Greek fire was an incendiary weapon used by the Byzantine Empire. The Byzantines typically used it in naval battles to great effect as it could continue burning even on water. It provided a technological advantage, and was responsible for many key Byzantine military victories, most notably the salvation of Constantinople from two Arab sieges, thus securing the Empire's survival.

PropertyValue
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • Greek fire was an incendiary weapon used by the Byzantine Empire. The Byzantines typically used it in naval battles to great effect as it could continue burning even on water. It provided a technological advantage, and was responsible for many key Byzantine military victories, most notably the salvation of Constantinople from two Arab sieges, thus securing the Empire's survival. The impression made by Greek fire on the European Crusaders was such that the name was applied to any sort of incendiary weapon, including those used by Arabs, the Chinese, and the Mongols. These however were different mixtures and not the Byzantine formula, which was a closely guarded state secret, whose composition has now been lost. As a result, its ingredients are a much debated topic, with proposals including naphtha, quicklime, sulphur, and niter. What set the Byzantine usage of incendiary mixtures apart however was their use of pressurized siphons to project the liquid onto the enemy. Although the term "Greek fire" is general in English and most other languages since the Crusades, in the original Byzantine sources it is called by a variety of names, such as "sea fire", "Roman fire", "war fire", "liquid fire", or "processed fire".
  • Das Griechische Feuer (griechisch Ὑγρὸν Πύρ Hygròn Pýr, neugriechisch Υγρό Πυρ Igró Pir „flüssiges Feuer“) war eine im byzantinischen Reich seit dem 7. Jahrhundert verwendete militärische Brandwaffe. Der Name griechisches Feuer ist nicht authentisch; von den Byzantinern wurde es Seefeuer oder flüssiges Feuer genannt.
  • El foc grec era una arma naval usada per l'imperi Bizantí,; una mescla inflamable inventada per un refugiat sirià cristià Cal·línic originari de Heliòpolis vers el 673. Era composta suposadament de nafta, sofre, resina, greixos, salnitre, i calç viva, que cremava en contacte amb l'aigua. Fou utilitzada diverses vegades pels bizantins en defensa contra els setges a Constantinoble. Alguns autors pensen que Cal·línic rebé el secret del foc grec dels químics d'Alexandria. Llançava un raig de fluid ardent, i podia emprar-se tant a terra com al mar, on tingué el seu major ús. Gràcies al foc grec, la marina de l'imperi aconseguí rebutjar un atac naval massiu dels turcs, constituint així un fre a les intencions expansionistes de l'Islam i salvant de la possible conquesta des de l'Est a Europa Occidental. Mantenint el secret d'aquesta nova i poderosa arma, els bizantins pogueren detenir l'avenç dels otomans durant vuit segles.
  • Řecký oheň (též byzantinský oheň či tekutý oheň) byla zbraň používaná Byzantinci. Šlo o tekutou zápalnou směs, která hořela i ve styku s vodou (podle některých pramenů voda dokonce hoření podporovala). Předpokládá se, že ji vynalezl syrský uprchlík Kallinikos z Heliopole (Sýrie) někdy okolo roku 673. Byzantinci ji používali zejména v námořním boji. „Řecký“ oheň byl poprvé použit v roce 678, kdy bylo s jeho pomocí ukončeno pětileté arabské obléhání Konstantinopole. Stejným způsobem bylo zničeno arabské vojsko obléhající byzantskou metropoli v letech 717 - 718 nebo vojsko kyjevského knížete Igora roku 941. Řeckému ohni bývá připisována zásluha o značné prodloužení existence Byzantské říše. Primárně se řecký oheň používal při námořních bitvách proti posádkám nepřátelských lodí (nikoli tedy k ničení lodí samotných). Na palubě lodi se nad ohništěm zahříval kotel se zápalnou směsí, výpary pod tlakem se odváděly trubkou na oplechovanou příď lodi, kde se zapálily. Výsledkem byl výšleh plamene. Existovala i „protipěchotní“ pozemní verze, stejně tak byly nádoby naplněné řeckým ohněm vrhány katapulty na dřevěné opevnění apod. Výroba řeckého ohně byla jedním z nejpřísněji střežených státních tajemství Byzance, což je hlavní důvod, proč dnes neznáme přesné složení této směsi ani její výrobní postup. Odhaduje se, že mezi výrobní ingredience mohly patřit ledek, síra, ropa, pálené vápno (jeho exotermickou reakci s vodou by se dala vysvětlit iniciace dotykem s hladinou), koudel apod. , ale jde pouze o spekulace. Každopádně se zřejmě Byzantincům tajemství výroby uchovat nepodařilo, používali jej i Arabové a něco, čemu se říkalo řecký oheň bylo známo i ve Francii. Po obsazení Konstantinopole Turky roku 1453 byly recepty nadobro ztraceny, záhadná zbraň byla nahrazena nově nastupujícími zbraněmi střelnými. Zachovala se dobová líčení účinnosti této zbraně. Účastník sedmé křížové výpravy Jean de Joinville o řeckém ohni napsal, že letěl vzduchem „jako velký soudek s ocasem dlouhým jako kopí. Hluk, který tropil, byl jako hřmění a vypadal jako drak... V noci svítil tak, že jsme mohli vidět předměty v našem táboře tak jasně, jako za dne. “
  • El fuego griego era un arma naval usada por el Imperio Bizantino, supuestamente inventada por un refugiado cristiano sirio llamado Calínico, originario de Heliópolis. Algunos autores piensan que Calínico recibió el secreto del fuego griego de los alquimistas de Alejandría. Lanzaba un chorro de fluido ardiente, y podía emplearse tanto en tierra como en el mar, aunque se utilizó preferentemente en el mar. Gracias a ella, la marina del imperio consiguió rechazar un masivo ataque naval de los árabes en el 673, constituyendo así un freno a las intenciones expansionistas del Islam, y salvando de la posible conquista desde el Este a Europa Occidental. Manteniendo el secreto de esta nueva y poderosa arma, los bizantinos pudieron detener el avance de los musulmanes durante ocho siglos.
