Henry II (5 March 1133 – 6 July 1189), also known as Henry Curtmantle (French: Court-manteau), Henry FitzEmpress or Henry Plantagenet, ruled as Count of Anjou, Count of Maine, Duke of Normandy, Duke of Aquitaine, Count of Nantes, King of England (1154–89) and Lord of Ireland; at various times, he also controlled Wales, Scotland and Brittany. Henry was the son of Geoffrey of Anjou and Matilda, daughter of Henry I of England. He became actively involved by the age of 14 in his mother's efforts to claim the throne of England, then occupied by Stephen of Blois, and was made Duke of Normandy at 17. He inherited Anjou in 1151 and shortly afterwards married Eleanor of Aquitaine, whose marriage to Louis VII of France had recently been annulled. Stephen agreed to a peace treaty after Henry's milita

Property Value
dbo:abstract
  • هنري الثاني (5 مارس 1133-6 يوليو 1189) الذي يُعرف بإسم هنري ذو العباءة القصيرة (بالفرنسية: court-manteau) وذلك يُعزى إلى تفضيله ارتداء العباءات القصيرة بدلاً من الطويلة. هو ملك إنجلترا (1154-1189)، وسيد إيرلندا، وكونت أنجو ومين ونانت، وكذلك دوق كل من نورماندي وأقطانية. كما حكم اسكتلندا وويلز وبريتاني. هنري هو الإبن الأكبر لجيوفري كونت أنجو وماتيلدا ابنة هنري الأول ملك إنجلترا. أصبح هنري الثاني دوق نورماندي عند بلوغه السابعة عشر من عمره، ثم ورث أنجو في السنة التي تلتها. تزوج من إليانور آكيتيان بعد طلاقها من لويس السابع ملك فرنسا. ورث هنري جميع الأراضي التي حكمها أبوه ستيفن عند وفاته عام 1154. فحكم بذلك ما عُرف فيما بعد بالإمبراطورية الأنجوية التي امتدت في غرب القارة الأوروبية وكان حينها لا يزال شاباً يافعاً. كان هنري الثاني في حالة صراع دائم مع لويس السابع، وكانت الحرب بينهما أشبه بما يُعرف بالحرب الباردة التي امتدت لعدة عقود. قام هنري بتوسيع إمبراطوريته وكان ذلك غالباً على حساب لويس السابع، حيث استحوذ على العديد من الأراضي الفرنسية مثل بريتاني وتولوز. وعلى الرغم من معاهدات السلام التي كانت تُعقد بين الطرفين، إلّا أنها لم تنفذ على أرض الواقع. عمل هنري على تكوين علاقات جيدة مع الكنيسة، لكنّه دخل في صراع مع صديقه السابق الأسقف توماس بيكيت وانتهى هذا الصراع باغتيال هنري لتوماس عام 1170. ثار عليه ابنه هنري وانضم له أخويه جيوفري وريتشارد بتحريض من زوجته إليانور عام 1173، لكن هنري الأب تمكن من الانتصار. قام أبناؤه بثورة أخرى عام 1183 لكنّها أيضاً فشلت وانتهت بوفاة هنري الإبن. واجه هنري الثاني صعوبة فائقة في إرضاء جميع أبنائه، فلاحظ فيليب الثاني ملك فرنسا هذا الصراع بين العائلة الملكية ولعب على وتر خوف ريتشارد من تولي شقيقه الأصغر جون الحكم، فقامت ثورة أخرى عام 1189 انتهت بانتصار ريتشارد وفيليب ووفاة الملك هنري الثاني في شينو في أنجو نتيجة تعرضه لنزيف في الجهاز الهضمي. (ar)
  • Heinrich II. (englisch Henry II, ursprünglich Henry Plantagenet; * 5. März 1133 in Le Mans; † 6. Juli 1189 in Chinon) war Herzog der Normandie und von Aquitanien, Graf von Anjou sowie König von England (1154–1189). Zeitweise beherrschte er Wales, Schottland, das östliche Irland und das westliche Frankreich. Er war der erste der angevinischen Könige, die auch als das Haus Plantagenet bezeichnet wurden. Seine Beinamen waren Curtmantle („Kurzmantel“, wegen der kurz geschnittenen Umhänge, die er trug) und Fitz Empress (Sohn der Kaiserin). Als erster britischer König nannte er sich King of England (König von England), seine Vorgänger trugen den Titel King of the English (König der Engländer). (de)
  • Enrique II Plantagenet (Le Mans, 5 de marzo de 1133 - Chinon, 6 de julio de 1189) fue rey de Inglaterra, duque de Normandía y Aquitania y conde de Anjou. Hijo primogénito de Godofredo V de Anjou y de su esposa Matilde de Inglaterra, fue el primer monarca de la dinastía Plantagenet. (es)
