| dbpprop:abstract
|
- Harmodius (Ἁρμόδιος / Harmódios) and Aristogeiton (Ἀριστογείτων / Aristogeítôn), both d. 514 BC, were a Greek pederastic couple known also as the Tyrannicides (τυραννοκτόνους). As a result of their attack against the Peisistratid tyranny, they became the iconic personages of the Athenian democracy. The two, who belonged to different social classes, were also seen as paragons of a democratic pederasty that was styled as moderate (sophron) and legitimate (dikaios). The principal historical sources are Thucydides in his History of the Peloponnesian War (VI, 56-59) and The Constitution of the Athenians (XVIII) attributed to Aristotle or his school, but their story is documented by a great many other ancient writers.
- Als Tyrannenmörder (auch Tyrannentöter) wird eine antike Statuengruppe bezeichnet, die im Jahr 477/76 v. Chr. auf der Agora von Athen aufgestellt wurde und die beiden Attentäter Harmodios und Aristogeiton darstellt, die 514 v. Chr. Hipparch, den Bruder des Tyrannen Hippias, getötet hatten. Die Bronzegruppe entstand in der Werkstatt der Bildhauer Kritios und Nesiotes und gilt als wichtiges Werk des „Strengen Stils“ der griechischen Kunst. Bereits nach der Vertreibung des Hippias 510 v. Chr. waren Statuen der unmittelbar nach dem Anschlag getöteten Attentäter auf der Agora aufgestellt worden. Diese Gruppe des Bildhauers Antenor wurde 480 v. Chr. vom Perserkönig Xerxes bei der zeitweiligen Besetzung Athens nach Susa gebracht. Nach der Eroberung des Perserreichs durch Alexander den Großen wurde sie nach Athen zurückgeschafft. Die nach dem Sieg der Griechen in den Perserkriegen geschaffene neue Statuengruppe zeigt Harmodios und Aristogeiton bei der Ausführung des Attentats. Sie galten als Vorkämpfer der attischen Demokratie, obwohl bereits der antike Historiker Thukydides ihre Tat mit privaten Motiven verband. Harmodios und Aristogeiton waren demnach ein päderastisches Paar, das sich gegen die Nachstellungen des Hipparchos zur Wehr setzte. Die originalen Gruppen sind nicht erhalten. Eine Marmorkopie der Gruppe von Kritios und Nesiotes aus römischer Zeit befindet sich im Archäologischen Nationalmuseum Neapel unter Inv. 906. Das Aussehen der Gruppe ist auch aus Darstellungen auf attischen Vasen, Münzen und Reliefs bekannt. Die Höhe ist 1,85 über der Basis. Fragmente von Gipsabgüssen wie aus Baiae sind ebenfalls überliefert.
- Aristogitó (Aristogeiton, Ἀριστογείτων), fou un atenenc de la família de Gephyraei, que fou un dels assassins d'Hiparc, germà el tirà Hípies el 514 aC. Aristogitó i Harmodi estaven enamorats. Hiparc estava enamorat d'Harmodi i els va voler separar i com que no ha va aconseguir va decidir fer una ofensa publica; la germana d'Harmodi havia de participar en una cerimònia sagrada i Hiparc li va impedir la participació per manca d'honor; mentre Aristogitó estava desesperat per les insinuacions d'Hiparc a Harmodi i ho va parlar amb el seu nuvi i ambdós van decidir de matar a Hiparc i al seu germà Hípies. Els relats de la conspiració són diferents segons els autors. Segons Plató un ex nuvi d' Harmodi es va enamorar d'Hiparc amb el que va acabar aparellat i això va despertar la gelosia d'Harmodi. Aquest i Aristogitó que van comunicar el seu pla a molt poca gent per evitar ser descoberts; es va triar com a dia per actuar el de la processó de la Panatenea en què els ciutadans armats anaven del Cerameic al temple d'Atena Pòlies, que era l'únic dia en què es podia anar armat sense despertar sospites. El moment de l'acció alguns dels conspiradors foren vistos parlar amb Hípies, i Harmodi i Aristogitó van pensar que havien estat traïts i van fugir i van anar a trobar a Hiparc a la ciutat prop del Leocorium i el van matar. Harmodi va ser mort pels guàrdies però Aristogitó va poder escapar encara que aviat fou agafat i torturat i sota tortura va revelar el nom dels seus còmplices però en lloc de donar els noms verdaders va donar els dels amics del tirà que foren tots injustament executats; quan se li va preguntar si quedava algú més va dir que ja havia aconseguit matar a tots els que odiava menys al mateix tirà. Segons un relat que fa Heròdot va dir que volia revelar una cosa concreta al mateix Hípies i quan el va tenir prop li va mossegar l'orella i li va arrencar, però aquest relat sembla exagerat. Hípies fou enderrocat només quatre anys després. Els descendents dels dos assassins i màrtirs van gaudir de privilegis excepcionals incloent la immunitat (que ni tan sols els hi fou privada per la llei de Leptines d'Atenes el 355 aC), i la seva gesta objecte de cants populars. Pausànies esmenta la seva tomba. Antenor va fer les seves estàtues en bronze (509 aC) només un any després de l'expulsió del tirà que foren renovades el 477 aC per l'escultor Críties.