  • Kreikkalainen tuli (πῦρ θαλάσσιον, pyr thalassion eli "merituli") oli palava neste, jota käytettiin aseena Bysantissa. Sitä käytettiin ensimmäisen kerran keisari Konstantinos IV:n aikana vuonna 673 arabien laivastoa vastaan. Syyriasta paenneen kristityn arkkitehti Kallinikoksen sanotaan keksineen 671 tämän aseen, jota käytettiin maalla ja erityisesti merellä. Tulta pystyttiin suihkuttamaan vihollisten laivojen päälle ja se oli lähes mahdoton sammuttaa. Tästä syystä viholliset pelkäsivät Bysantin laivastoa. Voidaan sanoa Bysantin laivaston ylilyöntiaseman olleen pitkälti kreikkalaisen tulen varassa, koska vihollisalus ei voinut uskaltautua 50 metriä lähemmäksi. Sitä käytettiin lähinnä linnoituksissa, sekä erityisesti laivastossa, koska tulta pystyttiin suihkuttamaan vihollisten laivojen päälle, ja se syttyi tuleen joutuessaan veden kanssa kosketuksiin. Alkuaikoina sitä käytettiin myös jalkaväessä eräänlaisissa sotilaiden kantamissa liekinheittimissä. Aluksi kreikkalaista tulta ammuttiin katapulteilla. Myöhemmin kehitettiin pumpulla toimiva liekinheitin (sifoni). Alusta, jossa oli liekinheitin, kutsuttiin nimellä sifonoforos (sifoninkantaja). Liekinheittimet olivat pronssia, ja ne oli usein muotoiltu leijonan tai lohikäärmeen pään muotoisiksi. On esitetty, että viikinkien laivojen lohikäärmeenpäät olisivat imitaatiota bysanttilaisten laivojen sifoneista – moni viikinkialus kohtasi loppunsa Mustallamerellä taistelussa bysanttilaisia vastaan. Kreikkalaisen tulen valmistukseen tarvittavat ohjeet olivat erittäin salaisia, eikä nykyisinkään tiedetä sen tarkkaa koostumusta. Tämä ainakin naftaa, pikeä ja rikkiä sisältänyt palava neste ei vedellä sammunut, sen sammuttamisessa jouduttiin käyttämään viiniä, hiekkaa tai virtsaa. Koostumus voidaan kuitenkin päätellä aineen ominaisuuksien ja niiden raaka-aineiden pohjalta, joita tuolloin oli saatavilla. Koska aine syttyi joutuessaan kosketuksiin veden kanssa, siinä on ollut mukana kalsiumoksidia (sammuttamatonta kalkkia). Tahmeus on aikaansaatu kolofonihartsilla, piellä ja naftalla. Savu ja myrkkyvaikutus on saatu aikaan rikillä ja piellä. Palavana ainesosana lienee ollut maaöljy. Koska aine paloi myös veden alla, siinä on ollut mukana hapetin, kuten kaliumnitraatti (salpietari). Tämä on saanut myös palavan aineen räiskymään ympäriinsä. Viimeisen kerran kreikkalaista tulta käytettiin Konstantinopolin piirityksessä 1453, jolloin kaikki seoksen tunteneet kemistit ja teknikot kaatuivat.