  • Henri II (5 mars 1133 - 6 juillet 1189) fut comte d'Anjou et du Maine, duc de Normandie et d'Aquitaine et roi d'Angleterre. Fils de Geoffroy V d'Anjou et de Mathilde l'Emperesse, fille du roi Henri d'Angleterre, il participa aux efforts de sa mère pour reprendre le trône d'Angleterre occupé par Étienne de Blois, cousin de sa mère et neveu de son grand-père Henri Ier. Fait duc de Normandie à 17 ans, il hérita du comté d'Anjou en 1151 et épousa peu après la duchesse Aliénor d'Aquitaine, dont le mariage avec le roi Louis VII de France avait récemment été annulé par le second concile de Beaugency. Après l'expédition d'Henri en Angleterre en 1153, le roi Étienne signa le traité de Wallingford par lequel il acceptait comme héritier Henri. Ce dernier monta sur le trône un an plus tard. Henri II se révéla un souverain énergique et parfois brutal qui chercha à récupérer les terres et les privilèges de son grand-père, Henri. Au début de son règne, il restaura l'administration royale dévastée par la guerre civile et rétablit l'autorité de la Couronne sur le pays de Galles et ses possessions continentales. Sa volonté d'accroître le contrôle royal de l'Église lui valut l'opposition de son ami Thomas Becket, l'archevêque de Cantorbéry, et la dispute qui dura une grande partie des années 1160 se solda par l'assassinat de l'ecclésiastique en 1170. Sur le continent, Henri II entra en conflit avec Louis VII et les deux souverains s'affrontèrent dans ce qui a été qualifié de « guerre froide » pendant plusieurs décennies. Henri II agrandit ses possessions continentales souvent aux dépens du roi de France et en 1172, il contrôlait l'Angleterre, une grande partie du pays de Galles, la moitié orientale de l'Irlande et la moitié occidentale de la France ; ces territoires ont été qualifiés d'« Empire Plantagenêt » par les historiens. Henri II et Aliénor eurent huit enfants et cela provoqua de fortes tensions sur la succession et le partage de l'Empire, des frictions encouragées par Louis VII et son fils Philippe-Auguste. En 1173, le fils aîné d'Henri II, Henri le Jeune organisa un soulèvement pour protester contre sa mise à l'écart du gouvernement et il fut rejoint par sa mère et ses frères Richard et Geoffroy ainsi que par les comtes de Flandre et de Boulogne. Cette grande Révolte fut écrasée mais la réconciliation ne dura pas longtemps et Henri le Jeune mourut après une nouvelle révolte en 1183. L'invasion de l'Irlande permit à Henri II d'offrir des terres à son fils cadet Jean mais le roi avait du mal à satisfaire les désirs de pouvoir de tous ses fils. Philippe II parvint à convaincre Richard qu'il risquait d'être évincé de la succession au profit de Jean et il se révolta en 1189. Henri II fut vaincu et il mourut peu après au château de Chinon d'une hémorragie digestive provoquée par un ulcère. L'Empire Plantagenêt s'effondra rapidement sous le règne de Jean dans les premières années du XIIIe siècle mais les réformes d'Henri II eurent un impact durable notamment dans le domaine juridique et la définition du droit anglais. Les historiens du XVIIIe siècle considéraient qu'il avait largement contribué à la création d'une monarchie anglaise et finalement, d'une Grande-Bretagne unifiée. L'expansion de l'Empire britannique durant l'époque victorienne entraîna un regain d'intérêt pour sa création de l'Empire Plantagenêt même si le traitement infligé par le roi à ses fils et à Becket a fait l'objet de débats. (fr)
