The Hafsids were a dynasty ruling Ifriqiya from 1229 to 1574.

PropertyValue
dbpedia-owl:Country/governmentType
dbpedia-owl:PopulatedPlace/capital
dbpedia-owl:capital
dbpedia-owl:governmentType
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • The Hafsids were a dynasty ruling Ifriqiya from 1229 to 1574.
  • Hafsiden (arabisch ‏ بنو حفص ‎, DMG Banū Ḥafṣ) waren von 1229 bis 1574 eine Herrscherdynastie in Ifriqiya, dessen Kernbereich dem heutigen Tunesien entspricht. Sie zählen zu den am längsten regierenden Dynastien im Maghreb und übernahmen 1229 in dessen Osthälfte die Macht von den Almohaden (1147–1269). Im algerischen Westen herrschten etwa zeitgleich die Abdalwadiden (1235–1554). Bedeutende Hafsiden-Herrscher: Abu Zakariya Yahya I. (1229–1249) Muhammad I. al-Mustansir (1249–1277) Yahya II. al-Watiq (1277–1279) Abu Ishaq Ibrahim I. (1279–1283) Ibn Abi Umara (1283–1284) Abu Hafs Umar I. (1284–1295) Muhammad II. (1295–1318) Abu Bakr II. (1318–1346) Ishaq II. (1350–1369) Abu l-Abbas Ahmad II. (1370–1394) Abd al-Aziz II. (1394–1434) Muhammad III. (1434–1435) Uthman (1435–1488) Muhammad IV. 1493–1526 Ahmad III. (1543–1570) . Ab 1212 war die Macht der in Andalusien und dem Maghreb herrschenden Almohaden geschwächt, weil sie Kämpfe gegen die christlichen Königreiche Spaniens verloren und interne Thronrivalitäten hatten. In der sich ausweitenden Anarchie gewannen die arabischen Beduinen und andere Nomaden gegenüber den sesshaften Berbern an Bedeutung. Begründer der Hafsiden-Dynastie war der Gouverneur von Gabes, Abu Zakariyya Yahya I. (Herrscher von 1229–1249). Nach seinem Abfall von den Almohaden (1228 Unabhängigkeitserklärung gegenüber dem Kalifat Marrakesch) beruft er sich auf den Mahdi, da er das Reich fortsetzen und wieder einigen will. Abu Zakariyya (Zacharias) reformierte in Ifriqiya die Verwaltung und baute Tunis zu dessen wirtschaftlichem und kulturellem Zentrum aus. Er nimmt den Titel eines Emirs an und lässt sich im Freitagsgebet sogar als Kalifen huldigen. Unter ihm wurden viele Muslime aus Andalusien aufgenommen, die vor der Reconquista in Kastilien und Aragon auf der Flucht waren. 1231–1236 schloss Ifriqiya Wirtschaftsverträge mit Italiens Republiken Venedig, Pisa und Genua und orientierte dorthin seinen Handel, was einen Wirtschaftsaufschwung bewirkte. Militärisch waren die Hafsiden bald den europäischen Heeren ebenbürtig, die Wissenschaft erreichte jedoch nur in der Theologie ein hohes Niveau (durch die Mystik des Abu Madyan und fahrende Gelehrte wie Abd Allah al-Tijani). Zakariyyaas Nachfolger Muhammad I. al-Mustansir (1249–1277) nahm offiziell den Titel eines Kalifen an und förderte insbesondere die Bautätigkeit. Von den Palästen, Parks und hydraulischen Anlagen blieb allerdings nur wenig erhalten. Um 1295 wurde in Tunis eine dritte Madrasa errichtet. Im 14. Jahrhundert kam es zum zeitweiligen Niedergang des Reiches. Zwar gelang es den Hafsiden mehrmals, das Reich der Abdalwadiden von Tlemcen zu unterwerfen, doch wurde das ihre zwischen 1347 und 1357 zweimal von den Meriniden aus Marokko erobert. Diese konnten sich allerdings nicht gegen die Beduinen durchsetzen, so dass die Hafsiden ihr Reich zurückgewinnen konnten. Da aber gleichzeitig Pestepidemien zu einem erheblichen Bevölkerungsrückgang führten, wurde ihre Herrschaft weiter geschwächt. Unter den Hafsiden gewann seit dem 14. Jahrhundert die Piraterie gegen die christliche Seefahrt an Bedeutung und wurde als Art Rache wegen der spanischen