| dbpprop:abstract
|
- Henotheism (Greek εἷς θεός heis theos "one god") is a term coined by Max Müller, to mean worshiping a single god while accepting the existence or possible existence of other deities. Müller made the term central to his criticism of Western theological and religious exceptionalism, focusing on a cultural dogma which held "monotheism" to be both fundamentally well-defined and inherently superior to differing conceptions of God. Variations on the term have been "inclusive monotheism" and "monarchical polytheism", designed to differentiate differing forms of the phenomenon. Related terms are monolatrism and kathenotheism, which are typically understood as sub-types of henotheism. The latter term is an extension of "henotheism", from καθ' ἕνα θεόν (kath' hena theon) —"one god at a time". Henotheism is similar but less exclusive than monolatry because a monolator worships only one god, while the henotheist may worship any within the pantheon, depending on circumstances. In some belief systems, the choice of the supreme deity within a henotheistic framework may be determined by cultural, geographical, historical or political reasons. Henotheism is based on the belief that god may take any form at any time and still have the same essential nature. The central idea is to understand that one name for god may be used in a circumstance where a particular aspect of god is being represented or worshiped while a different name may be given to or used to describe or worship a different aspect of god in a different circumstance. This example does not have to infer the idea of superiority of one over another, but simply that god can exist in many forms at once and offering worship or praise using different names does not have to imply polytheism. Henotheism should be considered a sophisticated version of monotheism in that it allows the worshiper to believe in essentially one Supreme Being and still appreciate and not limit the names, expressions, or manifestations used to describe it.
- Der Begriff Henotheismus wurde von dem Indologen Friedrich Max Müller eingeführt und bezeichnet den Glauben an einen höchsten Gott, was jedoch die Verehrung anderer untergeordneter Götter nicht prinzipiell ausschließt. Er wird oft nicht klar von der sogenannten Monolatrie abgegrenzt.
- L'henoteisme és creença en diversos déus entre els que destaca un, o bé la creença en un únic déu admetent l'existència o possible existència d'altres divinitats. Històricament s'ha vist com un pas intermig: del politeisme es passa a un henoteisme perquè una de les divinitats del panteó pren més importància, d'aquí es passa a la monolatria (només s'adora i es prega a aquella divinitat), de tal manera que les altres acaben desapareixent o són vistes com a part de la mitologia antiga, llavors neix el monoteisme o creença en un sol déu veritable. Si es considera l'henoteisme com una fase de la religió, diversos cultes, tant politeistes com monoteistes, han tingut etapes henoteistes o bé han destacat un déu per sobre dels altres. Entre els grecs, Zeus era el déu suprem, per exemple. Molts filòsofs ha postulat l'existència de l'U suprem enmig d'un conjunt de divinitats, com Pitàgores o Plotí. El culte solar d'Amenophis IV es pot llegir com henoteisme, ja que no va aconseguir anul·lar el culte a altres déus, que van retornar amb força entre els egipcis després de la seva mort.
- Henoteismus (řecky heis Theos - jeden bůh) je forma pojetí náboženství, ve které existuje mnoho bohů v čele s hlavním bohem panteonu, který často bývá otcem ostatních bohů, případně jsou různí bohové jen vnější projevy tohoto boha. Henoteismus bývá často označován za předstupeň monoteismu. Za příklad může posloužit kemetismus či řecké náboženství.
- El henoteísmo o monolatría es la creencia religiosa según la cual se reconoce la existencia de varios dioses, pero sólo uno de ellos es suficientemente digno de adoración por parte del fiel. Históricamente, el henoteísmo ha aparecido en pueblos politeístas que, por ciertas circunstancias de carácter espiritual, han alcanzado el monoteísmo. De esta manera el henoteísta no es un politeísta ni un monoteísta en sentido estricto. El henoteísmo comparte con el politeísmo la creencia en varios dioses, aunque no los considera tan dignos de veneración como el dios propio del henoteísta. Y comparte con el monoteísmo la creencia de que sólo un único dios es merecedor de adoración, aunque no niega frontalmente la existencia de otros dioses.
