| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Hanafiten sind eine der vier Rechtsschulen des sunnitischen Islams. Sie gehen zurück auf Abu Hanifa an-Nu'man ibn Thabit (auch al-Imâm al-A'zam genannt), vor allem aber auf dessen Schüler Abu Yusuf und ash-Shaibani. Die hanafitische Rechtschule ist seit dem Ende der Zeit der Umayyaden im sunnitischen Islam vorherrschend: Sie ist die am weitesten verbreitete Rechtsschule, der etwa die Hälfte der Sunniten folgen. Heute bilden sie mit mehr als 350.335.000 Anhängern (etwa 42,9 Prozent) der Muslime insgesamt die größte Gruppe.
- The Hanafi school is one of the four Madhhab (schools of law) in jurisprudence within Sunni Islam, the other three schools of thought being Shafi'i, Maliki, and Hanbali. The Hanafi madhhab is named after the Iraqi scholar Abu Hanifa an-Nu‘man ibn Thābit (699 - 767CE /89 - 157AH), a Tabi‘i whose legal views were preserved primarily by his two most important disciples, Abu Yusuf and Muhammad al-Shaybani. This is the most prominent among all Sunni Schools and it has the most adherents in the Muslim world.
- La escuela hanafí (en árabe حنفى) es una de las cuatro escuelas de pensamiento o jurisprudencia dentro del islam sunní. Fundada por Abu Hanifa Al-Nu'mān ibn Thābit (699 - 765), está considerada la escuela más abierta a las ideas modernas. Al mismo tiempo, sigue algunas de las interpretaciones más estrictas de las leyes islámicas. Sus seguidores también son conocidos como hanafíes o hanifíes. Es la mayor de las cuatro escuelas, seguida por aproximadamente el 45% de los musulmanes del mundo. Las otras tres escuelas de pensamiento son la shafi'í, malikí y hanbalí. Los más conspicuos propagadores del pensamiento hanafí a lo largo de la historia fueron probablemente el Imperio Otomano y el Imperio Mogol, de modo que las áreas que dominaron son predominantemente hanafíes. La escuela hanafí es predominante hoy entre: Musulmanes sunníes en Asia meridional: Pakistán, la India, Bangladesh, gracias a las sucesivas influencias centroasiaticas. En Oriente Próximo: Bajo Egipto, donde la influencia hanafí de los otomanos fue más intensa. Irak y Levante son zonas de mezcla shafi'í y hanafí. Regiones del Cáucaso: Abjasia, Circasia, Ingushetia, Chechenia y Daguestán son hanafíes casi por completo. Otras áreas con población hanafí considerable son: Comunidades musulmanas de los Balcanes, gracias a la influencia otomana: Bosnia-Herzegovina Kosovo Albania comunidades en Bulgaria y Rumanía. Países de Asia Central: Uzbekistán, Kazajistán, Kirguistán, Tayikistán, Turkmenistán, a parte de la mayoritaria población musulmana suní de Afganistán China, Rusia y Ucrania. Obviamente por ser centro neuralgico del Imperio Otomano, la mayoría de los turcos también abrazaron el hanafismo. Algunas minorías del Norte de África donde estuvo establecido el Imperio Otomano (excepto Marruecos). La constitución de Afganistán permite a los jueces afganos usar la jurisprudencia hanafí en situaciones en las que la constitución carezca de previsiones. La escuela hanafí es considerada la más liberal. Por ejemplo, bajo la jurisprudencia hanafí la blasfemia no es punible por el Estado, a pesar de ser considerado un crimen civil por otras escuelas. Hay poca o ninguna animosidad entre las cuatro escuelas legislativas dentro del islam sunní. En su lugar hay un análisis y debate de ideas que permite refinar la interpretación de cada escuela. No es infrecuente, ni desaconsejado, que un individuo siga una escuela pero tome el punto de vista de otra en algún asunto concreto.
