Henry III (1 October 1207 – 16 November 1272), also known as Henry of Winchester, was King of England, Lord of Ireland and Duke of Aquitaine from 1216 until his death. The son of King John and Isabella of Angoulême, Henry assumed the throne when he was only nine in the middle of the First Barons' War. Cardinal Guala declared the war against the rebel barons to be a religious crusade and Henry's forces, led by William Marshal, defeated the rebels at the battles of Lincoln and Sandwich in 1217. Henry promised to abide by the Great Charter of 1225, which limited royal power and protected the rights of the major barons. His early rule was dominated first by Hubert de Burgh and then Peter des Roches, who re-established royal authority after the war. In 1230 the King attempted to reconquer the p

Property Value
dbo:abstract
  • Henry III (1 October 1207 – 16 November 1272), also known as Henry of Winchester, was King of England, Lord of Ireland and Duke of Aquitaine from 1216 until his death. The son of King John and Isabella of Angoulême, Henry assumed the throne when he was only nine in the middle of the First Barons' War. Cardinal Guala declared the war against the rebel barons to be a religious crusade and Henry's forces, led by William Marshal, defeated the rebels at the battles of Lincoln and Sandwich in 1217. Henry promised to abide by the Great Charter of 1225, which limited royal power and protected the rights of the major barons. His early rule was dominated first by Hubert de Burgh and then Peter des Roches, who re-established royal authority after the war. In 1230 the King attempted to reconquer the provinces of France that had once belonged to his father, but the invasion was a debacle. A revolt led by William Marshal's son, Richard, broke out in 1232, ending in a peace settlement negotiated by the Church. Following the revolt, Henry ruled England personally, rather than governing through senior ministers. He travelled less than previous monarchs, investing heavily in a handful of his favourite palaces and castles. He married Eleanor of Provence, with whom he had five children. Henry was known for his piety, holding lavish religious ceremonies and giving generously to charities; the King was particularly devoted to the figure of Edward the Confessor, whom he adopted as his patron saint. He extracted huge sums of money from the Jews in England, ultimately crippling their ability to do business, and as attitudes towards the Jews hardened, he introduced the Statute of Jewry, attempting to segregate the community. In a fresh attempt to reclaim his family's lands in France, he invaded Poitou in 1242, leading to the disastrous Battle of Taillebourg. After this, Henry relied on diplomacy, cultivating an alliance with Holy Roman Emperor Frederick II. Henry supported his brother Richard in his bid to become King of the Romans in 1256, but was unable to place his own son Edmund on the throne of Sicily, despite investing large amounts of money. He planned to go on crusade to the Levant, but was prevented from doing so by rebellions in Gascony. By 1258, Henry's rule was increasingly unpopular, the result of the failure of his expensive foreign policies and the notoriety of his Poitevin half-brothers, the Lusignans, as well as the role of his local officials in collecting taxes and debts. A coalition of his barons, initially probably backed by Eleanor, seized power in a coup d'état and expelled the Poitevins from England, reforming the royal government