| dbpprop:abstract
|
- Henry VII (Heinrich; c. 1275 – 24 August 1313) was the King of Germany from 1308 and Holy Roman Emperor from 1312. He was the first emperor of the House of Luxembourg. During his brief career he reinvigorated the imperial cause in Italy and inspired the praise of Dino Compagni and Dante Alighieri.
- Heinrich VII. entstammte dem Hause Luxemburg und war Graf von Luxemburg und Laroche, Markgraf von Arlon, von 1308 bis 1313 römisch-deutscher König und seit 1312 römisch-deutscher Kaiser. Heinrich VII. war als Reichsgraf französischer Lehenrentner und unterhielt bis zu seiner Krönung gute Beziehungen zum Königshof von Paris. Heinrich war nach 92 Jahren, seit der Krönung des Staufers Friedrich II. 1220, der erste König, der auch römisch-deutscher Kaiser wurde, wobei er tatkräftig auf eine Erneuerung der kaiserlichen Herrschaft hinarbeitete und sich dabei auch gegen den Papst und den französischen König stellte. Er war auch der erste der insgesamt drei Kaiser des Heiligen Römischen Reiches aus dem Hause Luxemburg.
- Enric VII, de la Casa de Luxemburg va ser Rei dels Romans de 1308 a 1312, i emperador del Sacre Imperi Romanogermànic a partir de 1312.
- Jindřich VII. byl od roku 1308 římský král a od roku 1312 císař Svaté říše římské z dynastie Lucemburků.
- Enrique VII, (Heinrich, en alemán; Arrigo, en italiano), miembro de la Casa de Luxemburgo. Fue Conde de Luxemburgo, Emperador del Sacro Imperio Romano Germánico desde 1308 a 1313 y Rey de romanos desde 1308. Hijo del Conde Enrique V de Luxemburgo y de Beatriz de Avesnes. Su hijo, Juan fue designado Rey de Bohemia en 1310. En 1308, Enrique fue elegido rey de Romanos y fue coronado como Emperador en Roma el 29 de junio de aquel año, título que había estado vacante desde la muerte de Federico II. Se enfrentó al expansionismo de Francia y trató sin éxito de recuperar la influencia que había perdido el título imperial, especialmente en Italia, donde destacó el enfrentamiento que mantuvo con el papa Clemente V, la ciudad de Florencia y el rey Roberto de Nápoles. Enrique VII murió cerca de Siena en 1313 de camino a una campaña de castigo en contra del rey Roberto de Nápoles al que había acusado de deslealtad. Enrique es el famoso alto Arrigo en el Paraíso de Dante, donde se le enseña al poeta el puesto de honor que espera a Enrique en el cielo. Dante también alude a él en numerosas ocasiones en el Purgatorio, refiriéndose a él como el salvador que devolverá el gobierno imperial a Italia, y terminará con el inapropiado control temporal de la iglesia. Sin embargo, el éxito de Enrique VII en Italia no duró, y tras su muerte las tropas anti-imperialistas recuperaron el control de la península. Tras su muerte, los rivales Luis de Wittelsbach y Federico el Hermoso, de la Casa de Habsburgo, se disputaron la corona. La disputa finalizó con la batalla de Mühldorf, el 28 de septiembre de 1322, en la que Luis resultó victorioso.
