| dbpprop:abstract
|
- The harmonica is a free reed wind instrument which is played by blowing air into it or drawing air out by placing lips over individual holes (reed chambers) or multiple holes. The pressure caused by blowing or drawing air into the reed chambers causes a reed or multiple reeds to vibrate up and down creating sound. Each chamber has multiple, variable-tuned brass or bronze reeds which are secured at one end and loose on the other end, with the loose end vibrating and creating sound. Reeds are pre-tuned to individual tones, and each tone is determined according to the size of reed. Longer reeds make deep, low sounds and short reeds make higher-pitched sounds. On certain types of harmonica the pre-tuned reed can be changed (bending a note) to another note by redirecting air flow into the chamber. There are many types of harmonicas, including diatonic, chromatic, tremolo, orchestral, and bass versions. The harmonica is used in blues and American folk music, jazz, classical music, country music, rock and roll, and pop music. The harmonica has other nicknames, especially in blues music, including: "harp", "blues harp", "french harp", and "mouth organ."
- Die Mundharmonika ist ein Musikinstrument mit Durchschlagzungen aus Metall in parallel angeordneten Luftkanälen. Die Luftkanäle werden direkt mit dem Mund angeblasen.
- L'harmònica és un petit instrument de vent, amb llengüetes de metall (una per a cada nota), construït en diverses mides i afinat amb un registre de dues escales. Als models cromàtics, es construeix amb la capacitat de produir l'escala cromàtica per mitjà d'un botó, a diferència de les diatòniques que han de recórrer a diferents efectes per tal d'aconseguir el cromatisme. Consta de 10 orificis, cadascun dels quals produeix dues notes depenent de si es bufa o si s'aspira l'aire. Hi ha tres tipus d'harmòniques: L'harmònica cromàtica L'harmònica diatònica L'harmònica de blues
- Harmonika je malý ruční hudební nástroj, na který hudebník hraje ústy foukáním nebo i zpětným nasáváním vzduchu. Hráč na foukací harmoniku obvykle drží nástroj jednou rukou či oběma rukama u úst. Může ji mít připevněnu i na speciálním držáku zavěšeném na krku či na hlavě tak, aby měl volné ruce a mohl hrát rukou na jiný hudební nástroj (obvykle se jedná o hru na kytaru). Vzduch proudící skrz nástroj pak rozkmitává malé plechové jazýčky (naladěné z výroby na příslušnou výšku tónu) umístěné uvnitř nástroje. Kmitající plechové jazýčky pak vydávají onen dosti charakteristický zvuk tohoto malého hudebního nástroje. Jeho použití v praxi leží zejména v country hudbě, folku a v jazzu, v menší míře i v popmusic. V prostředí vážné artificiální hudby se prakticky vůbec nepoužívá, jedná se o lidový hudební nástroj. Foukací harmonika patří stejně tak jako tahací harmonika neboli akordeon mezi aerofony.
- La armónica (del latín harmonĭcus, y este del griego ἁρμονικός) es un instrumento de viento, del grupo de instrumentos de viento-madera y del subgrupo de instrumentos de lengüetas libres. Se toca soplando o aspirando el aire sobre uno de sus agujeros individuales o sobre múltiples agujeros de una vez. La presión causada por soplar o aspirar en las cámaras de las lengüetas causa que la lengüeta o lengüetas vibren arriba y abajo creando sonido. Cada cámara tiene múltiples lengüetas de tono variable, de latón o bronce, que están sujetas aseguradas por uno de sus lados y suelto en el otro extremo, siendo el extremo suelto el que vibra y crea el sonido. Cada lengüeta tiene un tono individual, cada tono está determinado por el tamaño de la lengüeta. Las lengüetas más largas producen un sonido profundo y bajo y las más cortas producen uno más alto. En ciertos tipos de armónicas los tonos de las lengüetas pueden variarse a otra nota por soplar o aspirar el aire de un modo especial (mediante la técnica del bending o el overbend/overdraw). Hay muchos tipos de armónicas: diatónicas, cromáticas, trémolo, orquestales, bajo, etc. Cada una de ellas se diferencia por su timbre y disponibilidad de escalas para ciertos estilos de música. La armónica se usa en el blues, música folk, jazz, música clásica, country, rock and roll y pop. Poco a poco está creciendo su presencia también en géneros más electrónicos como el dance y hip hop, así como en el funk y el acid jazz. En inglés, la armónica tiene varios apodos, especialmente en el blues: harp, blues harp (armónica de blues), mouth organ (órgano de boca) y blues mouth organ. Es uno de los instrumentos más vendidos durante el siglo XX. Compositores como Milhaud y Vaughan Williams han compuesto obras especialmente para Larry Adler, uno de sus más notables virtuosos de mediados del siglo XX. Existe un instrumento frotado llamado armónica de cristal, pero no tiene ninguna relación con la armónica.