- Aristogitón (en griego antiguo: Ἀριστογείτων / Aristogeitôn, y Harmodio (en griego antiguo: Ἁρμόδιος / Harmodios, son los dos Tiranicidas, asesinos de Hiparco Aristogitón era un ateniense de clase media. Su joven amante, Harmodio, pertenecía a una noble familia de Atenas. Harmodio, ofendido por Hiparco, uno de los Pisistrátidas, que impidió que su hermana formara parte de las canéforas en la procesión de las Panateneas, decide acabar con los tiranos con la ayuda de Aristogitón. No les resulta difícil, dado el malestar del pueblo provocado por la tiranía de los Pisistrátidas, contar con varios cómplices. La idea era la de aprovechar el desfile militar de las Panateneas para asesinar a Hipias e Hiparco. El día señalado, Aristogitón y Harmodio advirtieron que uno de los conjurados discutía en el Cerámico con Hipias, que se hallaba rodeado de su guardia personal. Creyendo que éste les había traicionado, deciden posponer el atentado y, en su camino de retirada, se encuentran con Hiparco que iba sin escolta y le apuñalan hasta darle muerte. Harmodio fue condenado a muerte de inmediato, mientras que Aristogitón fue torturado, antes de morir, para que delatara a sus cómplices. Harmodio y Aristogitón son considerados como dos héroes y tratados como mártires de la libertad, tras el derrocamiento de Hipias, pese a que su tiranicidio estuviera provocado por razones personales. Dos estatuas, esculpidas por Antenor, se erigen en su honor en el Ágora. Ambas son destruidas por Jerjes tras el saqueo de Atenas en 480 a. C. , y restauradas después por Alejandro el Grande . Se les atribuye igualmente un lugar en las Islas de los Bienaventurados, al lado de Aquiles.
- Harmodios ja Aristogeiton, jotka tunnetaan nimillä "Vapauttajat" ja "Tyranninmurhaajat", tulivat ateenalaisten sankareiksi heidän osallisuudestaan Peisistratoksen hallitsijasuvun tyrannien syrjäyttämisessä. He murhasivat tyranni Hippiaksen veljen Hipparkhoksen vuonna 514 eaa.
- Harmodios (en grec ancien Ἁρμόδιος / Harmódios) et Aristogiton (Ἀριστογείτων / Aristogeítôn), tous deux morts en 514 av. J. -C. , sont les tyrannoctones (de τύραννος / túrannos, « tyran » et κτείνω / kteínô, « tuer »), assassins du Tyran athénien Hipparque. Les deux principales relations du meurtre sont celles de Thucydide (VI, 56-59) et de la Constitution d'Athènes (XVIII) attribuée à Aristote.
