A gramophone record (phonograph record in American English) or vinyl record, commonly known as a record, is an analogue sound storage medium in the form of a flat polyvinyl chloride (previously shellac) disc with an inscribed, modulated spiral groove. The groove usually starts near the periphery and ends near the center of the disc.

Property Value
dbo:abstract
  • A gramophone record (phonograph record in American English) or vinyl record, commonly known as a record, is an analogue sound storage medium in the form of a flat polyvinyl chloride (previously shellac) disc with an inscribed, modulated spiral groove. The groove usually starts near the periphery and ends near the center of the disc. The phonograph disc record was the primary medium used for music reproduction until late in the 20th century. It had co-existed with the phonograph cylinder from the late 1880s and replaced it by the late 1920s. Records retained the largest market share even when new formats such as compact cassette were mass-marketed. By the late 1980s, digital media, in the form of the compact disc, had gained a larger market share, and the vinyl record left the mainstream in 1991. From the 1990s to the 2010s, records continued to be manufactured and sold on a much smaller scale, and were especially used by disc jockeys (DJ)s, released by artists in some genres, and listened to by a niche market of audiophiles. The phonograph record has made a niche resurgence in the early 21st century – 9.2 million records were sold in the U.S. in 2014, a 260% increase since 2009. Likewise, in the UK sales have increased five-fold from 2009 to 2014. Phonograph records are generally described by their diameter in inches (12", 10", 7"), the rotational speed in rpm at which they are played ( 16 2⁄3,  33 1⁄3, 45, 78), and their time capacity, determined by their diameter and speed (LP [long playing], 12-inch disc,  33 1⁄3 rpm; SP [single], 10-inch disc, 78 rpm, or 7-inch disc, 45 rpm; EP [extended play], 12-inch disc,  33 1⁄3 or 45 rpm); their reproductive quality, or level of fidelity (high-fidelity, orthophonic, full-range, etc.); and the number of audio channels (mono, stereo, quad, etc.). (en)
  • Eine Schallplatte ist eine in der Regel kreisförmige und meistens schwarze Scheibe mit einem Mittelloch, deren beidseitige Rillen als analoge Tonträger für Schallsignale dienen. Umgangssprachlich wird die Schallplatte auch als Platte oder mit den aus der Jugendsprache stammenden Begriffen Scheibe beziehungsweise Vinyl bezeichnet. Das Wort Schallplatte wurde bereits zur Zeit der Grammophon-Ära geprägt. Der seit dem Produktionsende der Grammophonplatten wesentlich geläufigere Begriff Schellackplatte grenzt diesen älteren Tonträger deutlich von der späteren Schallplatte aus Polyvinylchlorid ab. Die Signale sind in einer vom Rand der Platte zum Mittelpunkt verlaufenden, spiralförmigen Rille gespeichert, deren Flanken die Schallschwingung des gespeicherten Signals abbilden. Bei der Wiedergabe wird die Abtastspitze eines Tonabnehmers entsprechend ausgelenkt. Die Rückverwandlung in hörbare Schallsignale kann rein mechanisch über eine Membran und einen Schalltrichter oder – bei heute üblichen Plattenspielern – auf elektromechanischem Weg mit anschließender elektronischer Verstärkung erfolgen. (de)
