| dbpprop:abstract
|
- Golda Meir was the fourth prime minister of the State of Israel. Meir was elected Prime Minister of Israel on 17 March 1969, after serving as Minister of Labour and Foreign Minister. Israel's first and the world's third female to hold such an office, she was described as the "Iron Lady" of Israeli politics years before the epithet became associated with British prime minister Margaret Thatcher. Former prime minister David Ben-Gurion used to call Meir "the best man in the government"; she was often portrayed as the "strong-willed, straight-talking, gray-bunned grandmother of the Jewish people".
- Golda Meir war eine israelische Politikerin. Sie war langjährige Außenministerin Israels und war vom 17. März 1969 bis 1974 der erste weibliche Premierminister Israels.
- Golda Meir (גּוֹלְדָה מְאִיר) fou una primera ministra d'Israel. Nascuda a Kíev emigrà el 1906 als Estats Units. El 1921 marxà a Palestina i visqué en un kibbutz fins el 1924. S'uní al partit sionista. Aconsellada per Ben-Gurion camvià el seu nom original, Golda Mabovitz, pel cognom hebreu Meir. El 1947 entrà com a diputada al Knesset (parlament israelià) . De 1969 a 1974 va ser escollida primera ministra. En la seva època i davant de la situació de força d'Israel, no va necesitar compromisos amb els palestins. Tanmateix la crisi política posterior a la guerra araboisraeliana de 1973 forçà la seva dimissió.
- Golda Meirová byla spoluzakladatelkou státu Izrael. Působila ve funkcích ministryně práce a ministryně zahraničních věcí. Byla také čtvrtou premiérkou státu Izrael. Stejně jako Margaret Thatcherová, byla i Golda Meirová nazývaná Železná lady. David Ben Gurion ji jednou popsal jako jediného muže v kabinetu. Doposud je jedinou ženou, která vykonávala funkci premiéra státu Izrael. Zemřela 8. prosince 1978 v Jeruzalémě na následky rakoviny.
- Golda Meir (גּוֹלְדָה מְאִיר), antes Myerson, nacida Golda Mabovitch, fue una política, diplomática y estadista israelí, y la cuarta Primera Ministra de Israel, entre 1969 y 1974. Fue una de las primeras jefas de gobierno del mundo —sólo precedida por Sirimavo Bandaranaike de Sri Lanka e Indira Gandhi de la India—, y la primera de Oriente Medio, seguida sólo por la primera ministra Tansu Çiller de Turquía. Golda fue la séptima de los ocho hijos de los Mabovitch, una familia judía tradicionalista —aunque no religiosa— y de condición muy humilde, radicada en Kiev, actual capital de Ucrania y por aquel entonces parte del Imperio ruso. Su niñez supo de penurias y sufrimiento: cinco de sus hermanos mayores murieron de pequeños a causa de la pobreza y las enfermedades; su familia vivió en carne propia los pogromos antisemitas que asolaron a los judíos europeos a principios del siglo XX; en tanto su padre Moshé, un modesto carpintero, debió emigrar a los Estados Unidos en busca de sustento, dejando atrás a la pequeña Golda de 5 años, junto a su madre autoritaria, y a sus hermanas: la pequeña Tsipke, y su hermana mayor, Sheine. Golda admiraba a esta última, que se había afiliado a círculos sionistas socialistas clandestinos, castigados duramente por las autoridades del Zar. Con el padre lejos y sumidas en la miseria, las cuatro mujeres se marcharon a Pinsk —hoy Bielorrusia— en busca de mejor suerte. El hambre era a veces tal, que las pocas migajas alcanzaban a alimentar sólo a Tsipke. Golda Meir diría años más tarde: «Siempre sentía demasiado frío por fuera, y demasiado vacío por dentro». Cuando a todo ello se sumó el peligro de que las actividades prohibidas de Sheine amenazaran a la integridad de la familia, decidió la madre, en 1906, reunirse con el padre, y la familia emigró a Milwaukee, Wisconsin. Aquellos duros primeros años, fraguaron el carácter de quien recibiera mucho más tarde el apodo de «la mujer de hierro». «Llevo conmigo el complejo de los pogromos, lo reconozco» —dijo— «mi recuerdo más remoto es ver a mi padre tapiando con tablas las entradas de la casa, ante la inminencia de las hordas enardecidas». Según la propia Meir, «si cabe una explicación al rumbo que tomó mi vida, es seguramente mi deseo y determinación que nunca más tuviera un niño judío que vivir semejante experiencia».
