| dbpedia-owl:abstract
|
- Der Begriff Hadīth steht für überlieferte Nachrichten im Islam sowohl profanen als auch religiösen Charakters. Im islamisch-religiösen Gebrauch bezeichnet der Begriff die Überlieferungen über Mohammed: über seine Anweisungen, nachahmenswerte Handlungen, Billigungen von Handlungen Dritter, Empfehlungen und vor allen Dingen Verbote und religiös-moralische Warnungen, die im Koran als solche nicht enthalten sind. Die Summe dieser Überlieferungen mit ihrem normativen Charakter bilden die Sunna des Propheten und sind somit Teil der religiösen Gesetze im Islam; sie ist nach dem Koran die zweite Quelle der islamischen Jurisprudenz. Als koranischer Terminus ist hadith auch die Offenbarung Gottes: Vorlage:Zitat Als Synonym verwendet die islamische Tradition – in inhaltlicher Anlehnung an den obigen Koranvers – den Begriff kalām („Rede“, „Parole“, „Aussage“), indem man den Propheten wie folgt zitiert: Vorlage:". Überlieferungen, in denen Aussprüche und Taten der Gefährten des Propheten enthalten sind, können ebenfalls – wie die Hadithe – richtungsweisend, für rituelle Bestimmungen und juristische Rechtsentscheidungen von Bedeutung sein. In diesem Fall spricht man nicht vom Hadith, sondern vom Vorlage:ArF, die man hinterlässt und erst in übertragenem Sinne heißt es: Tradition, Überlieferung nach den Gefährten des Propheten. Oft sind aber beide Begriffe, hadith und athar, austauschbar.
- The term Hadīth is used to denote a saying, act or tacit approval, validly or invalidly, ascribed to the Islamic prophet Muhammad. Hadith are regarded by traditional Islamic schools of jurisprudence as important tools for understanding the Qur'an and in matters of jurisprudence. Hadith were evaluated and gathered into large collections during the 8th and 9th centuries. These works are referred to in matters of Islamic law and history to this day. The two main denominations of Islam, Shiʻism and Sunnism, have different sets of Hadith collections.
- Un hadiz o jadiz literalmente significa un dicho o una conversación, pero islámicamente representa los dichos y las acciones del Profeta Mahoma relatadas por sus compañeros y compiladas por aquellos sabios que les sucedieron.
- Hadith on perimätietoa profeetta Muhammadin elämästä, teoista ja sanoista. Hadith määrittelee Koraanin ohella islamilaisen elämäntavan, sunnan. Islaminuskon kirjallinen tuotanto alkaa vasta 700-luvun viimeisellä vuosikymmenellä – poikkeuksena 600-luvulla kirjoitettu Koraani. Hadith-kokoelmat ja muut Muhammadin sanoista ja teoista kertovat kirjat ovat myöhemmältä ajalta. Niihin on monesti sekoittunut 800-luvun näkemyksiä ja teologisia oppeja.
- Hadíth, in arabo: حديث, significa "racconto, narrazione" ma ha un significato molto più importante perché è parte costitutiva della cosiddetta Sunna, la seconda fonte della Legge islamica dopo lo stesso Corano. Il plurale della parola araba è aḥādīth. Secondo i musulmani il Corano è dettato parola per parola da Allāh. Dunque se ne dovrebbero evitare interpretazioni troppo libere che potrebbero portare il fedele a travisare i comandamenti divini e quindi a peccare e a meritare la collera divina. I musulmani tuttavia sono perfettamente coscienti che il Corano è tutt'altro che facile da capire: sebbene sia scritto in "arabo chiaro", "parla per parabole" (sura