- Huuliharppu on Saksassa kehitelty soitin. Sen sisällä on eri pituisia, toisesta päästä irrallisia kieliä, jotka värähtelevät ilmavirran vaikutuksesta, synnyttäen tietyn äänen. Alun perin soitin tehtiin pianonvirittäjän apuvälineeksi, joskaan se ei yleistynyt tässä käytössä. Huuliharpun kielet on aseteltu siten, että vedettäessä henkeä sisään syntyy eri sävel kuin ulos puhallettaessa. Jotkut huuliharput ovat diatonisia ja näin ollen sidottuja määrättyyn diatoniseen sävelasteikkoon. Toiset taas ovat kromaattisia. Diatonisissa huuliharpuissa äänenkorkeutta voi "venyttää" suuaukon kokoa tarkasti säätelemällä (mikä vaatii hieman harjoittelua). Tämän takia soittaminen niillä ei ole niin rajoittunutta kuin aluksi voisi luulla. Huuliharppu yhdistetään usein nimenomaan blues-musiikkiin, missä sitä on hyödynnetty paljon. Kenties arvostetuimmat huuliharpun soittajat ovat Little Walter ja Big Walter Horton, jotka soittavat esimerkiksi Muddy Watersin monilla levyillä. Little Walterilla oli 1950-luvulla myös merkittävä ura omalla nimellään. Muita kuuluisia bluesharpisteja ovat esimerkiksi kaksi Sonny Boy Williamson nimeä käyttänyttä muusikkoa, Junior Wells, Slim Harpo, Kim Wilson sekä Howlin' Wolf. Rock-musiikissa, varsinkin folk -vaikutteisessa rockissa, huuliharppua käyteään myös silloin tällöin. Huuliharppu ei ole oikeastaan keskeinen soitin missään tyylissä. Toisaalta huuliharppua kuitenkin kuulee useissa tunnetuissa populaarimusiikin levytyksissä. Esimerkiksi Neil Young, Stevie Wonder, Bob Dylan, Mick Jagger, Yardbirds, Bruce Springsteen, Michael Monroe ja Anssi Kela ovat soittaneet sitä monissa kappaleissaan. Tunnetuin satumaailmassa esiintyvä huuliharpun soittaja lienee Muumeista tuttu Nuuskamuikkunen. Sysmässä on harmonikkamuseo, jonka yhteydessä on mittava huuliharppukokoelma.
- L'harmonica est un instrument de musique à vent fonctionnant sur le même principe que l'accordéon: des anches métalliques de taille et de poids uniques, produisent des sons en vibrant au passage de l'air (aspiré ou soufflé). D'une tessiture normale de trois octaves, il se décline en trois grandes familles : l'harmonica diatonique simple; l'harmonica diatonique double; l'harmonica chromatique.
- A szájharmonika levegővel működő, azaz aerofon hangszer, mely megszólaltatását az emberi lélegzet, a hangszerjátékos légzőszervei biztosítják. A 19. században Európában kifejlesztett szájharmonika (harp vagy harmonica) az 1800-as évekre Amerika közkedvelt hangszerévé vált, mely hazánkban csak kevéssel a II. világháború előtt vált igazán népszerűvé. Legelőször rézfúvós zenekarok szóló hangszere, majd a country akkordozgató, később (mindmáig) a blues alapvető kelléke lett. A szájharmonikának alapvetően két típusa létezik: diatonikus és kromatikus.