- Henoteismi tarkoittaa monijumalista uskontoa, jossa on yksi pääjumala tai jumalten joukosta kulloinkin palvonnan kohteeksi valitaan korkein tai jopa "ainoa" jumala. Henoteismi eroaa monolatriasta siinä, että henoteismissä keskitytään yhden jumalaan palvontaan, vaikkakin myönnetään, että myös muut jumalat saattavat olla palvonnan arvoisia, kun taas monolatriassa muiden jumalien ei katsota olevan palvonnan arvoisia, vaikkakaan niiden olemassaoloa ei sinällään kielletä. Henoteismi oli tyypillistä muun muassa myöhemmän antiikin uskonnolliselle elämälle. Vaikkakin antiikin Kreikan ja Rooman uskonnot olivat monijumalisia, klassisen antiikin aikana monijumalisesta uskonnosta kehittyi filosofian vaikutuksesta erilaisia tulkintoja. Usein Zeus käsitettiin ylimmäksi, kaikkivaltiaaksi ja kaikkitietäväksi jumalaksi ja muiden jumalten kuninkaaksi ja isäksi. Maijastina Kahloksen mukaan koulutetummat piirit olivatkin myöhäisantiikin aikana käytännössä yksijumalisia. Uusplatonilainen filosofi Plotinos opetti, että perinteisen uskonnon jumalien yläpuolella oli ”Yksi”. Maksimos Madauralainen jopa katsoi, ettö vain hullu kieltäisi yhden Jumalan olemassaolon. Termi 'henoteismi' on Max Müllerin kehittämä.
- L'hénothéisme (grec ancien εἷς θεός, « Un dieu ») est un concept créé par Max Müller désignant une forme particulière du polythéisme, où un dieu est plus puissant que les autres. Contrairement à la monolâtrie, qui en est un cas particulier, l'hénothéisme n'exclut pas nécessairement la vénération de ces autres dieux. Selon certains auteurs, la doctrine dénoncée comme impie dans l'Ancien Testament serait une forme d'hénothéisme plutôt qu'un polythéisme à proprement parler.
- A henoteizmus (görög heis theos, „egy isten”) kifejezést Max Müller alkotta arra a vallási nézetre, amikor valaki egy istent imád, de elismeri más istenek létezését. Müller úgy vélte, a henoteizmus „elvben monoteizmus, gyakorlatban politeizmus. ” Ezt a kifejezést tette meg a nyugati teológiát és vallási exceptionalizmust illető kritikája központjává; a kritikában kifogásolta azt a feltételezést, hogy az egyistenhit felsőbbrendű, mint más elképzelések Istenről. A szóval rokon értelmű kifejezések az inkluzív monoteizmus és a monarchiális politeizmus, melyek ugyanezen jelenség egyes formáit írják le. Rokon fogalom a monolatrizmus és a kathenoteizmus, melyeket általában a henoteizmus alfajainak tekintenek. Utóbbi a görög καθ’ ἕνα θεόν (kath' hena theon – „egyszerre egy isten”) kifejezésből ered. A henoteizmus hasonlít a monolatriához, ami azt jelenti, hogy valaki csak egy istent imád, de a henoteista egy bizonyos pantheonon belül bármelyik istent imádhatja a körülményektől függően.
- L'Enoteismo (dal greco antico εἷς θεός, "un solo dio"), termine coniato da Max Müller, indica un tipo di religiosità che prevede la preminenza di un dio su tutti gli altri, tale da accentrare su di esso tutto il culto; è pertanto una forma di culto intermedia tra politeismo e monoteismo in cui viene venerata in particolar modo una singola divinità senza tuttavia negare l'esistenza di altri dèi accanto ad essa: non viene quindi negata l'esistenza di altre divinità, ma ne viene sottolineata l'inferiorità.