XXXIX, versi 27 e 28) ed è dunque da interpretare, sia pure senza voli di fantasia. A surrogare il Corano, acquistò prestissimo grande significato quello che Maometto faceva, diceva, oppure non faceva o non diceva quando interrogato su un quesito di fede, di opere o di liturgia. Maometto, ritenuto il migliore interprete della volontà divina (perché ineffabilmente ispirato), diveniva così il modello di riferimento dei suoi contemporanei e delle generazioni future di musulmani. La tradizione narrativa (cioè orale) riferita a Maometto e, in seguito, anche ai suoi Compagni (Ṣaḥāba) o a qualcuno dei Seguaci (Tābiˁūn) - costituenti cioè i più autorevoli musulmani delle generazioni successive a quella del Profeta e dei Compagni - acquistava pertanto valore di legge, sempre che mancasse un esplicito passaggio coranico ad ordinare o vietare qualcosa. Strutturalmente un hadíth è composto da una catena di trasmettitori-garanti (in arabo isnād, ovvero "sostegno") che risale indietro nel tempo, formando una silsila (catena) che si allaccia al primo trasmettitore della tradizione. Il trasmettitore può essere un Compagno che l'ha ricevuta dal Profeta o un musulmano che l'abbia ascoltata da un Seguace o, talora, da qualche credente di grande rinomanza delle successive generazioni. L' isnād si presenta all'incirca col seguente schema: «Ho ascoltato Tizio che ha detto a Caio che Sempronio aveva udito... Maometto dire: "... "». All'isnād segue il vero e proprio contenuto della narrazione (il matn). Per distinguere le tradizioni autentiche da quelle false (magari anche con intenti pii, per ovviare a un silenzio coranico su una determinata fattispecie) si poteva ricorrere a un'indagine di tipo genealogico. Si esaminava cioè se un trasmettitore aveva o meno una buona nomea, una buona memoria o un'effettiva conoscenza o frequentazione del trasmettitore portatore della tradizione. Questo studio si chiama "scienza degli uomini" (ʿilm al-rijāl), a cui si affianca una disciplina di studio relativa al contenuto della tradizione, per vedere che essa non sia ad esempio illogica, incoerente o palesemente impossibile. Le tradizioni giuridiche furono raccolte in libri, organizzati dapprima per argomento (tali da essere senz'altro più sfruttabili da parte dei giudici dei tribunali sciaraitici) e che si articolavano in rubriche quali, ad esempio, "matrimonio", "divorzio", "compravendita", "preghiera canonica" e così via. In questi casi i libri erano chiamati Sunan. Altri testi si organizzavano in base ai nomi dei trasmettitori, e venivano chiamati Musnad per il fatto, appunto, di studiare l'isnād. Tra tutti il più famoso è quello composto da Ahmad ibn Hanbal, fondatore della scuola teologica e giuridica del hanbalismo. In genere si indicano Sei libri (al-kutub al-sitta) che conterrebbero le tradizioni giuridico-teologiche più affidabili e importanti. A volte se ne indicano 14 o più. Fra i Sei libri si indicano per eccellenza il Sahīh (Il sano) di Bukhārī e l'omonima opera di Muslim ibn al-Hajjāj. Gli altri cinque sono i Sunan di Ibn Mājah, di al-Nasā'ī, di al-Tirmidhī; e di Abū Dāwūd al-Sījistānī. Va da sé che esistono ḥadīṯ sunniti, sciiti, zayditi, kharigiti e di altre correnti minoritarie islamiche. In particolare gli sciiti leggono con grande venerazione una raccolta di sentenze