- L'armonica a bocca è uno strumento a fiato, inventato probabilmente nel 1821, dal tedesco Johann Buschmann. Lo strumento è costituito fondamentalmente da tre elementi: un corpo centrale (comb), due placchette porta ance ed i gusci esterni (covers). Il suono viene prodotto dalla vibrazione generata dal passaggio dell'aria sulle ance, sottili lamine d'ottone fissate ad un'estremità alle placchette superiore ed inferiore anch'esse in ottone. Le placchette poggiano su un corpo centrale costruito solitamente in legno o plastica, più raramente in metallo. Il tutto è racchiuso in un guscio metallico che funge anche da cassa di risonanza. Caratteristica dello strumento è il fatto che le note vengono prodotte sia soffiando che aspirando dallo stesso foro (producendo così due note diverse), peculiarità unica fra gli strumenti a fiato. Diffusa particolarmente in America, immancabile specie nelle performance di musica country, l'armonica è spesso associata al mito del West americano, nonostante la sua diffusione risalga alla seconda metà del XIX secolo. Tale associazione è dovuta anche alle tante colonne sonore di film western nelle quali è impiegata l'armonica. Ennio Morricone scelse l'armonica per alcune celebri colonne sonore create per film diretti da Sergio Leone; fra questi, in C'era una volta il west il protagonista è soprannominato "Armonica" proprio perché suonatore di tale strumento. Assieme alla chitarra ed al pianoforte, è uno degli strumenti che ha fatto la storia del blues dei neri americani, anche grazie al potenziale espressivo conferitole dalla possibilità di eseguire il bending su alcune note, come descritto in seguito. Tra i capiscuola dell'armonica blues elenchiamo Sonny Boy Williamson I, Sonny Boy Williamson II, Little Walter, Walter Horton, Sonny Terry, Slim Harpo, James Cotton. Importanti armonicisti contemporanei sono Howard Levy (primo ad utilizzare la tecnica dell'over-bending) e Jason Ricci.
- ハーモニカ (harmonica) は自由簧（フリーリード）を使った小さな楽器で、おもにポピュラー音楽や民俗音楽で使われる。ハモニカとも呼ばれることがある。あまり使われないが、口風琴（くちふうきん）と訳される。 right|200px|ハーモニカ
- De mondharmonica is een blaasinstrument en een lamellofoon dat qua toonvorming sterk verwant is aan de trekzak. Het werd door Christian Friedrich Buschmann in 1821 ontworpen. In plaats van met een balg wordt lucht met de mond door de openingen geblazen of gezogen. De luchtstroom brengt een doorslaande tong in trilling die een toon ten gehore brengt. De mondharmonica is doorgaans wisseltonig; blazen en zuigen levert een verschillende toon. De eenvoudigste mondharmonica's zijn diatonisch: deze mondharmonica's bevatten louter tonen uit 1 bepaalde majeur- of mineurtoonladder.
- Munnspill, også kalt munnharmonika, er et musikkinstrument. Instrumentet er populært både som lekeinstrument for barn og som musikkinstrument for voksne. Munnspill brukes innenfor en rekke sjangere, bl.a. blues, jazz, rock, klassisk musikk, samtidsmusikk, irsk folkemusikk, kinesisk folkemusikk og innenfor visemusikk.
