| dbpprop:abstract
|
- Hagiography is the study of saints. A hagiography, from Greek (h)ağios (ἅγιος, "holy" or "saint") and graphē (γραφή, "writing"), refers literally to writings on the subject of such holy people, and specifically the biographies of ecclesiastical and secular leaders. The term hagiology, the study of hagiography, is also current in English, though less common. (This in fact follows original Greek practice, where ἁγιογραφία refers to visual images of the saints, while their written lives or the study thereof are known as ἁγιολογία. ) Christian hagiographies focus on the lives, and notably the miracles of men and women canonized by the Roman Catholic church, the Anglican Communion, the Eastern Orthodox Church and the Oriental Orthodox Church . Other religions such as Buddhism and Islam also create and maintain hagiographical texts concerning saints and other individuals believed to be imbued with the sacred. The term "hagiographic" has also been used as a pejorative reference to the works of biographers and historians perceived to be uncritical or "reverential" to their subject.
- Die Hagiographie (aus altgriech. ἅγιον „heilig“ und γράφειν „schreiben“), auch Hagiografie, umfasst sowohl die Darstellung des Lebens von Heiligen, als auch die wissenschaftliche Erforschung solcher Darstellungen. Ein neuerer Vorschlag geht dahin, nur ersteres als Hagiographie, letzteres hingegen als Hagiologie zu bezeichnen. Als Hagiologion bzw. Hagiologium wird dementsprechend ein Buch mit Lebensbeschreibungen von Heiligen bezeichnet. Im übertragenen Sinne bezeichnet der Begriff Hagiographie oder die adjektivische Verwendung hagiographisch eine unkritische und euphemistische Biographie, die den Beschriebenen als „Heiligen“ im Sinne eines vorbildhaften Menschen ohne Makel darstellt.
- L'hagiografia o hagiologia és la disciplina que estudia els sants, els seus atributs i representacions, sigui des d'un punt de vista teològic o no. Pot ocupar-se també de personalitats considerades exemplars encara que no hagin estat oficialment canonitzades. L'hagiografia sol incloure descripcions de les vides dels sants, en un gènere literari conreat sobretot a l'edat mitjana, on es narraven les gestes i miracles dels sants per donar exemple moral als creients, en una línia similar als herois clàssics. També estudia el culte als sants i la seva influència en les arts, els santuaris i relíquies associades i la relació conceptual entre les ànimes dels sants i la doctrina catòlica. Altres confessions poden tenir narracions similars però no formen part de la disciplina perquè l'única religió que oficialment té sants és el catolicisme.
- Hagiografie je literární termín odvozený z řeckého hagios svatý a graphein psát. Paralelně se používá pojem legendistika.
- La hagiografía es la biografía de un santo. El autor de la hagiografía es el hagiógrafo. Aunque el término se utilizaba únicamente para este fin en la tradición cristiana desde sus orígenes en la Antigüedad tardía, e incluso se refería más propiamente al estudio colectivo de los santos (vidas de santos) en vez de el de uno en particular, actualmente se usa de forma extendida para referirse no sólo a las biografías de figuras equivalentes de religiones no cristianas, sino a las de personas que, para su biógrafo, reúnen méritos tan excepcionales y están a un nivel tan separado del resto que en la práctica les trata como a santos. El uso del término, en estos casos, suele ser peyorativo, por quien quiere criticar la falta de objetividad del autor. En el siglo IV, tras la conversión de Constantino, se compilaron muchos martirologios, narrando (muchas veces con gran realismo y truculencia, lo que contribuyó no poco a su éxito) las excepcionales circunstancias de los mártires durante las persecuciones. Las vidas de santos se leían como sermones y se catalogaban en calendarios anuales o menaion (de menaios, mes en griego), de los que se hacían versiones cortas, del santo de cada día, o synaxarion. Las hagiografías elegidas por un compilador para formar un libro de vidas de santos, se denominaban paterikon (del griego pater, padre). En Europa Occidental, la hagiografía más divulgada en la Baja Edad Media y el Renacimiento fue la Leyenda Áurea de Jacopo da Vorágine y, durante la Edad Moderna, las Acta Sanctorum comenzadas por el jesuita Jean Bolland.