through a process called the Provisions of Oxford. Henry and the baronial government enacted a peace with France in 1259, under which Henry gave up his rights to his other lands in France in return for King Louis IX of France recognising him as the rightful ruler of Gascony. The baronial regime collapsed but Henry was unable to reform a stable government and instability across England continued. In 1263 one of the more radical barons, Simon de Montfort, seized power, resulting in the Second Barons' War. Henry persuaded Louis to support his cause and mobilised an army. The Battle of Lewes occurred in 1264, where Henry was defeated and taken prisoner. Henry's eldest son, Edward, escaped from captivity to defeat de Montfort at the Battle of Evesham the following year and freed his father. Henry initially enacted a harsh revenge on the remaining rebels, but was persuaded by the Church to mollify his policies through the Dictum of Kenilworth. Reconstruction was slow and Henry had to acquiesce to various measures, including further suppression of the Jews, to maintain baronial and popular support. Henry died in 1272, leaving Edward as his successor. He was buried in Westminster Abbey, which he had rebuilt in the second half of his reign, and was moved to his current tomb in 1290. Some miracles were declared after his death but he was not canonised. (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (مارس 2016) الملك هنرى الثالث (1 أكتوبر 1207 - 16 نوفمبر 1272) ملك إنجلترا وابن وخليفة جون ملك إنجلترا في حكم إنجلترا (1216 - 1272)، والتي حكمها لستة وخمسين عامًا منذ عام 1216 وحتى وفاته. يعد هنري الثالث أول ملك طفل لإنجلترا منذ عهد إثرالد الغير مستعد. ازدهرت إنجلترا خلال فترة حكمه، ويعد أعظم انجازاته تأسيسه وستمنستر، التي جعلها مقرًا لحكومته، ووسّع ديرها باعتباره مزار لقبر إدوارد المعترف. تولى هنري الحكم تحت وصاية رجل الدولة المحبوب ويليام مارشال. كان إنجلترا قد شهدت عدة تغييرات جذرية في عهد والده، الذي قضى معظم فترة حكمه في محاربة البارونات، حتى أُجبر على توقيع الماجنا كارتا، والذي كان من نتائجها دعوة "برلمان إنجلترا" للمرة الأولى في عام 1264. كما كان والده أيضًا غير ناجح في القارة، حيث سعى إلى استعادة السيطرة الإنجليزية على نورماندي وأنجو وأكيتانيا. شهد عهده اضطرابات عديدة، ولم تستقر أوضاعه إلا بعد انتصاره على البارونات في معركة إيفشام عام 1265.وقد خلفه في الملك ابنه إدوارد الاول مشاريع شقيقة في كومنز صور وملفات عن: هنري الثالث ملك إنجلترا * 32xبوابة فرنسا * 32xبوابة إنجلترا * 32xبوابة أعلام * 32xبوابة عصور وسطى * 32xبوابة أيرلندا * 32xبوابة ملكية 25بك هذه بذرة مقالة عن حياة شخصية إنجليزية بحاجة للتوسيع. شارك في تحريرها. (ar)
  • Heinrich III., eng. Henry III (* 1. Oktober 1207 in Winchester; † 16. November 1272 im Palace of Westminster) war ein englischer König, Lord of Ireland und Herzog von Aquitanien. Seine 56-jährige Regierung als König von England ist nach Georg III., Victoria und Elizabeth II. die viertlängste Regierungszeit eines englischen Königs. Seine Herrschaft kann in vier zeitliche Abschnitte unterteilt werden. Der erste Abschnitt sind die 16 Jahre, in denen er noch minderjährig war bzw. in denen seine Berater die Herrschaft ausübten. Von 1232 bis 1234 folgten unruhige Jahre, in denen der König begann, selbst die Herrschaft zu übernehmen, dabei jedoch stark von seinen Höflingen und Adligen beeinflusst wurde. Im dritten Abschnitt von 1234 bis 1258 herrscht der König selbständig. Er erkannte die Magna Carta endgültig als bindendes Gesetz an, was seine finanziellen Möglichkeiten beschränkte. Dies führte mit dazu, dass er im Konflikt mit