- 単一神教（たんいつしんきょう、henotheism） は、一柱の神を信仰する信仰、宗教の形態。同じ一神教でも唯一神教が他の神々の存在を認めないのに対し、単一神教は他の神々の存在を前提とし、その中の一柱を主神として特に崇拝する。パンテオンの中に主神に従属的な神々を認める点で、他宗教の神々の存在は認めるものの自己の宗教の中に他の神を持たない拝一神教とも異なる。 単一神教はインドのヴェーダの信仰をモデルにフリードリヒ・マックス・ミュラーによって「多神教の実態と一神教の原則」を併せ持つ信仰形態として概念化された。 多神教における主神への崇拝との相違は、まず、パンテオンとしての神々の体系、相互関係がスタティックに確定していないことである。祭儀や、祭祀集団によって、主神は交替し、その際、他の神々は二次的な位置に格下げされ、それらの伝承は相互に矛盾する場合もある。主神になりうる主要な神々の間の関係について、確定した教義はなく、それぞれの場合に、それぞれが、唯一絶対の根源的な神のように扱われる。シヴァ、インドラ、ヴィシュヌなどが典型である。
- In de godsdienst en filosofie is het henotheïsme het geloof in, en mogelijke verering van, meerdere goden, waarvan één god een prominente rol vervult. De term werd geïntroduceerd door Maximum Müller. Het wordt ook kathenotheïsme, inclusief monotheïsme of monarchisch polytheïsme genoemd. Net als het monolatrisme is het henotheïsme een kruising tussen monotheïsme en polytheïsme. Het verschilt van monolatrisme, echter, in zoverre dat monolatrisme het geloof in meerdere goden maar de verering van slechts één god is, terwijl het henotheïsme de verering van verscheidene goden kan omvatten. Het henotheïsme staat dus dichter bij het polytheïsme dan monolatrisme. Terwijl de monotheïst stelt dat zijn god of godin de énige zou zijn ("er is geen andere god behàlve deze god"), stelt de henotheïst dat hij de zijne de beste vindt ("er is geen andere god zoàls deze god"). Henotheïstische religies worden dan ook veelal sterk gekenmerkt door een onderwerping aan de betreffende superieur geachte godheid. Voorbeelden van henotheïsme in de klassieke Oudheid waren de cultus van de Egyptische god Serapis en de godin Isis en de Griekse goden Dionysos, Hermes en Helios in het Romeinse rijk.
- Henoteisme (gresk hen - en og theos - gud) er et religionsfenomenologisk begrep. Religionshistorikeren Max Müller innførte begrepet i 1867. Det anvendes der hvor én guddom får udelt oppmerksomhet, uten at andre guder benektes. I hinduismen kan en hindu/hindufamilie ha en utvalgt gud som de tilber og ser på som sin personlige.
- Henoteizm (z gr. εἷς heis, dopełniacz ἑνός henos - "jeden" + θεός theos - "bóg") – stan pośredni między politeizmem a monoteizmem, kult wielu istot boskich, z których jedna jest najwyższym bogiem, pozostałe zaś podporządkowanymi mu pomniejszymi istotami nadprzyrodzonymi. Również - uznanie poszczególnych bóstw za wcielenia jednej istoty najwyższej. Termin ten został wprowadzony w 1860 roku przez F.M. Müllera w związku z badaniami nad religią Wed. Jest to typ wierzeń charakterystyczny m. in. dla plemion aramejskich i wczesnego hinduizmu, swoista odmiana henoteizmu występowała w wedyzmie, gdzie każde z bóstw w momencie adoracji otrzymywało pozycję pierwszoplanową. W ograniczonym zakresie wierzenia typu henoteistycznego występowały na starożytnym Bliskim Wschodzie, również wśród plemion żydowskich, u których czysty monoteizm uformował się ostatecznie dopiero w okresie Izajasza w VI wieku p.n.e.. Do henoteizmu dążyły także religie starożytnej Mezopotamii (babiloński Marduk czy asyryjski Aszur byli panami Wszechświata otoczonymi szczególną czcią, Babilończycy nazywali Marduka "Bel", czyli "Pan", identycznie Boga określa Biblia) oraz starożytnego Egiptu (liczne bóstwa były w pewnym okresie traktowane jako emanacje boga-Słońca Ra). Henoteizm wydaje się być niejako religijną skłonnością ludów semickich (kanaanejskie i aramejskie bóstwa amorficzne). Pewne elementy henoteizmu występowały także między innymi w mitologii greckiej oraz w wierzeniach Słowian i Germanów, a także, niezależnie, w prekolumbijskim Meksyku (Netzahuatlcoyotl).
- Henoteísmo é uma religião teísta. Em relação a outras crenças, é muito pouco conhecida, tendo poucos fiéis, embora alguns nem saibam que sejam (ver abaixo). A religião acredita em vários deuses, assim como o politeísmo, podendo ser qualquer tipo de divindade ou força natural existente. Porém, a crença também é dedicada a um deus supremo, como o monoteísmo, criador das outras divindades. Não existem religiões totalmente henoteístas, essa crença está presente em diversas outras como podemos ver na próxima seção.