- Golda Meir oli Israelin valtion perustajia. Hän toimi työministerinä, ulkoministerinä sekä Israelin neljäntenä pääministerinä 1969–1974. Golda Meir oli Israelin politiikan "rautarouva" – vuosia ennen kuin sanaa alettiin käyttää Margaret Thatcherista. David Ben Gurion kuvasi häntä kerran "hallituksen ainoaksi mieheksi". Hän oli ensimmäinen nainen pääministerinä ja näihin päiviin ainoa Israelissa, kolmas naispääministeri maailmassa.
- Golda Meir, née Golda Mabovitz à Kiev le 3 mai 1898 et décédée à Jérusalem le 8 décembre 1978, a participé à la création de l'État d'Israël, a été ministre des affaires étrangères, ainsi que le quatrième premier ministre d'Israël du 17 mars 1969 au 11 avril 1974. Elle était connue comme la "Dame de Fer" de la politique israélienne avant que ce qualificatif ne soit employée plus tard pour Margaret Thatcher. Elle a été la première femme à accéder au poste de premier ministre en Israël et la troisième femme dans le monde à ce niveau de responsabilité. Elle démissionna de son poste en 1974 et se retira de la vie politique.
- Fájl:Golda Meir 03265u. jpg 1973-banGolda Meir Izrael állam alapítóinak egyike, 1969 és 1974 között Izrael miniszterelnöke, a világ harmadik női miniszterelnöke, külügyminiszter, munkaügyi miniszter. Az izraeli politika vasladyje, akiről David Ben-Gurion miniszterelnök egyszer talalóan azt mondta: „Golda az egyetlen igazi férfi a kormányomban. ”
- Dopo la proclamazione dello Stato d'Israele e terminate le ostilità del primo conflitto arabo israeliano, divenne ambasciatrice a Mosca, successivamente ministro del Lavoro nei governi Ben-Gurion e Sharett, carica che mantenne dal 1949 al 1956, e Ministro degli esteri per il periodo 1956-1965, anni in cui si guadagnò fama e prestigio a livello internazionale. In quel periodo ebraicizzò il suo cognome in Meir ("l'illuminato"). In occasione della morte di Pio XII ricordò che "Durante il decennio del terrore nazista, il nostro popolo ha subito un martirio terribile. La voce del Papa si è alzata per condannare i persecutori e per invocare pietà per le vittime". Nel 1966, divenne Segretaria Generale del partito Mapai ma si ammalò di leucemia; nel 1969 dopo la morte di Levi Eshkol diventa il quarto Primo Ministro Israeliano a seguito delle insistenze del suo partito. Come Primo Ministro, Meir strinse ottimi rapporti con gli Stati Uniti, in particolare col presidente Nixon, e con la comunità ebraica, forte componente dell'elettorato americano; incoraggiò fortemente l'immigrazione degli ebrei nella terra d'Israele. Fu nel 1972 che il governo della Meir dovette affrontare la più grossa delle crisi, quando un commando palestinese denominato Settembre Nero prese in ostaggio la delegazione di atleti israeliani alle Olimpiadi di Monaco di Baviera, allora Germania Ovest, rivendicando la liberazione di prigionieri politici palestinesi. Il ricatto non ebbe presa nel governo della Meir (per la quale coi terroristi non si poteva trattare in nessun modo) e fu tenuta la linea della fermezza. Così nell'improvvisato blitz per opera delle teste di cuoio tedesche, tutti gli ostaggi e cinque degli otto terroristi persero la vita. A seguito di questa tragica vicenda, il governo della Meir inizierà segretamente, tramite il Mossad, una politica repressiva mirata a tutti i nuclei sospettati di essere in contatto con Settembre Nero. Nel 1973 Israele, attaccata a sorpresa da Egitto e Siria, subì perdite umane importanti prima di vincere la guerra, cosiddetta dello Yom Kippur, la festività dell'espiazione in atto al momento dell'attacco. Golda venne riconosciuta esente da qualsiasi responsabilità in un'inchiesta realizzata lo stesso anno dai servizi segreti: se avesse attaccato prima dell'effettiva offensiva araba, Israele avrebbe dovuto infatti rinunciare all'aiuto decisivo degli Stati Uniti. Nel 1974, tuttavia, il caos politico conseguente alle vicende belliche non accennò a placarsi e Golda, a 76 anni, decise di lasciare la politica attiva (resistendo alle insistenze del suo partito che non riusciva a trovare successori validi). Golda restò una voce importante all'interno del Partito Laburista, pur dedicandosi al suo ruolo di nonna e scrivendo nel 1976 una divertente e documentata biografia, My Life, pubblicata in Italia da Mondadori. Primo ministro divenne Yitzhak Rabin, fino a poco prima ambasciatore negli Stati Uniti; Rabin era uno statista sabra, cioè nato in Israele; Golda non lo amava affatto ed aveva avuto vari attriti con lui e con la sua potente consorte, Leah, durante le sue tre visite da primo ministro negli USA (1969, 1971 e 1973). Golda Meir morì a Gerusalemme l'8 dicembre del 1978 dopo una battaglia durata dodici anni contro la leucemia.