- Henri VII de Luxembourg (en allemand Heinrich VII. ), né vers 1275, fut comte de Luxembourg de 1288 à 1309, Roi des Romains de 1308 à 1312 puis, sacré par les cardinaux mandés par le Pape à Saint Jean de Latran le 29 juin 1312, Empereur romain germanique jusqu'à sa mort aux environs de Sienne le 24 août 1313. Il était fils d'Henri VI de Luxembourg, comte de Luxembourg, et de Béatrice d'Avesnes. Il épousa le 9 juin 1292 Marguerite de Brabant (1276 † 1311), fille de Jean Ier, duc de Brabant et de Marguerite de Flandre. Ils eurent : Jean Ier l'Aveugle (1296 † 1346), comte de Luxembourg et roi de Bohême Marie (1304 † 1324), mariée à 1322 à Charles IV (1295 † 1328), roi de France Béatrice (1305 † 1319), mariée en 1318 à Charles Robert (1288 † 1342), roi de Hongrie Son fils, Jean Ier, fut élu roi de Bohême en 1310. Henri VII fit alors le voyage de Rome pour recevoir la couronne impériale, qui était restée sans titulaire depuis la mort de Frédéric II de Hohenstaufen. Il entendait restaurer la gloire du Saint-Empire romain germanique, et restaura le pouvoir impérial dans certaines régions d'Italie du nord, face à la résistance de la commune de Florence. Cependant, il entra en querelle avec les Guelfes, notamment dans les cités libres de Toscane, et ses manières autoritaires suscitèrent l'inquiétude du Roi de Naples Robert d'Anjou et du Pape Clément V. Robert étant nominalement son vassal, Henri chercha à le punir en s'alliant à Frédéric de Sicile mais mourut de la malaria en allant à sa rencontre. Après sa mort, le pouvoir impérial se défit en Italie. Le titre d'empereur, disputé par plusieurs prétendants dont Frédéric Ier de Habsbourg et Louis IV de Wittelsbach, devait demeurer vacant pendant la plus grande partie de la décennie suivante, essentiellement parce que le Pape refusait que les Princes-Électeurs (Kurfürsten) puissent élire l'empereur sans son approbation.
- VII. Henrik német király 1308-tól és német-római császár 1312-től. Ő volt a Luxemburgi-ház első császára. Uralkodása idején megerősítette a császári hatalmat Itáliában és megihlette Dino Compagnit és Dante Alighierit dicsőítéseik írására. Henrik VI. Henrik luxemburgi gróf és Avesnes-i Beatrice fiaként látta meg a napvilágot. Fiát, Luxemburgi Jánost cseh királlyá választották 1310-ben. 1309. augusztus 15-én VII. Henrik bejelentette igényét, hogy Rómába utazzon és csak arra várt, hogy seregei 1310. október 1-re felálljanak. Ez után Rómába utazott, hogy császárrá koronázzák, mely cím II. Frigyes halála óta betöltetlen volt. 1312. június 29-én helyezték a fejére a koronát. Elhatározta, hogy visszaszerzi a birodalom dicsőségét és minden erejét Észak-Itália ellen fordította, hogy szembeszálljon a Firenze vezette császárellenes szövetséggel. Vitában keveredett azonban a guelfekkel és a ghibellinekkel, és Róbert nápolyi király, illetve V. Kelemen pápa is aggódott tervei miatt. Henrik meg akarta büntetni Róbertet ellenállása miatt (Provance grófjaként Róbert Henrik vazallusának számított), de 1313. augusztus 24-én meghalt Siena közelében. Henrik a híres alto Arrigo Dante Paradicsomában, ahol a költő bemutatja a becsület helyét, ami várta Henriket a mennyben. Dante rengetegszer említi úgy mint a „Purgatorio”, a megmentő, aki eljött Itália földjére és véget vetett az Egyház alkalmatlan kormányzásának. VII. Henrik sikerei Itáliában nem voltak tartósak. Halála után a császárellenes erők visszanyerték befolyásukat. VII. Henrik halála után két rivális, a Wittelsbach-házbeli Lajos bajor király és a Habsburg Szép Frigyes szált harcba a koronáért. Harcuk a Mühldorfi csatában teljesedett ki 1322. szeptember 28-án. A győztes Lajos lett.
