The harmonica, also known as a French harp or mouth organ, is a free reed wind instrument used worldwide in many musical genres, notably in blues, American folk music, classical music, jazz, country, and rock and roll. There are many types of harmonica, including diatonic, chromatic, tremolo, octave, orchestral, and bass versions. A harmonica is played by using the mouth (lips and tongue) to direct air into or out of one or more holes along a mouthpiece. Behind each hole is a chamber containing at least one reed. A harmonica reed is a flat elongated spring typically made of brass, stainless steel, or bronze, which is secured at one end over a slot that serves as an airway. When the free end is made to vibrate by the player's air, it alternately blocks and unblocks the airway to produce sou

Property Value
dbo:abstract
  • The harmonica, also known as a French harp or mouth organ, is a free reed wind instrument used worldwide in many musical genres, notably in blues, American folk music, classical music, jazz, country, and rock and roll. There are many types of harmonica, including diatonic, chromatic, tremolo, octave, orchestral, and bass versions. A harmonica is played by using the mouth (lips and tongue) to direct air into or out of one or more holes along a mouthpiece. Behind each hole is a chamber containing at least one reed. A harmonica reed is a flat elongated spring typically made of brass, stainless steel, or bronze, which is secured at one end over a slot that serves as an airway. When the free end is made to vibrate by the player's air, it alternately blocks and unblocks the airway to produce sound. Reeds are pre-tuned to individual pitches. Tuning may involve changing a reed's length, the weight near its free end, or the stiffness near its fixed end. Longer, heavier and springier reeds produce deeper, lower sounds; shorter, lighter and stiffer reeds make higher-pitched sounds. If, as on most modern harmonicas, a reed is affixed above or below its slot rather than in the plane of the slot, it responds more easily to air flowing in the direction that initially would push it into the slot, i.e., as a closing reed. This difference in response to air direction makes it possible to include both a blow reed and a draw reed in the same air chamber and to play them separately without relying on flaps of plastic or leather (valves, wind-savers) to block the nonplaying reed. An important technique in performance is bending: causing a drop in pitch by making embouchure adjustments. It is possible to bend isolated reeds, as on chromatic and other harmonica models with wind-savers, but also to both lower, and raise (overbend, overblow, overdraw) the pitch produced by pairs of reeds in the same chamber, as on a diatonic or other unvalved harmonica. Such two-reed pitch changes actually involve sound production by the normally silent reed, the opening reed (for instance, the blow reed while the player is drawing). (en)
  • الهارمونيكا (بالإنجليزية: Harmonica) هي آلة نفخ موسيقية حرة الريشة تحوي على عدد من الريش المصنوعة من البرونز أو النحاس الأصفر مثبتة من جهة واحدة تنتج نغمة معينة باهتزازها الحر في فتحة ممر هوائي ذي أبعاد مماثلة. (ar)
  • Die Mundharmonika ist ein Musikinstrument mit Durchschlagzungen aus Metall in parallel angeordneten Luftkanälen. Die Luftkanäle werden direkt mit dem Mund angeblasen. (de)
  • L'harmonica est un instrument de musique à vent et à anche libre fonctionnant sur le même principe que l'accordéon : des anches (lamelles) métalliques de longueurs différentes, produisent les notes en vibrant au passage de l'air, aspiré ou soufflé cette fois par la bouche, cette conjonction étant peu fréquente pour un instrument à vent. D'une tessiture normale de trois octaves, il se décline en trois grandes familles : * l'harmonica diatonique simple ; * l'harmonica diatonique double (appelé aussi trémolo) ; * l'harmonica chromatique. (fr)