- ゴルダ・メイア（גולדה מאיר (Goldah Me'ir), Golda Meir, 1898年5月3日 - 1978年12月8日）は、イスラエルの政治家、第5代首相（在任期間1969年-1974年）。
- Golda Meïr, soms ook geschreven als Golda Meir, geboren als Golda Mabovitz, bijnamen De IJzeren Dame en in de Arabische wereld De Oude Dame was de vierde minister-president van Israël, van 17 maart 1969 tot 11 april 1974. Meïr werd geboren in Oekraïne (dat behoorde toentertijd tot het Russische Rijk). Op de vlucht voor het anti-semitisme in Rusland emigreerde de familie 1906 naar Milwaukee in de staat Wisconsin in de Verenigde Staten. Later zou Meïr over haar tijd in Rusland zeggen: "Aan Rusland heb ik geen enkele gelukkige herinnering, alleen droevige. De nachtmerrie van de pogroms, het geweld van de Kozakken tegen jonge socialisten, angst en terreur. " In Milwaukee volgde ze een lerarenopleiding en gaf ze les aan publieke scholen. In 1915 werd ze lid van de Poalei Zion (de Zionistische Arbeiders Organisatie) en in 1921 emigreerde ze met haar man, Morris Meyerson, naar het Britse Mandaatgebied Palestina. Haar echtgenoot stierf daar in 1951, in 1956 nam ze een Hebreeuwse naam aan: Meïr dat "helder schijnen" betekent. In 1924 verhuisde ze naar Tel Aviv waar ze op verschillende plaatsen werkzaam was, onder andere bij de vakbond Histadroet en de ambtenarij. Op 14 mei 1948 was ze een van de 24 personen die de Israëlische Onafhankelijkheidsverklaring ondertekenden. Van 1948 tot 1949 was ze de eerste Israëlische ambassadeur in de toenmalige Sovjet-Unie. In 1949 werd ze voor de Mapai (een van de Poalei Zion afgescheiden sociaaldemocratische, zionistische politieke partij) lid van het nieuwe Israëlische parlement, de Knesset, een ambt dat ze tot 1974 zou blijven bekleden. Tevens was ze van 1949 tot 1956 minister van Arbeid en van 1956 tot 1966 minister van Buitenlandse Zaken in opeenvolgende regeringen. Ze werd na de dood van Levi Eshkol in 1969 minister-president, de derde vrouw in de wereldgeschiedenis na Sirimavo Bandaranaike en Indira Gandhi. Tijdens haar regeerperiode begon de PLO een terreurcampagne tegen Israel van gijzelingen, vliegtuigkapingen en bomaanslagen. In 1972 vond het gijzelingsdrama op de Olympische Spelen in München plaats waarbij diverse Israëlische atleten door een Palestijnse terreurgroep om het leven werden gebracht. Meir stemde in met een beperkte contraterreur. Palestijnen met duidelijke terroristische banden werden met instemming van het kernkabinet door de Mossad geliquideerd. Eveneens brak tijdens haar bewindsperiode in 1973 de Jom Kipoeroorlog uit die ze alhoewel ze van tevoren door koning Hoessein van Jordanië was gewaarschuwd, niet echt had verwacht, evenmin als haar minister van Defensie Moshe Dayan. De nasleep van deze oorlog deed haar regering uiteindelijk de das om. Haar regering werd geteisterd door interne ruzies binnen de coalitie, vragen over strategische blunders en zwak leiderschap. Ze diende daarom in het voorjaar van 1974 haar ontslag in en werd opgevolgd door Yitzchak Rabin. Meïr leed vanaf de jaren zestig aan kanker. Ze overleed eind jaren zeventig op 80-jarige leeftijd aan deze ziekte. Ze werd begraven op de Herzlberg. Beroemde uitspraken van Golda Meïr zijn onder andere: "We zullen pas vrede hebben in het Midden-Oosten als de Arabieren meer van hun kinderen houden dan dat ze ons haten. " "Er is geen enkel verschil tussen zelf iemand doden of een ander sturen om voor jou te doden. Het is precies hetzelfde, zelfs erger. " "We vieren onze overwinningen in een strijd niet, we vieren het als we een nieuw soort katoen weten te kweken of als er aardbeien groeien in Israël."