- ハインリヒ7世（Heinrich VII, 1275年 - 1313年8月24日）は、ルクセンブルク家の神聖ローマ皇帝（在位：1308年 - 1313年）。フランス語を母語とし（ドイツ語も堪能）、フランス王の封建家臣でもあった。フランス名はアンリ（Henri）。 もともとはルクセンブルク伯に過ぎなかったが、1308年にアルブレヒト1世が暗殺されると、ドイツ諸侯に擁されて即位することとなった。諸侯としては、血筋よりも皇帝権力が強化することを嫌っての処置であった。 しかしハインリヒ7世は資質に優れた人物で、皇帝権力の強化を目指して積極的に領土拡大政策を行っている。1309年にはスイスの一部を領有し、翌年には息子ヨハンとボヘミア王（ハンガリーとポーランドの王も兼ねた）ヴァーツラフ3世の妹エリシュカとの縁組の結果、ボヘミア王位を自家に獲得するなど、一族の勢力を短期間のうちに拡大させ、ルクセンブルク家は一躍ドイツにおける最有力の勢力となった。 ハインリヒ7世はさらに、皇帝戴冠式を行うためローマへと向かう。しかし皇帝の侵入によりイタリアの内乱はたちまち激化し、ローマに辿り着くまでには2年という時間を要した。しかもアヴィニョンの教皇はローマに姿を現わすことはなく、しかたなくハインリヒは枢機卿から帝冠を受けることとなった。その後、ナポリへの遠征を行うが、その最中に客死する。皇帝権力の伸長を嫌うフランスや教皇派により暗殺されたという説もある。 ハインリヒ7世は諸侯の思惑に反して傀儡になるような人物ではなかった。イタリア遠征のとき、詩人で有名なダンテは「君主政体」で彼を絶賛している。また、人格的に優れ、責任感に強い人物であったため、人望の厚い名君であったと言われている。
- Hendrik VII van Luxemburg was graaf van Luxemburg van 1288 tot 1310. Hendrik was een zoon van Hendrik VI van Luxemburg en hij huwde op 9 juni 1292 met Margaretha van Brabant, een dochter van hertog Jan I van Brabant en werd de vader van: Jan de Blinde (1296-1346) Maria (1304-1324), die in 1322 huwde met koning Karel IV van Frankrijk (1294-1328) Beatrix (1305-1319), die in 1318 huwde met koning Karel I van Hongarije (1288-1342). Hendrik werd in 1308 Rooms-Duits koning en in 1312 keizer Hendrik VII van het Heilige Roomse Rijk. Hendrik was in 1310 naar Italië vertrokken, naar aanleiding van de strijd tussen de Welfen en Ghibellijnen. Nadat hij in 1311 tot koning van Italië was gekroond, volgde in 1312 de kroning tot keizer, niet in de Sint-Pietersbasiliek, want die was bezet door de Welfen, maar in de Sint-Jan van Lateranen. Tijdens zijn regering verwierf hij Bohemen voor zijn zoon Jan. Hendrik stierf tijdens de voorbereidingen voor een veldtocht tegen Napels. In Luxemburg werd hij opgevolgd door zijn zoon Jan, maar als keizer volgde Frederik de Schone hem op. Nog opmerkelijk om te vermelden is dat hij in het Paradiso van Dante wordt bezongen als de redder van Italië.
- } Henryk VII Luksemburski – hrabia Luksemburga i La Roche-en-ArdenneLaroche, margrabia Arlon, od 1308 do 1313 król niemiecki, od 1312 cesarz. Henryk VII jako hrabia był Francjafrancuskim wasalem i do swojej koronacji utrzymywał dobre stosunki z dworem królewskim w Paryżu. Henryk był po 92 latach, od koronacji Fryderyk II HohenstaufFryderyka II, pierwszym królem, który został również cesarzem, przez co dążył do odnowienia władzy cesarskiej i wystąpił przeciw papieżowi i królowi francuskiemu. Był pierwszym z trzech cesarzy z dynastii LuksemburgowieLuksemburgów.
