| dbpprop:abstract
|
- The Hallstein Doctrine, named after Walter Hallstein, was a key doctrine in the foreign policy of the Federal Republic of Germany (West Germany) after 1955. It said that the Federal Republic would not establish or maintain diplomatic relations with any state that recognized German Democratic Republic (GDR, East Germany). The doctrine was abolished around 1970 when it became difficult to maintain and the Federal government changed its politics towards GDR.
- Die Hallstein-Doktrin war eine außenpolitische Doktrin der Bundesrepublik Deutschland von 1955 bis 1969. Sie besagte, dass die Bundesrepublik die diplomatischer Beziehungen mit einem Land abbricht, das diplomatische Beziehungen mit der Deutschen Demokratischen Republik eingeht. Das Ziel war, die DDR außenpolitisch zu isolieren. Die sozialliberale Koalition unter Willy Brandt hatte die Hallstein-Doktrin aufgegeben, da sie immer schwieriger zu realisieren war und auch die bundesdeutsche Außenpolitik beschränkt hatte. Grundlage der Doktrin war der Alleinvertretungsanspruch, die Auffassung, dass die Bundesrepublik die einzige demokratisch legitimierte Vertretung des gesamten deutschen Volkes sei; die realsozialistische DDR hingegen war eine Diktatur. Dieser Alleinvertretungsanspruch beruhte auf der Präambel des Grundgesetzes. Benannt war die Doktrin nach Walter Hallstein, Staatssekretär im Auswärtigen Amt von 1951 bis 1958. Hallstein selbst ist nicht der Urheber, sie geht vielmehr auf eine Formulierung von Wilhelm Grewe, dem Leiter der politischen Abteilung im Außenministerium, vom 23. September 1955 zurück.
- La Doctrina Hallstein, en honor de Walter Hallstein, fou la doctrina que regí en la política exterior de la República Federal d'Alemanya (Alemanya de l'Oest) entre 1955 i 1969. D'acord amb aquesta doctrina, la RFA tenia el dret exclusiu de representar internacionalment la nació alemanya i exceptuant la Unió Soviètica, la RFA no establia ni mantenia relacions diplomàtiques amb cap estat que reconegués la sobirania de la RDA. El primer país al qual s'aplicà aquesta mesura fou Iugoslàvia el 1957 i és directament comparable amb la política d'Una sola Xina de la República Popular de la Xina. L'Alemanya Oriental intentà evitar aquestes mesures establint relacions diplomàtiques amb els països de l'òrbita soviètica i amb els països recentment descolonitzats del Tercer Món. Aquesta doctrina no fou mai gens popular, fins i tot entre els aliats occidentals de la RFA i fou finalment abandonada amb l'adopció de l'Ostpolitik pel Canceller Willy Brandt, que finalment portà al reconeixement mutu d'ambdós països.
- La Doctrina Hallstein, en honor de Walter Hallstein, fue la doctrina sobre la que se asentó la política exterior de la República Federal de Alemania entre 1955 y 1969. Es comparable a la doctrina Una sola China de la República Popular China. De acuerdo con esta doctrina, la República Federal de Alemania tenía el derecho exclusivo de representar internacionalmente la nación alemana y, con excepción de la Unión Soviética, el Estado no establecía ni mantenía relaciones diplomáticas con ningún otro Estado que reconociera la soberanía de la República Democrática Alemana. Al primer país al que se aplicó esta doctrina fue a la República Federal Popular de Yugoslavia en 1957. La República Democrática Alemana trató de evitar el aislamiento estableciendo relaciones con los países del Bloque del Este y los recientemente descolonizados del Tercer Mundo, en especial en África y Oriente Medio. Esta doctrina no fue muy popular, ni bien aceptada por los aliados de la República Federal de Alemania y fue finalmente abandonada con la adopción de la Ostpolitik por el Canciller Willy Brandt, que llevo a que ambos países, la Alemania Occidental y la Oriental, se reconocieran mutuamente.