Reconquista angesehen. Sie erlebte besonders unter Abd al-Aziz II. (1394–1434) einen großen Aufschwung. Die Gewinne wurden für umfangreiche Bautätigkeiten und die Förderung von Kunst und Kultur genutzt. Allerdings rief die Piraterie auch Gegenaktionen von Aragon und Venedig hervor, die mehrmals Küstenstädte in Tunesien angriffen. Unter Utman (1435–1488) erreichten die Hafsiden ihren letzten Höhepunkt, indem sie den Karawanenhandel durch die Sahara und mit Ägypten, sowie den Seehandel mit Venedig und Aragon förderten. Danach gewannen die Städte Ifriqiyas und die Beduinen weitgehende Unabhängigkeit, sodass die Hafsiden nur noch Tunis und Constantine kontrollierten. Im 16. Jahrhundert geriet die Dynastie zunehmend in den Machtkampf zwischen Spanien und den von den Osmanen unterstützten Korsaren. Letztere eroberten 1574 Tunis und stürzten die Hafsiden, die zeitweise die spanische Oberhoheit anerkannt hatten.
  • La dinastia hàfsida fou una dinastia d'emirs que va governar a Ifriquiya del 1228 al 1574. Els hàfsides van patir dominacions estrangeres, entre elles l'espanyola, i divisions dinàstiques, i finalment, després de la retirada espanyola, els otomans van dominar el país el 1574.
  • Hafsid oli Ifriqiyaa vuosina 1229–1574 hallinnut dynastia.
  • Les Hafsides sont une dynastie berbère masmouda qui commence par être l'alliée des Almohades. Devenant la dynastie régnante de l'Ifriqiya de 1230 à 1574, elle étend son pouvoir sur le nord-est de l'Algérie, la Tunisie et une petite partie du nord-ouest de la Libye.
  • La dinastia hafside governò l'Ifriqiya dal 1229 al 1574.
  • ハフス朝（الدولة الحفصية al-Dawla al-Hafsīya; الحفصيون al-Hafsīyūn 1229年 - 1574年）は、チュニスを中心にイフリーキヤ（現在のチュニジア）を支配したベルベル人のイスラム王朝。
  • De Hafsiden waren een middeleeuwse dynastie die van 1229 tot 1574 over Ifriqiya heerste, een gebied dat overeen kwam met het huidige Tunesië, oostelijk Algerije en westelijk Libië. De Hafsiden vestigden hun dynastie na de ondergang van de dynastie van de Almohaden. Aboe Zakariya, de Almohadische gouverneur van de Tunesische steden Gabès en Tunis, verklaarde zichzelf in 1229 onafhankelijk. Hij veroverde Constantine en Béjaïa in 1230, annexeerde Tripolitania (in westelijk Libië) in 1235, Algiers in 1238 en Tlemcen in 1242. Zo vestigde hij de Hafsiden als belangrijkste machtsfactor langs de noordwestkust van Afrika. Aboe Zakariya riep zichzelf uit tot emir, en zijn opvolger Mohammed I al-Moestansir (1249-1277) verklaarde zichzelf tot kalief, een titel die de Hafsidenheersers zouden blijven dragen. Tunis werd het economisch en cultureel centrum van dit machtige nieuwe rijk. Het rijk nam veel moslims op die door de christenen veroverde Andalusië ontvluchtten. In de periode 1231-1236 werden handelsovereenkomsten gesloten met de Italiaanse staten Venetië, Pisa en Genua. In 1270 werd Tunis aangevallen door kruisvaarders onder leiding van Lodewijk IX van Frankrijk tijdens de Achtste Kruistocht. De kruisvaarders braken bun beleg van Tunis af nadat ze met Mohammed I al-Moestansir waren overeengekomen dat de christenen handelsrechten met de stad zouden krijgen. Er mochten zich zelfs monniken en priesters vestigen. In de 14e eeuw beleefde het rijk van de Hafsiden een tijdelijke terugval. In deze periode werd het rijk een aantal keer getroffen door pestepidemieën. Ook werd de 14e eeuw gekenmerkt door een langdurige strijd met de Meriniden in Marokko over de controle over het rijk van de Abdalwiden in Tlemcen. Tussen 1347 en 1357 lukte het