  • L’invention du feu grégeois (du latin græcus, grec) et le secret gardé sur sa composition furent capitaux pour la survie de l’empire byzantin. C'était un peu l'ancêtre du napalm moderne. La formule est attribuée au « chimiste » Callinicus originaire d’Héliopolis en Syrie. Celui-ci l'aurait été élaborée vers 670 en utilisant les propriétés du salpêtre comme servant à entretenir et activer les combustions (connues depuis le début de l'ère chrétienne par les chinois), ajouté à de l'huile de naphte, ainsi que du soufre et du bitume. Ce mélange particulièrement inflammable possèdait une propriété stupéfiante : il brûlait même au contact de l’eau. Les Grecs l’appelaient d’ailleurs feu « liquide » ou « maritime ». En brûlant, il produisait une fumée épaisse et une explosion bruyante qui ne manquait pas d’effrayer les Barbares. Un très petit nombre d’ouvriers et de maîtres, étroitement surveillés, était affecté à sa fabrication. Ainsi, au X siècle, l’empereur Constantin VII Porphyrogénète ordonna à son fils Romain II: « Tu dois par-dessus toute chose porter tes soins et ton attention sur le feu liquide qui se lance au moyen des tubes; et si l’on ose te le demander comme on l’a fait souvent à nous-mêmes, tu dois repousser et rejeter cette prière en répondant que ce feu a été montré et révélé par un Ange au saint et grand premier empereur Constantin. » Le feu grégeois a permis à la marine byzantine de remporter des victoires notables et notamment de pouvoir résister aux Arabes de la fin du VII siècle à la moitié du VIII. Il était manipulé par un corps spécial de soldats qui le projetait contre l'ennemi, soit à l'aide de Grenades à main d'argile préalablement allumée par une mêche, soit par un système de pompe donnant l'effet d'un lance-flamme. Les chefs de section de ce corps, les siphonarios, faisaient partie de l’état-major du dromon. Ces artificiers étaient protégés par un petit château en bois à la proue. En outre quelques soldats étaient chargés de repousser les éventuels agresseurs qui auraient voulu s’en prendre directement à eux. La prise de provinces byzantines permit aux musulmans de retourner les forces maritimes conquises contre leur ancien suzerain pour disposer de cette technologie. Le feu grégeois fut utilisé jusqu’au XIV siècle jusqu'à l'emploi d'une substance plus redoutable encore : la poudre à canon. Sa composition fut perdue après la chute de Constantinople, en 1453. Antoine Dupré, un joailler grenoblois découvrit par hasard un nouveau feu grégeois au XVIII siècle, et communiqua sa découverte à Louis XV. Les effets en étaient si terribles que, par humanisme, le roi de France préféra ensevelir ce secret dans l'oubli, et acheta le silence de Dupré en lui donnant une pension de 2 000 livres.
  • A görögtűz a Bizánci Birodalom által használt égőfolyadék-fegyver volt, amelyet többnyire tengeri csatákban alkalmaztak, nagy hatékonysággal, hiszen az anyag összetétele folytán tüze vízzel nem oltható. A „bizánci tűz” számos győzelemhez segítette a bizánciakat, ezzel jelentősen hozzájárult a birodalom hosszú fennmaradásához. A pontos összetétel titkos volt és ma sem ismert. Egy korabeli csata résztvevője ezt javasolta társainak:„Amikor ránkhajítják a tüzet, omoljunk térdre és könyökünkre és imádkozzunk az Úrhoz, hogy mentsen meg ettől a veszélytől. ” A görögtűz eredete az antik Görögországba nyúlik vissza. I. e. 500-ban Thuküdidész már "görögtűzként" nevezi meg ezt a harci eszközt, melynek az egyik legfőbb jellemzője az anyagából adódóan az, hogy vízzel nem lehet eloltani. Szinte csak hadászati célra használták az évszázadok során. Volt, hogy nyílvesszők végére rakták és meggyújtották. Gyakran agyagedénybe helyezték és meggyújtották az alapanyagokat és így égették porrá az ellenség hajóit, illetve katonáit, akár vízen, akár szárazföldön. Sextus Tulius Africanus római császári mérnök írja le a hozzávaló alapanyagokat: salétrom, nafta, kén, szurok, égetett mész, gyanta, kardamoniai pirit. A 7. században egy Kallinikosz nevű ember továbbfejlesztette és lángvetőt készített, úgy, hogy az eleggyel érintkező vizet lőtt az ellenséges hajókra, amiket ez elpusztított. Számos csatát ismerünk, amit a bizánci császárok a nagy titok övezte fegyverrel nyertek meg. Olyannyira titkos volt, hogy a Hagia Szophia templomban egy bronztáblán rögzítették is, hogy aki elárulja az összetételt, az hazaáruló és nem igazi keresztény ember. A 13. században már többfelé találkozni lehet a görögtűzzel, amit már Marcus Graecus az 1250-ben írott tűzkönyvében közzétesz. Ekkoriban már az égőelegy összetételének fontosságáról is értekeztek. Korom, salétrom, mész, kén, kősó stb. anyagokat használtak égőelegyként. Napjainkban a görögtüzet futballmérkőzéseken, a szurkoló keménymagok is szívesen használják látványosság céljából, ami néha balesethez is vezet.