- Il hanafismo, ossia la scuola hanafita, fu storicamente il primo dei quattro madhhab (scuola giuridica) ad essere costituito verso la fine dell’VIII secolo d.C. , come frutto dell’elaborazione dottrinale del suo fondatore, Abū Ḥanīfa al-Nuʿmān b. Thābit, 699-767, e dei suoi allievi Abū Yūsuf (m. 181/798) e Muḥammad al-Shaybānī (m. 209/805). In particolare, quest’ultimo si segnala come colui che dette il via alla codificazione e alla sistematizzazione delle norme disciplinanti i rapporti con i harbī, gli abitanti non musulmani della Dar al-Harb. L’opera attribuita ad al-Shaybānī è immensa ed è disponibile pressoché nella sua interezza, anche se sono stati avanzati forti dubbi sul fatto che egli abbia effettivamente scritto tutti i titoli attribuitigli, posto che i suoi maestri, Abū Hanīfa e Abū Yūsuf, hanno lasciato una quantità ridotta di scritti sul fiqh (sono numerosi i testi attribuiti ad Abū Yūsuf, ma pochi sono giunti fino ad oggi). Va detto, infatti, che il fiqh dei primordi si basava essenzialmente sulla trasmissione orale della conoscenza e che, con tutta probabilità, al-Shaybānī rappresenta una di quelle figure che hanno segnato il passaggio alla forma scritta. Le caratteristiche principali di al-Shaybānī sono il rigore e la sistematicità nel metodo. Egli cerca in ogni circostanza un fondamento tradizionistico per giustificare le diverse teorie di diritto. Anche se – va detto – una delle critiche che più spesso gli è stata mossa è di non aver fatto riferimento esclusivo ai ḥadīṯ del Profeta, favorendo quelli dei Compagni (Sahāba). Un’importante opera composta da al-Shaybānī, dal titolo Kitāb al-aṣl (ma nota anche come al-Mabsūṭ) costituisce uno dei punti di partenza di tutta la dottrina ḥanafita, tanto che molti dotti ḥanafiti ne ritenevano indispensabile la conoscenza a memoria, finalizzata all’ottenimento della qualifica di mujtahid. Tra le diverse opere del giurista iracheno, si segnalano, più specificamente, per le relazioni di guerra e pace, il Kitāb al-siyar al-kabīr e il Kitāb al-siyar al-saghīr. A fianco al voluminoso corpus di al-Shaybānī, va segnalato il Kitāb al-kharāfi di Abū Yūsuf, opera di carattere fiscale, scritta su commissione del califfo abbaside Hārūn al-Rashīd (766-809). Un altro autore del periodo antico che è spesso citato dalle opere posteriori è al-Ṭaḥāwī, giurista egiziano morto nel 933. La tradizione gli attribuisce due importanti commentari, il Kitāb al-jāmiʿ al-kabīr e il Kitāb al-jāmiʿ al-ṣaghīr; vanno inoltre segnalati il testo Ikhtilāf al-fuqahāʾ e un compendio (muḫtaṣar) di diritto hanafita, ma soprattutto i formulari legali (shurūṭ) sulle transazioni, il cui genere letterario ha avuto uno sviluppo decisivo proprio grazie ad al-Ṭaḥāwī. Fu il madhhab prevalente nell'Impero Ottomano e attualmente è il più diffuso all'interno del mondo islamico (abbracciato da circa il 30% dei musulmani), particolarmente seguito in Turchia, in Giordania, nelle regioni a est dell'Iran, Afghanistan, Pakistan, India, Bangladesh.
- ハナフィー学派（ハナフィーがくは）は、イスラーム教スンナ派における四大法学派のひとつ。ハナフィー派とも称される。一般に、もっとも寛容で近代的と見なされている。東地中海地域と北アフリカを中心に、中央アジア、パキスタン、インド、中国でも有力な学派であるTemplate:要出典。現在全ムスリムのおよそ30パーセントがハナフィー派に属す。
- Het hanafisme is binnen de soennitische islam een van de vier scholen ten aanzien van de godsdienstige wet, de fiqh. Opgericht door imam Abu Hanifa wordt het beschouwd als de school die het meest openstaat voor moderne en liberale ideeën. Godslastering wordt niet vervolgd door de wereldlijke overheid, hetgeen bij de andere scholen soms wel het geval is. Van de vier rechtsscholen binnen de islam is het hanafisme de grootste. Het wordt wereldwijd gevolgd door ongeveer 45% van moslims. De andere drie andere scholen zijn shafisme, malikisme, en hanbalisme. Het hanafisme is overheersend onder soennitische moslims in Afghanistan, Pakistan, noordelijk Egypte (waar de invloed van Ottomanen het sterkst was), Turkije, Bosnië en Herzegovina, Albanië, onder de moslimgemeenschappen van de Balkan (in Bulgarije en Roemenië bijvoorbeeld), Centraal-Azië (Oezbekistan, Turkmenistan enz. ), de moslims van China, de moslims van Rusland en Oekraïne. Ook de meeste moslims in Europa zijn overwegend hanafiet. Het naast elkaar bestaan van vier verschillende scholen met betrekking tot de interpretatie van godsdienstige wetten binnen de soennitische islam moet niet als een schisma worden gezien. Er bestaat tussen de verschillende madhhabs weinig tot geen vijandigheid. Er is een kruisbestuiving van ideeën en debat dat er toe dient de leerstellingen van iedere school te verfijnen. Het is niet ongewoon of verboden, dat een individu een bepaalde school volgt, maar voor een bepaalde kwestie het standpunt van een andere school inneemt.