Frankreich die verlorenen französischen Besitzungen seiner Vorfahren nicht zurückgewinnen konnte. Heinrichs Finanzprobleme, verstärkt durch zeitweilige Rivalitäten innerhalb der königlichen Familie und durch Heinrichs erfolglose Außenpolitik, führten in den 1250er Jahren zu einer Krise seiner Herrschaft. Ab 1258 kam es deshalb zu einem schweren Konflikt mit einer Adelsopposition, der zum Zweiten Krieg der Barone führte. Infolge der innenpolitischen Krise verzichtete Heinrich 1259 im Vertrag von Paris endgültig auf die verlorenen Besitzungen in Frankreich, sicherte dadurch jedoch den Besitz der Gascogne. Nachdem der König im Bürgerkrieg von den aufständischen Baronen besiegt worden war, ging die politische Initiative zunehmend auf seinen ältesten Sohn Eduard über, der die Rebellen 1265 entscheidend schlagen konnte und die Königsherrschaft wieder herstellte. Heinrich gelang es jedoch erst 1267, den Konflikt mit den Rebellen endgültig zu beenden. Die Folgen des Bürgerkriegs belasteten seine Herrschaft bis zu seinem Tod. Gegenüber den walisischen Fürsten hatte Heinrich 1247 die englische Oberherrschaft durchgesetzt, die jedoch danach wieder durch Llywelyn ap Gruffydd abgeschüttelt wurde. Geschwächt durch den Bürgerkrieg, musste Heinrich 1267 Llywelyn als Fürst von Wales anerkennen. Obwohl er deshalb nicht zu den erfolgreichen und starken englischen Herrschern gezählt wird, gelang ihm nach der katastrophalen Herrschaft seines Vaters Johann Ohneland die Festigung der Stellung seiner Familie. Daneben gilt Heinrich als einer der größten europäischen Kunstförderer des 13. Jahrhunderts. Ab 1245 ließ er Westminster Abbey im gotischen Stil neu errichten. (de)
  • Enrique III de Inglaterra (castillo de Winchester, 1 de octubre de 1207 – Palacio de Westminster, 16 de noviembre de 1272) fue rey de Inglaterra, señor de Irlanda y duque de Aquitania de 1216 a 1272. Hijo primogénito de Juan I de Inglaterra y de Isabel de Angulema, sucedió a su padre en el trono el 18 de octubre de 1216 con solo 9 años de edad, por lo que el país fue gobernado por regentes hasta 1227. (es)
  • Henri III (1er octobre 1207 - 16 novembre 1272) fut roi d'Angleterre, seigneur d'Irlande et duc d'Aquitaine de 1216 à sa mort. Fils du roi Jean d'Angleterre et d'Isabelle d'Angoulême, Henri III monta sur le trône à l'âge de neuf ans alors que la première guerre des barons faisait rage. La mort de son père apaisa néanmoins les tensions et les forces royales, menées par Guillaume le Maréchal, battirent les rebelles soutenus par les Français à Lincoln et à Sandwich en 1217. Henri III promit de respecter la Grande Charte limitant les pouvoirs royaux et garantissant les droits des nobles que son père avait tentés d'abroger. Le début de son règne fut dominé par ses conseillers Hubert de Burgh et Pierre des Roches qui restaurèrent l'autorité du roi après la guerre. En 1230, il tenta de reprendre la Normandie perdue par son père mais l'invasion fut un échec et une révolte menée par Richard le Maréchal l'obligea à signer un traité de paix avec le roi Louis IX de France. À la suite de ce soulèvement, Henri III gouverna seul l'Angleterre sans passer par ses conseillers. Il voyagea moins que ses prédécesseurs et dépensa sans compter sur ses résidences préférées. En 1236, il épousa Éléonore de Provence et le couple eut cinq enfants. Le roi était connu pour sa piété et il organisa de somptueuses cérémonies religieuses notamment en l'honneur d'Édouard le Confesseur qu'il adopta comme son saint patron. Une