  • Fuoco greco (greco ὑγρόν πῦρ - igrón pyr) era l'espressione usata per indicare una miscela incendiaria usata dai bizantini per incendiare il naviglio avversario o tutto quello che poteva essere aggredito dal fuoco. Il termine Fuoco greco era utilizzato soprattutto dai popoli stranieri, poiché i bizantini, in realtà «romei», cioè romani dell'impero romano d'Oriente, lo chiamavano fuoco romano, fuoco artificiale o fuoco liquido.
  • ギリシア火薬（Greek fire または Byzantine fire）は、東ローマ帝国で使われた古代の兵器である。「ギリシアの火」「ギリシア火」とも呼ばれる。後述の通り「水を吸って燃え上がる」ため『液火』とも呼ばれている。 7世紀後半にキリスト教徒のシリア人カリニコスが発明したといわれている（それ以前中東で発明され、カリニコスはそれを伝えただけという説もある）。空気に触れると着火する燃える液体で、ホースなどから発射し火炎放射器のように使用したという。言い伝えでは、この火は水中でも燃え続け、水をかけるとかえって燃え広がったとされている。 この液体の製法は東ローマ帝国の国家機密であったため門外不出とされていた。10世紀の皇帝コンスタンティノス7世は、息子のロマノス2世に対し「聞かれても絶対教えてはならない」と書き残している。このため帝国の滅亡と共にその製法は失われ、現在に伝わっていない。ただし幾つか仮説が立てられており、おそらく硫黄・酸化カルシウム・石油などの原料を大釜で熱し、サイフォンの原理で吸いあげていたのではないかと考えられている。またはナフサに硫黄、松やにを混合したものではないかと言う説もある。一方アラブには原料と製法を異にする同種の兵器が複数あり、どれが東ローマで使われたものと同一なのかは判然としない。 ギリシア火薬の使用は東ローマ帝国の海軍によるものが特に知られている。ギリシア火薬を装備したドロモーン戦艦は何世紀にもわたりコンスタンティノポリスをアラブ海軍から防衛した。また陸上でも攻城戦では積極的に使われ、コンスタンティノポリスの城壁から、ギリシア火薬を攻撃してくる敵へ向けている絵画などが残されている。アッバース朝軍にはこれを含む焼夷兵器の専門部隊（naffatun）が存在するなど西アジア全域でも広く使われ、十字軍が使用した記録もある。一説にはマグリブやイベリア半島で火薬兵器の開発が盛んだったのは、原料となる石油がこの地域では産出されなかったからだと言う。 現在、ギリシア火薬に似た兵器としては、ベトナム戦争などで使われたナパーム弾が挙げられる。
  • Grieks vuur (ook wel Byzantijns vuur of vloeibaar vuur genaamd) was een wapen van het Byzantijnse Rijk dat, naar verluidt, rond 673 uitgevonden werd door een christelijke, Syrische vluchteling genaamd Kallinikos (of Callinicus) van Heliopolis. Sommigen geloven echter dat hij het principe op zijn beurt weer geleerd had van chemici uit Alexandrië. Grieks vuur was een voorloper van modernere wapens als de vlammenwerper en napalm.
  • Gresk ild var et krigsvåpen benyttet av det bysantiske riket fra det 7. århundre. Kjennskapen rundt dette våpenet gikk tapt i det 14. århundre. Våpnet skal ha blitt oppfunnet omkring 673, av en syrisk flyktning ved navn Kallinikos fra Heliopolis (Syria) Gresk ild kunne sende ut en stråle av brennende væske, og den var effektiv både på landjorden og til sjøs, men den ble i størst grad benyttet til sjøs. Man påsto at nøkkelen til våpenets effektivitet lå i at ilden kunne brenne under alle forhold, til og med under vann ble det sagt. Bysants fiender kjente ilden som en våt, mørk og klebrig ild, fordi den hang fast ved det den rammet, og var umulig å slukke. Fiendtlige skip fryktet å komme for nær innpå den bysantiske flåten, for når skipene var i skuddhold, gav den greske ilden bysanterne en enorm fordel.