- Hallsteinin oppi oli Walter Hallsteinin mukaan nimetty Saksan liittotasavallan (Länsi-Saksan) pääasiallinen ulkopoliittinen suuntaus vuosina 1955−1969. Sitä tuki kristillisdemokraattinen puolue (CDU). CDU:n piirissä kehittyneen ulkoministeriön, Auswärtiges Amtin, valtiosihteeri Hallsteinin näkemyksen mukaan Saksan liittotasavallalla oli yksinoikeus edustaa koko saksalaista kansakuntaa valtiona maailmassa eikä sillä tämän mukaisesti ollut diplomaattisuhteita valtioihin, jotka tunnustivat Saksan demokraattisen tasavallan (Itä-Saksan) lukuun ottamatta Neuvostoliittoa, johon solmittiin diplomaattisuhteet jo 1955. Diplomaattisuhteet Jugoslaviaan katkaistiin vuonna 1957. Hallsteinin oppi oli Saksassa osa virallista ulkopoliittista linjaa 1957−1969, kunnes sosiaalidemokraattinen liittokansleri Willy Brandt aloitti idänpolitiikkansa (Ostpolitik). Hallsteinin oppi ei koskaan ollut suosittu liittotasavallan länsiliittoutuneidenkaan keskuudessa. Saksan demokraattinen tasavalta yritti murtaa Hallsteinin oppia pyrkimällä hankkimaan mahdollisimman monta tunnustusta 1960-luvulla itsenäistyvien siirtomaiden keskuudesta. 21. joulukuuta 1972 solmitussa Saksojen välisessä sopimuksessa, Saksan liittotasavalta ja Saksan demokraattinen tasavalta tunnustivat toisensa yhden kansakunnan edustajiksi kahtena valtiona. Tämä oli merkittävä osa Brandtin idänpolitiikkaa. Suomi solmi diplomaattisuhteet Saksoihin 7. tammikuuta 1973.
- La doctrine Hallstein désigne la décision de politique extérieure prise en 1955 selon laquelle la République fédérale d'Allemagne prononcerait la rupture de ses relations diplomatiques avec tout État qui reconnaîtrait la République démocratique allemande.
- La dottrina Hallstein fu una dottrina che influenzò la politica estera tedesca fino agli anni '60 e prese il nome dal giurista Walter Hallstein, che fu sottosegretario del ministero degli esteri tedesco dal 1951 al 1958. Secondo la dottrina Hallstein qualunque relazione diplomatica intrattenuta da un paese terzo con la Repubblica Democratica Tedesca, in virtù della cosiddetta rappresentanza unica del popolo tedesco da parte della Repubblica Federale Tedesca, era da considerarsi un atto ostile e avrebbe portato all'immediata interruzione delle relazioni diplomatiche. Fin dall'inizio le relazioni con l'Unione Sovietica rappresentarono un'eccezione. La controparte nella DDR della dottrina Hallstein era la dottrina Ulbricht. La conseguenza fu l'impossibilità di avere relazioni diplomatiche con entrambi i paesi. La prima applicazione della dottrina fu con la Jugoslavia nel 1957, in seguito fu applicata con Cuba nel 1963. In entrambi i casi la Repubblica Federale Tedesca interruppe le relazioni diplomatiche al riconoscimento da parte dei due paesi della DDR. Nella prima metà degli anni '60 e con il nuovo corso cominiciato da Ludwig Erhard e Kurt Georg Kiesinger la dottrina fu applicata con meno coerenza, fu poi sospesa nella fase di normalizzazione dei rapporti cominciata con la c.d. Ostpolitik intrapresa dalla coalizione guidata da Willy Brandt.
- ハルシュタイン原則（ハルシュタインげんそく）は、東方外交が始まる前の、西ドイツにおける主要な外交方針である。ハルシュタイン・ドクトリンともいい、1955年9月22日に、西ドイツのアデナウアー首相により表明された。名称は、当時の西ドイツの政治家であるヴァルター・ハルシュタイン（欧州経済共同体（EEC）初代委員長もつとめた）の名前に因む。
- De Hallsteindoctrine was een sinds 1955 door de Bondsrepubliek Duitsland toegepaste politieke doctrine die inhield dat er geen diplomatieke betrekkingen werden onderhouden met landen die de Duitse Democratische Republiek (DDR) erkenden of daartoe overgingen. In 1970-1972 werd de doctrine opgegeven, toen de Bondsrepubliek zelf diplomatieke betrekkingen met de DDR, Polen en andere landen opnaam. De doctrine is genoemd naar de CDU-politicus Walter Hallstein die van 1951 tot 1958 staatssecretaris van Buitenlandse Zaken was. Geestelijk vader van deze politieke leer was echter de diplomaat-ambtenaar Wilhelm Grewe.