  • La armónica (del latín harmonĭcus, y este del griego ἁρμονικός), o rondín como se le conoce solamente en el Perú,es un instrumento de viento, del grupo de instrumentos de viento-madera y del subgrupo de instrumentos de lengüetas libres. Se toca soplando o aspirando el aire sobre uno de sus agujeros individuales o sobre múltiples agujeros de una vez. La presión causada por soplar o aspirar en las cámaras de las lengüetas causa que la lengüeta o lengüetas vibren arriba y abajo creando sonido. Cada cámara tiene múltiples lengüetas de tono variable, de latón o bronce, que están sujetas aseguradas por uno de sus lados y suelto en el otro extremo, siendo el extremo suelto el que vibra y crea el sonido. Cada lengüeta tiene un tono individual: Cada tono está determinado por el tamaño de la lengüeta. Las lengüetas más largas producen un sonido profundo y bajo y las más cortas producen uno más agudo. En ciertos tipos de armónicas, los tonos de las lengüetas pueden variarse a otra nota por soplar o aspirar el aire de un modo especial (mediante la técnica del bending o el overbend/overdraw). Hay muchos tipos de armónicas: diatónicas, cromáticas, trémolo, orquestales, bajo, etc. Cada una de ellas se diferencia por su timbre y disponibilidad de escalas para ciertos estilos de música. La armónica diatónica se usa en el blues, jazz, música folk, música clásica, country, rock and roll y pop. En inglés, la armónica tiene varios apodos, especialmente en el blues: harp, blues harp (armónica de blues), mouth organ (órgano de boca) y blues mouth organ. Es uno de los instrumentos más vendidos durante el siglo XX. compositores como Darius Milhaud y Vaughan Williams han compuesto obras especialmente para Larry Adler, uno de sus más notables virtuosos de mediados del siglo XX. Existe un instrumento frotado llamado armónica de cristal, pero no tiene ninguna relación con la armónica. (es)
  • L’armonica a bocca è uno strumento a fiato, inventato secondo alcuni nel 1821, dal tedesco Christian Friedrich Ludwig Buschmann e usato in modo particolare per generi come la musica blues, la musica folk e la musica rock. Lo strumento è costituito fondamentalmente da tre elementi: un corpo centrale (comb), due placchette porta ance ed i gusci esterni (covers). Il suono viene prodotto dalla vibrazione generata dal passaggio dell'aria sulle ance, sottili lamine d'ottone fissate ad un'estremità alle placchette superiore ed inferiore anch'esse in ottone. Le placchette poggiano su un corpo centrale costruito solitamente in legno o plastica, più raramente in metallo. Il tutto è racchiuso in un guscio metallico che funge anche da cassa di risonanza. Caratteristica dello strumento è il fatto che le note vengono prodotte sia soffiando che aspirando dallo stesso foro (producendo così due note diverse), peculiarità unica fra gli strumenti a fiato. Diffusa particolarmente in America, immancabile, specie nelle performance di musica country, l'armonica è spesso associata al mito del West americano nonostante la sua diffusione risalga alla seconda metà del XIX secolo. Tale associazione è dovuta anche alle tante colonne sonore di film western nelle quali è impiegata l'armonica. Ennio Morricone scelse l'armonica per alcune celebri colonne sonore create per film diretti da Sergio Leone; fra questi, in C'era una volta il west, il protagonista è soprannominato "Armonica" proprio perché suonatore di tale strumento. Assieme alla chitarra e al pianoforte è uno degli strumenti che ha fatto la storia