  • Ogień grecki - łatwopalna, nie dająca się ugasić wodą mieszanina, wynaleziona około roku 670 przez Kallinikosa, pierwowzór napalmu. Produkcja i skład mieszanki otoczone były ścisłą tajemnicą. Prawdopodobnie była to mieszanina oleju, siarki i saletry. Sądzić także można że ogniem greckim określana była ropa naftowa rozrzucana na okręty wroga niczym koktajle Mołotowa. Używany był w miotaczach ognia i do nasycania pocisków zapalających. Powszechnie przypisuje się greckiemu ogniowi ocalenie Konstantynopola podczas arabskich ataków na to miasto. Ogień grecki nie daje się gasić wodą, jedynie przez odcięcie dopływu powietrza. Najstarsze wiarygodne zapisy o użyciu ognia greckiego znaleźć można w kronice Teofanesa z 671 roku. Nie zdradza on składu chemicznego, pisze jedynie o skutkach jej użycia przeciwko okrętom arabskim. Dzięki zastosowaniu ognia greckiego cesarz bizantyjski Konstantyn IV Pogonatos, mając do dyspozycji flotę uzbrojoną w "garnki ogniste i syfony" przez 7 lat stawiał opór o wiele liczniejszym siłom morskim wroga. Był to kolejny dowód na to, że przewaga technologiczna na polu bitwy daje zwycięstwo. Dalsze udoskonalenia składu, jak i metod rażenia przeciwnika, zawdzięczamy syryjskiemu uciekinierowi Kallinikosowi, który oddał swe talenty w służbę Bizancjum. Jemu to jest przypisywane wynalezienie ognia bizantyjskiego, często w literaturze mylonego z ogniem greckim. Ogień grecki miotano na okręty nieprzyjaciela i żołnierzy walczących na lądzie za pomocą balist i katapult, w beczkach lub kulach, bądź wylewano z naczyń przez miedziane rury. Jeśli chodzi o skutki użycia tej broni, przykładem może być bitwa morska w roku 678, kiedy to Bizantyjczycy spalili flotę arabską, ostatecznie niwecząc arabskie próby zdobycia Konstantynopola. Do XII wieku Bizancjum miało monopol na stosowanie ognia greckiego. Nikomu nie udało się do tego czasu wykraść tajemnicy tej substancji, była to bowiem jedna z największych "świętości" państwowych, a za zdradzenie tajemnicy groziła śmierć na torturach. Do dzisiaj nikomu nie udało się dokładnie określić składu chemicznego ognia greckiego. Co więcej, podawane przepisy są bardzo rozbieżne. Według żyjącego w XIII wieku Marka Greka, ogień grecki składał się z siarki, kamienia winnego, smoły, kauczuku i saletry. Inni historycy skłaniają się ku wersji, iż była to mieszanina ropy naftowej, żywicy, smoły, olejów, soków roślinnych i metali. Pod uwagę brany jest także tlenek wapnia (tzw. wapno palone), który powodował, że substancja zapalała się w zetknięciu z wodą. Również w późniejszych wiekach stosowano ogień grecki. W XII w. znane były następujące przepisy: "jedną część kalafonii, jedną część siarki, sześć części saletry dobrze sproszkowanych rozrobić w oleju lnianym lub laurowym, a następnie umieścić w metalowym naczyniu" "jedną część siarki, dwie części węgla lipowego lub wierzbowego, sześć części saletry utłuc w marmurowej stępie i wymieszać".
  • Fogo grego é uma mistura viscosa que flutua e queima até mesmo em contato com água, muito utilizada pelos bizantinos contra inimigos, em geral muçulmanos, nas diversas tentativas de tomada que Constantinopla enfrentou ao longo da Idade Média. Frequentemente armazenada em pequenos vasos de barro, podia ser lançada de muralhas e barcos diretamente sobre o inimigo. Não há relatos exatos a respeito da composição química dessa arma. Os bizantinos esconderam ou destruíram a fórmula, para evitar que caísse nas mãos de inimigos, mas uma provável hipótese é que seja algum composto variante de nafta. É provável que tenha sido feita a partir de cal viva (óxido de cálcio, CaO), petróleo, nafta, enxofre e salitre, entre outras substâncias. Foi muito utilizado na Ásia. Ficheiro:Colt . png Este artigo é um esboço sobre uma Arma. Você pode ajudar a Wikipédia expandindo-o.
  • Focul grecesc era un produs incendiar de calităţile napalmului din epoca noastră, folosit de grecii din antichitate. Odată aprins nu mai putea fi stins decat cu urină sau nisip. Lansarea a focului se făcea printr-un sistem de conducte care porneau din vârful catargului corabiei bizantine şi se proiecta pe nava duşmană prin ajutajul aflat pe ornamentul din prora corabiei (femeie sau balaur). Odată deschis vasul (de obicei o amforă) şi intrand in contact cu aerul, "Focul grecesc" se amorsa şi se turna de pe platforma catargului (de obicei unic la acea vreme). El ajungea prin conducte, pe care o incendia. Asupra oamenilor avea efecte devastatoare căci avea proprietatea de a arde şi sub apă, deci nici măcar o săritură în apa mării nu îi mai salva pe cei atinşi de această "veritabilă armă chimică" ! Focul grecesc a fost un factor cheie al supremaţiei maritime greceşti; ultima dată a fost folosit în Asediul Constantinopolului, şi odată cu căderea oraşului în mâinile otomanilor a dispărut şi reţeta, care era păstrată secretă de greci. Compoziţia exactă a focului grecesc a rămas un secret până astăzi; există mai multe speculaţii bazate pe materialele de care dispuneau grecii în antichitate ca de exemplu colofoniu, dar nimeni nu poate afirma cu siguranţă care erau ingredientele folosite şi în ce proporţii.