- Golda Meir var fjerde statsminister av og en av grunnleggerne av Staten Israel. Etter å ha vært arbeiderminister og utenriksminister, ble Golda Meir statsminister den 17. mars 1969. Hun ble beskrevet som «jernkvinnen» av israelsk politikk, år før uttrykket ble assosiert med den britiske statsministeren Margaret Thatcher. David Ben-Gurion pleide å kalle henne «den eneste mannen i regjeringen». Meir var Israels første kvinnelige statsminister, og den tredje kvinnen i verden til å inneha dette vervet, men den første til å være dette uten at familiemedlemmer tidligere hadde vært stats- eller regjeringsledere.
- Golda Meir – izraelski polityk, premier Izraela, minister pracy, spraw zagranicznych. Była czwartym premierem Izraela, pełniąc to stanowisko od 17 marca 1969 roku do 11 kwietnia 1974. Była "Żelazną Damą" izraelskiej polityki lata przed przylgnięciem tego określenia do Margaret Thatcher. Pierwsza (i jak dotychczas ostatnia) kobieta na stanowisku szefa rządu Izraela, a także trzecia pani premier na świecie. Dawid Ben Gurion swego czasu określił ją jako jedynego mężczyznę w gabinecie.
- Golda Meir, em hebraico: גולדה מאיר, em árabe: جولدا مائير, nascida Golda Mabovitch, foi uma fundadora do Estado de Israel. Emigrou para a Palestina no ano de 1921, onde militou no sindicato Histadrut e no partido trabalhista Mapai. Além de primeira embaixadora israelense na extinta URSS em 1948, ela foi ministra do Bem-Estar Social, ministra do Exterior, secretária-geral do Mapai e foi o quarto primeiro-ministro de Israel, entre 1969 e 1974. Conhecida pela firmeza de suas convicções, estava à frente do Estado de Israel em seu momento mais dramático: a Guerra do Yom Kippur, na qual tropas egípcias e sírias atacaram Israel, cuja população estava distraída pelas comemorações do Dia do Perdão judaico. David Ben-Gurion certa vez disse dela: "Golda Meir é o único homem do meu gabinete". Proveniente de uma humilde família judaica, em 1906, emigra com a família para Milwaukee, Wisconsin nos EUA. Após a conclusão dos seus estudos, Golda foi, durante algum tempo, professora primária em Milwaukee e delegada da secção americana do Congresso Judaico Mundial. Em 1917, casou com Morris Myerson, tendo emigrado em 1921 para a Palestina. Golda Meir tornou-se então membro do Kibbutz de Marnavia e, três anos mais tarde, aderiu ao Histadruth (Confederação Geral do Trabalho), passando entre 1932 e 1934 a ser a sua representante no estrangeiro, nomeadamente nos Estados Unidos da América. Nos anos que antecederam e durante a Segunda Guerra Mundial, Golda Meir ocupou lugares fulcrais na hierarquia política, foi chefe do departamento político da Agência Judaica (a maior autoridade na Palestina, sob administração britânica) e da Organização Mundial Sionista. Após a Declaração de Independência do Estado de Israel em 1948, Golda Meir foi nomeada pelo primeiro-ministro, David Ben-Gurion, para o cargo de embaixadora de Israel na União Soviética, por quatro anos. Posteriormente à nomeação, entre 1949 e 1956, Golda exerceu a função de ministra do Trabalho e, na década seguinte, foi ministra dos Negócios Estrangeiros, bem como representante máxima da delegação israelita enviada aos Estados Unidos da América. Foi secretária-geral do movimento socialista entre 1966 e 1968. Desde a sua fundação, o novo Estado dotou-se de instituições democráticas, tinha uma câmara única - o Knesset - e foram fundados vários partidos políticos. O partido mais representativo de todos era o Mapai (movimento socialista). Sob o impulso de Golda Meir, o Mapai, o Ahduth Haavoda (União do Trabalho) e o Rafi (Movimento de Esquerda) fundiram-se em Julho de 1968, com o objectivo de formarem o Partido Trabalhista. No ano seguinte, esse novo