- I fatti si svolsero nel 514 a.C.-513 a.C. , a quattordici anni dalla morte di Pisistrato. Tucidide racconta che a far scattare la messa in atto della congiura vi furono motivi personali di tipo sentimentale. Ipparco s'invaghisce del giovane Armodio che, secondo quanto racconta lo storico Tucidide, "era allora nel fiore della bellezza giovanile", dal che si deduce che doveva avere 15 anni. Armodio era l'eromenos (giovane amante) di Aristogitone, descritto da Tucidide come "un cittadino di mezza età" - probabilmente aveva 35 anni e appartenente ad una delle vecchie famiglie aristocratiche. Le relazioni sessuali fra un uomo più anziano e un giovane erano di costume sanzionate ad Atene ed altre città greche, sebbene tali rapporti non fossero omosessuali nel moderno senso della parola, ma pederastiche. Certe relazioni erano governate da severe convenzioni, e le azioni di Ipparco per cercare di rubare leromenos di Aristogitone erano un deciso affronto alle regole. (Tucidide dice aspramente che Aristogitone "era il suo amante e lo possedeva". ) Armodio rifiutò Ipparco e raccontò ad Aristogitone cos'era successo. Ipparco, rifiutato, si vendicò ottenendo che la giovane sorella di Armodio fosse esclusa dalla cerimonia di offerta alle feste Panatenee accusandola di non essere vergine come richiesto. Questa offesa fu così grande per la famiglia di Armodio che egli insieme ad Aristogitone decisero di assassinare sia Ippia sia Ipparco e rovesciare la tirannia. Il piano - che doveva essere portato a termine con pugnali nascosti nelle corone di mirto cerimoniali - coinvolgeva anche un certo numero di cospiratori, ma vedendo uno di questi salutare amichevolmente Ippia il giorno fissato, i Tirannicidi pensarono di essere stati traditi ed entrarono subito in azione, senza rispettare l'ordine che si erano dati. Riuscirono così ad uccidere Ipparco, pugnalandolo a morte mentre stava organizzando le processioni delle Panatenee ai piedi dell'Acropoli, ma perirono per mano delle guardie del tiranno senza scatenare ribellioni. Aristotele nella Costituzione di Atene tramanda una tradizione che vede la morte di Aristogitone avere luogo solo dopo una tortura volta alla speranza che questi indicasse il nome degli altri cospiratori. Durante la sua agonia, personalmente sovrintesa da Ippia, questi finse benevolenza affiché egli tradisse i suoi cospiratori, sostenendo che la sola stretta di mano del tiranno sarebbe bastata per garantirgli la salvezza. Nel ricevere la mano di Ippia si dice che l'eroe l'abbia criticato per aver stretto la mano dell'assassino di suo fratello, al che il tiranno cambiò immediatamente idea e lo uccise sul posto. Allo stesso modo, una tradizione dice che Aristogitone fosse innamorato di una cortigiana dal nome di Leæna (leonessa) che era ugualmente tenuta in tortura da Ippia - in un vano tentativo di costringerla a divulgare i nomi degli altri cospiratori - finché questa morì. Si diceva che era in suo onore che le statue ateniesi di Afrodite furono da allora accompagnate da leonesse dopo Pausania. L'assassinio del fratello portò Ippia a stabilire una dittatura ancora più severa che si provò tuttavia molto impopolare e che venne rovesciata, con l'aiuto di un esercito proveniente da Sparta, nel 510 a.C. Questi eventi furono seguiti dalle riforme di Clistene, che stabilì in città la democrazia. La mitologia successiva venne così ad identificare le figure romantiche di Armodio e Aristogitone come martiri della causa della libertà ateniese, e divennero noti come i Liberatori (eleutherioi) e Tirannicidi (tyrannophonoi). Secondo scrittori successivi, ai discendenti di Armodio e Aristogitone furono concessi privilegi ereditari come la sitesis (il diritto di mangiare a spese pubbliche al palazzo del governo cittadino), lateleia (esenzione da certi doveri religiosi), e la proedria (posti in prima fila a teatro). Visto che non si sa se Armodio abbia avuto discendenti (è inverosimile che li abbia avuti anche Aristogitone), questa potrebbe essere un'invenzione seguente, ma illustra la loro fama postuma. Dopo lo stabilirsi della democrazia, allo scultore Antenore fu commissionato un gruppo scultoreo dei Tirannicidi che fu eretto nell'Agorà. Questo gruppo fu trafugato dai Persiani durante l'occupazione di Atene nel 480 a.C. e restituito agli ateniesi da Alessandro Magno (secondo lo storico Arriano) o da Seleuco I Nicatore (secondo lo scrittore romano Valerio Massimo). Nel frattempo, comunque, i cittadini attici avevano commissionato nuove statue a Crizio e Nesiote che furono erette nel 477 a.C. circa. Entrambi i gruppi di statue sono andati perduti, ma le opere più tarde furono oggetto di copia in epoca ellenistica e romana. Una