  • Файл:Greekfire-madridskylitzes1. jpg Использование греческого огня. Миниатюра Мадридского списка «Хроники» Иоанна Скилицы. Гре́ческий ого́нь (или Жидкий огонь, греч. ὑγρός πῦρ) — горючая смесь, применявшаяся в военных целях во времена Средневековья. Впервые была употреблена византийцами в морских битвах. Точный состав греческого огня неизвестен.
  • Grekisk eld (även kallad bysantinsk eld och flytande eld) var ett vapen som användes av Bysantinska riket. Den grekiska elden sades ha uppfunnits av en kristen flykting från Syrien som hette Kallinikos från Heliopolis. Vapnet avlossade en ström av brinnande vätska och var mycket effektivt både till sjöss och på land, men användes företrädesvis ute på havet. Rykten sade att den grekiska elden var så effektiv att den fortsatte att brinna under nästan alla förhållanden, även under vatten. Fiendeskepp var ofta rädda för att komma för nära den bysantinska flottan, eftersom den grekiska elden gav den ett stort övertag. Vapnet användes för första gången 678 mot en attackerande arabisk flotta och blev snart ett av tidens mest fruktade vapen. Den var emellertid svårkontrollerad; ofta brändes även bysantinska skepp upp. Tillverkningsprocessen för grekisk eld var en noga bevarad militär hemlighet – så hemlig att vi än idag inte vet hur den tillverkades. Olika källor spekulerar i om den kan ha innehållit bland annat svavel, kalciumoxid och flytande petroleum. Man vet inte om vätskan antändes av en eldslåga eller om den självantände vid kontakt med vatten. I det senare fallet är det möjligt att en av beståndsdelarna var kalciumfosfid, som när det kommer i kontakt med vatten bildar fosfin (PH3) som självantänder. Man kan alltså säga att den grekiska elden var antikens napalm.
  • Tarihçilere göre kızgın kömür, kükürt ve zift karışımından oluşan yunan ateşi M. Ö. 423 de Peloponez savaşları sırasında kullanılmıştır. Daha sonra M.S. 660'larda zift, reçine, kükürt, nafta, kireç ve güherçile ile yunan ateşi zenginleştirilmiştir. Su eklendikçe alevi artar.
  • Файл:Greekfire-madridskylitzes1. jpg Використання "грецького вогню". Мініатюра мадрідського списку «Хроніки» Іоанна Скилиці. грецький вогонь (рідше — пекельний вогонь, візантійський вогонь або рідкий вогонь грец. Υγρό Πυρ) — горюча суміш, що застосовувалася у військових цілях в часи середньовіччя. Вперше була вжита візантійцями в морських битвах. Точний склад грецького вогню невідомий.
  • 希臘火（希臘語：Υγρό Πυρ）是拜占庭帝國所利用的一種可以在水上燃燒的液態燃燒劑，主要應用於海戰中，「希臘火」或「羅馬火」只是阿拉伯人對這種恐怖武器的稱呼，拜占庭人自己則稱之為「野火」、「海洋之火」、「流動之火」、「液體火焰」、「人造之火」和「防備之火」等等。根據文獻記載，希臘火多次為拜占庭帝國的軍事勝利作出頗大的貢獻，一些學者和歷史學家認為它是拜占庭帝國能持續千年之久的原因之一，希臘火的配方現已失傳，成份至今仍是一個謎團，而據當時受希臘火所傷的十字軍所記述：「每當敵人用希臘火攻擊我們，所做的事只有屈膝下跪，祈求上天的拯救。」那段引文足以說明希臘火的威力。
dbpprop:align
  • right
dbpprop:bgcolor
  • c6dbf7
dbpprop:halign
  • left
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:p
  • 3 (xsd:integer)
  • 4 (xsd:integer)
  • 5 (xsd:integer)
  • 14 (xsd:integer)
  • 19 (xsd:integer)
  • 52 (xsd:integer)
  • 62 (xsd:integer)
  • 64 (xsd:integer)
  • 69 (xsd:integer)
  • 70 (xsd:integer)
  • 72 (xsd:integer)
  • 75 (xsd:integer)
  • 80 (xsd:integer)
  • 82 (xsd:integer)
  • 83 (xsd:integer)
  • 92 (xsd:integer)
  • 93 (xsd:integer)
  • 94 (xsd:integer)
  • 95 (xsd:integer)
  • 96 (xsd:integer)
  • 97 (xsd:integer)
  • 110 (xsd:integer)
  • 178 (xsd:integer)
  • 270 (xsd:integer)
  • 290 (xsd:integer)
  • 295 (xsd:integer)
  • 310 (xsd:integer)
  • 315 (xsd:integer)
  • 316 (xsd:integer)
  • 363 (xsd:integer)
  • 384 (xsd:integer)
  • 507 (xsd:integer)
  • 509 (xsd:integer)
  • 608 (xsd:integer)
  • 609 (xsd:integer)
  • 617 (xsd:integer)
  • 618 (xsd:integer)
  • 621 (xsd:integer)
  • 627 (xsd:integer)
  • 657 (xsd:integer)
  • 659 (xsd:integer)
  • 660 (xsd:integer)
  • 663 (xsd:integer)
dbpprop:pp
  • 12-13
  • 1–5
  • 203, 618
  • 21–22
  • 26-27, 31-32
  • 297–315
  • 32, 46, 73
  • 362–363
  • 378–379, 609
  • 607–609
  • 608–609
  • 61-62, 72
  • 610–611
  • 614–616
  • 616–617
  • 617–619
  • 624–626
  • 627–628
  • 628–629
  • 630–631
  • 657–658
  • 658-659
  • 660, 663
  • 663–664
  • 69–70
  • 6–10, 14
  • 70–74
  • 82–84
  • 83–84
  • 86, 189
  • 86–87
  • 88–89
  • 617 (xsd:integer)
dbpprop:quote
  • "As he [the Emperor Alexios I] knew that the Pisans were skilled in sea warfare and dreaded a battle with them, on the prow of each ship he had a head fixed of a lion or other land-animal, made in brass or iron with the mouth open and then gilded over, so that their mere aspect was terrifying. And the fire which was to be directed against the enemy through tubes he made to pass through the mouths of the beasts, so that it seemed as if the lions and the other similar monsters were vomiting the fire."