partido uniu-se ao Mapam (Partido Operário Unificado) constituindo uma aliança eleitoral - a Maarakh (Frente Operária). Em 1969, após a morte do Presidente Levi Eshkol, Golda Meir forma Governo sendo primeira-ministra de Israel por cinco anos. Durante esse período não acatou as resoluções da Organização das Nações Unidas, que invalidavam a anexação israelita de Jerusalém oriental e que ordenavam a retirada de Israel dos territórios árabes ocupados em 1967 na guerra dos seis dias, por entender que se tratavam de medidas que colocariam em risco a existencia do Estado de Israel. Golda Meir rejeitou, igualmente, acordos de paz com quaisquer países árabes e aplicou uma política de medidas extremas contra os inimigos da OLP, chegando a ordenar o assassinato de suas lideranças, e contra os países que acolhessem os seus membros. Em 6 de Outubro de 1973 deu-se a quarta guerra do conflito árabe-israelense, chamada "Guerra do Yom Kippur" (os israelitas celebram nesse dia a grande festa religiosa de "Yom Kippur", onde se faz jejum completo por 24 horas, daí o nome atribuído ao conflito). No início da guerra, os israelenses foram apanhados completamente de surpresa, por acreditarem que seriam respeitados no dia mais importante de seu calendário religioso, por invasões pelo Egipto e Síria. A Síria atacou pelas Colinas do Golan, ao norte de Israel e o Egito se encarregou da península do Sinai e no canal de Suez, ao sul do país, desencadeando assim uma guerra com duas frentes. Os ataques árabes causaram enormes perdas às forças de defesa de Israel. Porém, após três semanas, as tropas de Israel obrigaram as tropas agressoras a recuarem. Penetraram com tanques e artilharia no território sírio a precisamente 32km da capital Damasco (que teve seus subúrbios bombardeados) e a 100km de Cairo, capital egípcia. Como consequência do conflito, os países árabes, decidiram parar de exportar petróleo para os Estados Unidos e a países que apoiavam a sobrevivência de Israel, o que levou à crise do petróleo. Em Abril de 1974, Golda Meir apresenta a sua demissão dadas as críticas à sua actuação e à do seu Ministro da Defesa, Moshe Dayan (herói da guerra dos seis dias), na Guerra do Yom Kippur, e pelos baixos resultados alcançados nas eleições pelo Partido Trabalhista. Meir foi substituída pelo General Yitzhak Rabin. A 5 de Março de 1976, Golda Meir regressou ainda à cena política como dirigente do seu Partido, em virtude da demissão de Meir Zarmi de Secretário-Geral, tendo publicado nesse mesmo ano um livro de carácter autobiográfico: A minha vida. A 8 de dezembro de 1978, Golda Meir morre de câncer em Jerusalém com 80 anos de idade.
- Golda Meir (גולדה מאיר în ebraică, a fost o politiciană şi femeie de stat social democrată israeliană, născută în Ucraina, prim ministru al Israelului în perioada 17 martie 1969 - 3 iunie 1974,ministru de externe între anii 1956 - 1966.
- Голда Меир, фамилия по мужу — Меерсон, урождённая Голделе Мабович — 4-й премьер-министр Израиля с 17 марта 1969 года по 1974 год.
- Golda Meir, född Golda Mabovitz, även känd som Golda Myerson, född 3 maj 1898 i Kiev, Ukraina, död 8 december 1978 i Jerusalem, Israel, var en israelisk politiker och en av grundarna till den nuvarande staten Israel. Meir tjänstgjorde som arbetsmarknadsminister, utrikesminister, och sedan som Israels fjärde premiärminister 17 mars 1969–3 juni 1974. Golda Meir kom att benämnas "järnladyn" inom israelisk politik, flera år innan samma epitet myntades angående Margaret Thatcher inom brittisk politik. David Ben-Gurion beskrev henne en gång som "den ende mannen i kabinettet". Hon var den första och hittills enda kvinnliga israeliska premiärministern, och den tredje kvinnliga premiärministern i världen.