- Hanafi er en av de fire sunnimuslimske religiøse lovskolene.
- O Hanafismo ou escola Hanafi é uma das quatro Predefinição:Ilc (escolas ou correntes de Direito) em jurisprudência do Islão sunita. A madhhab Hanafi deve o seu nome ao académico iraquiano Abu Hanifa An-nu'man Ibn Thabit (أبو حنيفة النعمان بن ثابت), um Predefinição:IlcPredefinição:Ref label2 que viveu no século VII cujas interpretações legais foram preservadas principalmente pelos seus dois discípulos mais importantes, Abu Yusuf e Muhammad al-Shaybani. O Hanafismo é a escola sunita mais antiga e a que tem mais adeptos no mundo muçulmano. Desde o tempo dos Omíadas que é a madh'hab mais proeminente e tem a reputação de dar mais ênfase ao papel da razão e de ser mais liberal do que as outras três escolas. Predefinição:Carece de fontes Os califados abássida e otomano, bem como o Império Mogol, três dos maiores impérios muçulmanos da História, seguiam a escola hanafista, o que contribuiu para a grande influência que ela ainda tem nos antigos territórios desses impérios. Na atualidade, o hanafismo predomina entre os sunitas da generalidade da Ásia a leste do Irão, na Turquia, Iraque, Jordânia, Síria, Egito, bem como nos antigos territórios otomanos nos Balcãs e no Cáucaso. Predefinição:Carece de fontes
- Ханафитский мазхаб — одна из четырех ортодоксальных правовых школ в суннитском исламе. Основателем является Абу Ханифа и его ученики Абу Юсуф и Шейх Зуфар. Ханафитский метод вынесения правовых предписаний основан на следующих источниках: Коран; Сунна (при тщательном отборе хадисов); иджма сахаба единодушное мнение сподвижников пророка Мухаммада; утверждения табиунов (следующее поколение за сахабами) не равны высказываниям сахабов, так как они непосредственно не общались с пророком Мухаммадом. кыяс (суждение по аналогии с тем, что уже имеется в Коране; сопоставление правовой проблемы с уже решенной); истихсан (предпочтение противоречащего кыясу, но более целесообразного в данной ситуации решения). Почти все наследие Абу Ханифы было передано им в устной форме ученикам, которые зафиксировали и систематизировали положения его мазхаба. В сохранении, систематизации и распространении школы Абу Ханифы выдающуюся роль сыграли сахибайн (сахибайни) («два ученика») — Абу Йусуф и Мухаммад ибн аль-Хасан аш-Шейбани. Один из методов вынесения правовых решений в ханафитском мазхабе — четкая иерархия вердиктов авторитетов школы (Абу Ханифа; Абу Йусуф; аш-Шейбани; другие). Если по какой-либо проблеме возможно применение как кыяса, так и истихсана, то в большинстве случаев приоритет отдается истихсану. В случае необходимости выбора из имеющихся различающихся предписаний приоритет отдается наиболее убедительному или мнению большинства. Слабые и сомнительные хадисы используются в качестве аргумента лишь в исключительных случаях. В основном отдается предпочтение над ними истихсану. Благодаря усилиям учеников Абу Ханифы его мазхаб стал всеобъемлющей школой мусульманского права, способной решить практически все проблемы фикха. Ханафитская школа поощрялась Аббасидами, заинтересованными в правовой основе государства. Абу Йусуф был поставлен халифом Харуном ар-Рашидом верховным судьёй (кадием) Багдада и сам назначал судей в провинции, отдавая предпочтение представителям своего мазхаба, и тем самым способствуя его распространению. В Османской и могольской империи ханафитский мазхаб получил государственный статус. Большинство современных мусульман — последователи именно этого правового толка.