- Henrique VII foi a partir de 1308 e Sacro Imperador Romano-Germânico a partir de 1312. Ele foi o primeiro imperador da Casa de Luxemburgo. Durante seu breve mandato ele revigorou a causa imperial na Itália e inspirou elogios de Dino Compagni e Dante Alighieri. Ele era filho do Conde Henrique VI de Luxemburgo e Beatriz de Avesnes. Seu filho, João de Luxemburgo, foi eleito rei Boêmia em 1310. Em 15 de agosto de 1309, Henrique VII anunciou sua intenção de viajar a Roma e esperava que suas tropas estivessem prontas em 1° de outubro de 1310. Ele então viajou para Roma para ser coroado emperador, o título estava vago desde a morte de Frederico II. Sua coroação foi em 29 de Junho de 1312. Como imperador ele planejou restaurar a glória do Sacro Império Romano-Germânico, e assim restaurou o poder imperial em parte do norte da Itália, lutando contra a comune anti-imperial de Florença. Entretanto ele disputou com os Guelfos e Guibelinos, especialmente nas cidades livres da Toscana, e o Rei Roberto de Nápoles e o Papa Clemente V estavam ambos preocupados sobre as políticas do império. Henrique quis punir Roberto de Nápoles por usa ações desleais (Roberto era tecnicamente vassalo de Henrique), mas ele morreu em 24 de Agosto de 1313, prósimo à Siena. Henrique o famoso alto Arrigo no Paraíso de Dante, no qual o poeta descreve o trono de honra que espera por Henrique no Paraíso. Dante também faz alusão a ele várias vezes no "Purgatório" como o salvador que iria trazer o governo imperial de volta à Itália, e acabar o controle temporal da Igreja. O sucesso de Henrique VII na Itália não durou muito, e depois de sua morte as forças anti-imperiais reganharam o controle. Depois da morte de Henrique VII, dois rivais, o Ludovico da Bavária da Wittelsbach e Frederico o Charmoso da Casa de Habsburgo, disputaram a coroa. A disputa culminou na Batalha de Mühldorf em 28 de setembro de 1322, no qual Frederico perdeu.
- Henric VII, din Casa de Luxemburg, a fost Rege al Germaniei din 1308 în 1312 şi Împărat al Sfântului Imperiu Roman din 1312. A fost fiul lui Henric al VI-lea de Luxemburg şi a lui Beatrice de Avesnes. A fost ales Rege al Germaniei în 1308 iar în 1309 cere formarea unei armate pentru a merge la Roma pentru a fi încoronat Împărat. Este încoronat pe data de 31 iunie 1312, fiind primul Împărat încoronat după moartea lui Frederic al II-lea în urmă cu peste 60 de ani. A încercat să restaureze gloria Sfântului Imperiu, începând prin a restaura puterea imperială în nordul Italiei. A murit însă în timpul campaniei la Siena în august 1313. În 1310 fiul său Ioan este ales Rege de Boemia iar la moartea lui Henric moşteneşte titlul de conte de Luxemburg. Coroana regală germană este disputată de doi rivali Ludovic de Bavaria din Casa de Wittelsbach şi Frederic cel Chipeş din Casa de Habsburg.