seconde tentative pour reprendre ses possessions françaises se solda en 1242 par la désastreuse bataille de Taillebourg. Par la suite, Henri III se concentra sur la diplomatie et forma une alliance avec l'empereur Frédéric II. Il soutint la candidature victorieuse de son frère Richard pour le titre de roi des Romains en 1256 mais échoua à placer son fils Edmond sur le trône de Sicile malgré d'importantes dépenses. Il envisagea de mener une croisade au Levant mais en fut empêché par des révoltes en Gascogne. À la fin des années 1250, les lourds impôts nécessaires pour financer la diplomatie relativement inefficace du roi, ses manœuvres pour passer outre la Grande Charte et l'influence de ses proches poitevins étaient de plus en plus critiqués. Une coalition de barons menés par Simon V de Montfort organisa un coup d'État et contraignit Henri III à accepter les provisions d'Oxford imposant une plus grande limitation de ses pouvoirs et la création d'un conseil de 24 membres. L'année suivante, le traité de Paris avec la France mit fin à un siècle de conflit entre Capétiens et Plantagenêt ; Le roi Louis IX reconnaissait la suzeraineté d'Henri III sur ses territoires dans le Sud-Ouest de la France et en échange, le roi anglais abandonnait ses revendications sur les autres territoires français dont la Normandie. Les tensions entre le roi et les nobles provoquèrent la seconde guerre des barons en 1264 et Henri III fut battu et capturé par Simon de Montfort à la bataille de Lewes. Son fils aîné, Édouard, fut également fait prisonnier mais il s'échappa et battit les rebelles à la bataille d'Evesham l'année suivante. Une fois libéré, Henri III mena une répression brutale des rebelles mais l'Église parvint à atténuer les représailles. Le retour au calme fut lent et le roi dut accepter une limitation des pouvoirs de la Couronne pour conserver le soutien de la noblesse et de la population. Il mourut en 1272 et son fils aîné devint roi sous le nom d'Édouard Ier. Il fut inhumé dans l'abbaye de Westminster qu'il avait reconstruit à la fin de sa vie. Même si son règne de 56 ans en fait le quatrième plus long de l'histoire anglaise, Henri III n'a qu'une faible influence sur la culture populaire moderne. (fr)
  • Era il figlio primogenito del re Giovanni Senza Terra e della contessa Isabella d'Angoulême. Costretto ad approvare le Disposizioni di Oxford nel 1258 (prima forma di parlamento), le annullò nel 1264, scatenando la rivolta dei baroni guidata da Simone di Montfort, poi stroncata dal suo successore e figlio Edoardo I. (it)
  • ヘンリー3世(Henry III, 1207年10月1日 - 1272年11月16日)は、プランタジネット朝のイングランド王(在位:1216年 - 1272年)。ジョン王と王妃イザベラ・オブ・アングレームの子。妃はプロヴァンス伯レーモン・ベランジェ4世の娘エリナー・オブ・プロヴァンス。 諸侯たちの反乱の中で幼くして王位に就き、フランスの領土問題とマグナ・カルタに象徴される議会問題を解決しようとしたが、50年を超える長い治世において目立った成果を挙げることはできなかった。非常に信心深く、エドワード懺悔王を好み、ウェストミンスター寺院を現在の姿に大改築したことで知られる。 (ja)
  • Hendrik III (Winchester, 1 oktober 1207 – Westminster, 16 november 1272) was koning van Engeland van 1216 tot 1272. Op 9-jarige leeftijd volgde hij zijn vader, Jan zonder Land, op. Zijn moeder was Isabella van Angoulême. Hendrik werd tweemaal gekroond: op 28 oktober 1216 in de kathedraal van Gloucester en op 17 mei 1220 in de Westminster Abbey.Tot 1227 werd de regering van de jonge koning waargenomen door regenten, gekozen door de Engelse baronnen. Eerst was dat Willem de Maarschalk, graaf van Pembroke, later Peter des Roches de bisschop van Winchester. In 1219 werd Paus Honorius III zijn voogd, met als gevolg dat hij de kerk een grote invloed