| dbpprop:abstract
|
- Henry Sherwood, QC was a lawyer and Tory provincial politician, moved to municipal politics and was alderman of St. David's Ward when chosen as Toronto's 7th mayor from 1842 to 1844. Sherwood was appointed QC on 23 January, 1838. In 1836, he was elected to the 13th Parliament of Upper Canada representing the town of Brockville. In 1843, he was elected to the 1st Parliament of the Province of Canada representing Toronto. From May 28, 1847 to March 11, 1848, Sherwood served as Joint Premier of the Province of Canada for Canada West along with his counterpart Denis-Benjamin Papineau who represented Canada East. When responsible government was granted to Upper Canada (which then became Canada West), Sherwood ran with Mayor George Monro on a Tory ticket but was defeated in March 1841 by Reformers despite having the full backing of the Orange Order and establishment. A riot ensued the next day when a victory parade by the Reformers was attacked by Orangemen carrying knives, sticks and firearms. The Orangemen were based at the Coleraine Tavern and had been brought in from Scarborough, Ontario by the tavern's owner, Samuel Sherwood, who happened to be Henry's brother. One man was killed by a shot fired from the tavern. Charles Dickens, visiting Toronto at the time, observed: One man was killed on the same occasion and from the very window whence he received his death, the very flag which shielded his murderer (not only in the commission of his crime, but from its consequences), was displayed again on the occasion of the public ceremony performed by the Governor General, to which I have just adverted. Of all the colours in the rainbow, there is but one which could be so employed: I need not say that the flag was orange. Sherwood, nevertheless, succeeded Monro as Mayor. He stayed very active in national politics while mayor. He became the Solicitor-General of Canada in the summer of 1842 and again during his second term as mayor. He was a successful mayor. Credit belongs to the committees, but he was the mayor that oversaw the regulation of the market, paving the streets and collecting taxes. In 1842, 94 gas lights illuminated King and Yonge Streets and a waterworks was underway. Mayor Sherwood saw that the Town Hall was too small for the growing civic government and the plans were drawn for Toronto's first municipal offices. Construction began on the new City Hall in the summer of 1844 at Jarvis and Front Streets. Sherwood sat on city council after his final mayoralty term until 1849 then continued on with provincial politics for a few more years. He suffered from ill health later in life and died in Bavaria in 1855 while travelling in Europe. Sherwood's brother and tavern owner, Samuel, would serve as the city's police chief from 1852 to 1859.
- Henry Sherwood war ein Anwalt, Geschäftsmann, Offizier beim Militär und Politiker in Kanada. Von 1842 bis 1844 war Sherwood Bürgermeister von Toronto. Vom 28. Mai 1847 bis zum 11. März 1848 diente Sherwood als Co-Premierminister für Oberkanada, zusammen mit Denis-Benjamin Papineau, der Niederkanada repräsentierte.
- Henry Sherwood – kanadyjski przedsiębiorca, prawnik, oficer milicji kolonialnej i polityk. Premier rządu Prowincji Kanady w latach 1847-1848. Sherwood urodził się w mieście Augusta w Górnej Kanadzie. Rodzice Henrego, ojciec Levius Peters Sherwood i matka z Charlotte z domu Jones, wywodzili się z prominentnych rodzin lojalistycznych. Od dziecka wzrastał w konserwatywnym środowisku zaangażowanym w życie polityczne, blisko współpracującym z brytyjskimi władzami kolonialnymi. Otoczenie miało wielki wpływ na kształtowanie jego konserwatywnych poglądów. Po ukończeniu szkoły średniej, Sherwood rozpoczął naukę prawa w biurze swego wuja, Johna Boultona, pełniącego wtedy funkcję zastępcy prokuratora generalnego. W 1828 Sherwood został powołany do miejscowej palestry i rozpoczął własną praktykę. Jednocześnie zaangażowany był w całe spektrum działań gospodarczych. Między innymi zajmował się spekulacją gruntami. Zaangażowany był także w bankowość (jako doradca prawny banku Bank of Upper Canada) oraz w kompanie ubezpieczeniowe. Od młodych lat zaangażowany był w politykę. Wychowanie w konserwatywnym środowisku spowodowało, że ideologie antyreformatorskie były mu najbliższe. Już w połowie lat dwudziestych XIX w. stał w opozycji do wszelkich reformatorskich zapędów reprezentowanych przez republikanów, z Williamem Mackenzie na czele. Także i w czasie rebelii w 1837, będąc oficerem milicji brał aktywny udział w tłumieniu zamieszek. Sherwood osobiście dowodził milicją w potyczce pod Gallows Hill, na północ od Toronto, w której z łatwością rozproszył zdezorientowany oddział rebeliantów. Już na rok przed rebelia Sherwood zadebiutował w lokalnej polityce. W czerwcu 1836 zdobył mandat do parlamentu prowincjonalnego w okręgu Brockville. Już w pierwszym roku