- Golda Meir, (doğumdaki adı Golda Mabovitz),. İsrail'in dördüncü başbakanı. İsrail devletinin kurucularından. İsrail politik yaşamında çok önemli isimlerden biri olan Meir, 17 Mart 1969 ile 3 Haziran 1974 tarihleri arasında başbakanlık yaptı. İsrail'in ilk dünyanın üçüncü kadın başbakanı oldu. Golda Meir'i İsrail'in diğer bakanlarından ayıran bir özelliği ise tarihe geçen verdiği ilginç demeçleridir: "Müslümanlar savaşıp kaybedebilirler, sonra yine gelip tekrar savaşabilirler. İsrail ise sadece bir kere kaybedebilir. " "Araplar, bizim [Yahudi] çocuklarımızdan nefret ettiğinden çok kendi [Arap] çocuklarını sevdikleri zaman savaşmayı bırakacaklar. " "Barışın geldiği gün, belki zamanla Arapların bizim çocuklarımızı öldürüşünü affedebilirim ama bizi kendi çocuklarını öldürmek zorunda bırakmalarını affetmek daha güç olacaktır. " (Altı Gün Savaşından sonra bir basın toplantısı, 1967)
- Файл:1914 Golda in Milwaukee. jpg Фото 1914 року Файл:Golda working in kibbutz Merhavia1. jpg Голда працює у полі. Кібуц ЕМЕК в Мерхавії Файл:Goldameyer. jpg Меморіальна дошка встановлена 23 листопада 1998 р. , у Києві, на будинку № 5А по вулиці Басейній, де перші 5 років прожила Г. Мєїр Го́лда Ме́їр (гебр. גּוֹלְדָּה מֵאִיר, сп. пр. Меєрсон, нар. Голді Мабович), одна з засновників держави Ізраїль, 4-й прем'єр-міністр Ізраїлю з 17 березня 1969 року до 1974 року. Голда народилася у родині Мойше-Іцхока і Блюми Мабовичів. У 1906 році після погромів родина переїхала у Мілуокі, штат Вісконсін. Батьки посватали чотирнадцятирічну Голді за тридцятирічного страхового агента, вона втекла до сестри у Денвер, щоб здобути середню освіту, там познайомилася з Морісом Мейерсоном, майбутнім чоловіком. Вступила у «Поалей Ціон» ("Робочі Сіону"). в 1915 році. Зимою 1918 року стала наймолодшім делегатом Єврейського конгресу, якій проходив у Філадельфії. У 1921 р. вона з чоловіком і сестрою відправилася до Палестини на судні "Pocahontas". Після прибуття офіційно змінила ім'я Голді на Голда. Мейерсони вступили в кібуц ЕМЕК в Мерхавії. Голда стала делегатом сіоністського конвенту і зустріла там багато майбутніх лідерів Ізраїлю: Бен-Гуріона, Берла Кацнельсона, Залмана Шазара і Давида Ремеза. Сім'я повертається до Америки, в 1923 році у них народилася дочка Сара, в 1926 – син Менахем. Меїр запрошується до Єрусалиму секретарем Жіночої трудової ради. У 1929 році її вибрали делегатом на Всесвітній сіоністський конгрес. У 1932 р. стає секретарем Організації жінок-піонерів в США, де вона організувала американські відділення. Незадовго до Другої світової війни Меїр відправилася в агітаційну подорож покликану переконати євреїв приєднатися до Британії. Їй вдалося завербувати близько 33000 сіоністів в Британські озброєні сили. Під час війни вона була призначена розділом Сіоністського політичного департаменту і служила в Британській військовій економічній консультативній раді. У 1943 році Меїр довелося судитися з Британією з питання управління Палестинською державою. У 1946 році Організація Об'єднаних Націй проголосувала за розділ Палестини і незалежність Ізраїлю. 14 травня 1948 року було проголошено державу Ізраїль. У вересні 1948 р. Г. Меїр стала першим послом Ізраїлю в СРСР. У квітні 1949 року вона повернулася до Ізраїлю. Була обрана до Кнесету в 1949 і прийняла пост міністра праці і соціального страхування в кабінеті прем'єр-міністра Давида Бен-Гуріона. Прийняла прізвище Меїр за порадою Давида Бен-Гуріона у 1956 році. У липні 1956 р. Меїр призначена міністром закордонних справ і представником Ізраїлю в ООН. 17 березня 1969 року Голда Меїр була вибрана прем'єр-міністром Ізраїлю. Померла в 1978 у Єрусалимі і похована на горі Герцля.
