| dbpprop:abstract
|
- Gladius is a Latin word for sword. Early ancient Roman swords were similar to those used by the Greeks. From the 3rd century BC, the Romans adopted swords similar to those used by the Celtiberians and others during the early part of the conquest of Hispania. This kind of sword was known as the Gladius Hispaniensis, or "Hispanic Sword. " It was once thought that they were similar to the later Mainz types, but the evidence now suggests that this was not the case. Rather, these early blades followed a slightly different pattern, being longer and narrower, and were probably those that Polybius considered good for both cut and thrust. Later extant Gladii are now known as the Mainz, Fulham, and Pompei types. In the late Roman period, Publius Flavius Vegetius Renatus refers to swords called semispathae (or semispathia) and spathae, for both of which he appears to consider gladius an appropriate term. A fully-equipped Roman soldier would have been armed with a shield, several javelins, a sword (gladius), probably a dagger, and perhaps a number of darts. Conventionally, the javelins would be thrown before engaging the enemy, at which point the gladius would be drawn. The soldier generally led with his shield and thrust with his sword. Contrary to popular belief, all types of gladius appear to have also been suitable for cutting and chopping motions as well as for thrusting.
- Der Gladius ist ein römisches Kurzschwert. Er soll ab dem 3. Jahrhundert v. Chr. aus einem Schwerttyp der iberischen Keltiberer entwickelt worden sein und war in Variationen bis in das 3. Jahrhundert n. Chr. die Standardwaffe der Infanterie der römischen Armee. Spezifiziert zwischen Gladius und Spatha wurde im römischen Reich nicht, da Gladius einfach nur Schwert bedeutet und dieser Terminus nicht exklusiv für das Kurzschwert der Legionäre benutzt wurde.
- Gladius je latinské označení pro krátký meč. Římané tyto meče používali jako standardní zbraň pro své vojáky, neboť byla ideální pro efektivní boj v těsné formaci, na rozdíl od dlouhých mečů, jejichž uživatelé potřebovali kolem sebe prostor. Nejstarší římské meče byly podobné řeckým, od 3. století př. n. l. Římané převzali v době dobývání Hispánie krátké meče používané Keltibery. Tento typ meče se stal známým jako gladius hispaniensis neboli hispánský meč. Používal se hlavně za republiky, t.j. zhruba do roku 44 př. n. l. a vyznačoval se listovitou čepelí a nevýraznou záštitou. Jeho délka byla zhruba 50 - 60 cm. V průběhu doby byl postupně nahrazen meči dnes označovanými jako typ Mainz a Fulham (podle naleziště). V době císařství, asi v 1. století se gladius vyvinul do nejznámější podoby s masívní kulovitou hlavicí a polokulovitou, na řeze zploštěnou, záštitou; dnes označovaný také podle města naleziště jako pompejský. V císařské epoše se délka gladiů zvětšovala až na 70 cm a později z nich vznikly dlouhé meče nazývané semispathia a spathia.
- Gladius es el término romano utilizado para designar la espada. Hoy en día se aplica a la típica espada de la Antigua Roma utilizada por las legiones. Tenía una longitud aproximada de medio metro (aunque se podían hacer a medida del usuario), y una hoja recta y ancha de doble filo. Los soldados romanos eran prácticos para matar a sus enemigos: Con hundir la punta de la gladius 5 centímetros en el cuerpo del adversario era suficiente. De gladius deriva la palabra gladiador. Las gladius romanas fueron adaptadas de las cortas espadas usadas por los mercenarios celtíberos (gladius hispaniensis) al servicio de Aníbal, durante las guerras púnicas. Éstas eran del tipo de las denominadas falcatas ibéricas o de las espadas "de antenas" celtiberas; muy prácticas para los ataques de iniciativa,ya que al ser cortas y ligeras, se podía lanzar un ataque con gran rapidez, en especial estocadas, para lo que tenían una larga punta. Aunque también podían usarse dando tajos, y tenían doble filo. Las espadas originales españolas estaban medidas para cada persona y hechas en hierro de alta calidad, que se trataba de manera especial, dando como resultado armas de gran calidad. El fin del uso de esta eficaz arma tomada como la mejor espada que jamás haya existido desde el punto de vista práctico y estratégico, y la que más muertes provocó en la antigüedad fue marcado por el Medio Imperio. La gladius constituyó una mejora de la falcata por el cambio de metal que la hacía más ligera. La gladius está diseñada para ataques rápidos de estocada. Esto era muy práctico ya que el legionario romano que llevaba la espada se resguardaba tras un scutum, una vez que el enemigo descargaba inútilmente su golpe sobre el escudo o armadura del romano,o se disponía a hacerlo, el romano lanzaba una rápida estocada con el ágil gladius, apuñalando y matando al rival. La gladius fue sustituida por la spatha, copiada de los bárbaros germánicos. Recientes descubrimientos arqueológicos de versiones muy antiguas del gladius sugieren, sin embargo, que el origen hispano de esta arma está en realidad relacionado con una variante ibérica de la espada tipo "La Tene" gala. De forma que en Francia esta espada se fue alargando y haciendo más de tajo, incluso fabricándose sin punta. Mientras en España se conservó un tamaño menor, y más adecuado para la doble función del tajo y estocada. En esta versión española se inspiraría el gladius romano original, que iría acortándose y haciéndose cada vez más de apuñalamiento con el tiempo. Originalmente, los romanos usaron un tipo de características muy similares al original ibérico, con doble filo y una larga punta, capaz con una estocada vigorosa de penetrar cotas de malla. Pero fue evolucionando a formas más simples, hasta llegar al modelo "pompeya". Este modelo es de hoja totalmente recta, y la punta es más corta. Se especula que esto es así porque, al no usar los enemigos bárbaros de Roma,casi nunca armadura, bastaba con una punta más corta y que corría menos riesgo de "atascarse" en las costillas de la víctima al empalarla. Pero el motivo más probable es sencillamente que resultaban más simples y por tanto más rápidas y baratas de fabricar.