e sermoni di 'Ali, di cui è leggibile una versione in italiano: Imam Ali, Nahjul Balagha. Sermoni lettere detti e sentenze, a cura del Centro Culturale Islamico Europeo, Roma s.d. Esistono raccolte particolari di c. d. hadith qudsi in cui il Profeta riferisce parole di Allah che non furono raccolte nel Corano; anche la sira è un genere particolare di hadith organizzati in modo da fornire una biografia della vita terrena del Profeta. Traduzioni italiane di brevi raccolte di hadith: Maometto, Breviario, a cura di G. Mandel, Rusconi, Milano 1996 Maometto, Le parole del Profeta. La saggezza dell'islam in quattrocento massime e detti memorabili, a cura di A. al-Suhrawardi con una prefazione del Mahatma Gandhi, Newton Compton, Roma 1997 S. Noja (a cura), La saggezza del profeta Maometto, Guanda, Parma 1996 M. al-Qudda'i, La fiaccola ovvero le sentenze di Maometto il Profeta, a cura di R. Khawam, Rizzoli, Milano 2002 H. Ramadan (a cura), Quaranta detti del Profeta Muhammad, At-Tariq, Milano 2005 S.K. Faqihi (a cura), Tradizioni del profeta Muhammad e della sua immacolata famiglia, Isfahan 2000 Traduzioni italiane di alcune delle raccolte più ampie: Al-Nawawi, Il giardino dei devoti. Detti e fatti del Profeta, a cura di A. Scarabel, SITI, Trieste 1990 Al-Bukhari, Detti e fatti del Profeta dell'islam, a cura di V. Vacca, S. Noja, M. Vallaro, UTET, Torino 2003 (prima ed. 1982) Raccolte tematiche (sira, mi'raj, miracoli ecc. ) al-Tabari, Vita di Maometto, a cura di S. Noja, Rizzoli, Milano 1985 C. Saccone (a cura), Il Libro della Scala di Maometto, SE, Milano 1991 (ed. Oscar Mondadori 1999) M. Lecker (a cura), Vite antiche di Maometto, Mondadori, Milano 2007 Qadi 'Iyad, I miracoli del Profeta, a cura di I. Zilio Grandi, Einaudi, Torino 1995 al-'Azraqi, La Ka'ba. Tempio al centro del mondo, a cura di R. Tottoli, Trieste 1992
- ハディース（Template:Lang Template:Lang, 言行録）は、イスラム教の預言者ムハンマドの言行録。クルアーンがムハンマドへの啓示というかたちで天使を通して神が語った言葉とされるのに対して、ハディースはムハンマド自身が日常生活の中で語った言葉やその行動についての証言をまとめたものである。クルアーンが第一聖典であり、ハディースが第二聖典とされる。ただし、ハディースの一部はクルアーンよりも優先されると考えられるときがある。クルアーンと異なり、一冊の本にまとまっているような類のものではない。伝えられる言行一つ一つがハディースである。 また、ハディースの内容は預言者ムハンマドや教友（サハーバ）たちなどの日常生活や信仰に関わる様々なことについて体験したことを述べられており、礼拝方法から用便の所作、戦争にいたるまでムスリムの信仰生活について広範な規範・遵守すべき慣行（スンナ）を提示している。このためハディースはイスラーム法（シャリーア）上、クルアーンと並ぶ重要な法源として位置付けられている。スンナ派やシーア派、さらにイスラーム法学派ごとに採用されるハディース、およびハディース集成書に違いがある。9世紀頃、アッバース朝ではブハーリーやイブン・ハンバルなど有名なハディース学者、法学者たちによって様々な形式のハディース集成書が多数編纂された。
- De Hadith zijn de in grote verzamelingen vastgelegde, islamitische overleveringen over het doen en laten en de uitspraken van Mohammed. Via deze overleveringen kent men de soenna, de manier van de profeet. Voor de overgrote meerderheid van de moslims vormen de Hadith een aanvulling op en interpretatie van de Koran. De Hadith zijn de in de 8e eeuw en 9e eeuw neergeschreven orale traditie. Het Nederlands kent geen verschil in de aanduiding van een meervoud of enkelvoud, alleen de aanduiding Hadith. Het wordt volgens het Groene Boekje met een hoofdletter geschreven. Uit de Koran en de Hadith werden islamitische wetten samengesteld, de sharia. In de meeste islamitische landen geldt de sharia als basis van een deel van het recht. De meeste landen hebben overigens een gemengd rechtssysteem. Een moslim hoeft niet te geloven in een Hadith. De Koran is altijd de primaire bron.