in Engeland verleende. Ook de regeringsperiode van deze Hendrik werd gekenmerkt door veel strijd. In 1216/1217 moest hij zijn gezag verdedigen tegen de latere Franse koning Lodewijk VIII. Hij omringde zich met buitenlandse adviseurs, die naar Engeland kwamen in verband met zijn huwelijk met Eleonora van Provence. Hij trouwde haar op 20 januari 1236. Zij kregen 9 kinderen. Onder hen: * Eduard I van Engeland (1239–1307) * Margaretha (1240–1275), huwde met koning Alexander III van Schotland * Beatrix (1242–1275), huwde met hertog Jan II van Bretagne * Edmund van Lancaster (1245–1296) * Catharina (1253–1257). De invloeden van buitenaf en van de paus, naast zijn overtredingen van de Magna Carta, die zijn vader onder dwang van de baronnen had moeten tekenen, deden hem geen goed.Zijn buitenlands beleid kostte veel geld en leverde weinig op. Dit alles bij elkaar was aanleiding tot een conflict met de baronnen, die meer invloed wensten in het landsbestuur. De oppositie werd geleid door zijn zwager Simon van Montfort. In 1258 werd Hendrik gedwongen de ‘Oxford Provisions’ te ondertekenen en moest hij veel van zijn macht inleveren. Hendrik wenste zich hier echter niet aan te houden, wat leidde tot een burgeroorlog. Hij werd verslagen in de Slag bij Lewes in 1264 en gevangengezet. Simon van Montfort riep het eerste Engelse Parlement bijeen. Hendriks oudste zoon Eduard I wist in 1265 een wending aan de zaak te geven. In de Slag bij Evesham werd Montfort gedood, waarna de opstandelingen hard werden aangepakt. Vanaf dat moment nam Eduard in feite het roer over. Hendrik stierf op 65-jarige leeftijd. Hij werd begraven in Westminster Abbey. (nl)
  • Henryk III (ur. 1 października 1207 w Winchesterze, zm. 16 listopada 1272 w Londynie) – król Anglii od 1216 r. Najstarszy syn Jana bez Ziemi i Izabeli, córki Aymera Tillefera, hrabiego Angoulême. (pl)
  • Henrique III (1 de outubro de 1207 – 16 de novembro de 1272), também conhecido como Henrique de Winchester, foi o Rei da Inglaterra, Lorde da Irlanda e Duque da Aquitânia de 1216 até sua morte. Filho do rei João de Inglaterra e Isabel de Angoulême, Henrique assumiu o trono com apenas nove anos de idade no meio da Primeira Guerra dos Barões. O cardeal Guala Bacchieri declarou que a guerra contra barões rebeldes era uma cruzada religiosa e as forças reais lideradas por Guilherme Marechal derrotaram os rebeldes em 1217 nas batalhas de Lincoln e Sandwich. Henrique prometeu respeitar a Magna Carta de 1225, que limitava o poder real e protegia os direitos dos grandes barões. O início de seu reinado foi dominado primeiramente por Humberto de Burgh e depois Pedro des Roches, que restabeleceram a autoridade real depois da guerra. Uma revolta liderada por Ricardo Marechal, filho de Guilherme, começou em 1232 e terminou com um acordo de paz negociado pela Igreja. Henrique passou a governar a Inglaterra pessoalmente em vez de utilizar ministros. Viajou menos que monarcas anteriores, investindo pesadamente em alguns palácios e castelos favoritos. Casou-se com Leonor da Provença e teve cinco filhos. Henrique era conhecido por sua piedade, por realizar grandes cerimônias religiosas e por generosas doações à caridade; o rei era particularmente devoto à figura de Eduardo, o Confessor, adotando-o como padroeiro. Ele tirou grandes quantias de dinheiro dos judeus na Inglaterra, prejudicando sua capacidade de conduzir negócios, e enquanto suas ações pioravam ele apresentou o Estatuto dos Judeus, tentando segregar a comunidade. O rei