| dbpprop:abstract
|
- Lutheranism File:LutherRose. jpg Luther's Seal Book of Concord Apostles' Creed Nicene Creed Athanasian Creed Augsburg Confession Apology of the Augsburg Confession Smalcald Articles Luther's Small Catechism Luther's Large Catechism Formula of Concord Word & Sacrament Justification Law and Gospel Sola gratia Sola scriptura Baptism Infant Baptism Lord's Supper Eucharist Sacramental union Confession Absolution Christology Sanctification Two Kingdoms Priesthood of all believers Divine Providence Theology of the Cross Liturgy & Worship Divine Service Matins Vespers Easter Vigil Agenda Cantata Chorale Chorale prelude Common table prayer Confirmation Hymn of the day Postil Deutsche Messe Liturgical Calendar Sign of the Cross Hymnody & Music A Mighty Fortress Is Our God Christ Jesus Lay in Death's Strong Bands God's Word Is Our Great Heritage How Great Thou Art How Lovely Shines the Morning Star Lo, How a Rose E'er Blooming In Thee alone, O Christ, my Lord O Lord, Look Down from Heaven Now Thank We All Our God O Sacred Head, Now Wounded Passion Hymns Passion music Wake, Awake, for Night is Flying Johann Sebastian Bach Dieterich Buxtehude Johann Crüger Paul Gerhardt Johann Heermann Felix Mendelssohn Johann Pachelbel Hallgrímur Pétursson Michael Praetorius Johann von Rist Johann Walter Catherine Winkworth Globally Confessional Evangelical Lutheran Conference International Lutheran Council Lutheran World Federation List of Lutheran church-bodies History Protestant Reformation The start of the Reformation Reformation in Denmark Reformation in Finland Reformation in Germany Reformation in Iceland Reformation in Norway Reformation in Sweden Lutheran Orthodoxy Gnesio-Lutherans Pietism Laestadianism Old Lutherans Neo-Lutheranism High Church Lutheranism Confessional Lutherans Missionaries John Campanius Bartholomäus Ziegenbalg Hans Egede Paul Henkel John Christian Frederick Heyer Wilhelm Sihler F. C. D. Wyneken Hans Paludan Smith Schreuder Lars Olsen Skrefsrud Ludwig Ingwer Nommensen Onesimos Nesib Paul Olaf Bodding Johann Flierl Walter A. Maier Christian Keyser Theologians Martin Luther Wife: Katharina Luther Philipp Melanchthon Johannes Bugenhagen Johannes Brenz Justus Jonas Lucas Cranach the Elder Hans Tausen Laurentius Petri Olaus Petri Matthias Flacius Johann Gerhard Abraham Calovius Johannes Andreas Quenstedt Johann Wilhelm Baier David Hollaz Henry Muhlenberg Lars Levi Læstadius Charles Porterfield Krauth C. F. W. Walther Lutheranism portal v • d • e "Gnesio-Lutherans" (from Greek γνήσιος = gnesios, genuine, authentic) is a modern name for a theological party in the Lutheran Church, in opposition to the Philippists after the death of Martin Luther and before the Formula of Concord. In their own day they were called Flacians by their opponents and simply Lutherans by themselves. Later Flacian became to mean an adherent of Matthias Flacius' extreme view of original sin, rejected by the Formula of Concord. In a broader meaning, the term Gnesio-Lutheran is associated mostly with the defense of the doctrine of Real Presence.
- Als Gnesiolutheraner bezeichnet man eine Gruppe von Theologen, die sich aus internen protestantischen Lehrstreitigkeiten herausgebildet hat. Im 17. Jahrhundert erhielten die Gnesiolutheraner, die sich selbst als Lutheraner bezeichneten, ihrem Namen das griechische Adjektiv γνήσιος = gnesios = echt vorangestellt. 1548 wurde zwischen dem Kaiser Karl V. und den protestantischen Ständen das Augsburger Interim, beziehungsweise die Leipziger Artikel geschlossen. Dies löste unter den evangelischen Theologen eine Disputation über sechs Streitpunkte aus: den Adiaphoristischen Streit, den Majoristischen Streit, den Antinomistischen Streit, den Synergistischen Streit, den Osiandrischen Streit und einen zweiten Abendmahlsstreit. Aus jener nicht auf Kompromisse bedachten Strategie zur Sicherung des Überlebens der protestantischen Religion, erwuchs die Lutherische Orthodoxie. Vertreter der Gnesiolutheraner waren vor allem Matthias Flacius, Nikolaus von Amsdorf, Nikolaus Gallus, Johann Wigand, Matthäus Judex, Kaspar Aquila, Joachim Mörlin, Timotheus Kirchner, Joachim Westphal und Tilemann Hesshus. Diese standen den so genannten Philippisten gegenüber, d. h. den Anhängern Philipp Melanchthons, der besonders nach dem Tode Martin Luthers die Linie der kirchenpolitischen Reformation in Deutschland prägte. Erst mit der Einigung auf die Konkordienformel kam es 1577 zu einem gewissen Ausgleich der Lehrstreitigkeiten. Die zahlreichen Anhänger dieser militant vertretenen Glaubensrichtung, insbesondere seiner radikalen Erbsündenauffassung, nennt man daher auch Flacianer.