- Henoteismul este o formă primitivă de religie, care face trecerea de la politeism la monoteism, în care una din divinităţile adorate devine principalul obiect de cult.
- Генотеи́зм (henoteism) или энотеизм — термин, введенный в употребление Максом Мюллером для обозначения того состояния религиозного сознания, когда единичные божества еще не имеют определенности и устойчивости и каждое может заменять всех. Данный бог, к которому поклонник обращается с молитвой, совмещает для него атрибуты всех прочих и представляет (в этот момент) единое верховное божество. Такой способ религиозного отношения, замеченный сначала в религии ведийской, свойствен также и другим, напр. древнеегипетской (см. Lepage-Renouf, «Relig. of Eg. », в «Hibbert’s Lectures»). С Г. не следует смешивать религиозно-философское слияние всех богов в одном определенном, какое мы находим, напр. , в (позднейших) орфических гимнах к Зевсу.
- Henoteism (av grek. heis, genitiv henos "en" och theos "gud"), inom religionsfilosofi en gudsuppfattning som betonar en guds hegemoni, men som inte utesluter andra gudars existens.
- Henoteizm, din ve felsefede, Max Müller tarafından çıkarılmış, bir tanrıya bağlanırken diğer tanrıların varlığını da kabullenmeyi tanımlar. Yunanca heis theos, "bir tanrı". Müller'e göre bu, "prensipte monoteizm, gerçekte (uygulamada) ise politeizm"dir. Terimdeki varyasyonlar içlemci monoteizm ve monarşil politeizm, fenomenin farklı fromlarını ayrıştırmak için ortaya atılmıştır. İlgili terimler ise monolatrizm ve katenoteizmdir ki bunlar genellikle henoteizmin alt tipleri olarak anlaşılmıştır.
- Генотеї́зм (henoteism) або енотеїзм — термін, уведений Максом Мюллером для позначення того стану релігійної свідомості, коли одиничні божества ще не мають визначеності й стійкості і кожне може заміняти всіх. Даний бог, до якого шанувальник звертається з молитвою, поєднує для нього атрибути всіх інших і представляє (у цей момент) єдине верховне божество. Такий спосіб релігійного відношення, помічений спочатку у ведичній релігії, властивий також і іншим, напр. давньоєгипетській. З генотеїзмом не слід змішувати релігійно-філософське злиття всіх богів в одному певному, яке ми знаходимо, напр. , в (пізніших) орфічних гімнах до Зевса.
|
| rdfs:comment
|
- Henotheism (Greek εἷς θεός heis theos "one god") is a term coined by Max Müller, to mean worshiping a single god while accepting the existence or possible existence of other deities. Müller made the term central to his criticism of Western theological and religious exceptionalism, focusing on a cultural dogma which held "monotheism" to be both fundamentally well-defined and inherently superior to differing conceptions of God.
- Der Begriff Henotheismus wurde von dem Indologen Friedrich Max Müller eingeführt und bezeichnet den Glauben an einen höchsten Gott, was jedoch die Verehrung anderer untergeordneter Götter nicht prinzipiell ausschließt. Er wird oft nicht klar von der sogenannten Monolatrie abgegrenzt.
- L'henoteisme és creença en diversos déus entre els que destaca un, o bé la creença en un únic déu admetent l'existència o possible existència d'altres divinitats.
- Henoteismus (řecky heis Theos - jeden bůh) je forma pojetí náboženství, ve které existuje mnoho bohů v čele s hlavním bohem panteonu, který často bývá otcem ostatních bohů, případně jsou různí bohové jen vnější projevy tohoto boha. Henoteismus bývá často označován za předstupeň monoteismu. Za příklad může posloužit kemetismus či řecké náboženství.
- El henoteísmo o monolatría es la creencia religiosa según la cual se reconoce la existencia de varios dioses, pero sólo uno de ellos es suficientemente digno de adoración por parte del fiel. Históricamente, el henoteísmo ha aparecido en pueblos politeístas que, por ciertas circunstancias de carácter espiritual, han alcanzado el monoteísmo. De esta manera el henoteísta no es un politeísta ni un monoteísta en sentido estricto.