- Gladius on Rooman legioonan lyhyt miekka. Sitä käytettiin pistämiseen ja viiltämiseen, eli se oli lähitaisteluase. Kreikkalainen vastine tälle oli ksifos. Gladiuksen pituus vaihteli 30–60 senttimetrin välillä. Terä oli leveä, noin 4–10 cm. Muoto pysyi ajan kuluessa melko samankaltaisena, myöhemmän ajan sulavalinjaisia gladiuksia lukuun ottamatta. Ase omaksuttiin alun perin iberialaisilta ja gallialaisilta sotureilta. Se oli yhdistelmä falcataa ja kelttien pitkämiekkaa. Terä oli taottu pehmeästä raudasta, joka sementoitiin pinnastaan hiilipölyllä ahjossa. Näin tehtiin, koska rautaa ei saanut muuten teroitettua. Varhaisilla ajoilla gladius oli tehty pronssista. Gladius korvattiin legioonien murroksen (50 jaa. ) myötä vähitellen germaaniperäisten värvättyjen suosimalla spathalla, joka oli keskiaikaisen pitkämiekan edeltäjä. Näin osittain siksi, että pitkää miekkaa oli helpompi käyttää hevosen selästä. Lyhytmittainen ase kuitenkin säilyi vielä pitkään, varsinkin Trajanuksen aikana jolloin legioonat olivat parhaimmillaan.
- Glaive a deux sens : L’épée courte des Romains; Une arme d'hast du Moyen Âge
- Il gladio era un'arma in dotazione ai legionari dell'esercito romano, si trattava di una piccola spada a doppio taglio con la lama larga e molto appuntita.
- ファイル:Gladius in hand. jpg gladius hispaniensis： グラディウス・ヒスパニエンシス グラディウス（ラテン語：gladius）は、刀剣の一種。古代ローマ時代の軍団兵や剣闘士によって用いられた。刃渡りは70cmほどで、剣としては短い。刀身は肉厚・幅広の両刃で、先端は鋭角に尖っている。形状としては一般的な剣の形をしている。共和政ローマ末期には「スパタ (spatha)」「セミスパタ (semispatha)」と呼ばれることもあった。
- Het Romeinse leger Bestand:Rmn-military-header. png .. Romeins leger Het Romeinse leger Romeinse leger/Koninkrijk Romeins leger/Republiek Romeinse leger/Keizerrijk Legeronderdelen Legioen Cohort Manipel Centurie Contubernium Auxilia Equites Triarii Principes Hastati Velites Katafrakt Vexillatio Praetoriaanse garde Militaire termen SPQR Phalerae Aquila Signum legionum Donativum Acies triplex Decimatie Winterkamp Zomerkamp .. Legioenen Legio I Germanica Legio I Adiutrix Legio I Italica Legio I Macriana Liberatrix Legio I Minervia Legio I Parthica Legio II Augusta Legio II Adiutrix Legio II Italica Legio II Parthica Legio II Traiana Fortis Legio III Gallica Legio III Augusta Legio III Cyrenaica Legio III Italica Legio III Parthica Legio IIII Macedonica Legio IV Scythica Legio IV Flavia Felix Legio IV Parthica Legio V Alaudae Legio V Macedonica Legio VI Ferrata Legio VI Victrix Legio VII Claudia Legio VII Gemina Legio VIII Augusta Legio IX Hispana Legio X Gemina Legio X Fretensis Legio XI Claudia Legio XII Fulminata Legio XIII Gemina Legio XIIII Gemina Legio XV Primigenia Legio XV Apollinaris Legio XVI Gallica Legio XVI Flavia Firma Legio XVII Legio XVIII Legio XIX Legio XX Valeria Victrix Legio XXI Rapax Legio XXII Deiotariana Legio XXII Primigenia Legio XXX Ulpia Victrix .. Marine Classis Misenensis Classis Ravennatis Classis Syriaca Classis Alexandrina Classis Mauretania Classis Germanica Classis Britannica Classis Pannonica Classis Moesica Classis Pontica .. Militaire rangen Tribunus Legatus Augusti pro praetore Legatus pro praetore Legatus legionis Praefectus Primus pilus Centurio Optio Decurio Aquilifer Tesserarius Cornicen Signifer Imaginifer Romeins legionair .. Wapens Handwapens Gladius (kort steekzwaard) pugio (dolk) Spatha (langer zwaard) Semi-spatha (klein zwaard) Hasta (lans) Pilum (werpspeer) Slinger Zware wapens Stormram Ballista Katapult Lepelblijde Overige Lorica musculata (kuras) Lorica squamata (schubbenpantser) Lorica hamata (maliënkolder) Lorica segmentata (kuras van stroken metaal) Lorica plumata (maliënkolder met een soort veren) Cassis (helm) Scutum (schild) De gladius (mv. gladii) is het korte zwaard dat de Romeinse