  • "At that time Kallinikos, an artificer from Heliopolis, fled to the Romans. He had devised a sea fire which ignited the Arab ships and burned them with all hands. Thus it was that the Romans returned with victory and discovered the sea fire."
dbpprop:reference
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:source
dbpprop:width
  • 260px
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • Greek fire was an incendiary weapon used by the Byzantine Empire. The Byzantines typically used it in naval battles to great effect as it could continue burning even on water. It provided a technological advantage, and was responsible for many key Byzantine military victories, most notably the salvation of Constantinople from two Arab sieges, thus securing the Empire's survival.
  • Das Griechische Feuer (griechisch Ὑγρὸν Πύρ Hygròn Pýr, neugriechisch Υγρό Πυρ Igró Pir „flüssiges Feuer“) war eine im byzantinischen Reich seit dem 7. Jahrhundert verwendete militärische Brandwaffe. Der Name griechisches Feuer ist nicht authentisch; von den Byzantinern wurde es Seefeuer oder flüssiges Feuer genannt.
  • El foc grec era una arma naval usada per l'imperi Bizantí,; una mescla inflamable inventada per un refugiat sirià cristià Cal·línic originari de Heliòpolis vers el 673. Era composta suposadament de nafta, sofre, resina, greixos, salnitre, i calç viva, que cremava en contacte amb l'aigua. Fou utilitzada diverses vegades pels bizantins en defensa contra els setges a Constantinoble. Alguns autors pensen que Cal·línic rebé el secret del foc grec dels químics d'Alexandria.
  • Řecký oheň (též byzantinský oheň či tekutý oheň) byla zbraň používaná Byzantinci. Šlo o tekutou zápalnou směs, která hořela i ve styku s vodou (podle některých pramenů voda dokonce hoření podporovala). Předpokládá se, že ji vynalezl syrský uprchlík Kallinikos z Heliopole (Sýrie) někdy okolo roku 673. Byzantinci ji používali zejména v námořním boji.
  • El fuego griego era un arma naval usada por el Imperio Bizantino, supuestamente inventada por un refugiado cristiano sirio llamado Calínico, originario de Heliópolis. Algunos autores piensan que Calínico recibió el secreto del fuego griego de los alquimistas de Alejandría. Lanzaba un chorro de fluido ardiente, y podía emplearse tanto en tierra como en el mar, aunque se utilizó preferentemente en el mar.
  • Kreikkalainen tuli (πῦρ θαλάσσιον, pyr thalassion eli "merituli") oli palava neste, jota käytettiin aseena Bysantissa. Sitä käytettiin ensimmäisen kerran keisari Konstantinos IV:n aikana vuonna 673 arabien laivastoa vastaan. Syyriasta paenneen kristityn arkkitehti Kallinikoksen sanotaan keksineen 671 tämän aseen, jota käytettiin maalla ja erityisesti merellä. Tulta pystyttiin suihkuttamaan vihollisten laivojen päälle ja se oli lähes mahdoton sammuttaa.
  • L’invention du feu grégeois (du latin græcus, grec) et le secret gardé sur sa composition furent capitaux pour la survie de l’empire byzantin. C'était un peu l'ancêtre du napalm moderne. La formule est attribuée au « chimiste » Callinicus originaire d’Héliopolis en Syrie.
  • A görögtűz a Bizánci Birodalom által használt égőfolyadék-fegyver volt, amelyet többnyire tengeri csatákban alkalmaztak, nagy hatékonysággal, hiszen az anyag összetétele folytán tüze vízzel nem oltható. A „bizánci tűz” számos győzelemhez segítette a bizánciakat, ezzel jelentősen hozzájárult a birodalom hosszú fennmaradásához. A pontos összetétel titkos volt és ma sem ismert.