- Hagiografia tarkoittaa pyhimysten elämistä kertovaa kirjallisuutta (pyhimyselämäkerta) tai kyseisen kirjallisuuden kirjoittamista. Hagiografisen kirjallisuuden tarkoitus oli kirjata kirkon tärkeiden jäsenten elämää mallina tuleville sukupolville, jolloin historialliset tosiasiat jäivät usein toisasiallisiksi kyseisten henkilöiden esimerkillisyyden esittelylle. Hagiografiat yhdistävätkin historiaa, inspiroivia tarinoita sekä legendoja. Hagiografian historia sai alkunsa 100-luvulla kirkon marttyyrien, askeettien ja munkkien marttyyritarinoina. Hagiografioiden kulta-aika oli keskiajalla, jolloin lähes kaikista kirkon pyhistä henkilöistä tuotettiin ylistäviä elämäkertoja. Hagiografiat sisälsivät kuitenkin myös historiallisia tapahtumia ja keskiajalla hagiografit olivat tärkeässä asemassa historian tutkijoina. Nykyisinkin hagiografiat ovat arvokas historiallisen tiedon lähde ja kuvastavat eri aikakausien elämänkatsomuksia ja esteettisiä käsitteitä. Termiä hagiografia on alettu käyttää myös halventavana terminä tavallisia elämäkertoja kohtaan, jos kritisoija kokee kirjoitusten olevan liian epäkriittisiä tai tarpeettoman ylistäviä, nostaen kohteensa pyhimysten tasolle.
- L'hagiographie (du grec ancien ἅγιος hagios, « saint », et γράφω graphô, « écrire ») est l'écriture de la vie et/ou de l'œuvre des saints. Pour un texte particulier, on ne parle que rarement d'« une hagiographie » (sauf dans le sens figuré), mais plutôt d'un texte hagiographique ou tout simplement d'une vie de saint. Le texte hagiographique étant destiné à être lu, soit lors de l'office des moines soit en public dans le cadre de la prédication, on lui donne souvent le nom de légende (du latin legenda, « ce qui doit être lu »). Un texte hagiographique recouvre plusieurs genres littéraires ou artistiques parmi lesquels on compte en premier lieu la vita, c'est-à-dire le récit biographique de la vie du saint. Une fresque à épisode est également une hagiographie, de même qu'une simple notice résumant la vie du bienheureux. Par rapport à une biographie, l'hagiographie est un genre littéraire qui veut mettre en avant le caractère de sainteté du personnage dont on raconte la vie. L'écrivain, l'hagiographe n'a pas d'abord une démarche d'historien, surtout lorsque le genre hagiographique s'est déployé. Aussi les hagiographies anciennes sont parsemées de passages merveilleux à l'historicité douteuse. De plus, des typologies de saints existaient au Moyen Âge, ce qui a conduit les hagiographes à se conformer à ces modèles et à faire de nombreux emprunts à des récits antérieurs.
- A hagiográfia vagy hagiológia (a görög "hagiosz" és "grafé" illetve "logosz" összetételből) a szentek és a szentség hírében elhunytak életének kutatásával, bemutatásával és értékelésével, illetve haláluk utáni hatásukkal és tiszteletükkel foglalkozó tudomány. A szentéletrajzokon kívül további részterületei az ereklyék, a patrocíniumok, az ünnepek és az ikonográfia vizsgálata. A hagiográfia célja a szentek életében a természetes és természetfölötti világ találkozásának hiteles és tudományos bemutatása. A szentek iránti érdeklődést a szentté avatások sokasága mutatja és élesztette, és nagy középkori szentekkel nem katolikus és ateista szerzők is komolyan foglalkoztak.
- Nell'attuale riflessione storiografica, per agiografia si intende, in senso lato, tutto il complesso delle testimonianze che costituiscono la memoria della vita di un santo e del culto a lui tributato: testi scritti, ma anche rappresentazioni iconografiche, epigrafi, monumenti e addirittura oggetti di vario genere comunque finalizzati alla perpetuazione del ricordo del personaggio in questione e alla promozione della venerazione nei suoi confronti. Più comunemente, il termine va ad indicare soprattutto la produzione letteraria (analizzata anche come componente importante della letteratura cristiana), all'interno della quale è possibile distinguere i testi narrativi (Passiones, vite, raccolte di miracoli, relazioni su traslazioni di reliquie), da quelli di carattere liturgico (martirologi e calendari) e dalla produzione poetica ed innologica. Il termine agiografia, inoltre, va ad indicare anche l'insieme degli studi critici di varia natura (da quelli più propriamente storici a quelli di natura filologica e letteraria) sviluppatisi in ambito cattolico a partire dall'età moderna, inizialmente nel tentativo di rispondere alle critiche nei confronti del culto dei santi scaturite dagli ambienti riformati non solo sul piano della riflessione teologica, ma anche su quello dell'analisi storico-erudita. In senso lato, il termine indica un testo che tende a creare un'aura di mito intorno ad un personaggio oppure avvenimento.