de Meriden twee keer om Tlemcen te veroveren, maar de Meriden waren niet in staat de bedoeïenen te verslaan en verloren het rijk weer aan de Hafsiden. In deze periode nam de piraterij tegen christelijke scheepvaart steeds grotere vormen aan – met steun van de Hafsiden, die de winsten van de piraterij gebruikten om hun steden uit te breiden en de kunst, literatuur en wetenschap te financieren. De piraterij veroorzaakte echter ook wraakacties van Aragón en Venetië, die meerdere keren Tunesische steden aanvielen. Er waren zelf plannen voor een nieuwe kruistocht tegen de Hafsiden. Het Hafsidenrijk bereikte haar hoogtepunt onder Oethman (1436-1488) als centrum van handel, zowel de karavaanroutes van en naar Egypte en de landen ten zuiden van de Sahara als de zeehandel met Venetië en Aragón. De bedoeïenen en steden buiten Tunesië werden echter steeds onafhankelijker, zodat de Hafsiden uiteindelijk alleen nog Tunis en Constantine in hun grip hadden. In de 16e eeuw raakten de Hafsiden steeds verder verzeild in de machtsstrijd tussen Spanje en de Barbarijse zeerovers, die gesteund werden door het Ottomaanse Rijk. In 1547 werd Tunis door de Ottomanen ingenomen. Dit betekende het einde van de Hafsidendynastie. Hun rijk werd een provincie van het Ottomaanse Rijk.
  • Hafsydzi - mahometańska dynastia berberyjska panująca na terenie obecnej Tunezji i krajów sąsiednich w latach 1228-1574, początkowo jako dziedziczni namiestnicy Almohadów. W 1236 Jahja I ogłosił niezależność i znacznie poszerzył granice państwa, głównie w kierunku zachodnim. Syn Jahji, Muhammad I al-Mustansir kontynuował dzieło ojca, ogłaszając się w 1253 kalifem (zwyczajowo jednak władcy hafsydzcy nazywani byli sułtanami). Powagi Muhammada w świecie mahometańskim nie zmniejszył nawet fakt, że jesienią 1270 zmuszony był złożyć ogromny okup francuskim krzyżowcom za odstąpienie od oblężenia stolicy. Kraj, także dzięki ożywionej działalności dyplomatycznej, stał się regionalną potęgą. Już jednak jego syn Jahja II został w 1279 obalony, co zapoczątkowało okres walk wewnętrznych. Po 1300 nastąpił rozpad kalifatu na część wschodnią ze stolicą w Tunisie i zachodnią, ze stolicą w Badży. Tę niekorzystną sytuację wykorzystały inne berberyjskie dynastie, Abdalwadydzi i Merynidzi. Ci ostatni w latach 40. i 50. XIV wieku dwukrotnie okupowali terytorium hafsydzkie. Sytuację opanował dopiero Ahmad II który panował w latach 1370-1394, zapewniając krajowi niemal stuletni okres rozkwitu. Ostatecznie jednak dynastia nie zdołała od początku XVI wieku powstrzymać rosnących wpływów hiszpańskich, a przede wszystkim tureckich i wraz z obaleniem przez Turków Muhammada VII nastąpił jej kres. Władcy hafsydzcy: Jahja I 1228 - 1249 Muhammad I al-Mustansir 1249 - 1277 Jahja II 1277 - 1279 Ibrahim I 1279 - 1283 Abd al Aziz 1283 Ahmad ben Marzuk 1283 - 1284 Umar I 1284 - 1295 Muhammad II 1295 - 1309 Abu Bakr I 1309 Chalid I 1309 - 1311 Zakarija I 1311 - 1317 Muhammad III 1317 - 1318 Abu Bakr II 1318 - 1346 Ahmad I 1346 - 1347 Abu Hafs Umar II 1347 Al Fadl 1350 Ibrahim II 1350 - 1369 Chalid II 1369 - 1370 Ahmad II 1370 - 1394 Abd Al Aziz II 1394 - 1434 Muhammad IV 1434 - 1435 Usman 1435 - 1488 Jahja III 1488 - 1489 Abd Al Mu'min 1489 - 1490 Zakarija II 1490 - 1494 Muhammad V 1494 - 1526 Muhammad VI 1526 - 1542 Ahmad III 1542 - 1569 Panowanie tureckie 1569 - 1573 Muhammad VII 1573 - 1574
  • Хафсиды — правящая династия в Ифрикии (современный Тунис и части сопредельных стран) с 1229 по 1574 годы.