- Генрих VII — король Германии (римский король) с 27 ноября 1308, император Священной Римской империи с 13 июня 1311, из династии Люксембургов. Генрих — первый германский император из Люксембургского дома, ведущего свое начало с X века, сын Генриха III, графа люксембургского, наследовал отцу в 1288 году. Своим избранием на германский престол в 1308 году Генрих был обязан Филиппу IV Красивому и авиньонской курии. Нидерландец по происхождению, Генрих был воспитан во Франции; Филипп IV посвятил его в рыцари, и Генрих, как вассал его, обещал служить ему в борьбе с англичанами. Первые меры нового императора — восстановление рейнских таможен и признание независимости трех лесных кантонов Швейцарии — обнаружили несочувствие его к габсбургской политике. Елисавета, дочь последнего Пржемысла в Чехии, Вацлава II, отдала свою руку сыну Генриха, Иоанну, который и был коронован в Праге королем богемским. Во все свое царствование Генрих VII был занят мыслью восстановить значение Германской империи в Италии. В 1310 году во главе 5000 войска Генрих предпринял свой итальянский поход, имеющий важное историческое значение как реакция против Бонифациевой системы. Носитель абстрактной идеи императорства, Генрих VII стоял выше партий и не объявлял себя ни сторонником гвельфов, ни сторонником гибеллинов, чего итальянцы никак не могли понять. Обе партии одинаково его не любили. Он начал с того, что возвратил изгнанников, всё равно, были ли они гвельфы или гибеллины; в Милане он старался примирить Делла-Торре с Висконти. Двинувшись в Рим, он назначил своим викарием в северной Италии герцога Савойского. С удалением Генриха на юг на севере начались беспорядки, город восставал за городом; в Тоскане только Пиза подчинилась Генриху, Флоренция, Сиена и Лукка ему сопротивлялись. Во Флоренции шла борьба Черных и Белых. Данте убеждал всех склонить голову перед императором; он видел одно спасение для Италии в восстановлении императорства. Впоследствии Данте поместил его (под именем Арриго) на высокое место в «Раю», последней кантике «Божественной комедии». 29 июня 1312 года Генрих VII был коронован в Латеранском соборе и тут в свою пользу решил вопрос о том, должен ли император в светских делах зависеть от папы или нет. Против Генриха восстал Роберт Неаполитанский; его поддерживали папа и французский король. Генрих VII решился ввиду этого соединиться с Федериго Арагонским, королем сицилийским; 26 апреля 1313 года он издал опальную грамоту, в силу которой Роберт лишался всех своих владений, отличий и чести. Во время приготовлений к решительной борьбе с Робертом Генрих внезапно умер, как говорят — от яда. Генрих VII не был великим человеком, но твердым, милостивым, восторженным носителем высоких и блестящих идей. Что особенно любопытно для характеристики эпохи, он был антиканонистом. Царствование его имеет универсально-исторический интерес, так как обнаружило живучесть императорской традиции и вместе с тем совершенную неосуществимость её. См. Barthold, "Der Romerzug K. Heinrich von L ützelburg"; J. C. Kopp, "König und Kaiser Heinrich und seine Zeit" ("Geschichte der eidgenössischen Bünde", 1854); Wenck, "Clemens V und Heinrich VII".
- Henry VII (Heinrich; y. 1275 - 24 Ağustos 1313) Almanya Kralı 1308 den beri ve Kutsal Roma İmparatoru 1312 yılından beri. Lüksemburg Hanedanı'nın ilk imparatoruydu. Kısa kariyeri süresinde İmparatorluk davasını İtalya'da yeniden canlandırdı ve Dino Compagni ve Dante Alighieri övgüsünü esinlendirdi. Valenciennes doğumlu olup, babası Kont VI. Heinrich (Lüksemburg) ve annesi Avesnes Hanedan'ndan Béatrice idi. Onun babası I. Johann (Lüksemburg) (Kör Johann) 1310 yılında Bohemya Kralı olarak seçildi. 1309 yılı 15 Ağustos'unda Heinrich, Roma'ya seyahate gideceği niyetini açıkladı ve ordularının 1 Ekim 1310 yılında hazır olacağını umuyordu. Daha sonra Roma'ya yola çıktı, imparator olarak taç giyecekti. Çünkü ünvan II. Frederick (Kutsal Roma İmparatoru)'nun ölümünden beri boş duruyordu. Onun taç giyme töreni 29 Haziran 1312 yılındaydı. İmparator olarak Kutsal Roma İmparatorluğu'nun ihtişamını yeniden elde etmeyi planlıyordu ve Floransa'nın imparatorluk karşıtlarına karşı savaşarak imparatorluk gücünü tesis etmek niyetindeydi. Buna rağmen, Guelphs ve Ghibellines ile savaştı özellikle Toskana'daki serbest şehirlerle ve kararlı imparatorluk politikasına karşı olan Kral Robert (Napoli) ve Papa V. Clement ile . Heinrich, sadık olmayan Robert (Napoli)'yi cezalandırmak istiyordu. Fakat o, 24 Ağustos 1313 yılında Siena yakınında Buonconvento'da öldü. Heirich'in İtalaya'daki başarıları devam etmiyordu ve onun ölümünden sonra imparatorluk karşıtı güçler kontrolu ele geçirdi. VII. Heinrich'in ölümünden sonra iki rakip, Wittelsbach Ludwig (Bavyera) IV. Louis (Kutsal Roma İmparatoru) ve Frederick (Yakışıklı) taç üzerinde iddiada bulundular. Onları doruğa ulaşan 28 Eylül 1322 Mühldorf Savaşı'nda I. Frederick kaybetti.