- Hadith er innen islam fortellinger om hva profeten Muhammed sa og gjorde. Ordet Hadith betyr tale, referat eller beretning. Sammen med Koranen regnes Hadith som den viktigste kilde til islamsk rettsvitenskap, og Koranen og Hadith omtales derfor samlet som usul al-fiqh, «lovens røtter». En Hadith består av to deler: isnad og matn. Isnad er et vitnesbyrd om hadithens proveniens eller autentisitet, og gjengir rekken av troverdige vitner som har overlevert utsagnet fram til nedskriving. Matn er selve kjernen, profetutsagnet. Tradisjonelt, i de tidligste samlingene, ble isnad gjengitt i flere ledd; Etterhvert ble isnad som regel forkortet og nevner bare det første, opprinnelige vitnet. Etter hver hadith gjengis som regel hvilke samlinger teksten først ble nedskrevet i, og hvordan denne redaktøren vurderte autentisiteten i overleveringen. Muslimske skriftlærde deler ahadith inn i flere grupper. Hadith etter Muhammed er delt inn etter: det Muhammed sa (qawl) det Muhammed gjorde (fi'l) andres handlinger som Muhammed positivt anerkjente (taqrir) Andre ahadith forteller om hva Muhammeds venner og slektninger sa og gjorde, men disse tillegges mindre vekt. Innenfor sufismen legges det særlig vekt på ahadith som gjengir utsagn fra Allah, hadith qudsi. De fleste samlingene av ahadith er ordnet tematisk. Innenfor sunniislam regner man med seks klassiske hadith-samlinger. Høyest vurderes de to eldste samlingene: Sahih al-Bukhari, av Muhammad Ibn Ismail al-Bukhari (ca 810-870), og Sahih Muslim, etter Muslim ibn al-Hajjaj (ca 821-875). Disse to inneholder henholdsvis 7275 og 9200 ahadith. Andre viktige samlinger er etter Abu Dawud (død 888), al-Tirmidhi (død 892), al-Nasai (død 915) og Ibn Majah (død 887). Innenfor sjiaislam anerkjennes det meste av sunnitradisjonen, med de forbehold som følger av at sjia legger vekt på forståelsen av Ali som den første imam. I tillegg har sjiatradisjonen fire samlinger: av Muhammad al-Kulayni (død 939), av Muhammad Ibn Babuya (ca 918-991) og to samlinger av Muhammad al-Tusi (død 1067). Hos ibadiene er Musnad al-Rabi ibn Habib en viktig samling. De fleste muslimer mener at ahadith kan brukes som kilde til å avgjøre usikkerhet om tolkninger av Koranen. Det er noe uenighet om påliteligheten til vitnerekken (isnad) til den enkelte hadith. Noen mindre grupper underkjenner hadith totalt, legger vekt på "Koranen alene", og hevder at ahadith er menneskeskapte og uten autoritet. Mal:Sitat
- Hadis (arab. الحديث al-hadith, w liczbie mnogiej أحاديث ahadith) – opowieść przytaczająca wypowiedź proroka Mahometa, jego czyn lub milczącą aprobatę. Każdy hadis składa się z tekstu (matn) i łańcucha przekazicieli. Hadisy tworzą sunnę (Tradycję) – najważniejsze po Koranie źródło muzułmańskiego prawa szariatu. Początkowo były one przekazywane ustnie poprzez łańcuch przekazicieli. Według tradycyjnego poglądu uczonych muzułmańskich przyczyniło się to do powstania wielu fałszywych hadisów, które miały wspierać interesy poszczególnych grup i w ok. 200 lat po śmierci proroka było ich już około 200 tys. Uczeni arabscy przystąpili więc do wnikliwego badania tych przekazów, sprawdzając łańcuch przekazicieli każdego hadisu. Na podstawie owych badań stworzyli zbiory hadisów uznawanych za autentyczne. Największym autorytetem wśród sunnitów otaczane są zbiory o tytule "Sahih" autorstwa Al-Buchariego (zawiera 1762 hadisy) i Muslima oraz zbiory o tytule "Sunan" autorstwa At-Tirmiziego, An-Nasa'iego, Abu Dawuda i Ibn Madży.
- O Hadith ou Hadiz, é um corpo de leis, lendas e histórias sobre a vida de Maomé, (estas histórias chamam-se em Árabe Sunnah e incluem a sua biografia, ou sira) e os próprios dizeres nos quais ele justificou as suas escolhas ou ofereceu conselhos; muitas partes do Hadith lidam com os seus companheiros (Sahaba). Para a maioria dos muçulmanos, o hadith contém uma exposição com autoridade dos significados do Alcorão. A lei islâmica é deduzida dos actos, afirmações, opiniões e modos de vida de Maomé. Muçulmanos tradicionais acreditam que os académicos islâmicos dos passados 1400 anos foram bem sucedidos na maior parte em determinar a exactidão de boa parte do Hadith com que lidaram. A literatura, como um todo, foi passada de geração em geração oralmente até meados do século VIII (menos de 100 anos após a morte de Maomé e seus companheiros), ponto a partir do qual foram escritas colecções do Hadith. Mais tarde, elas foram editadas. Este processo tomou duas formas: musnad - classificação de acordo com os nomes dos tradicionalistas musannaf - classificação de acordo com o tema; editada de acordo com o conteúdo. Os diferentes ramos do Islão aceitam diferentes colecções da hadith como genuínas. Tal como o Talmude está para a Torá no Judaísmo, a Hadith está para as leis do Alcorão no Islão. A Hadith é a interpretação autoritativa do Alcorão, mesmo quando a prática corrente está em conflito com o significado do texto. A lei islâmica tem alguma flexibilidade, já que algumas tradições do profeta foram anuladas por outros dizeres posteriores dele.