- Hagiografie is de beschrijving van het leven van een (christelijke) heilige. Het woord is ontstaan uit een samentrekking van de Griekse woorden hagios, heilig, en grafein, schrijven. Het woord verwijst zowel op de tak van de literatuurwetenschap en geschiedschrijving die zich hiermee bezig houden, als het eigenlijke literaire werk. Meerdere aspecten spelen bij hagiografie een rol: de historische of biografische beschrijving die de hagiograaf wil geven; de uitdrukking van zijn bewondering voor de heilige; het overbrengen van een stichtend verhaal via een vorm van legende of mirakelverhaal. Geschiedkundige realiteit en fictie lopen in een heiligenverhaal dikwijls door elkaar. Men mag een hagiografie dan ook niet a priori als een objectieve historische bron beschouwen. De hagiografie was vooral populair tijdens de Middeleeuwen, in het bijzonder in het Byzantijnse Keizerrijk. Hagiografische werken kunnen in vele versies voorkomen: een vita (meervoud vitae) is de eigenlijke biografie van de heilige; een passio of martyrion verhaalt over de marteling van een heilige; miracula vertellen over de wonderen en andere miraculeuze gebeurtenissen tijdens het leven of tijdens de verering van de heilige, meestal als aanvulling op een reeds bestaande vita; een translatio: een verhaal geschreven ter gelegenheid van de overbrenging van een reliek naar een ander vereringsoord of een nieuw schrijn; een elevatio: een verhaal over de heiligverklaring van de reliek van een heilige. Tot de vroegste heiligenlevens behoren de zogeheten Acta martyrum. Een belangrijk officieel overzicht van heiligen was het Martyrologium Romanum, dat ten onrecht op naam van de kerkvader Hiëronymus werd gezet. Het eerste en invloedrijkste voorbeeld van een heiligenleven is de Vita Antonii uit de vierde eeuw door Athanasius van Alexandrië over Antonius van Egypte. Paus Gregorius de Grote gaf een grote impuls aan het genre heiligenlevens door zijn verhalen over Italiaanse monniken in zijn Dialogi. Met name het gedeelte over Benedictus van Nursia werd een klassiek voorbeeld van een heiligenleven. Onder andere auteurs als Usuardus, Beda, Hrabanus Maurus en Notker van Sankt Gallen hebben dit martyrologium aangevuld. In de dertiende eeuw verscheen de beroemdste verzamelingen van heiligenlevens en legenden over heiligen, de Legenda Aurea van de dominicaan Jacobus de Voragine. Als bronnen gebruikte hij verschillende eerdere verzamelingen heiligenlevens. Van vele heiligen bestaan er meerdere vitae. Vaak was de heiligverklaring aanleiding voor het schrijven van een nieuwe versie van een heiligenleven. In de zestiende eeuw begon het meer wetenschappelijke onderzoek naar heiligenlevens. De Bollandisten, een genootschap van jezuïeten, hebben sinds de 17e eeuw zeer veel tekstkritisch onderzoek naar heiligenlevens verricht en gepubliceerd in de monumentale reeks van de Acta Sanctorum en in andere publicaties, zoals hun tijdschrift Analecta Bollandiana. Het woord hagiografie wordt ook wel gebruikt voor een uitermate bewonderende biografie van een (niet heilige of niet religieuze) persoon.
- Hagiografi (fra gresk hagios og grafein, «å skrive om hellige») betegner studiet av helgener, med fokus på enkeltpersoner. Studiet av helgener som fenomen, uten fokus på de enkelte helgener, kalles hagiologi. Hagiografi betegner også skriftene som resulterer fra studiet, som har utviklet seg som en egen litterær sjanger. I kirkens første århundrer utviklet hagiografien seg til å bli en viktig sjanger. Den kombinerer historisk informasjon, som er interessant for akademikere, med historier og legender som er inspirerende og dermed interessante for et mye bredere publikum. De første skriftene var martyrier, som beskrev en martyrs død. Senere, og særlig etter at de store forfølgelsene ebbet ut, begynte man å fokusere på helgenens liv mer enn hans eller hennes død, og dette kunne bli beskrevet i et vita («liv»). I middelalderen var hagiografi et viktig særstudium innen både historie og religion. I moderne tid er det fremste hagiografiske miljøet Bollandistene, som gir ut Acta Sanctorum, en meget omfattende, kildekritisk katalog over helgener og deres liv.