  • Fu il primo re della dinastia plantageneta (o angioina) ed ebbe diversi soprannomi. Era figlio di Goffredo il Bello o Plantageneto, conte di Angiò e del Maine e futuro duca di Normandia, e dell'erede al trono d'Inghilterra e al ducato di Normandia, Matilde d'InghilterraIn seguito al discusso regno di re Stefano, il regno di Enrico vide un efficiente consolidamento e su di lui si è consolidato il positivo giudizio degli storici. "Uomo fiero, energico, instancabile, [Enrico fu] un intellettuale che seppe utilizzare la cultura europea del suo tempo e le dottrine giuridiche nate nelle Università italiane per dare al suo regno un sistema giudiziario e amministrativo molto avanzato ai suoi giorni e che costituì la base per le riforme costituzionali d'avanguardia che seguirono dopo la sua morte nel 1189". Proprio lui, "di nascita e di lingua francese", è "da considerare uno dei più grandi re inglesi". (it)
  • ヘンリー2世(英語: Henry II, 1133年3月5日 - 1189年7月6日)は、プランタジネット朝(あるいはアンジュー朝)初代のイングランド王国の国王(在位:1154年 - 1189年)である。 父はフランス王国の有力貴族のアンジュー伯ジョフロワ4世、母は神聖ローマ皇帝ハインリヒ5世の皇后で、皇帝ハインリヒの死後イングランドにもどり、その後、フランスに渡ってジョフロワ4世と再婚したマティルダである。外祖父(母マティルダの父)はイングランド王のヘンリー1世であった。母マティルダはヘンリー1世死後、1141年内の数か月という短期間ながらイギリス初(スコットランドを含めて)の女性君主となった人物である。 ヘンリー2世は頑丈な体躯をもち、猪首であった。また、「大食ではなく造化の間違い」でできたといわれるほどの巨腹であったが、波乱の生涯を送り、精力的に活動した。父方と母方からの相続と自身の婚姻により広大な所領を獲得し、ピレネー山脈から南フランスおよびイングランドにまたがる、いわゆる「アンジュー帝国」を築いたが、晩年は息子たちの反乱に苦しんだ。 (ja)
  • Hendrik II van Engeland (Le Mans, 5 maart 1133 – Chinon, 6 juli 1189) was koning van Engeland, hertog van Normandië, graaf van Anjou, Maine, Touraine en Nantes. Via zijn vrouw Eleonora van Aquitanië was hij hertog van Aquitanië en Gascogne, en graaf van Poitou, van Auvergne en enkele kleinere graafschappen. Bovendien had hij veel macht in Ierland, Wales, Bretagne en Schotland. Het grote machtsgebied dat Hendrik had opgebouwd, wordt het "Angevijnse Rijk" genoemd. Behalve door de opbouw van dit feodale rijk wordt Hendrik vooral herinnerd wegens: * het conflict met, en de moord op, zijn eerdere vriend Thomas Becket; * zijn lange, gespannen verhouding met Lodewijk VII van Frankrijk, die formeel zijn leenheer was in Frankrijk; * de (geromantiseerde) verhalen over zijn huwelijk en zijn kinderen (onder anderen Richard Leeuwenhart), en de soms gewapende conflicten met zijn kinderen en met zijn vrouw; * het leggen van de basis voor het Engelse recht, en zijn (ongevraagde) impulsen voor modernisering van het bestuur en de wetgeving in Ierland, Schotland en Wales. Hendrik was de eerste koning van het Huis Plantagenet. De naam Plantagenet kwam van de bijnaam van zijn vader die de gewoonte had een bremtakje (Latijn: Planta genesta) op zijn hoed te dragen. Andere bijnamen waren Curtmantle (Frans: Court-manteau, korte mantel) en FitzEmpress (zoon van de keizerin). (nl)
  • Henryk II Plantagenet lub Andegaweński, Curtmantle, Fitzempress (ur. 5 marca 1133 roku w Le Mans, zm. 6 lipca 1189 w Chinon) – od 1151 hrabia Andegawenii, od 1154 król Anglii, w różnych czasach kontrolował także część Walii, Szkocji, północną Irlandię i zachodnią Francję. Syn Godfryda V Plantageneta i Matyldy, córki Henryka I Beauclerc, króla Anglii. W 1151 odziedziczył po ojcu Andegawenię, w 1152 ożenił się z Eleonorą, dziedziczką Akwitanii, a w 1154 został królem Anglii. Jako taki przeprowadził szereg reform wewnętrznych. Skonfliktowany z Thomasem Becketem, arcybiskupem Canterbury. W roku 1171 podbił Irlandię, w 1175 podporządkował sobie Szkocję. Od 1173 walczył z królami Francji, którzy popierali jego zbuntowanych synów – najpierw Henryka Młodego Króla, później Ryszarda Lwie Serce. W pamięci wielu pokoleń potomnych pozostał jako ojciec Ryszarda Lwie Serce, którego legenda zdominowała historię całego rodu angielskich Plantagenetów. (pl)