- Хади́с— изречение (кауль), одобрение (такрир), образ (васфи) или действие (филь) пророка Мухаммада, сумма которых образует Сунну, являющуюся авторитетной для всех мусульман и составляющую одну из основ шариата. Хадисы передавались посредством сподвижников пророка. Слово «хадис» в переводе с арабского языка буквально может переводиться как «новый» или как «беседа», «предание», «рассказ» . В исламском богословии изучением хадисов занимается специальная наука — хадисоведение (усуль аль-хадис). Хадис имеет две составные части: иснад (санад) и матн. Исна́д — это цепочка людей, передававших друг от друга то, что сказал (совершил, одобрил) пророк Мухаммад. Иснад составляется от пророка или Сахаба или Таби'ий и до ученых, составивших собрания хадисов пророка Мухаммада. Часть иснада, которая ближе к нам, является его началом; часть, которая, ближе к пророку, является завершением иснада. Человек, упоминающийся в иснаде, называется равий. Иснад — это перечисление имен всех равиев, передававших хадис. Передача хадиса от одного равия к другому называется ривайат, а передаваемый хадис — марвий. Матн — это непосредственно то, что сказал (совершил, одобрил) пророк Мухаммад. Матн является основной частью хадиса. Матн следует после иснада. По существу, основой хадиса является матн. Иснад же является подтверждением того, что сказанное в матн принадлежит непосредственно пророку или Сахабу. Первая книга Хадисов — Муватта — была собрана имамом Маликом ибн Анасом, большим учёным, который родился и жил в Медине в 93—179 гг. хиджры. Эта книга получила название Муватта Малика. В ней он дал подробные иснады и упорядочил все хадисы по соответствующим темам. И хотя Муватта является справочником по исламской юриспруденции, она, вместе с тем, является одним из первых научных трудов по хадисам. Некоторые считают этот труд одним из основных в данной области. В этой книге перед каждым хадисом имам Малик даёт иснад, то есть подробно описывает цепочку передачи этого хадиса. В некоторых случаях иснад прослеживается до самого пророка, в некоторых случаях — только до одного из его сподвижников. Но поскольку эта книга содержит не только хадисы, но и сведения по исламскому правоведению, в ней можно найти также мнение самого имама Малика по тому или иному вопросу. С течением времени, после составления Муватта, появились ещё шесть книг — научных исследований хадисов, которые стали считаться самыми достоверными трудами по хадисам: Сахих имама Бухари (194—256 гг. после хиджры); Сахих имама Муслима (202—261 гг. после хиджры); Сунан Абу Дауда (202—275 гг. после хиджры); Сунан Ат-Тирмизи (умер в 279 году после хиджры); Сунан Ан-Насайи (215—303 гг. после хиджры); Сунан Ибн Маджи (209—273 гг. после хиджры). Имам аль-Бухари разделил свой труд на 97 книг. Первые три из них посвящены началу Откровения, а также Вере и Знанию. Последующие тридцать книг посвящаются омовению, молитве, уплате закят, совершению паломничества и соблюдению поста. За ними следуют двадцать две книги, где освещаются вопросы предпринимательской деятельности, опекунства, общим условиям, касающимся профессиональной трудовой деятельности, а также другие юридические вопросы. За ними следуют три книги о Борьбе на Пути Аллаха и о подчинённых людях. Далее идет книга, посвящённая началу Сотворения. Следующие четыре книги дают сведения о пророках и отдельные подробности жизни пророка Мухаммада до хиджры. После этого идёт книга о жизни пророка Мухаммада и его деятельности в Медине. Следующие две книги содержат комментарии некоторых отрывков из Корана. Последующие три книги посвящены вопросам бракосочетания, развода и вопросам, касающимся материального обеспечения семьи. После этого до девяносто пятой книги освещаются различные вопросы, например, о пище, питье, одежде, благопристойном поведении, о медицине, о приглашениях, о клятве и искуплении за нарушение клятвы, о кровной мести, преследовании, о толковании сновидений, о гражданских раздорах и испытаниях, предшествующих Концу Света. Девяносто шестая книга подчеркивает важность преданности Корану и Сунне. Последняя, девяносто седьмая книга, относительно большая по объему, посвящена Единству Бога. Труд имама Муслима охватывает приблизительно ту же область вопросов. Четыре Сунан ограничились вопросами, касающимися совершения действий, свидетельствующих о поклонении Аллаху (Актов Поклонения), исламских законов, личных взаимоотношений и признаков, свидетельствующих о Конце Света. В работе имама Тирмизи содержатся некоторые комментарии Корана, а также описание достоинств различных людей и книги, включающие в себя материалы о пророке, его семье и его сподвижниках. Иногда труд имама Тирмизи считается Сахих.