- Henoteismi tarkoittaa monijumalista uskontoa, jossa on yksi pääjumala tai jumalten joukosta kulloinkin palvonnan kohteeksi valitaan korkein tai jopa "ainoa" jumala. Henoteismi eroaa monolatriasta siinä, että henoteismissä keskitytään yhden jumalaan palvontaan, vaikkakin myönnetään, että myös muut jumalat saattavat olla palvonnan arvoisia, kun taas monolatriassa muiden jumalien ei katsota olevan palvonnan arvoisia, vaikkakaan niiden olemassaoloa ei sinällään kielletä.
- L'hénothéisme (grec ancien εἷς θεός, « Un dieu ») est un concept créé par Max Müller désignant une forme particulière du polythéisme, où un dieu est plus puissant que les autres. Contrairement à la monolâtrie, qui en est un cas particulier, l'hénothéisme n'exclut pas nécessairement la vénération de ces autres dieux.
- A henoteizmus (görög heis theos, „egy isten”) kifejezést Max Müller alkotta arra a vallási nézetre, amikor valaki egy istent imád, de elismeri más istenek létezését. Müller úgy vélte, a henoteizmus „elvben monoteizmus, gyakorlatban politeizmus.
- In de godsdienst en filosofie is het henotheïsme het geloof in, en mogelijke verering van, meerdere goden, waarvan één god een prominente rol vervult. De term werd geïntroduceerd door Maximum Müller. Het wordt ook kathenotheïsme, inclusief monotheïsme of monarchisch polytheïsme genoemd. Net als het monolatrisme is het henotheïsme een kruising tussen monotheïsme en polytheïsme.
- Henoteisme (gresk hen - en og theos - gud) er et religionsfenomenologisk begrep. Religionshistorikeren Max Müller innførte begrepet i 1867. Det anvendes der hvor én guddom får udelt oppmerksomhet, uten at andre guder benektes. I hinduismen kan en hindu/hindufamilie ha en utvalgt gud som de tilber og ser på som sin personlige.
- Henoteizm (z gr. εἷς heis, dopełniacz ἑνός henos - "jeden" + θεός theos - "bóg") – stan pośredni między politeizmem a monoteizmem, kult wielu istot boskich, z których jedna jest najwyższym bogiem, pozostałe zaś podporządkowanymi mu pomniejszymi istotami nadprzyrodzonymi. Również - uznanie poszczególnych bóstw za wcielenia jednej istoty najwyższej. Termin ten został wprowadzony w 1860 roku przez F.M. Müllera w związku z badaniami nad religią Wed.
- Henoteísmo é uma religião teísta. Em relação a outras crenças, é muito pouco conhecida, tendo poucos fiéis, embora alguns nem saibam que sejam (ver abaixo). A religião acredita em vários deuses, assim como o politeísmo, podendo ser qualquer tipo de divindade ou força natural existente. Porém, a crença também é dedicada a um deus supremo, como o monoteísmo, criador das outras divindades.
- Henoteismul este o formă primitivă de religie, care face trecerea de la politeism la monoteism, în care una din divinităţile adorate devine principalul obiect de cult.
- Генотеи́зм (henoteism) или энотеизм — термин, введенный в употребление Максом Мюллером для обозначения того состояния религиозного сознания, когда единичные божества еще не имеют определенности и устойчивости и каждое может заменять всех.
- Henoteism (av grek. heis, genitiv henos "en" och theos "gud"), inom religionsfilosofi en gudsuppfattning som betonar en guds hegemoni, men som inte utesluter andra gudars existens.
- Henoteizm, din ve felsefede, Max Müller tarafından çıkarılmış, bir tanrıya bağlanırken diğer tanrıların varlığını da kabullenmeyi tanımlar. Yunanca heis theos, "bir tanrı". Müller'e göre bu, "prensipte monoteizm, gerçekte (uygulamada) ise politeizm"dir. Terimdeki varyasyonlar içlemci monoteizm ve monarşil politeizm, fenomenin farklı fromlarını ayrıştırmak için ortaya atılmıştır.
- Генотеї́зм (henoteism) або енотеїзм — термін, уведений Максом Мюллером для позначення того стану релігійної свідомості, коли одиничні божества ще не мають визначеності й стійкості і кожне може заміняти всіх.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