  • Henrique II (5 de março de 1133 – 6 de junho de 1189), também conhecido como Henrique Curtmantle, Henrique FitzEmpress ou Henrique Plantageneta, foi o Rei da Inglaterra de 1154 até sua morte, também governando como Conde de Anjou, Conde de Maine, Duque da Normandia, Duque da Aquitânia, Conde de Nates e Lorde da Irlanda; em vários momentos, também controlou Gales, Escócia e a Bretanha. Era filho de Godofredo V, Conde de Anjou e Matilde de Inglaterra, filha do rei Henrique I de Inglaterra. Ele envolveu-se aos catorze anos nos esforços de sua mãe para reivindicar o trono inglês ocupado por Estêvão de Blois. Henrique foi feito Duque da Normandia e herdou Anjou em 1151, casando-se pouco tempo depois com Leonor da Aquitânia, cujo casamento com o rei Luís VII de França havia sido anulado. Estêvão concordou com um tratado de paz depois de uma expedição de Henrique a Inglaterra em 1153. Estêvão morreu no ano seguinte e ele ascendeu ao trono. Henrique era um governante energético e as vezes implacável, motivado por um desejo de restaurar as terras e privilégios de seu avô. Durante seus primeiros anos de reinado ele restaurou a administração real, restabeleceu a hegemonia sobre Gales e conseguiu o controle total de suas terras em Anjou, Maine e Touraine. O desejo de Henrique de reformar a relação com a Igreja Católica levou a um conflito com seu antigo amigo Tomás Becket, o Arcebispo da Cantuária. Essa controvérsia durou boa parte da década de 1160 e resultou na morte de Becket em 1170. Ele logo entrou em um conflito com Luís VII e os dois reis travaram durante décadas aquilo que foi chamada de "guerra fria". Henrique expandiu seu império, frequentemente às custas de Luís, tomando a Bretanha e indo para o sul até Toulouse; apesar de várias conferências de paz e tratados, nenhum acordo duradouro foi alcançado. Ele controlava por volta de 1172 a Inglaterra, boa parte de Gales, a metade leste da Irlanda e a metade oeste da França, uma área que posteriormente foi chamada de Império Angevino. Henrique e Leonor tiveram oito filhos. Enquanto cresciam, começaram a aparecer tensões sobre a futura herança do império, encorajados por Luís e seu filho Filipe II. Seu herdeiro aparente Henrique, o Jovem, rebelou-se em protesto em 1173; ele foi apoiado por seus irmãos Ricardo e Godofredo e pela mãe. A França, Escócia, Flandres e Bolonha aliaram-se aos rebeldes. A revolta foi derrotada através de uma ação militar vigorosa e pelo talendo de comandantes locais, muitos dos quais eram "homens novos" nomeados por sua lealdade e habilidades administrativas. Henrique, o Jovem, e Godofredo rebelaram-se mais uma vez em 1183, resultando na morte do primeiro. A invasão normanda da Irlanda deu terras para seu filho mais novo João, porém o rei lutou para encontrar meios de satisfazer os desejos de terras e poder imediato de seus filhos. Filipe conseguiu usar os medos de Ricardo que Henrique faria de João seu sucessor, com uma última rebelião começando em 1189. Derrotado pelo rei francês e pelo filho e também sofrendo de uma úlcera péptica, Henrique retirou-se para Chinon em Anjou, onde morreu em julho. Seu império rapidamente ruiu durante o reinado de João, que sucedeu Ricardo. Entretanto, muitas das mudanças que Henrique havia introduzido em seu longo reinado tiveram consequências duradouras. Suas mudanças legais são geralmente consideradas como tendo criado as bases do direito comum inglês, enquanto sua intervenção na Bretanha, Gales e Escócia moldou o desenvolvimento de suas sociedades e sistemas de governo. Interpretações históricas sobre o reinado de Henrique mudaram consideravelmente com o passar dos tempos. Acadêmicos do século XVIII afirmavam que o rei foi uma força motriz na criação de uma monarquia genuinamente inglesa e, no final, de uma Grã-Bretanha unida. Durante a expansão vitoriana do Império Britânico, historiadores muito interessaram-se na formação do próprio império de Henrique, porém mostraram preocupações sobre sua vida particular e o tratamento a Becket. Historiadores do final do século XX combinaram relatos históricos ingleses e franceses, desafiando a interpretação anterior de um reinado anglo-cêntrico. (pt)