del blues dei neri americani, anche grazie al potenziale espressivo conferitole dalla possibilità di eseguire il bending su alcune note, come descritto in seguito. Tra i capiscuola dell'armonica blues elenchiamo Sonny Boy Williamson I, Sonny Boy Williamson II, Little Walter, Walter Horton, Sonny Terry, Slim Harpo, James Cotton. Importanti armonicisti contemporanei sono Howard Levy (primo ad utilizzare la tecnica dell'over-bending) e Jason Ricci. In combinazione one man band è usata da molti artisti di strada o famosi come Bob Dylan, Bruce Springsteen, Steven Tyler o Edoardo Bennato. In questo caso è tenuta fissa davanti alla bocca con un'apposita staffa. (it)
  • De mondharmonica is een blaasinstrument en een lamellofoon dat qua toonvorming sterk verwant is aan de trekzak. Het werd door Christian Friedrich Buschmann in 1821 ontworpen. In plaats van met een balg wordt lucht met de mond door de openingen geblazen of gezogen. De luchtstroom brengt een doorslaande tong in trilling die een toon ten gehore brengt. De mondharmonica is doorgaans wisseltonig; blazen en zuigen levert een verschillende toon. De eenvoudigste mondharmonica's zijn diatonisch: deze mondharmonica's bevatten louter tonen uit 1 bepaalde majeur- of mineurtoonladder. (nl)
  • ハーモニカ (Harmonica) は、自由簧(フリーリード)を使った小さな楽器で、おもにポピュラー音楽や民俗音楽で使われる。ハモニカとも呼ばれることがある。現在では全く使われないが、かつては口風琴(くちふうきん)と訳されたこともある。 (ja)
  • Harmonijka ustna – instrument muzyczny z grupy aerofonów. Dźwięk wydobywa się podczas ruchu powietrza w szczelinach, przy których znajdują się metalowe blaszki zwane stroikami (pot. języczkami), które wprawione w drgania wydają dźwięki zależne od ich długości. Harmonijka ustna była pierwszym instrumentem Jimiego Hendrixa. Najstarszym przodkiem harmonijki jest instrument sheng, skonstruowany przez starożytnych Chińczyków około 3000 roku p.n.e. W Europie instrumenty stroikowe mają dużo skromniejszą historię. Pod koniec XVIII w. petersburski konstruktor organów Kirschnigk, zainspirowany grą Johanna Wildego (1689-1762) na shengu zbudował organy, w których najwyższy rejestr wyposażył w stroiki przelotowe, zamiast tradycyjnych piszczałek. W 1792 współpracownik Kirschnigka, szwedzki organmistrz Georg Christoffer Rackwitz zbudował orchestrion dla Georga Josepha Voglera (1749-1814), kompozytora i wirtuoza organów. Podczas podróży koncertowych po całej Europie Vogler przyczynił się do popularyzacji instrumentów ze stroikami przelotowymi. W 1804 powstał pierwszy samodzielny instrument stroikowy - panharmonikon, na który pierwszy utwór skomponował Ludwig van Beethoven. Kolejnym z instrumentów od których pochodzi współczesna harmonijka ustna była eolina, zbudowana w 1816 przez niemieckiego zegarmistrza Dawida Buschmanna. Jego syn Friedrich, mając 16 lat zbudował w 1821 aurę, będącą prototypem harmonijki ustnej. Miała ona postać wielodźwiękowego kamertonu, opartego na zasadzie stroika przelotowego. Stroiki były wprawiane w drganie po zadęciu w odpowiednie kanały. Dalszych ulepszeń dokonał Christian Messner, który w 1821 skonstruował instrument o nazwie Mundaeoline, który właściwie był już harmonijką ustną. W 1857 r. produkcję Messnera przejął Matthias Hohner dając początek firmie działającej do dziś. Pierwsze harmonijki trafiły do USA w 1865 i, z racji niskiej ceny, szybko zyskały na popularności. Były używane na początku głównie w muzyce ludowej, później bardzo często w muzyce bluesowej, folkowej, także muzyce country i jazzie. Obecnie harmonijkę można napotkać nawet w rocku (m. in. The Who, Led Zeppelin, Deep Purple, Aerosmith, Black Sabbath). Istnieje kilka rodzajów harmonijek, w zależności od możliwości wydobywania dźwięków i stroju: * diatoniczne - najszerzej rozpowszechnione, zazwyczaj