invadiu o Condado de Poitou em 1242 em uma tentativa para reconquistar suas terras familiares na França, levando a desastrosa Batalha de Taillebourg. Depois disso Henrique passou a contar com a diplomacia, cultivando uma aliança com Frederico II, Sacro Imperador Romano-Germânico. Apoiou o irmão Ricardo da Cornualha em sua candidatura a Rei dos Romanos em 1256, porém não conseguiu colocar o filho Edmundo no trono da Sicília apesar dos gastos. Henrique planejava partir em cruzada até Levante, porém foi impedido por rebeliões na Gasconha. O governo de Henrique estava cada vez mais impopular em 1258, resultado do fracasso de dispendiosas políticas externas, da notoriedade de seus meio-irmãos poitevinos, os lusignanos, e por causa do papel de seus oficiais locais ao coletar impostos e débitos. Uma coalizão de barões, inicialmente e provavelmente apoiada por Leonor, tomou o poder em um golpe de estado que expulsou os poitevinos da Inglaterra, reformando o governo real através de um processo chamado de Provisões de Oxford. Henrique e o governo de barões promulgou uma paz com a França em 1259, em que Henrique entregava seus direitos de terras na França em troca de ser reconhecido como o legítimo herdeiro da Gasconha pelo rei Luís IX de França. O regime baronial caiu, porém o rei não conseguiu reformar um governo estável e a instabilidade continuou na Inglaterra. Simão de Montfort, um dos barões mais radicais, chegou ao poder em 1263 e iniciou a Segunda Guerra dos Barões. Henrique conseguiu convencer Luís a apoiar sua causa e mobilizar um exército. A Batalha de Lewes aconteceu em 1264 e o rei foi derrotado e feito prisioneiro. Seu filho mais velho, Eduardo, escapou e derrotou Simão na Batalha de Evesham um ano depois, libertando o pai. Henrique inicialmente começou uma severa vingança contra os rebeldes restantes, porém foi persuadido pela Igreja a modificar suas políticas através da Máxima de Kenilworth. A reconstrução foi lenta e Henrique teve de concordar com várias medidas, incluindo uma maior supressão dos judeus, para manter o apoio baronial e popular. Henrique morreu em 1272 deixando Eduardo como seu sucessor. Ele foi enterrado na Abadia de Westminster, que havia reconstruído durante a segunda metade de seu reinado, e foi colocado em sua presente tumba em 1290. Alguns milagres foram declarados após sua morte mas ele nunca foi canonizado. O reinado de 56 anos de Henrique é o quinto mais longo da história inglesa. (pt)
  • Ге́нрих III (англ. Henry III) (1 октября 1207, Уинчестер — 16 ноября 1272, Вестминстер) — король Англии (1216—1272) и герцог Аквитании из династии Плантагенетов, один из самых малоизвестных британских монархов, при том что правил он дольше всех прочих средневековых королей Англии — 56 лет. (ru)
  • 亨利三世(英文:Henry III,1207年10月1日-1272年11月16日),英格蘭國王,由1216年到1272年在位。虽然他的在位时间相当长,他是英格兰历史上最无名的国王之一。 (zh)
dbo:activeYearsEndYear
  • 1216-01-01 (xsd:date)
dbo:activeYearsStartYear
  • 0019-01-01 (xsd:date)
dbo:birthDate
  • 1207-10-01 (xsd:date)
  • 1207-10-1
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 1272-11-16 (xsd:date)
dbo:deathPlace
dbo:parent
dbo:predecessor
dbo:restingPlace
dbo:spouse
dbo:successor
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 46591 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 742681430 (xsd:integer)
dbp:caption
  • Effigy of King Henry III in Westminster Abbey, c. 1272
dbp:coronation
  • --05-17
  • --10-28
dbp:house
dbp:issue
dbp:moretext
dbp:regType
  • Regents
dbp:succession
dbp:title
dbp:type