  • Ге́нрих II Плантагене́т по прозвищу Короткий Плащ (англ. Henry II Curtmantle, фр. Henri II Court-manteau; 5 марта 1133 — 6 июля 1189) — герцог Нормандии с 1150 года, граф Анжу, Мэна и Тура с 1151 года, король Англии с 1154 года, суверен Ирландии в 1171—1175 годах, старший сын Жоффруа V Плантагенета, графа Анжу, Мэна и Тура, и Матильды Английской. Генрих II был первым королём Англии из династии Плантагенетов, одним из самых могущественных монархов XII века, владения которого простирались от Пиренеев до Шотландии. (ru)
  • 亨利二世(短斗篷)(Henry II Curmantle,1133年3月5日-1189年7月6日)是英格兰国王(1154年—1189年在位),他也是法国的诺曼底公爵(1150年起)、安茹伯爵(1151年起)和阿基坦公爵(1152年起)。他所创立的金雀花王朝是英格兰中世纪最强大的一个封建王朝。从他开始的几位国王也被称作安茹国王,因为英格兰只是他们那没有多少实际统一性的巨大领地的一部分。 (zh)
  • Henry II (5 March 1133 – 6 July 1189), also known as Henry Curtmantle (French: Court-manteau), Henry FitzEmpress or Henry Plantagenet, ruled as Count of Anjou, Count of Maine, Duke of Normandy, Duke of Aquitaine, Count of Nantes, King of England (1154–89) and Lord of Ireland; at various times, he also controlled Wales, Scotland and Brittany. Henry was the son of Geoffrey of Anjou and Matilda, daughter of Henry I of England. He became actively involved by the age of 14 in his mother's efforts to claim the throne of England, then occupied by Stephen of Blois, and was made Duke of Normandy at 17. He inherited Anjou in 1151 and shortly afterwards married Eleanor of Aquitaine, whose marriage to Louis VII of France had recently been annulled. Stephen agreed to a peace treaty after Henry's military expedition to England in 1153: Henry inherited the kingdom on Stephen's death a year later. Henry was an energetic and sometimes ruthless ruler, driven by a desire to restore the lands and privileges of his royal grandfather, Henry I. During the early years of the younger Henry's reign he restored the royal administration in England, re-established hegemony over Wales and gained full control over his lands in Anjou, Maine and Touraine. Henry's desire to reform the relationship with the Church led to conflict with his former friend Thomas Becket, the Archbishop of Canterbury. This controversy lasted for much of the 1160s and resulted in Becket's murder in 1170. Henry soon came into conflict with Louis VII and the two rulers fought what has been termed a "cold war" over several decades. Henry expanded his empire, often at Louis' expense, taking Brittany and pushing east into central France and south into Toulouse; despite numerous peace conferences and treaties, no lasting agreement was reached. By 1172, he controlled England, large parts of Wales, the eastern half of Ireland and the western half of France, an area that would later come to be called the Angevin Empire. Henry and Eleanor had eight children. As they grew up, tensions over the future inheritance of the empire began to emerge, encouraged by Louis and his son King Philip II. In 1173 Henry's heir apparent, "Young Henry", rebelled in protest; he was joined by his brothers Richard and Geoffrey and by their mother, Eleanor. France, Scotland, Flanders and Boulogne