  • Fuoco greco (greco ὑγρόν πῦρ - igrón pyr) era l'espressione usata per indicare una miscela incendiaria usata dai bizantini per incendiare il naviglio avversario o tutto quello che poteva essere aggredito dal fuoco. Il termine Fuoco greco era utilizzato soprattutto dai popoli stranieri, poiché i bizantini, in realtà «romei», cioè romani dell'impero romano d'Oriente, lo chiamavano fuoco romano, fuoco artificiale o fuoco liquido.
  • Grieks vuur (ook wel Byzantijns vuur of vloeibaar vuur genaamd) was een wapen van het Byzantijnse Rijk dat, naar verluidt, rond 673 uitgevonden werd door een christelijke, Syrische vluchteling genaamd Kallinikos (of Callinicus) van Heliopolis. Sommigen geloven echter dat hij het principe op zijn beurt weer geleerd had van chemici uit Alexandrië. Grieks vuur was een voorloper van modernere wapens als de vlammenwerper en napalm.
  • Gresk ild var et krigsvåpen benyttet av det bysantiske riket fra det 7. århundre. Kjennskapen rundt dette våpenet gikk tapt i det 14. århundre. Våpnet skal ha blitt oppfunnet omkring 673, av en syrisk flyktning ved navn Kallinikos fra Heliopolis (Syria) Gresk ild kunne sende ut en stråle av brennende væske, og den var effektiv både på landjorden og til sjøs, men den ble i størst grad benyttet til sjøs.
  • Ogień grecki - łatwopalna, nie dająca się ugasić wodą mieszanina, wynaleziona około roku 670 przez Kallinikosa, pierwowzór napalmu. Produkcja i skład mieszanki otoczone były ścisłą tajemnicą. Prawdopodobnie była to mieszanina oleju, siarki i saletry. Sądzić także można że ogniem greckim określana była ropa naftowa rozrzucana na okręty wroga niczym koktajle Mołotowa. Używany był w miotaczach ognia i do nasycania pocisków zapalających.
  • Fogo grego é uma mistura viscosa que flutua e queima até mesmo em contato com água, muito utilizada pelos bizantinos contra inimigos, em geral muçulmanos, nas diversas tentativas de tomada que Constantinopla enfrentou ao longo da Idade Média. Frequentemente armazenada em pequenos vasos de barro, podia ser lançada de muralhas e barcos diretamente sobre o inimigo. Não há relatos exatos a respeito da composição química dessa arma.
  • Focul grecesc era un produs incendiar de calităţile napalmului din epoca noastră, folosit de grecii din antichitate. Odată aprins nu mai putea fi stins decat cu urină sau nisip. Lansarea a focului se făcea printr-un sistem de conducte care porneau din vârful catargului corabiei bizantine şi se proiecta pe nava duşmană prin ajutajul aflat pe ornamentul din prora corabiei (femeie sau balaur).
  • Файл:Greekfire-madridskylitzes1. jpg Использование греческого огня. Миниатюра Мадридского списка «Хроники» Иоанна Скилицы. Гре́ческий ого́нь (или Жидкий огонь, греч. ὑγρός πῦρ) — горючая смесь, применявшаяся в военных целях во времена Средневековья.
  • Grekisk eld (även kallad bysantinsk eld och flytande eld) var ett vapen som användes av Bysantinska riket. Den grekiska elden sades ha uppfunnits av en kristen flykting från Syrien som hette Kallinikos från Heliopolis. Vapnet avlossade en ström av brinnande vätska och var mycket effektivt både till sjöss och på land, men användes företrädesvis ute på havet.
  • Tarihçilere göre kızgın kömür, kükürt ve zift karışımından oluşan yunan ateşi M. Ö. 423 de Peloponez savaşları sırasında kullanılmıştır. Daha sonra M.S. 660'larda zift, reçine, kükürt, nafta, kireç ve güherçile ile yunan ateşi zenginleştirilmiştir. Su eklendikçe alevi artar.
  • Файл:Greekfire-madridskylitzes1. jpg Використання "грецького вогню". Мініатюра мадрідського списку «Хроніки» Іоанна Скилиці. грецький вогонь (рідше — пекельний вогонь, візантійський вогонь або рідкий вогонь грец.
rdfs:label
  • Greek fire
  • Griechisches Feuer
  • Foc grec
  • Řecký oheň
  • Fuego griego
  • Kreikkalainen tuli
  • Feu grégeois
  • Görögtűz
  • Fuoco greco
  • ギリシア火薬
  • Grieks vuur
  • Gresk ild
  • Ogień grecki
  • Fogo grego
  • Focul grecesc
  • Греческий огонь
  • Grekisk eld
  • Yunan Ateşi
  • Грецький вогонь
  • 希腊火
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:page
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of