- Aitoluterilaiset ovat luterilaisen kirkon alkuvaiheessa syntynyt ryhmittymä. Heitä kutsutaan myös gneesioluterilaisiksi. Sana gnesios tarkoittaa suomeksi aitoa. Nimitys tuli siitä, kun ryhmittymä katsoi edustavansa Martti Lutherin kuoltua hänen aitoa oppiaan. Aitoluterilaisilla oli yliopisto Jenassa. Heidän teologisena johtajanaan toimi aluksi Matthias Flacius, mutta hänen siirryttyä filippisteihin hänen tilalleen tulivat pastorit Andreax Poach ja Anton Otto. Matias Flacius oli heprean kielen professori Wittenbergistä. Aitoluterilaisten vastapuolena olivat filippistit ja kryptokalvinistit. Vuoden 1556 Eisenachin synodissa aitoluterilaiset jakaantuivat kahtia ja suurin osa liittyi filippisteihin. Kyseisessä kokouksessa hyväksyttiin lain kolmas käyttö yksimielisyyden ohjeeseen. Poach ei hyväksynyt lain kolmatta käyttöä ja lausui: "Hyviin tekoihin ei lakia ensinkään tarvita ainoastaan usko välimieheen, Kristukseen, on välttämätön sekä vanhurskaudeksi että hyvien tekojen syntymiseksi". Esimerkiksi L. Hakolan tutkimus "Usus legis" on todennut vähemmistöön jääneen aitoluterilaisuuden edustaneen lain kolmannesta käytöstä Lutherin käsityksiä. Myöhemmin aitoluterilaiset ja filippistit kiistelivät myös synergismistä, eli siitä, kuuluuko ihmisen tehdä yhteistyötä Jumalan kanssa pelastuakseen. Aitoluterilaiset joutuivat myös väittelyihin ehtoollisesta erityisesti kryptokalvinistien kanssa. Aitoluterilaisia teologeja olivat: Nikolaus von Amsdorf, Johann Wigand, Nikolaus Gallus, Matthaus Judex, Joachim Mörlin, Hesshus Tilemann, Johann Timan, Joachim Westphal, Aegidius Hunnius, Anton Otto, Andreas Poach ja Erasmus Sarcerius.
- Гнесиолютеране — группа лютеранских теологов, которая сформировалась во время внутрипротестантской полемики. Название происходит от фамилии Лютера и греческого прилагательного γνήσιος — истинный. Группа противопоставляла себя сторонниками Филиппа Мелахтона, именуемых филиппистами или меланхтонистами. Полемика активизировалась после того, как в 1548 году между императором Карлом V и протестантским правителями был заключён Аугсбургский интерим. Протестантам пришлось пойти на значительные уступки. Но это вызывало ожесточённые споры между сторонниками компромисса с католиками и его непримиримыми противниками. Помимо этого дискуссии велись и вокруг спорных вопросов с кальвинистами. Полемика включала в себя несколько диспутов: Адиафорический спор Антиномистский спор Майористский спор Озиандеровский спор Синергистский спор Спор о Причастии К гнесиолютеранам первоначально относились следующие теологи: Маттиас Флациус, Николаус фон Амсдорф, Николаус Галлюс, Иоганн Виганд, Маттеус Юдекс, Каспар Аквила, Иоахим Мёрлин, Тимотеус Кирхнер, Иоахим Вестфаль и Тилеманн Хесхус. Полемика приняла настолько выраженный характер, что в дело примирения теологов пришлось вмешаться курфюрсту Саксонии Августу. Собранная им группа теологов — как гнесиолютеран, так и филиппистов в конце концов нашла приемлемые для обеих сторон формулировки, которые легли в основу «Формулы Согласия».
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