di queste copie è oggi esposta al Museo Archeologico di Napoli. Essa mostra ritratti idealizzati dei due eroi: un Armodio nudo e sbarbato con un fisico molto più adulto di quello che avrebbe potuto avere, che spinge in avanti una spada co suo braccio sinistro alzato e ne tiene un'altra nella mano destra; anche Aristogitone, rappresentato con la barba, brandisce due spade ed ha un clamide poggiato sulla spalla sinistra. Delle quattro spade si sono salvate solo le else e la testa originale di Aristogitone è andata perduta, sostituita da un'altra che non si armonizza nell'insieme. Un altro tributo ai Tirannicidi era un inno cantato come canzone da bevuta (skolion) nei simposi, scritti da Callistrato, un poeta ateniese. La storia di Armodio e Aristogitone, e come venne trattata dai successivi scrittori greci, è dimostrativa dell'attitudine nei confronti dell'omosessualità al tempo. Sia Tucidide che Erodoto dicono che i due erano amanti senza commentare il fatto presumendo la familiarità dei loro lettori con tale pratica sessuale istituzionalizzata senza trovarvi stranezze. Nel 346 a.C. , per esempio, il politico Timarco fu perseguito (per ragioni politiche) per il fatto che si era prostituito. L'oratore che lo difendeva, Demostene, citò Armodio e Aristogitone, così come Achille e Patroclo, come esempi degli effetti benefici delle relazioni omosessuali. La storia continuò ad essere citata come esempio ammirevole di eroismo e devozione per molti anni. Il fatto che le statue dei Liberatori venivano ancora copiate al tempo dei Romani dimostra la durevolezza della loro leggenda.
- Harmodius (Gr. Αρμόδιος) en zijn vriend Aristogiton (Gr. Αριστογείτων) zijn in de Griekse geschiedenis bekend als de Tirannendoders. Harmodius was een jonge Athener uit een adellijk geslacht, die samen met zijn oudere vriend Aristogiton het plan opvatte een moordaanslag te plegen op de zonen van Pisistratus. Als we Thucydides mogen geloven was het een crime passionel: Hipparchus was verliefd geworden op Harmodius, maar toen eerstgenoemde handtastelijk werd, weigerde de jongeman in te gaan op diens oneerbare voorstellen. Hij verleende immers zijn gunsten aan Aristogiton. Hipparchus nam wraak door Harmodius' zuster de rol van kanèforos (= draagster van de offergaven) af te nemen, die zij tijdens de processie van de Panathenaeën in 514 v. Chr. had moeten spelen. Om deze belediging aan het adres van zijn familie te wreken besloot Harmodius, gesteund door zijn vriend Aristogiton, de beide zonen van Pisistratus te vermoorden. De aanslag, in volle Panathenaeënstoet, mislukte echter gedeeltelijk, want Hippias ontsnapte aan de dood. Harmodius werd op heterdaad betrapt en gedood door Hippias' lijfwacht. Aristogiton werd gearresteerd en gefolterd, waarna ook hij werd gedood. Toen enkele jaren later, in 510 v. Chr. , Clisthenes en de Alcmaeoniden met Spartaanse steun de tiran Hippias verdreven, werden Harmodius en Aristogiton als nationale helden, de tirannendoders, gehuldigd. De eigentijdse beeldhouwer Antenor maakte van de als bevrijders gevierde mannen standbeelden die op de agora werden opgesteld. De dichter Simonides maakte een skolion voor de helden, en hun nakomelingen kregen van staatswege allerhande privileges, o.m. belastingvermindering en gratis maaltijden in het Prytaneum. Reeds Herodotus bestreed deze zeer algemeen verspreide historische dwaling, die van de passionele moord op Hipparchus een daad van door politieke idealen bezielde vrijheidsliefde had gemaakt.
- Harmodios i Aristogejton - ateńscy arystokraci, którzy w 514 p.n.e. zamordowali tyrana Aten Hipparcha, syna Pizystrata, brata tyrana Hippiasza. Harmodios zginął podczas zamachu, natomiast Aristogejton został schwytany, a następnie stracony (według jednej z wersji - w czasie przesłuchania sprowokował Hippiasza i został przez niego zabity). Obydwaj Ateńczycy stali się symbolem walki z tyranią i obrony swobód demokratycznych obywateli, czego wyrazem było wzniesienie pomnika na agorze ateńskiej dłuta Antenora. Prawdziwy powód zamachu był jednak natury osobistej. Według historyków, m. in. Herodota i Tukidydesa, Harmodios był młodzieńcem bardzo popularnym wśród Ateńczyków. Do jego wielbicieli należeli m. in. Hipparch (wg innych źródeł zaś młodszy brat Hippiasza i Hipparcha, Hegezystrat) i Aristogejton. Harmodios odwzajemniał uczucia tego ostatniego, więc synowie Pizystrata w akcie zemsty upokorzyli jego siostrę, odmawiając jej zaszczytnego miejsca podczas procesji panatenajskiej, przypisanego dziewczętom o wysokiej pozycji społecznej i należnego jej z tego powodu. To z kolei sprawiło, że Harmodios dołączył do spisku przeciw Hipparchowi, wciągając do niego również swego kochanka Aristogejtona.