- Harmonijka ustna to instrument muzyczny z grupy idiofonów dętych blaszanych. Dźwięk wydobywa się podczas ruchu powietrza w szczelinach, przy których znajdują się metalowe blaszki zwane stroikami (pot. języczki), które wprawione w drgania wydają dźwięki zależne od ich długości. Harmonijka ustna była pierwszym instrumentem Jimiego Hendriksa. Najstarszym przodkiem harmonijki jest instrument Szeng, skonstruowany przez starożytnych Chińczyków około 3000 roku p.n.e. W Europie instrumenty stroikowe mają dużo skromniejszą historię. Pod koniec XVIII w. konstruktor organów, Frantz Kirschnigk zbudował organy, w których najwyższy rejestr wyposażył w stroiki przelotowe, zamiast tradycyjnych piszczałek. W 1804 roku powstał pierwszy samodzielny instrument stroikowy - panharmonikon, na który pierwszy utwór skomponował Ludwig van Beethoven. Kolejnym z instrumentów od których pochodzi współczesna harmonijka ustna była eolina, zbudowana w 1816 r. przez niemieckiego zegarmistrza Dawida Buschmanna. Jego syn, Friedrich, zbudował w 1821 aurę, będącą prototypem harmonijki ustnej. Miała ona postać wielodźwiękowego kamertonu, opartego na zasadzie stroika przelotowego. Stroiki były wprawiane w drganie po zadęciu w odpowiednie kanały. Dalszych ulepszeń dokonał Christian Messner, który w 1821 r. skonstruował instrument o nazwie Mundaeoline, który właściwie był już harmonijką ustną. W 1857 r. produkcję Messnera przejął Matthias Hohner dając początek firmie działającej do dziś. Pierwsze harmonijki trafiły do USA w 1865 r. i, z racji niskiej ceny, szybko zyskały na popularności. Były używane na początku głównie w muzyce ludowej, później bardzo często w muzyce bluesowej, folkowej, także muzyce country i jazzie. Istnieje kilka rodzajów harmonijek, w zależności od możliwości wydobywania dźwięków i stroju: diatoniczne - najszerzej rozpowszechnione, zazwyczaj mają 10 kanałów (otworów), strojone są w tonacjach durowych C,Des, D, Es, E, F, Fis G, As, A, H oraz B, a także odmianach stroju mollowego (harmonic minor, natural minor) oraz innych typach strojów (tzw. country tuning, solo tuning). Najczęściej wykorzystywane jako akompaniament do różnych gatunków muzycznych (blues, country, folk), lecz także do prowadzenia linii melodycznej, bądź jako instrument solowy. W najprostszych wersjach nie da się wydobyć pewnych dźwięków. Lepsze modele pozwalają na granie praktycznie całego zakresu dźwięków poprzez technikę zwaną podciągiem lub bendingiem (ang. przegięcie), polegającą na obniżeniu właściwych dźwięków harmonijki. Drugą techniką pozwalającą na uzyskanie "brakujących" dźwięków jest overblow (podwyższający dźwięki przy zadęciu), oraz overdraw (przy zassaniu). chromatyczne - pozwalają na wydobycie wszystkich dźwięków skali chromatycznej (co pół tonu). Cechą charakterystyczną jest tzw. register - przycisk, który przesuwa skalę dźwięków podstawowych o pół tonu. Są to technicznie najbardziej skomplikowane harmonijki, ich skala sięga od c małego do d4, używane we wszystkich formach muzycznych, od gry solowej, aż do orkiestry symfonicznej. oktawowe - w odróżnieniu od harmonijek diatonicznych jeden kanał posiada cztery otwory zawierające po jednym stroiku. W każdym takim „kanale” występują dwie pary stroików, z których pierwsza służy do wydobycia dźwięku poprzez zadęcie (wydech) druga poprzez zassanie, czyli wdech. W harmonijce oktawowej stroiki strojone są parami w oktawie, co oznacza, że na każdym kanale uzyskujemy jednocześnie dwa dźwięki, różniące się dokładnie o jedną oktawę, czyli np. : C i C, D i D. itd. Poprzez zastosowanie takiego stroju uzyskujemy wrażenie jakby jednocześnie grały dwa instrumenty, dźwięk jest pełniejszy, de facto bardziej przypomina brzmienie akordeonu niż zwykłej harmonijki. Ten typ instrumentu chętniej jest zatem wykorzystywany do odgrywania melodii ludowych, takich jak polki, kolędy. Raczej nie spotyka się go w bluesie. tremolo czyli wiedeńskie - są zbudowane podobnie jak opisana wyżej harmonijka oktawowa, jednakże w harmonijce wiedeńskiej dwa współbrzmiące stroiki nastrojne są niemal identycznie. Niewielka różnica wysokości (kilka centów) powoduje charakterystyczną wibrację, dającą bardzo szerokie brzmienie. Tego typu instrument również spotykany jest głównie w muzyce ludowej i folkowej. akompaniujące - harmonijki basowe, akordowe i basowo-akordowe. Rozkład dźwięków na harmonijce diatonicznejstrój Richtera, w tonacji C Oznaczenia oktaw na diagramie:
- A harmônica ou harmónica, gaita de beiços, gaita de boca, ou simplesmente gaita (também conhecida como realejo em algumas partes do Nordeste brasileiro), é um instrumento musical de sopro cujos sons são produzidos por um conjunto de palhetas livres. A gaita possui em sua embocadura um conjunto de furos por onde o instrumentista sopra ou suga o ar. Devido ao seu pequeno tamanho, a gaita não possui caixa de ressonância. O gaitista pode usar as mãos em concha para produzir variações de intensidade. Quando executada em conjunto com outros instrumentos, é comum que ela seja amplificada eletronicamente. A gaita é bastante usada no blues, rock and roll, jazz e música clássica. Também são muito comuns os conjuntos compostos apenas de gaitas, as chamadas Orquestras de Harmônicas, que normalmente tocam músicas tradicionais ou folclóricas.
- Губная гармоника — распространённый язычковый музыкальный инструмент. В России его также называют губной гармошкой, губной гармонью (что неверно, потому что гармонь — это другой инструмент). Также её называют харпом, но такое название не совсем корректно, так как harp — это арфа. Внутри губной гармоники находятся медные пластинки (язычки), которые колеблются в воздушной струе, создаваемой музыкантом. В отличие от других язычковых музыкальных инструментов гармоника не имеет клавиатуры. Вместо клавиатуры используется язык и губы для выбора отверстия (как правило они расположены линейно), соответствующего желаемой ноте. Губная гармоника чаще всего используется в таких музыкальных направлениях, как блюз, фолк, блюграсс, блюз-рок, кантри, джаз, поп. Файл:Chromonica. jpg Хроматическая гармошка со слайдером сбоку
- Munspel eller ibland munharmonika är ett instrument med genomslående metalltungor som, till skillnad från harmonium och dragspel, saknar klaviatur eller knappar. Istället blåses och sugs munspelet med munnen. Munspelet förknippas numera kanske mest med blues men är också vanligt i västerländsk folkmusik och folklig musik från olika håll, rock (ofta av den bluesigare varianten), country och ibland även i klassisk musik och pop. Munspelet finns även i nordisk folkmusik, även om det tillsammans med dragspelet ofta ansetts mindre "fint" än till exempel fiol och nyckelharpa. De tungor som åstadkommer ljudet är av mässing eller koppar, och sitter fast i ena änden över en springa där luften kan strömma från och förmå tungan att vibrera. Munspelets munstycke är försett med hål, och den spelande väljer några av dessa att blåsa luft genom med hjälp av läppar och tunga. Varje hål hör ihop med en, två eller ett fåtal metalltungor. Oftast monteras två metalltungor vända åt olika håll vid samma luftspringa, så att samma hål ger olika toner vid in- och utandning.
- Armonika, üflemeli bir çalgıdır. İngilizce harmonica kelimesinden türemiştir, daha çok mızıka olarak bilinir. Nefes ve dil ile çalınan delikli bir çalgıdır. Blues, Country ve Western gibi müzik dallarında oldukça yaygındır.
- Губна́ гармо́ніка — духовий музичний інструмент, звук в якому видобувається за допомогою металічних язичків, що коливаються під дією повітря, яке видихається чи вдихаєтся музикантом. На відміну від більшості інших язичкових інструментів, губна гармоніка не має клавіш. Замість цього за допомогою губ та язика обирається один з отворів, розташованих у лінію. Кожен отвір сполучений з одним, двома або декількома язичками. Вибір одного з них під час гри відбувається через напрямок дихання (вдихання чи видихання). Губна гармоніка найчастіше використовується в блюзі та фолку, а також у джазі, класичній музиці, кантрі, рок- та поп-музиці.