posłowania dal się poznać jako zdecydowany polityk, skupiony głównie na podniesieniu jakości administracji oraz działania wymiaru sprawiedliwości. W kwestiach ideologicznych stał na stanowisku ściśle konserwatywnym oponując przeciwko planom wprowadzenia rządu przedstawicielskiego. W sprawach gospodarczych był zwolennikiem konserwatywnych teorii izolacjonizmu, wysokich cel i centralnej kontroli banku. Sherwood wraz z innym prawicowym politykiem Allanem MacNab postulował wprowadzenie instytucji komisariaty do spraw emigracji. Pomysł ten wyprzedzał opokę, o co najmniej 40 lat, nie doczekał się jednak realizacji. Przez następne lata pozostając w cieniu lidera konserwatystów Williama Drapera, Sherwood wyrósł na jedną z najbardziej prominentnych figur w partii konserwatywnej. Mimo tego Sherwood przepadł w wyborach parlamentarnych 1841 r. Główna przyczyna porażki była zmiana okręgu wyborczego. Sherwood porzucił okręg Broockville, w którym był znany i szanowany, na rzecz bardziej prestiżowego okręgu miejskiego Toronto. Skrajnie konserwatywne środowisko miasta, w którym duża role odgrywali oranżyści uznali kandydaturę Sherwooda za zbyt radykalną. Przegrana wyborcza zbiegła się z kryzysem prywatnych finansów, który był wynikiem życia ponad stan. Te dwa fakty złożyły się na to, ze Sherwood zmuszony był czasowo odsunąć się polityki i zająć się swoimi sprawami finansowymi. Nie został bezczynny na długo. Już rok później znalazł się w radzie miasta Toronto, w której był promotorem licznych usprawnień, między innymi budowy chodników, kanalizacji, szkół itp. 1842 był kolejnym szczeblem w karierze Sherwooda. Wtedy to po raz pierwszy został powołany do rządu przez premiera Williama Drapera. Choć w rządzie zasiadał niecały rok i zaliczany był do mało aktywnych ministrów, zapewnił sobie w ten sposób jedną z czołowych pozycji w partii konserwatywnej i powrót do parlamentu w 1843. W czasie reformatorskich rządów Baldwina-La Fontaine, był bardzo aktywnym posłem i zasłynął z bezpardonowej krytyki rządu. Po upadku rządu reformatorskiego Sherwood ponownie wszedł do gabinetu zostając jednym z najbliższych współpracowników Drapera. Jego niezależna postawa i skłanianie się w kierunku skrajnie konserwatywnych elementów w partii, ostatecznie zraziła do niego Drapera. On sam ostatecznie przeszedł w stosunku do premiera do opozycji. W czerwcu 1846 Draper zdymisjonował swego niedawnego sprzymierzeńca. Wkrótce jednak, pozbawiony oparcia prawego skrzydła partii, rząd Drapera upadł. Sherwood, obok Allena MacNaba stał się najpoważniejszym konkurentem do schedy po Draperze. On też został powołany na premiera Prowincji Kanady. Urzędowanie objął 28 maja 1847 i fotel utrzymał do 11 marca 1848. Gabinet jego był słaby. Brakowało mu silnego oparcia w większości parlamentarnej (zaledwie dwa mandaty ponad wymaganą większość) jak i w samej partii. Jej reformatorska frakcja była pod wpływem skłóconego z nim Drapera. Także i prawe skrzydło było podzielone. Mimo tego Sherwoodowi udało się skompletować gabinet, którego jednym z członków był wkraczający na scenę polityczna John Macdonald, umiarkowany konserwatysta i przyszły pierwszy premier Kanady. Rząd Sherwooda nie wsławił się większymi dokonaniami, a z jago kadencji rozpoczęła się recesja, za która był obwiniany. Doprowadziło to do upadku rządu i powrotu do władzy reformistów. Sherwood mimo starań, nie powrócił już na polityczne szczyty. Powrót reformistów, a potem dominacja MacNaba, skutecznie uniemożliwiła mu to. Zresztą wkrótce po tym rozpoczęły się jego kłopoty zdrowotne. Zmarł w Bawarii 7 lipca 1855 w czasie swej europejskiej podróży.
|
| rdfs:comment
|
- Henry Sherwood, QC was a lawyer and Tory provincial politician, moved to municipal politics and was alderman of St. David's Ward when chosen as Toronto's 7th mayor from 1842 to 1844. Sherwood was appointed QC on 23 January, 1838. In 1836, he was elected to the 13th Parliament of Upper Canada representing the town of Brockville. In 1843, he was elected to the 1st Parliament of the Province of Canada representing Toronto.
- Henry Sherwood war ein Anwalt, Geschäftsmann, Offizier beim Militär und Politiker in Kanada. Von 1842 bis 1844 war Sherwood Bürgermeister von Toronto. Vom 28. Mai 1847 bis zum 11. März 1848 diente Sherwood als Co-Premierminister für Oberkanada, zusammen mit Denis-Benjamin Papineau, der Niederkanada repräsentierte.
- Henry Sherwood – kanadyjski przedsiębiorca, prawnik, oficer milicji kolonialnej i polityk. Premier rządu Prowincji Kanady w latach 1847-1848. Sherwood urodził się w mieście Augusta w Górnej Kanadzie. Rodzice Henrego, ojciec Levius Peters Sherwood i matka z Charlotte z domu Jones, wywodzili się z prominentnych rodzin lojalistycznych. Od dziecka wzrastał w konserwatywnym środowisku zaangażowanym w życie polityczne, blisko współpracującym z brytyjskimi władzami kolonialnymi.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