- 亨利七世（Heinrich VII，约1275年－1313年8月24日）卢森堡王朝的第一位德意志国王（1308年—1313年在位）和神圣罗马帝国皇帝（1312年加冕）。他也是德意志的卢森堡伯爵。 亨利七世利用国王名义授予波希米亚诸侯和教会各种特权，并在1310年将卢森堡伯爵爵位和波希米亚王位都转给其子卢森堡的约翰，从而把波希米亚变成了其家族的世袭领地。 当意大利内部正因分裂为皇帝党和教皇党两派而打得不可开交时，亨利七世于1310年进入意大利。亨利七世决定周旋於皇帝党和教皇党之间，而实际扩张自己的势力。不过，包括但丁在内的许多意大利志士都希望亨利七世能领导四分五裂的意大利实现统一。亨利七世的行动一开始相当顺利：1310年，他在米兰头顶伦巴第铁王冠，加冕为意大利国王；1312年6月29日他在罗马由教皇正式加冕为神圣罗马帝国皇帝（在腓特烈二世去世后第一位加冕的皇帝）。他随即进攻佛罗伦萨。 亨利七世侵入意大利的行动遭到那不勒斯国王罗贝托和教皇克莱孟五世当然的反对，由于他实际上是要恢复封建领主在意大利的权力，许多商业城市也反对他。亨利七世破坏了布雷西亚，又长期围困佛罗伦萨，但他没能取得任何重要战果。他在准备发动新一轮征服时，突然在锡耶纳去世。
|
| rdfs:comment
|
- Henry VII (Heinrich; c. 1275 – 24 August 1313) was the King of Germany from 1308 and Holy Roman Emperor from 1312. He was the first emperor of the House of Luxembourg. During his brief career he reinvigorated the imperial cause in Italy and inspired the praise of Dino Compagni and Dante Alighieri.
- Heinrich VII. entstammte dem Hause Luxemburg und war Graf von Luxemburg und Laroche, Markgraf von Arlon, von 1308 bis 1313 römisch-deutscher König und seit 1312 römisch-deutscher Kaiser. Heinrich VII. war als Reichsgraf französischer Lehenrentner und unterhielt bis zu seiner Krönung gute Beziehungen zum Königshof von Paris. Heinrich war nach 92 Jahren, seit der Krönung des Staufers Friedrich II.
- Enric VII, de la Casa de Luxemburg va ser Rei dels Romans de 1308 a 1312, i emperador del Sacre Imperi Romanogermànic a partir de 1312.
- Jindřich VII. byl od roku 1308 římský král a od roku 1312 císař Svaté říše římské z dynastie Lucemburků.
- Enrique VII, (Heinrich, en alemán; Arrigo, en italiano), miembro de la Casa de Luxemburgo. Fue Conde de Luxemburgo, Emperador del Sacro Imperio Romano Germánico desde 1308 a 1313 y Rey de romanos desde 1308. Hijo del Conde Enrique V de Luxemburgo y de Beatriz de Avesnes. Su hijo, Juan fue designado Rey de Bohemia en 1310.