  • Un disco de vinilo o disco gramofónico es un medio de almacenamiento de sonido analógico en forma de disco de policloruro de vinilo el cual se estría en una forma espiral modulada. Normalmente se empieza el estriado cerca de la periferia del disco y termina cerca de centro. Los discos fonográficos son clasificados según su diámetro en pulgadas ya sea 12", 10" y 7", su velocidad angular en RPM 162⁄3, 331⁄3, 45 y 78, (siendo los formatos de 33 y 45 RPM los más utilizados).Se graban en mono, estéreo y se hicieron experimentos para grabar en sistemas cuadrafónicos e inclusive video. El disco gramofónico fue el medio principal usado para la reproducción de música hasta finales del siglo XX reemplazando al cilindro fonográfico, el cual había existido alrededor de 1920. A finales de la década de 1980, los medios digitales como el disco compacto habían ganado gran parte del mercado y el disco de vinilo se volvió un medio secundario y prácticamente cayó al desuso, sin embargo se siguieron editando pequeñas cantidades hacia 1991. A partir de la década de 2010 comenzó a resurgir el formato, ya que en 2009 se vendieron 3.5 millones de unidades en los Estados Unidos incluyendo 3.2 millones de álbumes, el número más alto desde 1998, y mantiene su lugar en el mercado. Son usados por disc jockeys y audiófilos para diversos tipos de música. (es)
  • Le disque microsillon, appelé aussi microsillon ou vinyle est le disque phonographique qui fut le principal support de diffusion d'enregistrement sonore commercial pendant la seconde moitié du XXe siècle. Rendu possible par le développement des électrophones à amplificateur électronique, il améliore le disque à sillon standard (disque 78 tours), multipliant par cinq ou six la durée d'écoute pour un disque de même taille, mais bien plus léger, avec une qualité sonore supérieure manifeste dans ses caractéristiques de bruit de fond, de bande passante et de distorsion. L'enregistrement peut être stéréophonique. La surface en vinyle de chaque face est parcourue par un sillon en spirale sur lequel le début de l'enregistrement se trouve à l'extérieur et la fin vers le centre du disque. Les vitesses et le sens de rotations du disque ainsi que la largeur et la forme du sillon sont définies, permettant de jouer tous les disques sur tous les appareils. La forme et la taille des disques peut varier sans nuire à la compatibilité, mais il existe principalement deux formats, LP (de l'anglais « Long play », « longue durée », « long jeu » quand il s'agit d'un disque de 30 cm) tournant à 33 tours par minute, et single (un seul morceau par face) pour un disque de 17,5 cm tournant à 45 tours par minute, les uns et les autres de couleur noire. On a réalisé des objets de formes et couleurs diverses, notamment carrés, transparents, souples, décorés d'images comme les picture-discs, possédant un sillon lisible sur les appareils ordinaires. (fr)
  • Il disco in vinile, noto anche come microsolco o semplicemente disco o vinile, è un supporto per la memorizzazione analogica di segnali sonori. È stato ufficialmente introdotto nel 1948 dalla Columbia records negli Stati Uniti d'America come evoluzione del precedente disco a 78 giri, dalle simili caratteristiche, realizzato in gommalacca. Attualmente il termine vinile viene spesso usato per indicare in particolar modo gli LP (dischi da 30 cm rotanti a 33⅓ giri al minuto), anche se tale utilizzo è improprio, visto che anche dischi di altri formati sfruttano lo stesso materiale come supporto. Come il suo antenato, il vinile è una piastra circolare recante su entrambe le facce un solco a spirale (inciso a partire dal bordo esterno) in cui è codificata in modo analogico la registrazione dei suoni. Le migliori qualità del vinile (PVC) rispetto alla gommalacca permisero di ridurre lo spessore dei solchi, diminuire il passo della spirale e abbassare la velocità di rotazione da 78 a 33⅓ giri per minuto, ottenendo così una maggiore durata di ascolto, che