allied themselves with the rebels. The Great Revolt was only defeated by his vigorous military action and talented local commanders, many of them "new men" appointed for their loyalty and administrative skills. Young Henry and Geoffrey revolted again in 1183, resulting in Young Henry's death. The Norman invasion of Ireland provided lands for his youngest son John, but Henry struggled to find ways to satisfy all his sons' desires for land and immediate power. Philip successfully played on Richard's fears that Henry would make John king, and a final rebellion broke out in 1189. Decisively defeated by Philip and Richard and suffering from a bleeding ulcer, Henry retreated to Chinon in Anjou, where he died. Henry's empire quickly collapsed during the reign of his youngest son John. Many of the changes Henry introduced during his long rule, however, had long-term consequences. Henry's legal changes are generally considered to have laid the basis for the English Common Law, while his intervention in Brittany, Wales and Scotland shaped the development of their societies and governmental systems. Historical interpretations of Henry's reign have changed considerably over time. In the 18th century, scholars argued that Henry was a driving force in the creation of a genuinely English monarchy and, ultimately, a unified Britain. During the Victorian expansion of the British Empire, historians were keenly interested in the formation of Henry's own empire, but they also expressed concern over his private life and treatment of Becket. Late-20th-century historians have combined British and French historical accounts of Henry, challenging earlier Anglo-centric interpretations of his reign. (en)
dbo:activeYearsEndYear
  • 1189-01-01 (xsd:date)
dbo:activeYearsStartYear
  • 1154-01-01 (xsd:date)
dbo:birthDate
  • 1133-03-05 (xsd:date)
  • 1133-3-5
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 1189-07-06 (xsd:date)
  • 1189-7-6
dbo:deathPlace
dbo:parent
dbo:predecessor
dbo:restingPlace
dbo:spouse
dbo:successor
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 26042562 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 742971900 (xsd:integer)
dbp:after
dbp:as
  • sole ruler
dbp:before
dbp:caption
  • Detail from Henry's effigy in Fontevrault Abbey, Chinon
dbp:coronation
  • 1154-12-19 (xsd:date)
dbp:house
  • Plantagenet / Angevin
dbp:issue
  • * Geoffrey, Archbishop of York * William IX, Count of Poitiers * Henry the Young King * Matilda, Duchess of Saxony * Richard I, King of England * Geoffrey II, Duke of Brittany * Eleanor, Queen of Castile * Joan, Queen of Sicily * John, King of England * William, Earl of Salisbury
dbp:moretext
dbp:regType
  • Junior king
dbp:regent
dbp:rows
  • 2 (xsd:integer)
dbp:succession
dbp:title
dbp:years
  • 1151 (xsd:integer)
  • 1152 (xsd:integer)
  • 1154 (xsd:integer)
dct:description
  • English monarch (en)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Enrique II Plantagenet (Le Mans, 5 de marzo de 1133 - Chinon, 6 de julio de 1189) fue rey de Inglaterra, duque de Normandía y Aquitania y conde de Anjou. Hijo primogénito de Godofredo V de Anjou y de su esposa Matilde de Inglaterra, fue el primer monarca de la dinastía Plantagenet. (es)
  • ヘンリー2世(英語: Henry II, 1133年3月5日 - 1189年7月6日)は、プランタジネット朝(あるいはアンジュー朝)初代のイングランド王国の国王(在位:1154年 - 1189年)である。 父はフランス王国の有力貴族のアンジュー伯ジョフロワ4世、母は神聖ローマ皇帝ハインリヒ5世の皇后で、皇帝ハインリヒの死後イングランドにもどり、その後、フランスに渡ってジョフロワ4世と再婚したマティルダである。外祖父(母マティルダの父)はイングランド王のヘンリー1世であった。母マティルダはヘンリー1世死後、1141年内の数か月という短期間ながらイギリス初(スコットランドを含めて)の女性君主となった人物である。 ヘンリー2世は頑丈な体躯をもち、猪首であった。また、「大食ではなく造化の間違い」でできたといわれるほどの巨腹であったが、波乱の生涯を送り、精力的に活動した。父方と母方からの相続と自身の婚姻により広大な所領を獲得し、ピレネー山脈から南フランスおよびイングランドにまたがる、いわゆる「アンジュー帝国」を築いたが、晩年は息子たちの反乱に苦しんだ。 (ja)
