrik den yngre (på engelska Henry the Young King), född den 28 februari 1155, död den 11 juni 1183, var andre son till kung Henrik II av England och hans drottning Eleonora av Akvitanien. Henrik den yngre var sin faders samregent och en framstående kämpe på rännarbanorna. Han dog som en följd av att han drabbades av dysenteri sommaren 1183, då han låg i fält i Limousin. Henrik den yngre var gift med Margareta av Frankrike, paret fick inga barn som levde till vuxen ålder.
- Fichier:Henry Junior. jpg Miniature d'Henri le Jeune dans une œuvre de Matthieu Paris. Henri dit le Jeune ou le jeune roi, prince angevin, est le fils et héritier présomptif d'Henri II d'Angleterre de 1156 à 1183. Il tient son surnom de son couronnement anticipé du vivant de son père.
|
| rdfs:comment
|
- Henry, known as the Young King (28 February 1155 – 11 June 1183) was the second of five sons of King Henry II of England and Eleanor of Aquitaine but the first to survive infancy. He was officially King of England; Duke of Normandy, Count of Anjou and Maine.
- Datei:Henry the Young King. jpg Heinrich der Jüngere Heinrich der Jüngere, auch genannt der junge König, war ein König von England aus dem Haus Plantagenet. Er war der zweite Sohn des Königs Heinrich II. († 1189) und dessen Ehefrau Eleonore von Aquitanien († 1204).
- 若ヘンリー王またはヘンリー若王（Henry the Young King, 1155年2月28日 - 1183年6月11日）は、イングランド王ヘンリー2世と妃アリエノール・ダキテーヌの次男。 兄ウィリアム（ギヨーム）が夭逝したため、実質的な長男として父の後継者に定められ、また1170年に共同君主に立てられた。しかし、君主としての実権はなく、また、父が自分の教育係であったトマス・ベケットを暗殺したことや末弟ジョン（後のジョン王）を偏愛することに反発し、母や義父であるフランス王ルイ7世の後押しを受けて、弟リチャード（フランス語ではリシャール、後のリチャード1世）、ジェフリー（ブルターニュ公ジョフロワ2世）と共に、父に対して1173年に反乱を起こした。 翌1174年に若ヘンリーらは父と和解するが、その後も不和は続いた。1182年にはリチャードが自分への臣従礼を拒否したことから、ジェフリーと組んでリチャードと交戦した。しかし翌1183年、若ヘンリーは熱病に冒され、死の床で父に背いて争いのもととなった罪を懺悔、母アリエノールの自由を願いつつ28歳で病死した。 1160年にフランス王ルイ7世の娘（フィリップ2世の異母姉）マルグリットと結婚した。1177年に長男ウィリアムが生まれたが、早世した。マルグリットはのちにハンガリー王ベーラ3世と再婚した。
- Henrik den unge konge var den andre av fem sønner til kong Henrik II av England og Eleanora av Aquitaine.
- 幼王亨利（Henry the Young King，Template:Bd），英格兰国王亨利二世及王后埃莉诺的次子，生于1155年2月28日。由于长兄普瓦捷伯爵威廉早夭，他实际上是亨利二世的继承人，有三个弟弟理查、乔弗雷和约翰。名义上，他是英格兰国王、诺曼底公爵、安茹伯爵和曼恩伯爵。
- Henrik den yngre (på engelska Henry the Young King), född den 28 februari 1155, död den 11 juni 1183, var andre son till kung Henrik II av England och hans drottning Eleonora av Akvitanien. Henrik den yngre var sin faders samregent och en framstående kämpe på rännarbanorna. Han dog som en följd av att han drabbades av dysenteri sommaren 1183, då han låg i fält i Limousin. Henrik den yngre var gift med Margareta av Frankrike, paret fick inga barn som levde till vuxen ålder.
- Enrique Plantagenet, apodado el Joven para diferenciarlo de su padre, nació en el palacio de Berdmondsey, en Surrey, el 28 de febrero de 1155, siendo el segundo hijo varón de Enrique II de Inglaterra y de Leonor de Aquitania. La muerte de su hermano mayor, Guillermo, lo convierte en el heredero de la corona. Se compromete en la ciudad de Neubourg, en Normandía, el 2 de noviembre de 1160 con Margarita de Francia, condesa de Vexin, hija del rey Luis VII de Francia.
- Era il secondo dei cinque figli maschi del re d'Inghilterra, duca di Normandia, conte del Maine, d'Angiò e di Turenna, Enrico II d'Inghilterra e della duchessa d'Aquitania e Guascogna e contessa di Poitiers, Eleonora d'Aquitania. Enrico fu, per parte di madre, il fratellastro minore di Maria di Champagne e Alice di Francia.
- Hendrik II van Maine (28 februari 1155 - 11 juni 1183), de Jonge, was de oudste zoon van Hendrik II van Engeland en van Eleonora van Aquitanië. In 1170 werd hij tot koning gezalfd door de aartsbisschop van York. Thomas Becket, de aartsbisschop van Canterbury protesteerde hiertegen omdat dit zijn recht was, als primaat van Engeland. Dit protest zou hem later zijn hoofd kosten.
- Henrique Plantageneta, o Jovem foi o segundo entre os cinco filhos do rei Henrique II de Inglaterra e Leonor, Duquesa da Aquitânia. Em 1156, depois da morte do primogénito Guilherme, Conde de Poitiers ainda na infância, Henrique tornou-se herdeiro do trono de Inglaterra. Apesar de nunca ter governado sozinho, ou contar para a lista de monarcas britânicos, foi coroado em 1170 juntamente com a mulher, a princesa Margarida de França.
- Henryk Plantagenet, zwany "Młodym Królem", drugi z pięciu synów Henryka II Plantageneta, króla Anglii, księcia Normandii i hrabiego Andegawenii, oraz Eleonory, dziedziczki księstwa Akwitanii. Został ochrzczony w opactwie Westminster przez Teobalda, arcybiskupa Canterbury. Wychowywał się pod okiem arcybiskupa Canterbury Thomasa Becketa. Został koronowany na króla Anglii jeszcze za życia ojca 14 czerwca 1170 r. przez arcybiskupa Yorku, wbrew woli papieża.
- Генрих Молодой Король (англ. Henry the Young King) — — второй из пяти сыновей Генриха II Английского и Элеоноры Аквитанской. Герцог Нормандский, граф Анжуйский. Номинальный король Англии в начале 1170-х годов. Воспитанник Томаса Бекета, Генрих был коронован 14 июля 1170 года в возрасте 15 лет при жизни собственного отца, однако он никогда не правил самостоятельно и обычно не включается в число монархов Англии.
- Fichier:Henry Junior. jpg Miniature d'Henri le Jeune dans une œuvre de Matthieu Paris. Henri dit le Jeune ou le jeune roi, prince angevin, est le fils et héritier présomptif d'Henri II d'Angleterre de 1156 à 1183. Il tient son surnom de son couronnement anticipé du vivant de son père.
|