raggiunse circa 30 minuti per facciata nei Long-Playing (LP), con punte massime di 38-40 minuti per lato, specie per le opere liriche. Per la riproduzione sonora di un disco viene impiegato un giradischi collegato a un amplificatore. In genere i giradischi permettono di utilizzare dischi di diverso diametro e, per mezzo di un selettore, è possibile selezionare la velocità di rotazione. Fino agli anni settanta del Novecento il vinile è stato il più diffuso supporto per la riproduzione audio di materiale pre-registrato, ma la sua preminenza è stata insidiata negli anni ottanta dalle musicassette e all'inizio degli anni novanta il vinile ha ceduto definitivamente al compact-disc (CD audio). La produzione su larga scala di dischi in vinile è praticamente cessata nei primi anni novanta (in Italia fino al 1993). Dalla seconda metà degli anni duemila il disco in vinile è tornato negli scaffali dei negozi, essenzialmente come prodotto di nicchia.I dati di consuntivo 2011 stilati dall'istituto Nielsen SoundScan indicano, per gli LP in vinile, un aumento da 2,8 a 3,9 milioni di pezzi venduti negli USA. "Una crescita folle", ha dichiarato Keith Caulfield, associate director per le classifiche del sito Billboard.com, "che trova il suo fondamento in un mercato dal potenziale non ancora pienamente sfruttato". "Il vinile", osserva Caulfield, "raggiunge due tipi di consumatori: quelli più anziani che lo ricordano con affetto e magari posseggono ancora un giradischi, e quelli più giovani a cui piace avere in mano una copia fisica del disco e ammirarne la copertina". Anche in Italia la produzione e la vendita del vinile (ristampe in particolare) hanno ripreso quota. Molti sono gli artisti che stampano i loro lavori anche su vinile. (it)
  • レコード (record, vinyl record, 英語版ではgramophone record)とは、音声記録を意味し、主に樹脂などでできた円盤(最初期には円筒状の蝋管レコードを含む)に音楽や音声などの音響情報を刻み込み記録したメディアの一種を示すことが多い。音盤などその他の呼び方で呼ばれることもある。 音の再生の方法は信号としての振幅の情報の読み取り方と情報の増幅により異なる。針で読み取った振幅の情報を、機械的に増幅する蓄音機の時代、電気信号に変えて増幅するレコードプレーヤーの時代、そして針を使わずレーザーを用いて非接触再生するレーザーターンテーブルの時代(レコード末期以降から近年にかけての特殊な時代)に大まかに分類することができる。 (ja)
  • Een grammofoonplaat is een platte schijf waarbij aan beide kanten (zelden aan één kant) een spiraalvormige groef is geperst die van de rand naar dicht bij het midden loopt en waarin geluidsinformatie is opgenomen in de vorm van kleine horizontale (vroeger verticale, en thans bij stereo horizontale én verticale) afwijkingen. Deze uitslagen naar links en rechts kunnen met een naald op de ronddraaiende plaat worden afgetast en hoorbaar worden gemaakt. Om te zorgen dat een plaat op de juiste wijze op een speler gelegd wordt, wordt er een gaatje exact in het midden van een plaat gemaakt. Het centrale deel van de grammofoonplaat bevat het label, waarop de inhoudsopgave wordt aangegeven. (nl)
  • Płyta gramofonowa – zwykle okrągła płyta o średnicy do 30 cm z zapisanym spiralnie w postaci rowka analogowym nagraniem dźwiękowym. Płyty gramofonowe były wykonywane z różnych materiałów, najczęściej ebonitu, szelaku lub poli(chlorku winylu) – stąd nazwa potoczna – płyta winylowa. Choć produkowano je w różnych kolorach, to zdecydowanie najczęściej w czarnym, stąd inna nazwa potoczna – czarna płyta. Obecnie powszechnie określana jest też mianem płyty analogowej. Płyty gramofonowe były podstawowym środkiem rozpowszechniania nagrań muzycznych od końca wieku XIX do lat 80. wieku XX. Zostały zmarginalizowane przez zapis cyfrowy. (pl)