  • 1228-1574 yılları arasında Tunus'ta hüküm sürmüş hanedan. Hanedan adını Şeyh Ebu Hafs Ömer bin Yahya'l Hintatî'den alır. Muvahhidler'in İfrikiye valisi olan adıgeçenin oğlu Yahya sözkonusu devletten bağımsızlığını kazanınca hanedan ve devlet de Hafsîler olarak anıldı. İlk yıllarındaki kudretli dönemlerinde tüm Cezayir ve Libya'ya da egemen olan Hafsîler, daha sonra hızla güçten düştüler ve 1311-1317 yılları arasında Mısır'daki Memlûk Devleti'ne tâbi oldular. 1530'lardan itibaren ise güney ve orta Tunus da Türkler tarafından ele geçirilmiş ve ülkenin sadece kuzeyi Hafsilerin elinde bulunup Osmanlı Devleti'ne bağlanmamıştır. Esasen Tunus kentini 22 Ağustos 1534'te fetheden Barbaros Hayreddin Paşa Hafsîlere son vererek tüm ülkeyi Osmanlı Devleti'ne bağladıysa da bizzat Alman İmparatoru ve İspanya Kralı V. Karl kenti 1535'de geri almış ve Hafsî hanedanı tamamen İspanya'nın metbuu olarak hayatiyetine devam etmiştir. Bunu sağlamak için Tunus şehrinde 1535-1574 yılları arasında bir İspanya garnizonu konuşlandırılmıştır. Tunus Uluç Ali Paşa komutasındaki Türk donanması tarafından 13 Eylül 1574'te fethedilince, son kukla Hafsî hükümdarı VI. Muhammed Osmanlı Devleti'nin başkenti İstanbul'a götürülerek İspanyollarla Müslümanlar aleyhine işbirliği yaptığı için idam edilmiştir .
  • 哈夫斯王朝，Hafsid dynasty， ，是一个于1229年至1574年统治突尼斯地区的穆斯林王朝。该王朝是1270年第八次十字军东征的目标。到十六世纪，该王朝被西班牙和奥斯曼帝国所支持的Corsairs海盗所夹击。1574年该王朝被Corsairs海盗灭亡。
dbpprop:capital
dbpprop:commonLanguages
dbpprop:commonName
  • Hafsid
dbpprop:continent
  • Africa
dbpprop:conventionalLongName
  • Hafsid Kingdom
dbpprop:country
  • Tunisia, Algeria, Libya
dbpprop:flagP
  • Flag_of_Morocco_1147_1269.svg
dbpprop:flagS
  • Flag_of_the_Ottoman_Empire_(1453-1844).svg
dbpprop:flagType
  • Flag of Tunis under the Hafsids according to the Catalan Atlas c.1375
dbpprop:governmentType
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:imageFlag
  • Tunis_hafsid_flag.png
dbpprop:imageMap
  • Hafsids1300-1500.png
dbpprop:imageMapCaption
  • Lands ruled by the Hafsid dynasty (green).
dbpprop:leader
dbpprop:p
  • Almohad dynasty
dbpprop:region
  • North Africa
dbpprop:religion
dbpprop:s
  • Ottoman Empire
dbpprop:titleLeader
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
dbpprop:yearEnd
  • 1574 (xsd:integer)
dbpprop:yearLeader
  • 1229-1249
  • 1574 (xsd:integer)
dbpprop:yearStart
  • 1229 (xsd:integer)
rdf:type
rdfs:comment
  • The Hafsids were a dynasty ruling Ifriqiya from 1229 to 1574.