- Harmódio e Aristogíton, também conhecidos como os Tiranicidas, foram dois antigos atenienses que se tornaram heróis por terem matado Hiparco, filho de Pisístrato. Písistrato foi o responsável pela introdução da tirania em Atenas, tendo governado entre 546 e 527 a.C.. A palavra "tirania" não possuía nesta época a conotação negativa que tem hoje, referindo-se apenas ao governo de alguém que tinha tomado o poder pela força. Quando Pisístrato faleceu, o poder passou para os seus filhos, Hípias e Hiparco. Este último interessava-se mais pelas artes do que pelo governo da pólis ateniense, levando uma vida boémia. De acordo com o relato do historiador Tucídides, na obra História da Guerra do Peloponeso, Hiparco teria por duas vezes feito propostas de carácter sexual a Harmódio, amante de Aristogíton, que as rejeitou. A relação de Harmódio e Aristogíton enquadrava-se no modelo pederástico existente na Grécia Antiga. Aristogíton era o amante mais velho (provavelmente com cerca de trinta anos) e Harmódio o adolescente, que deveria ser protegido. Para se vingar da recusa de Harmódio, Hiparco humilhou publicamente a irmã deste. O acto gerou a fúria dos dois amantes que arquitectaram um plano, junto com outros atenienses descontentes com o governo dos tiranos, para matar Hiparco e Hípias no festival das Panateneias em 514 a.C.. Chegado o momento de executar o plano, Harmódio e Aristogíton agiram de forma precipitada e acabaram por matar apenas Hiparco. No tumulto que se gerou, Harmódio foi morto pelos guardas. Aristogíton seria feito prisioneiro, tendo sido torturado até à morte. Após a morte do irmão, Hípias tomou medidas autoritárias, que geraram descontentamento entre a população. Em certa medida, o acto de Harmódio e Aristogíton levaria ao fim da tirania em Atenas, já que em 510 a.C. o rei espartano Cleómenes I invade a cidade e provoca a fuga de Hípias, que acabará por refugiar junto do rei persa Dario I. Harmódio e Aristogíton tornaram-se símbolos da liberdade e da democracia. Os seus descendentes teriam recebido vários privilégios, como o direito a refeições gratuitas pagas pela pólis. Foram também os primeiros atenienses a terem um grupo escultórico construído em sua honra, um monumento da autoria de Antenor que se encontrava na ágora, e que foi levado pelos Persas em 480-479 a.C. quando estes invadiram a Ática. Este grupo escultórico foi susbtituído por nova obra da autoria de Crítios e Nesiotes, que também se perdeu, sobrevivendo apenas em cópias romanas. Os amantes surgem de lado a lado; Harmódio tem o braço levantado acima da cabeça e na mão segura uma espada, enquanto que Aristogíton surge de pernas afastadas, com uma espada na sua mão direita e manto a cair do seu braço esquerdo. A literatura também se inspirou no par como mostram os trabalhos de nomes como Lord Byron (Childe Harold's Pilgrimage), A. C. Swinburne e Edgar Allan Poe (Hymn to Aristogeiton and Harmodius).