mają 10 kanałów (otworów), strojone są w tonacjach durowych C,Des, D, Es, E, F, Fis G, As, A, H oraz B (w nazewnictwie zachodnim odpowiednio: B oraz B♭), a także odmianach stroju mollowego (harmonic minor, natural minor) oraz innych typach strojów (tzw. country tuning, solo tuning). Najczęściej wykorzystywane jako akompaniament do różnych gatunków muzycznych (blues, country, folk), lecz także do prowadzenia linii melodycznej, bądź jako instrument solowy. W najprostszych wersjach nie da się wydobyć pewnych dźwięków (głównie spoza skali diatonicznej). Lepsze modele pozwalają na granie praktycznie całego zakresu dźwięków poprzez technikę zwaną podciągiem lub bendingiem (ang. przegięcie), polegającą na obniżeniu właściwych dźwięków harmonijki. Drugą techniką pozwalającą na uzyskanie "brakujących" dźwięków jest overblow (podwyższający dźwięki przy zadęciu), oraz overdraw (przy zassaniu). * chromatyczne - pozwalają na wydobycie wszystkich dźwięków skali chromatycznej (co pół tonu). Cechą charakterystyczną jest tzw. register-przycisk, który przesuwa skalę dźwięków podstawowych o pół tonu. Są to technicznie najbardziej skomplikowane harmonijki, ich skala sięga od c małego do d4, używane we wszystkich formach muzycznych, od gry solowej, aż do orkiestry symfonicznej. * oktawowe - w odróżnieniu od harmonijek diatonicznych jeden kanał posiada cztery otwory zawierające po jednym stroiku. W każdym takim „kanale” występują dwie pary stroików, z których pierwsza służy do wydobycia dźwięku poprzez zadęcie (wydech), druga poprzez zassanie, czyli wdech.W harmonijce oktawowej stroiki strojone są parami w oktawie, co oznacza, że na każdym kanale uzyskujemy jednocześnie dwa dźwięki, różniące się dokładnie o jedną oktawę, czyli np.: C i CI, D i DI. itd.Poprzez zastosowanie takiego stroju uzyskujemy wrażenie jakby jednocześnie grały dwa instrumenty, dźwięk jest pełniejszy, de facto bardziej przypomina brzmienie akordeonu niż zwykłej harmonijki. Ten typ instrumentu chętniej jest zatem wykorzystywany do odgrywania melodii ludowych, takich jak polki, kolędy. Raczej nie spotyka się go w bluesie. * tremolo czyli wiedeńskie - są zbudowane podobnie jak opisana wyżej harmonijka oktawowa, jednakże w harmonijce wiedeńskiej dwa współbrzmiące stroiki nastrojne są niemal identycznie. Niewielka różnica wysokości (kilka centów) powoduje charakterystyczną wibrację, dającą bardzo szerokie brzmienie. Tego typu instrument również spotykany jest głównie w muzyce ludowej i folkowej. * akompaniujące - harmonijki basowe, akordowe i basowo-akordowe. Rozkład dźwięków na harmonijce diatonicznejstrój Richtera, w tonacji C Oznaczenia oktaw na diagramie: (pl)
  • A harmônica (português brasileiro) ou harmónica (português europeu), harmona, gaita de beiços, gaita de boca, ou simplesmente gaita (também conhecida como realejo em algumas partes do Nordeste brasileiro e em Portugal), é um instrumento musical de sopro cujos sons são produzidos por um conjunto de palhetas livres. A gaita possui em sua embocadura um conjunto de furos por onde o instrumentista sopra ou suga o ar. Devido ao seu pequeno tamanho, a gaita não possui caixa de ressonância. O gaitista pode usar as mãos em concha para produzir variações de intensidade. Quando executada em conjunto com outros instrumentos, é comum que ela seja amplificada eletronicamente. A gaita é bastante usada no blues, rock and roll, jazz e música clássica. Também são muito comuns os conjuntos compostos apenas de gaitas, as chamadas Orquestras de Harmônicas, que normalmente tocam músicas tradicionais ou folclóricas. (pt)