- Hallsteindoktrinen var en nøkkeldoktrine i Vest-Tysklands utenrikspolitikk fra 1955. Den har sitt navn etter den konservative politikeren Walter Hallstein, daværende statssekretær i Auswärtiges Amt og senere mest kjent som Europakommisjonens første formann. Doktrinen gikk ut på at regjeringen i Forbundsrepublikken Tyskland var den eneste lovlige tyske regjeringen, og hadde som mål å hindre internasjonal anerkjennelse av DDR, eller «SBZ» som det het i vesttysk språkbruk. Doktrinen slo fast at opprettelse av noen form for forbindelser med DDR var en uvennlig handling mot Forbundsrepublikken Tyskland. Vest-Tysklands alliansepartnere i NATO, herunder Norge, fulgte dermed den vesttyske linjen i dette spørsmålet. Sanksjonspolitikken førte til at Vest-Tyskland brøt diplomatiske forbindelser med Jugoslavia (1957) og Cuba (1963), og stoppet utviklingshjelpen til Sri Lanka som reaksjon på anerkjennelse av DDR. I andre tilfeller protesterte den vesttyske regjeringen mot noen form for kontakt med eller anerkjennelse av DDR. Dette innebar også overvåkning av hvorvidt andre stater tillot bruk av DDRs flagg (i Vest-Tyskland kalt «Spalterflagge») og andre statssymboler, som var forbudt i Vest-Tyskland. Utenriksdepartementet brukte betydelige ressurser på denne overvåkningen. F. eks. protesterte vesttyske myndigheter, med trussel om brudd i diplomatisk kontakt, utviklingshjelp eller annet samarbeid, hvis skip seilte med DDR-flagg i stater som Vest-Tyskland hadde diplomatisk kontakt med. Sosialdemokratene under Willy Brandt gikk i praksis bort fra sanksjonspolitikken rundt 1970, selv om Hallstein-doktrinen som sådan ikke ble opphevet. Konstitusjonelt har Forbundsrepublikken Tyskland fortsatt å betrakte seg som den eneste legitime tyske statsmakt. Ved den tyske gjenforeningen ble i realiteten flere av prinsippene Hallsteindoktrinen bygget på lagt til grunn. Forbundsrepublikken Tyskland anerkjente aldri noe eget DDR-statsborgerskap og behandlet personer fra DDR som egne statsborgere. Flyktninger ble aldri utlevert. Enhver person fra DDR som klarte å komme seg over til vesten kunne få vesttysk pass, dette gjaldt også besøkende fra DDR som reiste med tillatelse fra regimet der.
- Doktryna Hallsteina - doktryna, wg której RFN miało prawo do reprezentowania obu państw niemieckich za granicą, nigdy nie uznana przez NRD. Elementem tej doktryny było też nieutrzymywanie stosunków dyplomatycznych z państwami utrzymującymi stosunki dyplomatyczne z NRD, z wyjątkiem ZSRR. RFN zrezygnowało z niej po podpisaniu umów z krajami bloku wschodniego w 1970 i 1971 za Willego Brandta. Swoją nazwę wzięła od nazwiska niemieckiego polityka, Waltera Hallsteina. W NRD podobną doktryną była doktryna Ulbrichta. Doktryna Hallsteina została po raz pierwszy sformułowana po podróży Konrada Adenauera do Moskwy we wrześniu 1955 r. , której zadaniem było nawiązanie stosunków dyplomatycznych ze Związkiem Radzieckim. W grudniu tego samego roku została podana do publicznej wiadomości na konferencji w Bonn. Sam Hallstein nie był głównym pomysłodawcą, jej powstanie przypisuje się raczej Wilhelmowi Grewe, kierownikowi politycznej komórki w ministerstwie spr. zagranicznych. Wzorem dla owej doktryny było zarówno wstrzymanie się Stanów Zjednoczonych od kontaktów dyplomatycznych z Chinami i ZSRR w pierwszych latach po wprowadzeniu w tych państwach komunizmu, jak także postępowanie rządów w przypadku Korei czy Wietnamu. Doktryna była bardzo kontrowersyjna gdyż obwiano się, iż państwa, które już podjęły dyplomatyczne stosunki z NRD, zrezygnują z utrzymywania kontaktu z RFN, co mogłoby doprowadzić do politycznej izolacji tego państwa. Także w 1956 roku, podczas dyskusji dotyczącej ostrożnego ocieplenia