- 口琴，又稱口風琴（英文：Harmonica），用嘴吹或吸氣，使金屬簧片振動發聲的多簧片樂器；在樂器分類上屬於自由簧的吹奏樂器。由於發聲源是長度介於1.5～3.5cm的簧片而非空氣柱（如長笛），獨奏用口琴體積多在20cm×6cm×4cm（長；寬；高）內，其音域依種類、調性不同而略有差異，大致可歸納成由中央C下一個八度至中央C上三個八度，含蓋約三～四個八度。 多簧片的結構，使口琴具有演奏和聲的基礎。對一般成年人而言，只要排列方向相同（同為吹氣發聲或吸氣發聲）且琴格間距在6cm以內的簧片均能同時發聲；由於演奏中途無法調整同一把口琴上簧片的相對位置，單一把口琴演奏合聲的能力是受限制的。一般而言，由樂器公司量產的口琴僅在八度和聲方面較不受限制。 可用以演奏各種類型的音樂。
|
| rdfs:comment
|
- The harmonica is a free reed wind instrument which is played by blowing air into it or drawing air out by placing lips over individual holes (reed chambers) or multiple holes. The pressure caused by blowing or drawing air into the reed chambers causes a reed or multiple reeds to vibrate up and down creating sound. Each chamber has multiple, variable-tuned brass or bronze reeds which are secured at one end and loose on the other end, with the loose end vibrating and creating sound.
- Die Mundharmonika ist ein Musikinstrument mit Durchschlagzungen aus Metall in parallel angeordneten Luftkanälen. Die Luftkanäle werden direkt mit dem Mund angeblasen.
- L'harmònica és un petit instrument de vent, amb llengüetes de metall (una per a cada nota), construït en diverses mides i afinat amb un registre de dues escales. Als models cromàtics, es construeix amb la capacitat de produir l'escala cromàtica per mitjà d'un botó, a diferència de les diatòniques que han de recórrer a diferents efectes per tal d'aconseguir el cromatisme. Consta de 10 orificis, cadascun dels quals produeix dues notes depenent de si es bufa o si s'aspira l'aire.
- Harmonika je malý ruční hudební nástroj, na který hudebník hraje ústy foukáním nebo i zpětným nasáváním vzduchu. Hráč na foukací harmoniku obvykle drží nástroj jednou rukou či oběma rukama u úst. Může ji mít připevněnu i na speciálním držáku zavěšeném na krku či na hlavě tak, aby měl volné ruce a mohl hrát rukou na jiný hudební nástroj (obvykle se jedná o hru na kytaru).
- La armónica (del latín harmonĭcus, y este del griego ἁρμονικός) es un instrumento de viento, del grupo de instrumentos de viento-madera y del subgrupo de instrumentos de lengüetas libres. Se toca soplando o aspirando el aire sobre uno de sus agujeros individuales o sobre múltiples agujeros de una vez. La presión causada por soplar o aspirar en las cámaras de las lengüetas causa que la lengüeta o lengüetas vibren arriba y abajo creando sonido.
- Huuliharppu on Saksassa kehitelty soitin. Sen sisällä on eri pituisia, toisesta päästä irrallisia kieliä, jotka värähtelevät ilmavirran vaikutuksesta, synnyttäen tietyn äänen. Alun perin soitin tehtiin pianonvirittäjän apuvälineeksi, joskaan se ei yleistynyt tässä käytössä. Huuliharpun kielet on aseteltu siten, että vedettäessä henkeä sisään syntyy eri sävel kuin ulos puhallettaessa.
- L'harmonica est un instrument de musique à vent fonctionnant sur le même principe que l'accordéon: des anches métalliques de taille et de poids uniques, produisent des sons en vibrant au passage de l'air (aspiré ou soufflé). D'une tessiture normale de trois octaves, il se décline en trois grandes familles : l'harmonica diatonique simple; l'harmonica diatonique double; l'harmonica chromatique.