- Żywoty świętych, hagiografia (hagios = święty, graphein = pisać) - dział piśmiennictwa religijnego zapoczątkowany w starożytności (za czasów pierwszych chrześcijan, prawdopodobnie w Rzymie), który obejmuje żywoty świętych, legendy z nimi związane oraz opisy cudów. Hagiografia składa się z trzech części: opisu życia świętego (vitae) męczeństwa (passio) cudów (miracula) Często opis postaci świętego poprzedzony jest inwokacją do Mesjasza z prośbą o natchnienie, łaskę i oczyszczenie z grzechów. W tym początkowym fragmencie dzieła autor potwierdza swoją wiarygodność oraz zachęca czytelników do lektury swojego utworu. Dla tego gatunku charakterystyczne jest też słownictwo wartościujące, pokazujące w jak najlepszym świetle głównego bohatera – nie ma tu mowy o obiektywizmie. Celem hagiografii jest nakłonienie człowieka, do wzorowania się świętym. Jedną z najsławniejszych hagiografii jest Legenda o św. Aleksym. W przenośni, hagiografia czy dzieło hagiograficzne to także biografia lub książka, która idealizuje opisywane wydarzenia lub postacie.
- Hagiografia é um tipo de biografia, dentro do hagiológio, que consiste na descrição da vida de algum santo, beato e servos de Deus proclamados por algumas igrejas cristãs, sobretudo pela Igreja Católica, pela sua vida e pela prática de virtudes heróicas. A Igreja Católica considera a Hagiografia como um ramo da História da Igreja. Outras religiões, como o Budismo e o Islamismo mantém estudos equivalentes, acerca de homens e mulheres cujas biografias interessam ao culto ou à crença.
- Агиогра́фия (от греч. άγιος «святой» и γράφω «пишу») — научная дисциплина, занимающаяся изучением житий святых, богословскими и историко-церковными аспектами святости. Жития святых могут изучаться с историко-богословской, исторической, социально-культурной и литературной точек зрения. С историко-богословской точки зрения жития святых изучаются как источник для реконструкции богословских воззрений эпохи создания жития, его автора и редакторов, их представлений о святости, спасении, обожении и т. д. В историческом плане жития при соответствующей историко-филологической критике выступают как источник по истории церкви, равно как и по гражданской истории. В социально-культурном аспекте жития дают возможность реконструировать характер духовности, социальные параметры религиозной жизни, религиозно-культурные представления общества. Жития, наконец, составляют едва ли не самую обширную часть христианской литературы, со своими закономерностями развития, эволюцией структурных и содержательных параметров и т. д. , и в этом плане являются предметом литературно-филологического рассмотрения.
- Hagiografi är den litterära genre som omfattar skildringar av helgonens liv och deras kult. Beteckningen hagiografi eller "hagiografisk" brukar även i överförd mening användas om hyllande beskrivningar av andra historiska personer.
- Агіогра́фія (грец. άγιος «святий» і γράφω «пишу») (житійна література) — жанр християнської літератури, в якому описується життя святих та аскетів, а також наукова дисципліна, що вивчає історію написання житій. Житія святих можуть вивчатися з історико-богословської, історичної, соціально-культурної і літературної точок зору. З історико-богословського погляду житія святих вивчаються як джерело для реконструкції богословських поглядів епохи створення житія, його автора і редакторів, їхніх представлень про святість, порятунок і т. д. В історичному плані житія при відповідній історико-філологічній критиці виступають як джерело з історії церкви. У соціально-культурному аспекті житія дають можливість реконструювати характер духовності, соціальні параметри релігійного життя (зокрема, й народну релігійність), релігійно-культурні представлення суспільства. Житія, нарешті, складають чи не найбільшу частину християнської літератури, зі своїми закономірностями розвитку, еволюцією структурних і змістовних параметрів і т. д. , і в цьому плані є предметом літературно-філологічного розгляду.
|
| rdfs:comment
|
- Hagiography is the study of saints. A hagiography, from Greek (h)ağios (ἅγιος, "holy" or "saint") and graphē (γραφή, "writing"), refers literally to writings on the subject of such holy people, and specifically the biographies of ecclesiastical and secular leaders. The term hagiology, the study of hagiography, is also current in English, though less common.
- Die Hagiographie (aus altgriech. ἅγιον „heilig“ und γράφειν „schreiben“), auch Hagiografie, umfasst sowohl die Darstellung des Lebens von Heiligen, als auch die wissenschaftliche Erforschung solcher Darstellungen. Ein neuerer Vorschlag geht dahin, nur ersteres als Hagiographie, letzteres hingegen als Hagiologie zu bezeichnen. Als Hagiologion bzw. Hagiologium wird dementsprechend ein Buch mit Lebensbeschreibungen von Heiligen bezeichnet.