kontaktów z Polską, skrytykowano doktrynę. Nawet gdy zimą 1957 roku NRD otworzyło w Kairze swoje biuro, które miało dbać o stosunki tego kraju ze światem arabskim, RFN nie wprowadziło w życie doktryny. Zasadniczo doktryna została zastosowana jedynie dwa razy; za pierwszym razem w przypadku wprawdzie niezaangażowanej, ale komunistycznej Jugosławii w 1957 r. Rząd RFN zerwał kontakty dyplomatyczne z Jugosławią przeciwko czemu protestowało CDU. Po raz drugi zastosowano doktrynę w przypadku socjalistycznej Kuby i jej przywódcy Fidela Castro, po tym jak państwo to oficjalnie uznało NRD. W 1965 roku RFN uznało Izrael – co było spowodowane wizytą Waltera Ulbrichta w Egipcie. W tym czasie wiele państw arabskich zrywało stosunki dyplomatyczne z RFN, ale też nie podejmowały, jak się obawiano, kontaktów z NRD. Na początku NRD wysyłało na południe delegacje handlowe. Jednakże do większej fali uznania przez inne kraje tego państwa doszło dopiero w 1969 roku, kiedy to Berlin Wschodni opowiedział się przeciwko stronie izraelskiej podczas konfliktu na bliskim wschodzie. W tym momencie oba państwa niemieckie zaczęły ze sobą konkurować, każde z nich usiłowało nawiązać jak najwięcej kontaktów dyplomatycznych z różnymi krajami, jednocześnie odsuwając na bok konkurenta. Postępowanie to było związane zazwyczaj z pewnymi gospodarczymi i politycznymi ustępstwami. Celem były przede wszystkim kraje trzeciego świata, które w owym czasie z kolonii przekształcały się w samodzielne państwa, wyzwalając się spod władzy mocarstw. Jednakże działanie doktryny było czasem zaskakujący, gdyż podczas zawodów sportowych, dyplomaci RFN próbowali uniemożliwić wciągnięcie flagi NRD i odśpiewanie hymnu tego państwa. Po 1969 roku po dojściu Willego Brandta do władzy doktryna straciła moc, gdyż w ramach nowej polityki wschodniej, RFN nawiązało kontakt z NRD. Po odprężeniu stosunków niemiecko-niemieckich oraz po przystąpieniu obu krajów do ONZ, podejście do pewnych spraw było jednoznaczne. RFN było pełnoprawnym przedstawicielem całego narodu niemieckiego, gdyż przyjęło całą spuściznę rzeszy niemieckiej i miało wyłączność, jako państwo demokratyczne, na reprezentowanie narodu za granicą. Dziś podobną politykę uprawiają Chiny w stosunku do Tajwanu, którego traktuje jak zbuntowaną prowincję. Większość państw obawia się zerwania przez Chiny stosunków dyplomatycznych, dlatego też Tajwan jest uznany jedynie przez kilka państw na świecie, mimo iż posiada wszystkie inne cechy niepodległego państwa. Źródło Tłumaczenie artykułu niemieckiego - tekst oryginalny -
- A Doutrina Hallstein, assim nomeada em relação a Walter Hallstein, era a doutrina que regia a política exterior da República Federal Alemã, também denominada Alemanha Ocidental, entre 1955 e 1969. De acordo com esta doutrina, a RFA tinha o direito exclusivo de representar internacionalmente a nação alemã, e exceptuando a União Soviética, a RFA não estabelecia nem mantinha relações diplomáticas com nenhum estado que reconhecesse a soberania da República Democrática Alemã, a Alemanha Oriental. Tal doutrina é directamente comparável com a política de Uma só China da República Popular da China no que diz respeito a Taiwan. O primeiro país a que se aplicou esta medida foi a Jugoslávia em 1957. A Alemanha Oriental tentou evitar estas medidas estabelecendo relações diplomáticas com países da órbita soviética e com os estados recentemente descolonizados do Terceiro Mundo, especialmente as novas nações africanas. A doutrina nunca foi muito popular, nem sequer entre os aliados ocidentais da RFA, sendo finalmente abandonada com a adopção da Ostpolitik pelo Chanceler Willy Brandt, que finalmente levou ao mútuo reconhecimento entre as duas Alemanhas.