  • monarch
dbp:years
  • 1216 (xsd:integer)
dct:description
  • King of England, Lord of Ireland and Duke of Aquitaine (en)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Enrique III de Inglaterra (castillo de Winchester, 1 de octubre de 1207 – Palacio de Westminster, 16 de noviembre de 1272) fue rey de Inglaterra, señor de Irlanda y duque de Aquitania de 1216 a 1272. Hijo primogénito de Juan I de Inglaterra y de Isabel de Angulema, sucedió a su padre en el trono el 18 de octubre de 1216 con solo 9 años de edad, por lo que el país fue gobernado por regentes hasta 1227. (es)
  • Era il figlio primogenito del re Giovanni Senza Terra e della contessa Isabella d'Angoulême. Costretto ad approvare le Disposizioni di Oxford nel 1258 (prima forma di parlamento), le annullò nel 1264, scatenando la rivolta dei baroni guidata da Simone di Montfort, poi stroncata dal suo successore e figlio Edoardo I. (it)
  • ヘンリー3世(Henry III, 1207年10月1日 - 1272年11月16日)は、プランタジネット朝のイングランド王(在位:1216年 - 1272年)。ジョン王と王妃イザベラ・オブ・アングレームの子。妃はプロヴァンス伯レーモン・ベランジェ4世の娘エリナー・オブ・プロヴァンス。 諸侯たちの反乱の中で幼くして王位に就き、フランスの領土問題とマグナ・カルタに象徴される議会問題を解決しようとしたが、50年を超える長い治世において目立った成果を挙げることはできなかった。非常に信心深く、エドワード懺悔王を好み、ウェストミンスター寺院を現在の姿に大改築したことで知られる。 (ja)
  • Henryk III (ur. 1 października 1207 w Winchesterze, zm. 16 listopada 1272 w Londynie) – król Anglii od 1216 r. Najstarszy syn Jana bez Ziemi i Izabeli, córki Aymera Tillefera, hrabiego Angoulême. (pl)
  • Ге́нрих III (англ. Henry III) (1 октября 1207, Уинчестер — 16 ноября 1272, Вестминстер) — король Англии (1216—1272) и герцог Аквитании из династии Плантагенетов, один из самых малоизвестных британских монархов, при том что правил он дольше всех прочих средневековых королей Англии — 56 лет. (ru)
  • 亨利三世(英文:Henry III,1207年10月1日-1272年11月16日),英格蘭國王,由1216年到1272年在位。虽然他的在位时间相当长,他是英格兰历史上最无名的国王之一。 (zh)
  • Henry III (1 October 1207 – 16 November 1272), also known as Henry of Winchester, was King of England, Lord of Ireland and Duke of Aquitaine from 1216 until his death. The son of King John and Isabella of Angoulême, Henry assumed the throne when he was only nine in the middle of the First Barons' War. Cardinal Guala declared the war against the rebel barons to be a religious crusade and Henry's forces, led by William Marshal, defeated the rebels at the battles of Lincoln and Sandwich in 1217. Henry promised to abide by the Great Charter of 1225, which limited royal power and protected the rights of the major barons. His early rule was dominated first by Hubert de Burgh and then Peter des Roches, who re-established royal authority after the war. In 1230 the King attempted to reconquer the p (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (مارس 2016) الملك هنرى الثالث (1 أكتوبر 1207 - 16 نوفمبر 1272) ملك إنجلترا وابن وخليفة جون ملك إنجلترا في حكم إنجلترا (1216 - 1272)، والتي حكمها لستة وخمسين عامًا منذ عام 1216 وحتى وفاته. يعد هنري الثالث أول ملك طفل لإنجلترا منذ عهد إثرالد الغير مستعد. ازدهرت إنجلترا خلال فترة حكمه، ويعد أعظم انجازاته تأسيسه وستمنستر، التي جعلها مقرًا لحكومته، ووسّع ديرها باعتباره مزار لقبر إدوارد المعترف. 25بك هذه بذرة مقالة عن حياة شخصية إنجليزية بحاجة للتوسيع. شارك في تحريرها. (ar)