  • Гра̀мпласти́нка (от граммофонная пластинка, чаще просто пластинка) — аналоговый носитель звуковой информации — диск, на одной или на обеих сторонах которого нанесена непрерывная спиральная канавка (дорожка), форма которой модулирована звуковой волной. Долгое время (примерно с конца XIX и до конца XX века) была самым популярным носителем музыкальных записей, недорогим, пригодным для массового тиражировния, обеспечивающим высокое качество звукозаписи и пригодным для воспроизведения на относительно простой и дешевой аппаратуре. Для «проигрывания» (воспроизведения звука) грампластинок используются специально предназначенные для этой цели аппараты: граммофоны, патефоны, в дальнейшем — электропроигрыватели и электрофоны. При движении по дорожке грампластинки игла проигрывателя начинает вибрировать (поскольку форма дорожки неравномерна в плоскости пластинки вдоль её радиуса и перпендикулярно направлению движения иглы, и зависит от записанного сигнала). При вибрации пьезоэлектрический материал либо электромагнитная катушка звукоснимателя вырабатывает электрический сигнал, который усиливается усилителем и далее воспроизводится акустической системой. Главным достоинством грампластинки являлось удобство массового тиражирования путём горячей прессовки, кроме того, грампластинки не подвержены действию электрических и магнитных полей. Недостатками грампластинки являются подверженность температурным изменениям и влажности, механическим повреждениям (появление царапин), а также неизбежный износ при постоянном использовании (снижение и потеря аудиохарактеристик). Кроме того, грампластинки обеспечивают меньший динамический диапазон, чем более современные форматы хранения звукозаписей. (ru)
  • 黑膠唱片,習慣又稱電木唱片(英语:gramophone record)指轉速78轉每分鐘、聲槽寬度0.10—0.16毫米、聲槽密度每厘米30—50條的留聲機唱片。黑膠唱片是一般人對過往使用唱盤機播放的唱片的稱呼。這種唱片是一種黑色圓盤形的膠片,早期為石墨材質,之後使用蟲膠(後期再改用聚氯乙烯,即PVC)壓製,上面刻有凹凸的坑紋以記錄聲音。早期的黑膠唱片只有單聲道,到後來發展成為雙軌的雙聲道音軌。到了1980年代後期時,這些唱片的顏色已不再局限於黑色,而可以是白色、橙色、透明、螢光色,甚至可以把歌手的樣貌印製在唱片裡,不過成本比較高。黑膠唱片可使用鋼針(早期手搖唱機)和粗紋寶石唱針(電唱頭)放唱,唱針與密紋唱片不能通用。 (zh)
dbo:soundRecording
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 172121 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 744225031 (xsd:integer)
dbp:format
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • レコード (record, vinyl record, 英語版ではgramophone record)とは、音声記録を意味し、主に樹脂などでできた円盤(最初期には円筒状の蝋管レコードを含む)に音楽や音声などの音響情報を刻み込み記録したメディアの一種を示すことが多い。音盤などその他の呼び方で呼ばれることもある。 音の再生の方法は信号としての振幅の情報の読み取り方と情報の増幅により異なる。針で読み取った振幅の情報を、機械的に増幅する蓄音機の時代、電気信号に変えて増幅するレコードプレーヤーの時代、そして針を使わずレーザーを用いて非接触再生するレーザーターンテーブルの時代(レコード末期以降から近年にかけての特殊な時代)に大まかに分類することができる。 (ja)
  • 黑膠唱片,習慣又稱電木唱片(英语:gramophone record)指轉速78轉每分鐘、聲槽寬度0.10—0.16毫米、聲槽密度每厘米30—50條的留聲機唱片。黑膠唱片是一般人對過往使用唱盤機播放的唱片的稱呼。這種唱片是一種黑色圓盤形的膠片,早期為石墨材質,之後使用蟲膠(後期再改用聚氯乙烯,即PVC)壓製,上面刻有凹凸的坑紋以記錄聲音。早期的黑膠唱片只有單聲道,到後來發展成為雙軌的雙聲道音軌。到了1980年代後期時,這些唱片的顏色已不再局限於黑色,而可以是白色、橙色、透明、螢光色,甚至可以把歌手的樣貌印製在唱片裡,不過成本比較高。黑膠唱片可使用鋼針(早期手搖唱機)和粗紋寶石唱針(電唱頭)放唱,唱針與密紋唱片不能通用。 (zh)
  • A gramophone record (phonograph record in American English) or vinyl record, commonly known as a record, is an analogue sound storage medium in the form of a flat polyvinyl chloride (previously shellac) disc with an inscribed, modulated spiral groove. The groove usually starts near the periphery and ends near the center of the disc. (en)
  • Eine Schallplatte ist eine in der Regel kreisförmige und meistens schwarze Scheibe mit einem Mittelloch, deren beidseitige Rillen als analoge Tonträger für Schallsignale dienen. Umgangssprachlich wird die Schallplatte auch als Platte oder mit den aus der Jugendsprache stammenden Begriffen Scheibe beziehungsweise Vinyl bezeichnet. Das Wort Schallplatte wurde bereits zur Zeit der Grammophon-Ära geprägt. Der seit dem Produktionsende der Grammophonplatten wesentlich geläufigere Begriff Schellackplatte grenzt diesen älteren Tonträger deutlich von der späteren Schallplatte aus Polyvinylchlorid ab. (de)