- 果尔达·梅厄（通称梅厄夫人，并译迈尔夫人，希伯来语：גּוֹלְדָּה מֵאִיר；英文：Golda Meir，1898年5月3日－1978年12月8日）是以色列创国者之一，她曾经擔任以色列劳工部长、外交部长及第四任以色列总理（由1969年－1974年）。在英国首相玛格利特·撒切尔未被称为“铁娘子”之前，果尔达·梅厄被外界认为是一位以色列的“铁娘子”，大卫·本-古理安也称她为“内阁中的最好的人”。果尔达·梅厄是首位女性掌以色列大权，她也是世界上第三位女性总理。
|
| rdfs:comment
|
- Golda Meir was the fourth prime minister of the State of Israel. Meir was elected Prime Minister of Israel on 17 March 1969, after serving as Minister of Labour and Foreign Minister. Israel's first and the world's third female to hold such an office, she was described as the "Iron Lady" of Israeli politics years before the epithet became associated with British prime minister Margaret Thatcher.
- Golda Meir war eine israelische Politikerin. Sie war langjährige Außenministerin Israels und war vom 17. März 1969 bis 1974 der erste weibliche Premierminister Israels.
- Golda Meir (גּוֹלְדָה מְאִיר) fou una primera ministra d'Israel. Nascuda a Kíev emigrà el 1906 als Estats Units. El 1921 marxà a Palestina i visqué en un kibbutz fins el 1924. S'uní al partit sionista. Aconsellada per Ben-Gurion camvià el seu nom original, Golda Mabovitz, pel cognom hebreu Meir. El 1947 entrà com a diputada al Knesset (parlament israelià) . De 1969 a 1974 va ser escollida primera ministra.
- Golda Meirová byla spoluzakladatelkou státu Izrael. Působila ve funkcích ministryně práce a ministryně zahraničních věcí. Byla také čtvrtou premiérkou státu Izrael. Stejně jako Margaret Thatcherová, byla i Golda Meirová nazývaná Železná lady. David Ben Gurion ji jednou popsal jako jediného muže v kabinetu. Doposud je jedinou ženou, která vykonávala funkci premiéra státu Izrael. Zemřela 8. prosince 1978 v Jeruzalémě na následky rakoviny.
- Golda Meir (גּוֹלְדָה מְאִיר), antes Myerson, nacida Golda Mabovitch, fue una política, diplomática y estadista israelí, y la cuarta Primera Ministra de Israel, entre 1969 y 1974. Fue una de las primeras jefas de gobierno del mundo —sólo precedida por Sirimavo Bandaranaike de Sri Lanka e Indira Gandhi de la India—, y la primera de Oriente Medio, seguida sólo por la primera ministra Tansu Çiller de Turquía.
- Golda Meir oli Israelin valtion perustajia. Hän toimi työministerinä, ulkoministerinä sekä Israelin neljäntenä pääministerinä 1969–1974. Golda Meir oli Israelin politiikan "rautarouva" – vuosia ennen kuin sanaa alettiin käyttää Margaret Thatcherista. David Ben Gurion kuvasi häntä kerran "hallituksen ainoaksi mieheksi". Hän oli ensimmäinen nainen pääministerinä ja näihin päiviin ainoa Israelissa, kolmas naispääministeri maailmassa.
- Golda Meir, née Golda Mabovitz à Kiev le 3 mai 1898 et décédée à Jérusalem le 8 décembre 1978, a participé à la création de l'État d'Israël, a été ministre des affaires étrangères, ainsi que le quatrième premier ministre d'Israël du 17 mars 1969 au 11 avril 1974. Elle était connue comme la "Dame de Fer" de la politique israélienne avant que ce qualificatif ne soit employée plus tard pour Margaret Thatcher.
- Fájl:Golda Meir 03265u. jpg 1973-banGolda Meir Izrael állam alapítóinak egyike, 1969 és 1974 között Izrael miniszterelnöke, a világ harmadik női miniszterelnöke, külügyminiszter, munkaügyi miniszter. Az izraeli politika vasladyje, akiről David Ben-Gurion miniszterelnök egyszer talalóan azt mondta: „Golda az egyetlen igazi férfi a kormányomban. ”
- Dopo la proclamazione dello Stato d'Israele e terminate le ostilità del primo conflitto arabo israeliano, divenne ambasciatrice a Mosca, successivamente ministro del Lavoro nei governi Ben-Gurion e Sharett, carica che mantenne dal 1949 al 1956, e Ministro degli esteri per il periodo 1956-1965, anni in cui si guadagnò fama e prestigio a livello internazionale. In quel periodo ebraicizzò il suo cognome in Meir ("l'illuminato").