legionairs gebruikten. Hoofdzakelijk was dat de gladius hispansiensis (Spaans zwaard) dat zeer scherp en redelijk lang was zodat er zowel mee gestoken als gekapt kon worden. De kling van het zwaard was ongeveer 64 tot 69 cm lang en het woog tussen 1,2 kg tot 1,6 kg. Later werd dit type korter en was het alleen nog maar bedoeld om mee te steken (Mainz-type). Tijdens het Romeinse Keizerrijk kreeg de Gladius evenwijdige zijden (Pompeii-type). Van dit woord is ook het woord "gladiator" afgeleid. De Romeinen namen dit zwaard over van de Keltiberische zwaarden waarmee ze in aanraking kwamen tijdens de Punische oorlog met enkele aanpassingen. Vandaar de naam gladius hispanicus of gladius hispaniensis. De legionair droeg zijn zwaard aan de rechterzijde van zijn leren riem, samen met zijn dolk. Een tweesnijdend mes, dat gebruikt werd voor verdediging of bij de maaltijd om het eten te snijden. De Romeinse Gladius was een bijzonder effectief kortzwaard, de Romeinse legionair gebruikte dit wapen voornamelijk om te steken, maar het zwaard was daarbij ook geschikt om mee te slaan/snijden. Toen de Romeinen Macedonië innamen, kwamen de soldaten van Macedonië in opstand. Zij meenden dat het zwaard van de Romeinen zulke afgrijselijke wonden veroorzaakten dat het onmenselijk was om tegen hen te moeten vechten. De Romeinse cavalerie gebruikten een langere versie van hetzelfde wapen, namelijk de Spatha. In de late keizertijd werd ook de legionair uigerust met een Spatha.
- Gladius (pl. gladii) var et kort sverd som ble brukt av romerske soldater i nærkamp. Opprinnelig var gladius en betegnelse på et hvilket som helst sverd, men det ble etterhvert forbeholdt det tveeggede sverdet som ble brukt av det tunge infanteriet. Typen kom fra Hispania, og den eldste formen ble derfor kjent som Gladius Hispaniolis. Det ble etterhvert også utviklet andre gladiustyper, etter funnsteder kjent som Mainz, Fulham og Pompeii. Sverdet var egnet både for stikk og hogg. De lengste eksemplarene man kjenner hadde en lengde på 85 cm, hvorav blad på 68 cm. Det korte sverdet var effektivt i nærkamp, hvor lengre våpen kunne bli vanskelig å svinge. Det var spesielt viktig for romerne som kjempet i sluttede rekker å ha en sverdtype som var kort nok til at soldatene ikke hindret hverandre i å møte fiende.
- Gladius (łac. , plur. gladii – miecz) jest to krótki miecz rzymski. Jego żelazna głownia była obosieczna z ością przez środek i ostro zarysowanym szczytem. Rękojeść natomiast posiadała kulistą głowicę z drewna lub z rogu, której trzon był karbowany albo ujęty w obłe pierścienie, z mało wydatnym pudełkowatym jelcem. Gladius był noszony przez lewe ramię po prawej stronie w pochwie okutej metalem zwanej vagina. Pas służący do noszenia miecza zwano balteus. Broń ta stanowiła wyposażenie legionistów rzymskich od III w. p.n.e. do III w. n.e. Została ona przyswojona od ludów hiszpańskich. W miarę rozwoju techniki i sztuki wojennej uległ on zmianom konstrukcyjnym. Najstarsze znane nam modele ("Wzór Mainz" nazwany tak od miejsca znalezienia) miał długość od 400 mm do 550 mm i szerokość od 48 mm do 74 mm. Przeznaczony był przede wszystkim to kłucia i stąd też posiadał charakterystyczny, długi sztych. Późniejszym typem jest "Wzór Pompejański" mierzący od 42 cm do 50 cm długości i od 4,2 cm do 4,5 cm szerokości (jednakowej na całej długości ostrza). Przeznaczony był zarówno do kłucia jak i cięcia. Wszystkie znalezione gladiusy charakteryzują się doskonałym wyważeniem. Także antyczni byli pod ogromnym wrażeniem ich możliwości - król Macedonii, Filip V rzekomo był przerażony, gdy ujrzał ludzi zabitych tym typem miecza. Gladius był popularnym mieczem podczas walk gladiatorów.