  • Un disco de vinilo o disco gramofónico es un medio de almacenamiento de sonido analógico en forma de disco de policloruro de vinilo el cual se estría en una forma espiral modulada. Normalmente se empieza el estriado cerca de la periferia del disco y termina cerca de centro. Los discos fonográficos son clasificados según su diámetro en pulgadas ya sea 12", 10" y 7", su velocidad angular en RPM 162⁄3, 331⁄3, 45 y 78, (siendo los formatos de 33 y 45 RPM los más utilizados).Se graban en mono, estéreo y se hicieron experimentos para grabar en sistemas cuadrafónicos e inclusive video. (es)
  • Le disque microsillon, appelé aussi microsillon ou vinyle est le disque phonographique qui fut le principal support de diffusion d'enregistrement sonore commercial pendant la seconde moitié du XXe siècle. (fr)
  • Il disco in vinile, noto anche come microsolco o semplicemente disco o vinile, è un supporto per la memorizzazione analogica di segnali sonori. È stato ufficialmente introdotto nel 1948 dalla Columbia records negli Stati Uniti d'America come evoluzione del precedente disco a 78 giri, dalle simili caratteristiche, realizzato in gommalacca. Attualmente il termine vinile viene spesso usato per indicare in particolar modo gli LP (dischi da 30 cm rotanti a 33⅓ giri al minuto), anche se tale utilizzo è improprio, visto che anche dischi di altri formati sfruttano lo stesso materiale come supporto. (it)
  • Een grammofoonplaat is een platte schijf waarbij aan beide kanten (zelden aan één kant) een spiraalvormige groef is geperst die van de rand naar dicht bij het midden loopt en waarin geluidsinformatie is opgenomen in de vorm van kleine horizontale (vroeger verticale, en thans bij stereo horizontale én verticale) afwijkingen. Deze uitslagen naar links en rechts kunnen met een naald op de ronddraaiende plaat worden afgetast en hoorbaar worden gemaakt. Om te zorgen dat een plaat op de juiste wijze op een speler gelegd wordt, wordt er een gaatje exact in het midden van een plaat gemaakt. (nl)
  • Płyta gramofonowa – zwykle okrągła płyta o średnicy do 30 cm z zapisanym spiralnie w postaci rowka analogowym nagraniem dźwiękowym. Płyty gramofonowe były wykonywane z różnych materiałów, najczęściej ebonitu, szelaku lub poli(chlorku winylu) – stąd nazwa potoczna – płyta winylowa. Choć produkowano je w różnych kolorach, to zdecydowanie najczęściej w czarnym, stąd inna nazwa potoczna – czarna płyta. Obecnie powszechnie określana jest też mianem płyty analogowej. (pl)
  • Гра̀мпласти́нка (от граммофонная пластинка, чаще просто пластинка) — аналоговый носитель звуковой информации — диск, на одной или на обеих сторонах которого нанесена непрерывная спиральная канавка (дорожка), форма которой модулирована звуковой волной. Долгое время (примерно с конца XIX и до конца XX века) была самым популярным носителем музыкальных записей, недорогим, пригодным для массового тиражировния, обеспечивающим высокое качество звукозаписи и пригодным для воспроизведения на относительно простой и дешевой аппаратуре. (ru)
rdfs:label
  • Gramophone record (en)
  • جرامافون (ar)
  • Schallplatte (de)
  • Disco de vinilo (es)
  • Disque microsillon (fr)
  • Disco in vinile (it)
  • レコード (ja)
  • Grammofoonplaat (nl)
  • Płyta gramofonowa (pl)
  • Грампластинка (ru)
  • 黑膠唱片 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:format of
is dbo:genre of
is dbo:industry of
is dbo:knownFor of
is dbo:product of
is dbo:recordLabel of
is dbo:stylisticOrigin of
is dbo:type of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:audioFormat of
is dbp:format of
is dbp:row12Text of
is owl:differentFrom of
is foaf:primaryTopic of