- Hadith är den islamiska tradition som uppmärksammar profeten Muhammeds leverne; vad han sagt, gjort eller stillatigande accepterat att någon i hans närhet sagt och gjort. Den shiitiska beteckningen är khabar'. Detta innebär att hadith är de nedskrivna delarna av sunnan, då det finns traditioner från Muhammed som inte skrivits ned utan har endast följt med. Hadithsamlingarna betraktas som viktiga av alla de islamiska rättsskolorna. En hadith (eller khabar) kan handla om Muhammed närmsta kompanjoner, Sahaba eller hans ättlingar, de enligt shiiter "imamerna med profetiskt ljus". De flesta sunnitiska lärda accepterar starka hadither om profeten och kompanjonerna, medan de shiitiska lärda accepterar traditionen om profeten och hans ättlingar, Imamerna. Vad man inte är överens om gällande berättelserna om profeten är vilka av berättelserna som är trovärdigt starka, svaga eller falska. Dessa traditioner hade stor relevans för den klassiska korantolkningen, då man sökte den ursprungliga betydelsen i en vers genom att utröna i vilket sammanhang den uppenbarats. En parallell kan dras till den sekulära lagstiftningen där prejudikat och förarbeten kan användas som kontext åt en lag. Dvs. muslimska lärda använder sig av hadither för att förstå innebörden eller appliceringsreglerna för en muslimsk lag. En hadith består av två olika delar; Isnad, som ska säkerställa att kedjan bakåt är rimlig. Matn, som är utsagan. Haditherna åberopas som normerande sed för att fastställa vad som är rätt bruk, sunna eller för att döma en handling som ond eller god i sharia (vanligen i form av en fatwa).
- 聖訓（Template:Lang-ar，羅馬拼音：al-ḥadīth，複數 aḥadīth），意為“敘述”，是伊斯蘭教先知穆罕默德的言行錄，由後人所編。圣训形成于8至9世纪，其主要内容是先知对教义、律例、制度、礼仪及日常生活各种问题的意见主张。也包括他的行为准则和道德风范。圣门弟子谈论宗教、经训和实践教理等的言行，凡经他认可和赞许的也被列为圣训的范围，但有的属于伪托。伊斯蘭傳統的教法學派皆認為聖訓是用來落實遜奈（穆罕默德的言行，或譯「先知行誼」、「聖行」）的重要工具。圣训是伊斯兰教的重要文化遗产之一。
- Un hadith ou hadîth désigne une communication orale du prophète de l'islam Mahomet et par extension un recueil qui comprend l'ensemble des traditions relatives aux actes et aux paroles de Mahomet et de ses compagnons, considérés comme des principes de gouvernance personnelle et collective pour les musulmans, que l'on désigne généralement sous le nom de « tradition du Prophète ». Le muhaddith est un savant de l'islam spécialiste de la science du hadith. Le râwî est le transmetteur de hadith, c'est l'un des chaînons de l'isnad. En étudiant l'isnad et la fiabilité des rowwât (pluriel de râwî) le composant, un muhaddith peut évaluer l'authenticité d'un hadith.
|