- Файл:Harmodius and Aristogeiton. jpg «Гармодий и Аристогитон». Скульпторы Критий и Несиот. (Римская копия бронзовой группы, поставленной на афинском Акрополе в 476 г. до н. э. , после похищения первых статуй персами. Неаполитанский государственный археологический музей. ) Гармодий и Аристогитон — афинские тираноубийцы. В 514 г. до н. э. составили заговор против тирана Гиппия, сына Писистрата, но убить сумели только его брата Гиппарха. Оба происходили из рода Гифиреев, причём Гармодий был любовником Аристогитона; согласно афинским рассказам, именно любовная история и послужила толчком к заговору. Именно, Гиппарх начал ухаживать за Гармодием, а получив его отказ, оскорбил его сестру. После этого Гармодий решился убить Гиппия из мести за сестру, а Аристогитон — из любви к Гармодию и ревности. Им удалось составить довольно обширный заговор; убийство было намечено на праздник Панафиней. Однако оно сорвалось из-за того, что перед праздничной процессией один из заговорщиков подошёл к Гиппию и стал с ним мирно беседовать. Решив, что он доносит на заговор, Гармодий и Аристогитон поспешили кинуться на поиски Гиппарха, и, найдя его в другом районе строящим праздничную процессию, закололи. Гармодий был тотчас убит телохранителями; Аристогитон сумел скрыться, но вскоре был схвачен и убит после пыток. Согласно рассказам (может быть, легендарным), под пытками он не оговорил никого из реальных заговорщиков, но многих приближённых тирана. У Гармодия (по другой версии, у Аристогитона) была возлюбленная - гетера Леэна (Леайна; "львица"), которая также была схвачена Гиппием и подвергнута пыткам. Леэна предпочла смерть предательству и, по преданию, перед пыткой откусила себе язык, чтобы не выдать заговорщиков. Потому, по сообщениям Полиена, Плиния и Плутарха, афиняне воздвигли в её честь на Акрополе статую львицы без языка. Согласно Павсанию, именно в честь Леэны афинские статуи Афродиты стали сопровождаться изображением каменной львицы. После свержения тирании Гармодий и Аристогитон почитались как величайшие национальные герои. Им была поставлена парная медная статуя на Акрополе, и их потомки были освобождены от большинства государственных налогов и повинностей и пользовались многочисленными почестями. В честь тираноубийц был сочинён сколий (застольная песнь) «Гармодий», бывший чем-то вроде неофициального гимна афинян: Под листьями мирта мечи понесём Подобно Гармодью с Аристогитоном Когда поразили тирана мечом И равными сделали всех пред законом. О, милый Гармодий, не умер ты, нет! - На острове ныне живёшь ты блаженных - В стране, где Ахилл быстроногий живёт, И вечно витает Тидид благородный. Под листьями мирта мечи понесём Подобно Гармодью с Аристогитоном Как в праздник Афины великой вдвоём Тирана Гиппарха они поразили Да, вечная слава вас ждёт и потом, О, милый Гармодий с Аристогитоном, За то, что тирана сразили мечом И равными сделали всех пред законом.
- 哈尔摩狄奥斯（Ἁρμόδιος，前530年－前514年）和阿里斯托革顿（Ἀριστογείτων，前550年－前514年）是古希腊的两位“弑僭者”（即弑杀僭主的人），刺杀了当时的雅典僭主喜帕恰斯。 哈尔摩狄奥斯来自于一个贵族家庭葛菲莱（Gephyraei），时年约15岁；比他年长约20岁的情人阿里斯托革顿也来自同一个家族。据说喜帕恰斯爱慕哈尔摩狄奥斯而向他吐露心声，而后者忠于情人阿里斯托革顿，拒绝了他的追求。心怀不满的喜帕恰斯借机阻挠了哈尔摩狄奥斯的妹妹在泛希腊节上担任献花少女的机会，触怒了后者，因而同情人密谋刺杀独裁者。他们的计划是趁节日的游行时谋杀喜帕恰斯及其兄希庇亚斯，当时另一名僭主。 然而到预定的当天，他们在凱拉米克斯看见一名密谋者正在同卫兵保护着的希庇亚斯交谈，由于担心事情败露，他们立刻调转方向，不意却遇见了独身一人的喜帕恰斯。二人于是将其刺杀。哈尔摩狄奥斯很快就被赶来的卫兵所杀，而阿里斯托革顿成功地混入人群逃遁。然而，他没有逃出多远也被擒获，被折磨并处死。 希庇亚斯在侥幸逃过这一劫，并痛失兄弟后，更加紧箍了独裁统治，造成相当广泛的不满。前510年，在他的政权被推倒，新的民主政权被建立后，人们在广场上竖立了二人的铜像作为对捍卫民主的英雄的纪念。歌颂他们的诗歌被创作，每年有特定的仪式纪念他们的事迹。他们的后人一直得到政府的优待，直到古罗马时期。关于他们的雕像仍被广泛地复制，证明了他们精神的影响力。然而，关于他们的动机，以及在历史中所起的作用仍然是历史学家的争议话题。而对于民众来说，可能将他们作为一种民主精神的象征是再合适不过的了。
|
| rdfs:comment
|
- Harmodius (Ἁρμόδιος / Harmódios) and Aristogeiton (Ἀριστογείτων / Aristogeítôn), both d. 514 BC, were a Greek pederastic couple known also as the Tyrannicides (τυραννοκτόνους). As a result of their attack against the Peisistratid tyranny, they became the iconic personages of the Athenian democracy.