  • Hafsiden (arabisch ‏ بنو حفص ‎, DMG Banū Ḥafṣ) waren von 1229 bis 1574 eine Herrscherdynastie in Ifriqiya, dessen Kernbereich dem heutigen Tunesien entspricht. Sie zählen zu den am längsten regierenden Dynastien im Maghreb und übernahmen 1229 in dessen Osthälfte die Macht von den Almohaden (1147–1269). Im algerischen Westen herrschten etwa zeitgleich die Abdalwadiden (1235–1554). Bedeutende Hafsiden-Herrscher: Abu Zakariya Yahya I. (1229–1249) Muhammad I.
  • La dinastia hàfsida fou una dinastia d'emirs que va governar a Ifriquiya del 1228 al 1574. Els hàfsides van patir dominacions estrangeres, entre elles l'espanyola, i divisions dinàstiques, i finalment, després de la retirada espanyola, els otomans van dominar el país el 1574.
  • Hafsid oli Ifriqiyaa vuosina 1229–1574 hallinnut dynastia.
  • Les Hafsides sont une dynastie berbère masmouda qui commence par être l'alliée des Almohades. Devenant la dynastie régnante de l'Ifriqiya de 1230 à 1574, elle étend son pouvoir sur le nord-est de l'Algérie, la Tunisie et une petite partie du nord-ouest de la Libye.
  • La dinastia hafside governò l'Ifriqiya dal 1229 al 1574.
  • ハフス朝（الدولة الحفصية al-Dawla al-Hafsīya; الحفصيون al-Hafsīyūn 1229年 - 1574年）は、チュニスを中心にイフリーキヤ（現在のチュニジア）を支配したベルベル人のイスラム王朝。
  • De Hafsiden waren een middeleeuwse dynastie die van 1229 tot 1574 over Ifriqiya heerste, een gebied dat overeen kwam met het huidige Tunesië, oostelijk Algerije en westelijk Libië. De Hafsiden vestigden hun dynastie na de ondergang van de dynastie van de Almohaden. Aboe Zakariya, de Almohadische gouverneur van de Tunesische steden Gabès en Tunis, verklaarde zichzelf in 1229 onafhankelijk.
  • Hafsydzi - mahometańska dynastia berberyjska panująca na terenie obecnej Tunezji i krajów sąsiednich w latach 1228-1574, początkowo jako dziedziczni namiestnicy Almohadów. W 1236 Jahja I ogłosił niezależność i znacznie poszerzył granice państwa, głównie w kierunku zachodnim. Syn Jahji, Muhammad I al-Mustansir kontynuował dzieło ojca, ogłaszając się w 1253 kalifem (zwyczajowo jednak władcy hafsydzcy nazywani byli sułtanami).
  • Хафсиды — правящая династия в Ифрикии (современный Тунис и части сопредельных стран) с 1229 по 1574 годы.
  • 1228-1574 yılları arasında Tunus'ta hüküm sürmüş hanedan. Hanedan adını Şeyh Ebu Hafs Ömer bin Yahya'l Hintatî'den alır. Muvahhidler'in İfrikiye valisi olan adıgeçenin oğlu Yahya sözkonusu devletten bağımsızlığını kazanınca hanedan ve devlet de Hafsîler olarak anıldı.
  • 哈夫斯王朝，Hafsid dynasty， ，是一个于1229年至1574年统治突尼斯地区的穆斯林王朝。该王朝是1270年第八次十字军东征的目标。到十六世纪，该王朝被西班牙和奥斯曼帝国所支持的Corsairs海盗所夹击。1574年该王朝被Corsairs海盗灭亡。
rdfs:label
  • Hafsid dynasty
  • Hafsiden
  • Hàfsida
  • Hafsidit
  • Hafsides
  • Dinastia hafside
  • ハフス朝
  • Hafsiden
  • Hafsydzi
  • Хафсиды
  • Hafsiler
  • 哈夫斯王朝
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:name
  • Hafsid
  • Hafsid Kingdom
foaf:page
is dbpprop:combatant of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:title of
is owl:sameAs of