- ゴルダ・メイア（גולדה מאיר (Goldah Me'ir), Golda Meir, 1898年5月3日 - 1978年12月8日）は、イスラエルの政治家、第5代首相（在任期間1969年-1974年）。
- Golda Meïr, soms ook geschreven als Golda Meir, geboren als Golda Mabovitz, bijnamen De IJzeren Dame en in de Arabische wereld De Oude Dame was de vierde minister-president van Israël, van 17 maart 1969 tot 11 april 1974. Meïr werd geboren in Oekraïne (dat behoorde toentertijd tot het Russische Rijk). Op de vlucht voor het anti-semitisme in Rusland emigreerde de familie 1906 naar Milwaukee in de staat Wisconsin in de Verenigde Staten.
- Golda Meir var fjerde statsminister av og en av grunnleggerne av Staten Israel. Etter å ha vært arbeiderminister og utenriksminister, ble Golda Meir statsminister den 17. mars 1969. Hun ble beskrevet som «jernkvinnen» av israelsk politikk, år før uttrykket ble assosiert med den britiske statsministeren Margaret Thatcher. David Ben-Gurion pleide å kalle henne «den eneste mannen i regjeringen».
- Golda Meir – izraelski polityk, premier Izraela, minister pracy, spraw zagranicznych. Była czwartym premierem Izraela, pełniąc to stanowisko od 17 marca 1969 roku do 11 kwietnia 1974. Była "Żelazną Damą" izraelskiej polityki lata przed przylgnięciem tego określenia do Margaret Thatcher. Pierwsza (i jak dotychczas ostatnia) kobieta na stanowisku szefa rządu Izraela, a także trzecia pani premier na świecie.
- Golda Meir, em hebraico: גולדה מאיר, em árabe: جولدا مائير, nascida Golda Mabovitch, foi uma fundadora do Estado de Israel. Emigrou para a Palestina no ano de 1921, onde militou no sindicato Histadrut e no partido trabalhista Mapai. Além de primeira embaixadora israelense na extinta URSS em 1948, ela foi ministra do Bem-Estar Social, ministra do Exterior, secretária-geral do Mapai e foi o quarto primeiro-ministro de Israel, entre 1969 e 1974.
- Golda Meir (גולדה מאיר în ebraică, a fost o politiciană şi femeie de stat social democrată israeliană, născută în Ucraina, prim ministru al Israelului în perioada 17 martie 1969 - 3 iunie 1974,ministru de externe între anii 1956 - 1966.
- Голда Меир, фамилия по мужу — Меерсон, урождённая Голделе Мабович — 4-й премьер-министр Израиля с 17 марта 1969 года по 1974 год.
- Golda Meir, född Golda Mabovitz, även känd som Golda Myerson, född 3 maj 1898 i Kiev, Ukraina, död 8 december 1978 i Jerusalem, Israel, var en israelisk politiker och en av grundarna till den nuvarande staten Israel. Meir tjänstgjorde som arbetsmarknadsminister, utrikesminister, och sedan som Israels fjärde premiärminister 17 mars 1969–3 juni 1974.
- Golda Meir, (doğumdaki adı Golda Mabovitz),. İsrail'in dördüncü başbakanı. İsrail devletinin kurucularından. İsrail politik yaşamında çok önemli isimlerden biri olan Meir, 17 Mart 1969 ile 3 Haziran 1974 tarihleri arasında başbakanlık yaptı. İsrail'in ilk dünyanın üçüncü kadın başbakanı oldu.
- Файл:1914 Golda in Milwaukee. jpg Фото 1914 року Файл:Golda working in kibbutz Merhavia1. jpg Голда працює у полі. Кібуц ЕМЕК в Мерхавії Файл:Goldameyer. jpg Меморіальна дошка встановлена 23 листопада 1998 р. , у Києві, на будинку № 5А по вулиці Басейній, де перші 5 років прожила Г. Мєїр Го́лда Ме́їр (гебр.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