  • Губная гармоника (разг. «(губная) гармошка», харп (от англ. harmonica)) — распространённый язычковый музыкальный инструмент. Внутри губной гармоники находятся медные пластинки (язычки), которые колеблются в воздушной струе, создаваемой музыкантом. В отличие от других язычковых музыкальных инструментов, гармоника не имеет клавиатуры.Вместо клавиатуры используются язык и губы для выбора отверстия (как правило, они расположены линейно), соответствующего желаемой ноте. Губная гармоника чаще всего используется в таких музыкальных направлениях, как блюз, фолк, блюграсс, блюз-рок, кантри, джаз, поп, различные жанры народной музыки. Музыканта, играющего на губной гармонике, называют харпером (англ. harper). (ru)
  • 口琴(英语:Harmonica),用嘴吹氣或吸氣,使金屬簧片振動發聲的多簧片樂器;在樂器分類上屬於自由簧的吹奏樂器。由於發聲源是長度介於1.5~3.5公分的簧片而非空氣柱(如長笛),獨奏用口琴體積多在20×6×4厘米(長;寬;高)內,其音域依種類、調性不同而略有差異,大致可歸納成由中央C下1個八度至中央C上3個八度,涵蓋約3至4個八度。 多簧片的結構,使口琴具有演奏和聲的基礎。對一般成年人而言,只要排列方向相同(同為吹氣發聲或吸氣發聲)且琴格間距在6公分以內的簧片均能同時發聲;由於演奏中途無法調整同一把口琴上簧片的相對位置,單一把口琴演奏合聲的能力是受限制的。一般而言,由樂器公司量產的口琴僅在八度和聲方面較不受限制。 (zh)
dbo:soundRecording
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 14349 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 745277584 (xsd:integer)
dbp:articles
dbp:background
  • other
dbp:classification
  • *Wind *Free reed *Aerophone
dbp:developed
  • Early 19th century
dbp:format
dbp:hornbostelSachs
  • 412.132000 (xsd:double)
dbp:hornbostelSachsDesc
dbp:imageCapt
  • A 16-hole chromatic and 10-hole diatonic harmonica
dbp:midi
  • 22 (xsd:integer)
dbp:range
  • (For 64-reed chromatic harmonica: C below middle C to D above C5, slightly over 4 octaves )
dbp:related
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • الهارمونيكا (بالإنجليزية: Harmonica) هي آلة نفخ موسيقية حرة الريشة تحوي على عدد من الريش المصنوعة من البرونز أو النحاس الأصفر مثبتة من جهة واحدة تنتج نغمة معينة باهتزازها الحر في فتحة ممر هوائي ذي أبعاد مماثلة. (ar)
  • Die Mundharmonika ist ein Musikinstrument mit Durchschlagzungen aus Metall in parallel angeordneten Luftkanälen. Die Luftkanäle werden direkt mit dem Mund angeblasen. (de)
  • L'harmonica est un instrument de musique à vent et à anche libre fonctionnant sur le même principe que l'accordéon : des anches (lamelles) métalliques de longueurs différentes, produisent les notes en vibrant au passage de l'air, aspiré ou soufflé cette fois par la bouche, cette conjonction étant peu fréquente pour un instrument à vent. D'une tessiture normale de trois octaves, il se décline en trois grandes familles : * l'harmonica diatonique simple ; * l'harmonica diatonique double (appelé aussi trémolo) ; * l'harmonica chromatique. (fr)
  • De mondharmonica is een blaasinstrument en een lamellofoon dat qua toonvorming sterk verwant is aan de trekzak. Het werd door Christian Friedrich Buschmann in 1821 ontworpen. In plaats van met een balg wordt lucht met de mond door de openingen geblazen of gezogen. De luchtstroom brengt een doorslaande tong in trilling die een toon ten gehore brengt. De mondharmonica is doorgaans wisseltonig; blazen en zuigen levert een verschillende toon. De eenvoudigste mondharmonica's zijn diatonisch: deze mondharmonica's bevatten louter tonen uit 1 bepaalde majeur- of mineurtoonladder. (nl)
  • ハーモニカ (Harmonica) は、自由簧(フリーリード)を使った小さな楽器で、おもにポピュラー音楽や民俗音楽で使われる。ハモニカとも呼ばれることがある。現在では全く使われないが、かつては口風琴(くちふうきん)と訳されたこともある。 (ja)
  • 口琴(英语:Harmonica),用嘴吹氣或吸氣,使金屬簧片振動發聲的多簧片樂器;在樂器分類上屬於自由簧的吹奏樂器。由於發聲源是長度介於1.5~3.5公分的簧片而非空氣柱(如長笛),獨奏用口琴體積多在20×6×4厘米(長;寬;高)內,其音域依種類、調性不同而略有差異,大致可歸納成由中央C下1個八度至中央C上3個八度,涵蓋約3至4個八度。 多簧片的結構,使口琴具有演奏和聲的基礎。對一般成年人而言,只要排列方向相同(同為吹氣發聲或吸氣發聲)且琴格間距在6公分以內的簧片均能同時發聲;由於演奏中途無法調整同一把口琴上簧片的相對位置,單一把口琴演奏合聲的能力是受限制的。一般而言,由樂器公司量產的口琴僅在八度和聲方面較不受限制。 (zh)