- Доктрина Хальштейна (нем. Hallstein-doktrine) — внешнеполитическая доктрина, проводимая правительством ФРГ с 1955 по 1970 год и направленная на изоляцию ГДР на международной арене. Доктрина Хальштейна была принята по предложению государственного секретаря министерства иностранных дел ФРГ Вальтера Хальштейна на совещании послов Западной Германии 8-9 декабря 1955 года, состоявшемся в Бонне. Суть этой доктрины заключалась в том, что отныне ФРГ поддерживала и устанавливала дипломатические отношения только в теми странами, которые не имели дипотношений с ГДР. Установление дипломатических отношений с Восточной Германией отныне рассматривалось Бонном как недружественный шаг и вело к разрыву отношений с этой страной. Единственным исключением, допускавшимся доктриной Хальштейна, был СССР — в связи с важностью поддержания отношений для ФРГ с великой державой. Доктрина Хальштейна не раз подвергалась критике внутри политического руководства Западной Германии, в частности в конце 1950-х годов, когда намечался определённый положительный сдвиг в отношениях ФРГ с народными Польшей и Венгрией. Конкретно же эта политика нашла применение дважды: ФРГ разорвала дипломатические отношения с Югославией в октябре 1957 года после установления последней дипотношений с ГДР, и в январе 1963 года пошла на аналогичный шаг в отношении Кубы. В 1967 году Западная Германия вынуждена была сузить действие доктрины Хальштейна, исключив из её действия социалистические страны, установив дипотношения с Румынией и восстановив отношения с Югославией. После арабо-израильской войны 1967 года, когда правительство ГДР заняло бескомпромиссную антиизраильскую позицию, на Ближнем Востоке поднялась волна признания Восточной Германии (пример подал Ирак, установивший дипотношения с ГДР в 1968 году). В этих условиях министерство иностранных дел ФРГ в феврале 1970 года объявило о прекращении действия доктрины Хальштейна. В 1972 году было подписано соглашение об урегулировании отношений между ФРГ и ГДР. В сентябре 1973 года оба государства были приняты в ООН. К апрелю 1974 года ГДР была признана более чем 100 государствами.
- Hallsteindoktrinen var en doktrin i Västtysklands utrikespolitik under 1950- och 1960-talen. Den har fått sin namn efter Walter Hallstein som under 1950-talet var statssekreterare på det västtyska utrikesdepartementet. Doktrinen var under en period mycket viktig inom den västtyska utrikespolitiken. Den gick i korthet ut på att Västtyskland skulle bryta alla sina diplomatiska kontakter med länder som knöt diplomatiska kontakter med Östtyskland. Den användes bland annat mot Jugoslavien och Kuba. Det enda undantaget gjorde man mot Sovjetunionen. Under 1960-talet förlorade doktrinen allt mer i betydelse då man såg större värde i att uppehålla diplomatiska kontakter med ett land även om det hade erkänt ”det andra Tyskland”. Doktrinen skrotades slutligen fullt ut när den västtyske förbundskanslern Willy Brandt började driva sin Ostpolitik. Doktrinen var helt enkelt ett hinder i den politik som hade som mål att bland annat normalisera förhållandena med Östtyskland.
- “哈尔斯坦主义”是联邦德国首任总理康拉德·阿登纳的所推行的，由其外长哈尔斯坦提出的针对民主德国及东方阵营的外交政策。但由于主义压缩了联邦德国自己的外交活动空间，使其被孤立起来，后来被勃兰特政府上台后推行新东方政策 (Ostpolitik) 所取代。
|
| rdfs:comment
|
- The Hallstein Doctrine, named after Walter Hallstein, was a key doctrine in the foreign policy of the Federal Republic of Germany (West Germany) after 1955. It said that the Federal Republic would not establish or maintain diplomatic relations with any state that recognized German Democratic Republic (GDR, East Germany). The doctrine was abolished around 1970 when it became difficult to maintain and the Federal government changed its politics towards GDR.
- Die Hallstein-Doktrin war eine außenpolitische Doktrin der Bundesrepublik Deutschland von 1955 bis 1969. Sie besagte, dass die Bundesrepublik die diplomatischer Beziehungen mit einem Land abbricht, das diplomatische Beziehungen mit der Deutschen Demokratischen Republik eingeht. Das Ziel war, die DDR außenpolitisch zu isolieren.
- La Doctrina Hallstein, en honor de Walter Hallstein, fou la doctrina que regí en la política exterior de la República Federal d'Alemanya (Alemanya de l'Oest) entre 1955 i 1969. D'acord amb aquesta doctrina, la RFA tenia el dret exclusiu de representar internacionalment la nació alemanya i exceptuant la Unió Soviètica, la RFA no establia ni mantenia relacions diplomàtiques amb cap estat que reconegués la sobirania de la RDA.