- L'hagiografia o hagiologia és la disciplina que estudia els sants, els seus atributs i representacions, sigui des d'un punt de vista teològic o no. Pot ocupar-se també de personalitats considerades exemplars encara que no hagin estat oficialment canonitzades.
- Hagiografie je literární termín odvozený z řeckého hagios svatý a graphein psát. Paralelně se používá pojem legendistika.
- La hagiografía es la biografía de un santo. El autor de la hagiografía es el hagiógrafo.
- Hagiografia tarkoittaa pyhimysten elämistä kertovaa kirjallisuutta (pyhimyselämäkerta) tai kyseisen kirjallisuuden kirjoittamista. Hagiografisen kirjallisuuden tarkoitus oli kirjata kirkon tärkeiden jäsenten elämää mallina tuleville sukupolville, jolloin historialliset tosiasiat jäivät usein toisasiallisiksi kyseisten henkilöiden esimerkillisyyden esittelylle. Hagiografiat yhdistävätkin historiaa, inspiroivia tarinoita sekä legendoja.
- L'hagiographie (du grec ancien ἅγιος hagios, « saint », et γράφω graphô, « écrire ») est l'écriture de la vie et/ou de l'œuvre des saints. Pour un texte particulier, on ne parle que rarement d'« une hagiographie » (sauf dans le sens figuré), mais plutôt d'un texte hagiographique ou tout simplement d'une vie de saint.
- A hagiográfia vagy hagiológia (a görög "hagiosz" és "grafé" illetve "logosz" összetételből) a szentek és a szentség hírében elhunytak életének kutatásával, bemutatásával és értékelésével, illetve haláluk utáni hatásukkal és tiszteletükkel foglalkozó tudomány. A szentéletrajzokon kívül további részterületei az ereklyék, a patrocíniumok, az ünnepek és az ikonográfia vizsgálata.
- Nell'attuale riflessione storiografica, per agiografia si intende, in senso lato, tutto il complesso delle testimonianze che costituiscono la memoria della vita di un santo e del culto a lui tributato: testi scritti, ma anche rappresentazioni iconografiche, epigrafi, monumenti e addirittura oggetti di vario genere comunque finalizzati alla perpetuazione del ricordo del personaggio in questione e alla promozione della venerazione nei suoi confronti.
- Hagiografie is de beschrijving van het leven van een (christelijke) heilige. Het woord is ontstaan uit een samentrekking van de Griekse woorden hagios, heilig, en grafein, schrijven. Het woord verwijst zowel op de tak van de literatuurwetenschap en geschiedschrijving die zich hiermee bezig houden, als het eigenlijke literaire werk.
- Hagiografi (fra gresk hagios og grafein, «å skrive om hellige») betegner studiet av helgener, med fokus på enkeltpersoner. Studiet av helgener som fenomen, uten fokus på de enkelte helgener, kalles hagiologi. Hagiografi betegner også skriftene som resulterer fra studiet, som har utviklet seg som en egen litterær sjanger. I kirkens første århundrer utviklet hagiografien seg til å bli en viktig sjanger.
- Żywoty świętych, hagiografia (hagios = święty, graphein = pisać) - dział piśmiennictwa religijnego zapoczątkowany w starożytności (za czasów pierwszych chrześcijan, prawdopodobnie w Rzymie), który obejmuje żywoty świętych, legendy z nimi związane oraz opisy cudów.
- Hagiografia é um tipo de biografia, dentro do hagiológio, que consiste na descrição da vida de algum santo, beato e servos de Deus proclamados por algumas igrejas cristãs, sobretudo pela Igreja Católica, pela sua vida e pela prática de virtudes heróicas. A Igreja Católica considera a Hagiografia como um ramo da História da Igreja. Outras religiões, como o Budismo e o Islamismo mantém estudos equivalentes, acerca de homens e mulheres cujas biografias interessam ao culto ou à crença.
- Агиогра́фия (от греч. άγιος «святой» и γράφω «пишу») — научная дисциплина, занимающаяся изучением житий святых, богословскими и историко-церковными аспектами святости.
- Hagiografi är den litterära genre som omfattar skildringar av helgonens liv och deras kult. Beteckningen hagiografi eller "hagiografisk" brukar även i överförd mening användas om hyllande beskrivningar av andra historiska personer.
- Агіогра́фія (грец. άγιος «святий» і γράφω «пишу») (житійна література) — жанр християнської літератури, в якому описується життя святих та аскетів, а також наукова дисципліна, що вивчає історію написання житій.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