- Als Tyrannenmörder (auch Tyrannentöter) wird eine antike Statuengruppe bezeichnet, die im Jahr 477/76 v. Chr. auf der Agora von Athen aufgestellt wurde und die beiden Attentäter Harmodios und Aristogeiton darstellt, die 514 v. Chr. Hipparch, den Bruder des Tyrannen Hippias, getötet hatten. Die Bronzegruppe entstand in der Werkstatt der Bildhauer Kritios und Nesiotes und gilt als wichtiges Werk des „Strengen Stils“ der griechischen Kunst. Bereits nach der Vertreibung des Hippias 510 v.
- Aristogitó (Aristogeiton, Ἀριστογείτων), fou un atenenc de la família de Gephyraei, que fou un dels assassins d'Hiparc, germà el tirà Hípies el 514 aC. Aristogitó i Harmodi estaven enamorats.
- Aristogitón (en griego antiguo: Ἀριστογείτων / Aristogeitôn, y Harmodio (en griego antiguo: Ἁρμόδιος / Harmodios, son los dos Tiranicidas, asesinos de Hiparco Aristogitón era un ateniense de clase media. Su joven amante, Harmodio, pertenecía a una noble familia de Atenas.
- Harmodios ja Aristogeiton, jotka tunnetaan nimillä "Vapauttajat" ja "Tyranninmurhaajat", tulivat ateenalaisten sankareiksi heidän osallisuudestaan Peisistratoksen hallitsijasuvun tyrannien syrjäyttämisessä. He murhasivat tyranni Hippiaksen veljen Hipparkhoksen vuonna 514 eaa.
- Harmodios (en grec ancien Ἁρμόδιος / Harmódios) et Aristogiton (Ἀριστογείτων / Aristogeítôn), tous deux morts en 514 av. J. -C. , sont les tyrannoctones (de τύραννος / túrannos, « tyran » et κτείνω / kteínô, « tuer »), assassins du Tyran athénien Hipparque. Les deux principales relations du meurtre sont celles de Thucydide (VI, 56-59) et de la Constitution d'Athènes (XVIII) attribuée à Aristote.
- I fatti si svolsero nel 514 a.C.-513 a.C. , a quattordici anni dalla morte di Pisistrato. Tucidide racconta che a far scattare la messa in atto della congiura vi furono motivi personali di tipo sentimentale. Ipparco s'invaghisce del giovane Armodio che, secondo quanto racconta lo storico Tucidide, "era allora nel fiore della bellezza giovanile", dal che si deduce che doveva avere 15 anni.
- Harmodius (Gr. Αρμόδιος) en zijn vriend Aristogiton (Gr. Αριστογείτων) zijn in de Griekse geschiedenis bekend als de Tirannendoders. Harmodius was een jonge Athener uit een adellijk geslacht, die samen met zijn oudere vriend Aristogiton het plan opvatte een moordaanslag te plegen op de zonen van Pisistratus.
- Harmodios i Aristogejton - ateńscy arystokraci, którzy w 514 p.n.e. zamordowali tyrana Aten Hipparcha, syna Pizystrata, brata tyrana Hippiasza. Harmodios zginął podczas zamachu, natomiast Aristogejton został schwytany, a następnie stracony (według jednej z wersji - w czasie przesłuchania sprowokował Hippiasza i został przez niego zabity).
- Harmódio e Aristogíton, também conhecidos como os Tiranicidas, foram dois antigos atenienses que se tornaram heróis por terem matado Hiparco, filho de Pisístrato. Písistrato foi o responsável pela introdução da tirania em Atenas, tendo governado entre 546 e 527 a.C.. A palavra "tirania" não possuía nesta época a conotação negativa que tem hoje, referindo-se apenas ao governo de alguém que tinha tomado o poder pela força.
- Файл:Harmodius and Aristogeiton. jpg «Гармодий и Аристогитон». Скульпторы Критий и Несиот. (Римская копия бронзовой группы, поставленной на афинском Акрополе в 476 г. до н. э. , после похищения первых статуй персами. Неаполитанский государственный археологический музей.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