  • The harmonica, also known as a French harp or mouth organ, is a free reed wind instrument used worldwide in many musical genres, notably in blues, American folk music, classical music, jazz, country, and rock and roll. There are many types of harmonica, including diatonic, chromatic, tremolo, octave, orchestral, and bass versions. A harmonica is played by using the mouth (lips and tongue) to direct air into or out of one or more holes along a mouthpiece. Behind each hole is a chamber containing at least one reed. A harmonica reed is a flat elongated spring typically made of brass, stainless steel, or bronze, which is secured at one end over a slot that serves as an airway. When the free end is made to vibrate by the player's air, it alternately blocks and unblocks the airway to produce sou (en)
  • La armónica (del latín harmonĭcus, y este del griego ἁρμονικός), o rondín como se le conoce solamente en el Perú,es un instrumento de viento, del grupo de instrumentos de viento-madera y del subgrupo de instrumentos de lengüetas libres. Se toca soplando o aspirando el aire sobre uno de sus agujeros individuales o sobre múltiples agujeros de una vez. La presión causada por soplar o aspirar en las cámaras de las lengüetas causa que la lengüeta o lengüetas vibren arriba y abajo creando sonido. Cada cámara tiene múltiples lengüetas de tono variable, de latón o bronce, que están sujetas aseguradas por uno de sus lados y suelto en el otro extremo, siendo el extremo suelto el que vibra y crea el sonido. (es)
  • L’armonica a bocca è uno strumento a fiato, inventato secondo alcuni nel 1821, dal tedesco Christian Friedrich Ludwig Buschmann e usato in modo particolare per generi come la musica blues, la musica folk e la musica rock. (it)
  • Harmonijka ustna – instrument muzyczny z grupy aerofonów. Dźwięk wydobywa się podczas ruchu powietrza w szczelinach, przy których znajdują się metalowe blaszki zwane stroikami (pot. języczkami), które wprawione w drgania wydają dźwięki zależne od ich długości. Harmonijka ustna była pierwszym instrumentem Jimiego Hendrixa. W 1804 powstał pierwszy samodzielny instrument stroikowy - panharmonikon, na który pierwszy utwór skomponował Ludwig van Beethoven. Istnieje kilka rodzajów harmonijek, w zależności od możliwości wydobywania dźwięków i stroju: Oznaczenia oktaw na diagramie: (pl)
  • A harmônica (português brasileiro) ou harmónica (português europeu), harmona, gaita de beiços, gaita de boca, ou simplesmente gaita (também conhecida como realejo em algumas partes do Nordeste brasileiro e em Portugal), é um instrumento musical de sopro cujos sons são produzidos por um conjunto de palhetas livres. (pt)
  • Губная гармоника (разг. «(губная) гармошка», харп (от англ. harmonica)) — распространённый язычковый музыкальный инструмент. Внутри губной гармоники находятся медные пластинки (язычки), которые колеблются в воздушной струе, создаваемой музыкантом. В отличие от других язычковых музыкальных инструментов, гармоника не имеет клавиатуры.Вместо клавиатуры используются язык и губы для выбора отверстия (как правило, они расположены линейно), соответствующего желаемой ноте. Музыканта, играющего на губной гармонике, называют харпером (англ. harper). (ru)
rdfs:label
  • Harmonica (en)
  • هارمونيكا (ar)
  • Mundharmonika (de)
  • Armónica (es)
  • Harmonica (fr)
  • Armonica a bocca (it)
  • ハーモニカ (ja)
  • Mondharmonica (nl)
  • Harmonijka ustna (pl)
  • Harmónica (instrumento musical) (pt)
  • Губная гармоника (ru)
  • 口琴 (zh)
owl:differentFrom
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:bandMember of
is dbo:formerBandMember of
is dbo:instrument of
is dbo:occupation of
is dbo:product of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:caption of
is dbp:instrument of
is dbp:instrumentation of
is dbp:instruments of
is dbp:related of
is http://purl.org/linguistics/gold/hypernym of
is foaf:primaryTopic of