- Hanafi är den största av de fyra sunnitiska rättskolorna inom Islam. Denna skola är den fiqh som sammanställdes av Abu Hanifa Nu'man bin Thabit med assistans och i samarbete med Abu Yusuf, Muhammad, Zufar och andra. Är en av de åtta rättsskolor vars giltighet erkänns i Ammanbudskapet. Omkring 45% av sunniterna är hanafiter och skolan är dominerande bl.a. i Levanten och på Indiska halvön. Historiskt följdes hanafitisk islam i Osmanska riket och Stora moguls rike. I Hanafi fokuseras mer på de rationella system som den mänskliga logiken kan forma. Eftersom Hanifa inte betraktas som den enda grundaren av rättskolan är inte heller enbart hans metod gällande för hanafiter, även Abu Yusuf och Shaybani har stor auktoritet när det gäller att nå rätt svar. Hanafi använder sig av ra'y i form av istihsan, vilket innebär att tolkningar som inte följer qiyas (en form av etablerade regler för tolkning genom analogislut) men som är för det bästa, kan användas. Exempelvis ska tjuvar enligt en qiyas-tolkning få sin hand avhuggen, oavsett omständigheterna. Om någon stjäl på grund av omständigheter som svält kan handavhuggning tyckas orimligt och inte förenligt med det allmänna bästa, men med hjälp av istishan kan regeln undvikas och straffet bli mildare, då detta straff kan tolkas som inte vara det bästa i situationen.
- 哈乃斐派是伊斯兰教法学的一大派别，属于逊尼派。由艾布·哈尼法（Abū Ḥanīfa）所成立，最初流行于伊拉克库法一带。在审慎时限制引用圣训，比较重视类比和公议而不拘泥于教法句条。中国穆斯林普遍遵循哈乃斐主张。
- Le hanafisme ou hanéfisme est la plus ancienne des quatre écoles sunnites du droit musulman ou sa jurisprudence. Elle est basée sur l'enseignement de Abû Hanîfa Al-Nu'man Ibn Thabit (699-767), théologien et législateur qui vécut à Koufa en Irak, et de ceux qui ont suivi son enseignement. Le madhhab hanafi est assez représentatif des musulmans non arabophones . L'école hanafite est la principale école de l'islam depuis l'époque de la dynastie des Omeyyades (661-750). Elle est particulièrement répandue en Turquie, où l’Empire ottoman l'officialisa (la majorité des Turcs sont hanafis), dans les régions asiatiques à l'est de l'Iran mais aussi en Jordanie, en Syrie, en Irak en Egypte, et elle conserve un reste d'influence dans des régions dominées par l'Empire ottoman, comme la Bosnie, et dans une moindre mesure en Tunisie et en Algérie.
|
| rdfs:comment
|
- ハナフィー学派（ハナフィーがくは）は、イスラーム教スンナ派における四大法学派のひとつ。ハナフィー派とも称される。一般に、もっとも寛容で近代的と見なされている。東地中海地域と北アフリカを中心に、中央アジア、パキスタン、インド、中国でも有力な学派であるTemplate:要出典。現在全ムスリムのおよそ30パーセントがハナフィー派に属す。
- Hanafi er en av de fire sunnimuslimske religiøse lovskolene.
- 哈乃斐派是伊斯兰教法学的一大派别，属于逊尼派。由艾布·哈尼法（Abū Ḥanīfa）所成立，最初流行于伊拉克库法一带。在审慎时限制引用圣训，比较重视类比和公议而不拘泥于教法句条。中国穆斯林普遍遵循哈乃斐主张。
- Die Hanafiten sind eine der vier Rechtsschulen des sunnitischen Islams. Sie gehen zurück auf Abu Hanifa an-Nu'man ibn Thabit (auch al-Imâm al-A'zam genannt), vor allem aber auf dessen Schüler Abu Yusuf und ash-Shaibani. Die hanafitische Rechtschule ist seit dem Ende der Zeit der Umayyaden im sunnitischen Islam vorherrschend: Sie ist die am weitesten verbreitete Rechtsschule, der etwa die Hälfte der Sunniten folgen.