- La Doctrina Hallstein, en honor de Walter Hallstein, fue la doctrina sobre la que se asentó la política exterior de la República Federal de Alemania entre 1955 y 1969. Es comparable a la doctrina Una sola China de la República Popular China.
- Hallsteinin oppi oli Walter Hallsteinin mukaan nimetty Saksan liittotasavallan (Länsi-Saksan) pääasiallinen ulkopoliittinen suuntaus vuosina 1955−1969. Sitä tuki kristillisdemokraattinen puolue (CDU).
- La doctrine Hallstein désigne la décision de politique extérieure prise en 1955 selon laquelle la République fédérale d'Allemagne prononcerait la rupture de ses relations diplomatiques avec tout État qui reconnaîtrait la République démocratique allemande.
- La dottrina Hallstein fu una dottrina che influenzò la politica estera tedesca fino agli anni '60 e prese il nome dal giurista Walter Hallstein, che fu sottosegretario del ministero degli esteri tedesco dal 1951 al 1958.
- ハルシュタイン原則（ハルシュタインげんそく）は、東方外交が始まる前の、西ドイツにおける主要な外交方針である。ハルシュタイン・ドクトリンともいい、1955年9月22日に、西ドイツのアデナウアー首相により表明された。名称は、当時の西ドイツの政治家であるヴァルター・ハルシュタイン（欧州経済共同体（EEC）初代委員長もつとめた）の名前に因む。
- De Hallsteindoctrine was een sinds 1955 door de Bondsrepubliek Duitsland toegepaste politieke doctrine die inhield dat er geen diplomatieke betrekkingen werden onderhouden met landen die de Duitse Democratische Republiek (DDR) erkenden of daartoe overgingen. In 1970-1972 werd de doctrine opgegeven, toen de Bondsrepubliek zelf diplomatieke betrekkingen met de DDR, Polen en andere landen opnaam.
- Hallsteindoktrinen var en nøkkeldoktrine i Vest-Tysklands utenrikspolitikk fra 1955. Den har sitt navn etter den konservative politikeren Walter Hallstein, daværende statssekretær i Auswärtiges Amt og senere mest kjent som Europakommisjonens første formann. Doktrinen gikk ut på at regjeringen i Forbundsrepublikken Tyskland var den eneste lovlige tyske regjeringen, og hadde som mål å hindre internasjonal anerkjennelse av DDR, eller «SBZ» som det het i vesttysk språkbruk.
- Doktryna Hallsteina - doktryna, wg której RFN miało prawo do reprezentowania obu państw niemieckich za granicą, nigdy nie uznana przez NRD. Elementem tej doktryny było też nieutrzymywanie stosunków dyplomatycznych z państwami utrzymującymi stosunki dyplomatyczne z NRD, z wyjątkiem ZSRR. RFN zrezygnowało z niej po podpisaniu umów z krajami bloku wschodniego w 1970 i 1971 za Willego Brandta. Swoją nazwę wzięła od nazwiska niemieckiego polityka, Waltera Hallsteina.
- A Doutrina Hallstein, assim nomeada em relação a Walter Hallstein, era a doutrina que regia a política exterior da República Federal Alemã, também denominada Alemanha Ocidental, entre 1955 e 1969.
- Доктрина Хальштейна (нем. Hallstein-doktrine) — внешнеполитическая доктрина, проводимая правительством ФРГ с 1955 по 1970 год и направленная на изоляцию ГДР на международной арене.
- Hallsteindoktrinen var en doktrin i Västtysklands utrikespolitik under 1950- och 1960-talen. Den har fått sin namn efter Walter Hallstein som under 1950-talet var statssekreterare på det västtyska utrikesdepartementet. Doktrinen var under en period mycket viktig inom den västtyska utrikespolitiken. Den gick i korthet ut på att Västtyskland skulle bryta alla sina diplomatiska kontakter med länder som knöt diplomatiska kontakter med Östtyskland.
- “哈尔斯坦主义”是联邦德国首任总理康拉德·阿登纳的所推行的，由其外长哈尔斯坦提出的针对民主德国及东方阵营的外交政策。但由于主义压缩了联邦德国自己的外交活动空间，使其被孤立起来，后来被勃兰特政府上台后推行新东方政策 (Ostpolitik) 所取代。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