  • Ге́нрих II Плантагене́т по прозвищу Короткий Плащ (англ. Henry II Curtmantle, фр. Henri II Court-manteau; 5 марта 1133 — 6 июля 1189) — герцог Нормандии с 1150 года, граф Анжу, Мэна и Тура с 1151 года, король Англии с 1154 года, суверен Ирландии в 1171—1175 годах, старший сын Жоффруа V Плантагенета, графа Анжу, Мэна и Тура, и Матильды Английской. Генрих II был первым королём Англии из династии Плантагенетов, одним из самых могущественных монархов XII века, владения которого простирались от Пиренеев до Шотландии. (ru)
  • 亨利二世(短斗篷)(Henry II Curmantle,1133年3月5日-1189年7月6日)是英格兰国王(1154年—1189年在位),他也是法国的诺曼底公爵(1150年起)、安茹伯爵(1151年起)和阿基坦公爵(1152年起)。他所创立的金雀花王朝是英格兰中世纪最强大的一个封建王朝。从他开始的几位国王也被称作安茹国王,因为英格兰只是他们那没有多少实际统一性的巨大领地的一部分。 (zh)
  • هنري الثاني (5 مارس 1133-6 يوليو 1189) الذي يُعرف بإسم هنري ذو العباءة القصيرة (بالفرنسية: court-manteau) وذلك يُعزى إلى تفضيله ارتداء العباءات القصيرة بدلاً من الطويلة. هو ملك إنجلترا (1154-1189)، وسيد إيرلندا، وكونت أنجو ومين ونانت، وكذلك دوق كل من نورماندي وأقطانية. كما حكم اسكتلندا وويلز وبريتاني. هنري هو الإبن الأكبر لجيوفري كونت أنجو وماتيلدا ابنة هنري الأول ملك إنجلترا. أصبح هنري الثاني دوق نورماندي عند بلوغه السابعة عشر من عمره، ثم ورث أنجو في السنة التي تلتها. تزوج من إليانور آكيتيان بعد طلاقها من لويس السابع ملك فرنسا. ورث هنري جميع الأراضي التي حكمها أبوه ستيفن عند وفاته عام 1154. فحكم بذلك ما عُرف فيما بعد بالإمبراطورية الأنجوية التي امتدت في غرب القارة الأوروبية وكان حينها لا يزال شاباً يافعاً. (ar)
  • Heinrich II. (englisch Henry II, ursprünglich Henry Plantagenet; * 5. März 1133 in Le Mans; † 6. Juli 1189 in Chinon) war Herzog der Normandie und von Aquitanien, Graf von Anjou sowie König von England (1154–1189). Zeitweise beherrschte er Wales, Schottland, das östliche Irland und das westliche Frankreich. Er war der erste der angevinischen Könige, die auch als das Haus Plantagenet bezeichnet wurden. (de)
  • Henri II (5 mars 1133 - 6 juillet 1189) fut comte d'Anjou et du Maine, duc de Normandie et d'Aquitaine et roi d'Angleterre. Fils de Geoffroy V d'Anjou et de Mathilde l'Emperesse, fille du roi Henri d'Angleterre, il participa aux efforts de sa mère pour reprendre le trône d'Angleterre occupé par Étienne de Blois, cousin de sa mère et neveu de son grand-père Henri Ier. Fait duc de Normandie à 17 ans, il hérita du comté d'Anjou en 1151 et épousa peu après la duchesse Aliénor d'Aquitaine, dont le mariage avec le roi Louis VII de France avait récemment été annulé par le second concile de Beaugency. Après l'expédition d'Henri en Angleterre en 1153, le roi Étienne signa le traité de Wallingford par lequel il acceptait comme héritier Henri. Ce dernier monta sur le trône un an plus tard. (fr)
  • Fu il primo re della dinastia plantageneta (o angioina) ed ebbe diversi soprannomi. Era figlio di Goffredo il Bello o Plantageneto, conte di Angiò e del Maine e futuro duca di Normandia, e dell'erede al trono d'Inghilterra e al ducato di Normandia, Matilde d'InghilterraIn seguito al discusso regno di re Stefano, il regno di Enrico vide un efficiente consolidamento e su di lui si è consolidato il positivo giudizio degli storici. "Uomo fiero, energico, instancabile, [Enrico fu] un intellettuale che seppe utilizzare la cultura europea del suo tempo e le dottrine giuridiche nate nelle Università italiane per dare al suo regno un sistema giudiziario e amministrativo molto avanzato ai suoi giorni e che costituì la base per le riforme costituzionali d'avanguardia che seguirono dopo la sua morte n (it)