- The Hanafi school is one of the four Madhhab (schools of law) in jurisprudence within Sunni Islam, the other three schools of thought being Shafi'i, Maliki, and Hanbali. The Hanafi madhhab is named after the Iraqi scholar Abu Hanifa an-Nu‘man ibn Thābit (699 - 767CE /89 - 157AH), a Tabi‘i whose legal views were preserved primarily by his two most important disciples, Abu Yusuf and Muhammad al-Shaybani.
- La escuela hanafí (en árabe حنفى) es una de las cuatro escuelas de pensamiento o jurisprudencia dentro del islam sunní. Fundada por Abu Hanifa Al-Nu'mān ibn Thābit (699 - 765), está considerada la escuela más abierta a las ideas modernas. Al mismo tiempo, sigue algunas de las interpretaciones más estrictas de las leyes islámicas. Sus seguidores también son conocidos como hanafíes o hanifíes. Es la mayor de las cuatro escuelas, seguida por aproximadamente el 45% de los musulmanes del mundo.
- Il hanafismo, ossia la scuola hanafita, fu storicamente il primo dei quattro madhhab (scuola giuridica) ad essere costituito verso la fine dell’VIII secolo d.C. , come frutto dell’elaborazione dottrinale del suo fondatore, Abū Ḥanīfa al-Nuʿmān b. Thābit, 699-767, e dei suoi allievi Abū Yūsuf (m. 181/798) e Muḥammad al-Shaybānī (m. 209/805).
- Het hanafisme is binnen de soennitische islam een van de vier scholen ten aanzien van de godsdienstige wet, de fiqh. Opgericht door imam Abu Hanifa wordt het beschouwd als de school die het meest openstaat voor moderne en liberale ideeën. Godslastering wordt niet vervolgd door de wereldlijke overheid, hetgeen bij de andere scholen soms wel het geval is. Van de vier rechtsscholen binnen de islam is het hanafisme de grootste. Het wordt wereldwijd gevolgd door ongeveer 45% van moslims.
- O Hanafismo ou escola Hanafi é uma das quatro Predefinição:Ilc (escolas ou correntes de Direito) em jurisprudência do Islão sunita. A madhhab Hanafi deve o seu nome ao académico iraquiano Abu Hanifa An-nu'man Ibn Thabit (أبو حنيفة النعمان بن ثابت), um Predefinição:IlcPredefinição:Ref label2 que viveu no século VII cujas interpretações legais foram preservadas principalmente pelos seus dois discípulos mais importantes, Abu Yusuf e Muhammad al-Shaybani.
- Ханафитский мазхаб — одна из четырех ортодоксальных правовых школ в суннитском исламе. Основателем является Абу Ханифа и его ученики Абу Юсуф и Шейх Зуфар. Ханафитский метод вынесения правовых предписаний основан на следующих источниках: Коран; Сунна (при тщательном отборе хадисов); иджма сахаба единодушное мнение сподвижников пророка Мухаммада; утверждения табиунов (следующее поколение за сахабами) не равны высказываниям сахабов, так как они непосредственно не общались с пророком Мухаммадом.
- Hanafi är den största av de fyra sunnitiska rättskolorna inom Islam. Denna skola är den fiqh som sammanställdes av Abu Hanifa Nu'man bin Thabit med assistans och i samarbete med Abu Yusuf, Muhammad, Zufar och andra. Är en av de åtta rättsskolor vars giltighet erkänns i Ammanbudskapet. Omkring 45% av sunniterna är hanafiter och skolan är dominerande bl.a. i Levanten och på Indiska halvön. Historiskt följdes hanafitisk islam i Osmanska riket och Stora moguls rike.
- Le hanafisme ou hanéfisme est la plus ancienne des quatre écoles sunnites du droit musulman ou sa jurisprudence. Elle est basée sur l'enseignement de Abû Hanîfa Al-Nu'man Ibn Thabit (699-767), théologien et législateur qui vécut à Koufa en Irak, et de ceux qui ont suivi son enseignement. Le madhhab hanafi est assez représentatif des musulmans non arabophones . L'école hanafite est la principale école de l'islam depuis l'époque de la dynastie des Omeyyades (661-750).
|