- A szájharmonika levegővel működő, azaz aerofon hangszer, mely megszólaltatását az emberi lélegzet, a hangszerjátékos légzőszervei biztosítják. A 19. században Európában kifejlesztett szájharmonika (harp vagy harmonica) az 1800-as évekre Amerika közkedvelt hangszerévé vált, mely hazánkban csak kevéssel a II. világháború előtt vált igazán népszerűvé.
- L'armonica a bocca è uno strumento a fiato, inventato probabilmente nel 1821, dal tedesco Johann Buschmann. Lo strumento è costituito fondamentalmente da tre elementi: un corpo centrale (comb), due placchette porta ance ed i gusci esterni (covers). Il suono viene prodotto dalla vibrazione generata dal passaggio dell'aria sulle ance, sottili lamine d'ottone fissate ad un'estremità alle placchette superiore ed inferiore anch'esse in ottone.
- ハーモニカ (harmonica) は自由簧（フリーリード）を使った小さな楽器で、おもにポピュラー音楽や民俗音楽で使われる。ハモニカとも呼ばれることがある。あまり使われないが、口風琴（くちふうきん）と訳される。 right|200px|ハーモニカ
- De mondharmonica is een blaasinstrument en een lamellofoon dat qua toonvorming sterk verwant is aan de trekzak. Het werd door Christian Friedrich Buschmann in 1821 ontworpen. In plaats van met een balg wordt lucht met de mond door de openingen geblazen of gezogen. De luchtstroom brengt een doorslaande tong in trilling die een toon ten gehore brengt. De mondharmonica is doorgaans wisseltonig; blazen en zuigen levert een verschillende toon.
- Munnspill, også kalt munnharmonika, er et musikkinstrument. Instrumentet er populært både som lekeinstrument for barn og som musikkinstrument for voksne. Munnspill brukes innenfor en rekke sjangere, bl.a. blues, jazz, rock, klassisk musikk, samtidsmusikk, irsk folkemusikk, kinesisk folkemusikk og innenfor visemusikk.
- Harmonijka ustna to instrument muzyczny z grupy idiofonów dętych blaszanych. Dźwięk wydobywa się podczas ruchu powietrza w szczelinach, przy których znajdują się metalowe blaszki zwane stroikami (pot. języczki), które wprawione w drgania wydają dźwięki zależne od ich długości. Harmonijka ustna była pierwszym instrumentem Jimiego Hendriksa. Najstarszym przodkiem harmonijki jest instrument Szeng, skonstruowany przez starożytnych Chińczyków około 3000 roku p.n.e.
- A harmônica ou harmónica, gaita de beiços, gaita de boca, ou simplesmente gaita (também conhecida como realejo em algumas partes do Nordeste brasileiro), é um instrumento musical de sopro cujos sons são produzidos por um conjunto de palhetas livres. A gaita possui em sua embocadura um conjunto de furos por onde o instrumentista sopra ou suga o ar. Devido ao seu pequeno tamanho, a gaita não possui caixa de ressonância.
- Губная гармоника — распространённый язычковый музыкальный инструмент. В России его также называют губной гармошкой, губной гармонью (что неверно, потому что гармонь — это другой инструмент).
- Munspel eller ibland munharmonika är ett instrument med genomslående metalltungor som, till skillnad från harmonium och dragspel, saknar klaviatur eller knappar. Istället blåses och sugs munspelet med munnen. Munspelet förknippas numera kanske mest med blues men är också vanligt i västerländsk folkmusik och folklig musik från olika håll, rock (ofta av den bluesigare varianten), country och ibland även i klassisk musik och pop.
- Armonika, üflemeli bir çalgıdır. İngilizce harmonica kelimesinden türemiştir, daha çok mızıka olarak bilinir. Nefes ve dil ile çalınan delikli bir çalgıdır. Blues, Country ve Western gibi müzik dallarında oldukça yaygındır.
- Губна́ гармо́ніка — духовий музичний інструмент, звук в якому видобувається за допомогою металічних язичків, що коливаються під дією повітря, яке видихається чи вдихаєтся музикантом. На відміну від більшості інших язичкових інструментів, губна гармоніка не має клавіш.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