  • Hendrik II van Engeland (Le Mans, 5 maart 1133 – Chinon, 6 juli 1189) was koning van Engeland, hertog van Normandië, graaf van Anjou, Maine, Touraine en Nantes. Via zijn vrouw Eleonora van Aquitanië was hij hertog van Aquitanië en Gascogne, en graaf van Poitou, van Auvergne en enkele kleinere graafschappen. Bovendien had hij veel macht in Ierland, Wales, Bretagne en Schotland. Het grote machtsgebied dat Hendrik had opgebouwd, wordt het "Angevijnse Rijk" genoemd. Behalve door de opbouw van dit feodale rijk wordt Hendrik vooral herinnerd wegens: (nl)
  • Henryk II Plantagenet lub Andegaweński, Curtmantle, Fitzempress (ur. 5 marca 1133 roku w Le Mans, zm. 6 lipca 1189 w Chinon) – od 1151 hrabia Andegawenii, od 1154 król Anglii, w różnych czasach kontrolował także część Walii, Szkocji, północną Irlandię i zachodnią Francję. Od 1173 walczył z królami Francji, którzy popierali jego zbuntowanych synów – najpierw Henryka Młodego Króla, później Ryszarda Lwie Serce. W pamięci wielu pokoleń potomnych pozostał jako ojciec Ryszarda Lwie Serce, którego legenda zdominowała historię całego rodu angielskich Plantagenetów. (pl)
  • Henrique II (5 de março de 1133 – 6 de junho de 1189), também conhecido como Henrique Curtmantle, Henrique FitzEmpress ou Henrique Plantageneta, foi o Rei da Inglaterra de 1154 até sua morte, também governando como Conde de Anjou, Conde de Maine, Duque da Normandia, Duque da Aquitânia, Conde de Nates e Lorde da Irlanda; em vários momentos, também controlou Gales, Escócia e a Bretanha. Era filho de Godofredo V, Conde de Anjou e Matilde de Inglaterra, filha do rei Henrique I de Inglaterra. Ele envolveu-se aos catorze anos nos esforços de sua mãe para reivindicar o trono inglês ocupado por Estêvão de Blois. Henrique foi feito Duque da Normandia e herdou Anjou em 1151, casando-se pouco tempo depois com Leonor da Aquitânia, cujo casamento com o rei Luís VII de França havia sido anulado. Estêvão (pt)
  • Henry II (5 March 1133 – 6 July 1189), also known as Henry Curtmantle (French: Court-manteau), Henry FitzEmpress or Henry Plantagenet, ruled as Count of Anjou, Count of Maine, Duke of Normandy, Duke of Aquitaine, Count of Nantes, King of England (1154–89) and Lord of Ireland; at various times, he also controlled Wales, Scotland and Brittany. Henry was the son of Geoffrey of Anjou and Matilda, daughter of Henry I of England. He became actively involved by the age of 14 in his mother's efforts to claim the throne of England, then occupied by Stephen of Blois, and was made Duke of Normandy at 17. He inherited Anjou in 1151 and shortly afterwards married Eleanor of Aquitaine, whose marriage to Louis VII of France had recently been annulled. Stephen agreed to a peace treaty after Henry's milita (en)
rdfs:label
  • Henry II of England (en)
  • هنري الثاني ملك إنجلترا (ar)
  • Heinrich II. (England) (de)
  • Enrique II de Inglaterra (es)
  • Henri II (roi d'Angleterre) (fr)
  • Enrico II d'Inghilterra (it)
  • ヘンリー2世 (イングランド王) (ja)
  • Hendrik II van Engeland (nl)
  • Henryk II Plantagenet (pl)
  • Henrique II de Inglaterra (pt)
  • Генрих II Плантагенет (ru)
  • 亨利二世 (英格兰) (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • Henry (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Henry II of England (en)
  • Henry II (en)
is dbo:builder of
is dbo:commander of
is dbo:monarch of
is dbo:parent of
is dbo:predecessor of
is dbo:spouse of
is dbo:successor of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:after of
is dbp:before of
is dbp:issue of
is dbp:leader of
is dbp:people of
is dbp:regent of
is foaf:primaryTopic of