  • Heinrich III., eng. Henry III (* 1. Oktober 1207 in Winchester; † 16. November 1272 im Palace of Westminster) war ein englischer König, Lord of Ireland und Herzog von Aquitanien. Seine 56-jährige Regierung als König von England ist nach Georg III., Victoria und Elizabeth II. die viertlängste Regierungszeit eines englischen Königs. Seine Herrschaft kann in vier zeitliche Abschnitte unterteilt werden. Der erste Abschnitt sind die 16 Jahre, in denen er noch minderjährig war bzw. in denen seine Berater die Herrschaft ausübten. Von 1232 bis 1234 folgten unruhige Jahre, in denen der König begann, selbst die Herrschaft zu übernehmen, dabei jedoch stark von seinen Höflingen und Adligen beeinflusst wurde. Im dritten Abschnitt von 1234 bis 1258 herrscht der König selbständig. Er erkannte die Magna C (de)
  • Henri III (1er octobre 1207 - 16 novembre 1272) fut roi d'Angleterre, seigneur d'Irlande et duc d'Aquitaine de 1216 à sa mort. Fils du roi Jean d'Angleterre et d'Isabelle d'Angoulême, Henri III monta sur le trône à l'âge de neuf ans alors que la première guerre des barons faisait rage. La mort de son père apaisa néanmoins les tensions et les forces royales, menées par Guillaume le Maréchal, battirent les rebelles soutenus par les Français à Lincoln et à Sandwich en 1217. Henri III promit de respecter la Grande Charte limitant les pouvoirs royaux et garantissant les droits des nobles que son père avait tentés d'abroger. Le début de son règne fut dominé par ses conseillers Hubert de Burgh et Pierre des Roches qui restaurèrent l'autorité du roi après la guerre. En 1230, il tenta de reprendre (fr)
  • Hendrik III (Winchester, 1 oktober 1207 – Westminster, 16 november 1272) was koning van Engeland van 1216 tot 1272. Op 9-jarige leeftijd volgde hij zijn vader, Jan zonder Land, op. Zijn moeder was Isabella van Angoulême. Ook de regeringsperiode van deze Hendrik werd gekenmerkt door veel strijd. In 1216/1217 moest hij zijn gezag verdedigen tegen de latere Franse koning Lodewijk VIII. Hij omringde zich met buitenlandse adviseurs, die naar Engeland kwamen in verband met zijn huwelijk met Eleonora van Provence. Hij trouwde haar op 20 januari 1236. Zij kregen 9 kinderen. Onder hen: (nl)
  • Henrique III (1 de outubro de 1207 – 16 de novembro de 1272), também conhecido como Henrique de Winchester, foi o Rei da Inglaterra, Lorde da Irlanda e Duque da Aquitânia de 1216 até sua morte. Filho do rei João de Inglaterra e Isabel de Angoulême, Henrique assumiu o trono com apenas nove anos de idade no meio da Primeira Guerra dos Barões. O cardeal Guala Bacchieri declarou que a guerra contra barões rebeldes era uma cruzada religiosa e as forças reais lideradas por Guilherme Marechal derrotaram os rebeldes em 1217 nas batalhas de Lincoln e Sandwich. Henrique prometeu respeitar a Magna Carta de 1225, que limitava o poder real e protegia os direitos dos grandes barões. O início de seu reinado foi dominado primeiramente por Humberto de Burgh e depois Pedro des Roches, que restabeleceram a a (pt)
rdfs:label
  • Henry III of England (en)
  • هنري الثالث ملك إنجلترا (ar)
  • Heinrich III. (England) (de)
  • Enrique III de Inglaterra (es)
  • Henri III (roi d'Angleterre) (fr)
  • Enrico III d'Inghilterra (it)
  • ヘンリー3世 (イングランド王) (ja)
  • Hendrik III van Engeland (nl)
  • Henryk III Plantagenet (pl)
  • Henrique III de Inglaterra (pt)
  • Генрих III (король Англии) (ru)
  • 亨利三世 (英格兰) (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • Henry (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Henry III of England (en)
  • Henry III (en)
is dbo:builder of
is dbo:commander of
is dbo:monarch of
is dbo:parent of
is dbo:predecessor of
is dbo:spouse of
is dbo:successor of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:after of
is dbp:founder of
is dbp:issue of
is dbp:leader of
is dbp:monarch of
is foaf:primaryTopic of