- Henri VII de Luxembourg (en allemand Heinrich VII. ), né vers 1275, fut comte de Luxembourg de 1288 à 1309, Roi des Romains de 1308 à 1312 puis, sacré par les cardinaux mandés par le Pape à Saint Jean de Latran le 29 juin 1312, Empereur romain germanique jusqu'à sa mort aux environs de Sienne le 24 août 1313. Il était fils d'Henri VI de Luxembourg, comte de Luxembourg, et de Béatrice d'Avesnes.
- VII. Henrik német király 1308-tól és német-római császár 1312-től. Ő volt a Luxemburgi-ház első császára. Uralkodása idején megerősítette a császári hatalmat Itáliában és megihlette Dino Compagnit és Dante Alighierit dicsőítéseik írására. Henrik VI. Henrik luxemburgi gróf és Avesnes-i Beatrice fiaként látta meg a napvilágot. Fiát, Luxemburgi Jánost cseh királlyá választották 1310-ben. 1309. augusztus 15-én VII.
- Hendrik VII van Luxemburg was graaf van Luxemburg van 1288 tot 1310. Hendrik was een zoon van Hendrik VI van Luxemburg en hij huwde op 9 juni 1292 met Margaretha van Brabant, een dochter van hertog Jan I van Brabant en werd de vader van: Jan de Blinde (1296-1346) Maria (1304-1324), die in 1322 huwde met koning Karel IV van Frankrijk (1294-1328) Beatrix (1305-1319), die in 1318 huwde met koning Karel I van Hongarije (1288-1342).
- } Henryk VII Luksemburski – hrabia Luksemburga i La Roche-en-ArdenneLaroche, margrabia Arlon, od 1308 do 1313 król niemiecki, od 1312 cesarz. Henryk VII jako hrabia był Francjafrancuskim wasalem i do swojej koronacji utrzymywał dobre stosunki z dworem królewskim w Paryżu.
- Henrique VII foi a partir de 1308 e Sacro Imperador Romano-Germânico a partir de 1312. Ele foi o primeiro imperador da Casa de Luxemburgo. Durante seu breve mandato ele revigorou a causa imperial na Itália e inspirou elogios de Dino Compagni e Dante Alighieri. Ele era filho do Conde Henrique VI de Luxemburgo e Beatriz de Avesnes. Seu filho, João de Luxemburgo, foi eleito rei Boêmia em 1310.
- Henric VII, din Casa de Luxemburg, a fost Rege al Germaniei din 1308 în 1312 şi Împărat al Sfântului Imperiu Roman din 1312. A fost fiul lui Henric al VI-lea de Luxemburg şi a lui Beatrice de Avesnes. A fost ales Rege al Germaniei în 1308 iar în 1309 cere formarea unei armate pentru a merge la Roma pentru a fi încoronat Împărat. Este încoronat pe data de 31 iunie 1312, fiind primul Împărat încoronat după moartea lui Frederic al II-lea în urmă cu peste 60 de ani.
- Генрих VII — король Германии (римский король) с 27 ноября 1308, император Священной Римской империи с 13 июня 1311, из династии Люксембургов.
- Henry VII (Heinrich; y. 1275 - 24 Ağustos 1313) Almanya Kralı 1308 den beri ve Kutsal Roma İmparatoru 1312 yılından beri. Lüksemburg Hanedanı'nın ilk imparatoruydu. Kısa kariyeri süresinde İmparatorluk davasını İtalya'da yeniden canlandırdı ve Dino Compagni ve Dante Alighieri övgüsünü esinlendirdi. Valenciennes doğumlu olup, babası Kont VI. Heinrich (Lüksemburg) ve annesi Avesnes Hanedan'ndan Béatrice idi. Onun babası I.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