- O gládio era a espada utilizada pelas legiões romanas. Era uma espada curta, de dois gumes, de mais ou menos 60 cm, mais larga na extremidade. Era muito mais uma arma de perfuração do que de corte, ou seja, devia ser utilizada como um punhal, ou uma adaga, no combate corpo-a-corpo. Diz-se que era capaz de perfurar a maior parte das armaduras. Também chamado Gladius hispaniensis, por ter sido inspirado em armas utilizadas pelos celtiiberos na época. A Península Ibérica, no seu conjunto, era chamada de Hispania pelos romanos, dai o nome Gladius Hispaniensis. Não confundir com Espanha, que só existiu 16 séculos mais tarde. Por parte dos Romanos, não somente os legionários eram treinados pelos Doctores armorum na técnica do gládio, mas também os gladiadores. Segundo alguns historiadores, podia ser arremessada graças à peça esférica em seu cabo, que balancearia a arma, o que a torna a única espada arremessável de que se tem notícia. História militar da Roma Antiga Corvus Pilo Espada Catapulta
- Гла́диус или гла́дий — римский короткий меч (до 60 сантиметров). Предположительно был позаимствован (и усовершенствован) римлянами у древних жителей Пиренейского полуострова. Центр тяжести сбалансирован по отношению к рукояти за счет увеличенного шарообразного противовеса. Острие имело довольно широкую режущюю кромку для придания клинку большей пробивающей способности. Использовался для боя в строю. Рубить гладиусом было возможно, но рубящие удары считались предварительными, считалось что убить противника можно только сильным колющим ударом, и для таких ударов гладиус и был предназначен. Изготавливались гладиусы чаще всего из железа. Но можно так же встретить и упоминание о бронзовых мечах.
- Gladius är ett kort svärd, som tillsammans med pilum var standardvapnet för en romersk legionär.
- Romalı askerlerin kullandığı yaklaşık 60 cm uzunluğunda geniş, çift ağızlı kısa kılıç. Roma arenalarında halkı eğlendirmek için yapılan dövüşlerde, köleler bu kılıçları kullandığı için "Gladyatör" adını almışlardır. Gladius yakın dövüş için ideal bir yapıya sahiptir. Ortaçağda piyadelerin kullandığı uzun kılıçların yapımı Romalılar tarafından da bilinmesine rağmen, gladius uzun yıllar Roma ordusunun temel silahı olarak kalmıştır. Boyunun kısa olması, yakın dövüşlerde etkinlik sağlayarak, Romalı askerlere, kılıcı rakibinin kalkanının altından veya zırhının zayıf bir noktasından kolayca saplamasına olanak tanıyordu. Ayrıca geniş yanakları sayesinde açtığı yaralar ölümcül olabiliyordu. At üstünde kullanım için elverişsiz olduğundan, Roma süvarileri tarafından kullanılmamıştır.
- Файл:Gladius in hand. jpg Сучасна реконструкція гладіуса Гла́діус деколи вживається назва гла́дій (лат. gladius – кортик, меч) - римський короткий меч (до 60 сантиметрів). Використовувався для бою в строю. Хоча гладіусом можна було і рубати, вважалось що вбити противника можливо лише колючим ударом, і для таких ударів гладіус і був призначений. Виготовлялись гладіуси із заліза. В ранні роки Стародавнього Риму римляни використовували мечі подібні до давньогрецьких. З 3 століття до Р. Х. римляни прийняли на озброєння мечі, конструкцію яких запозичили у кельтіберів та інших народів Іспанії під час Завоювання Іспанії Римом.
|
| rdfs:comment
|
- Gladius is a Latin word for sword. Early ancient Roman swords were similar to those used by the Greeks. From the 3rd century BC, the Romans adopted swords similar to those used by the Celtiberians and others during the early part of the conquest of Hispania. This kind of sword was known as the Gladius Hispaniensis, or "Hispanic Sword. " It was once thought that they were similar to the later Mainz types, but the evidence now suggests that this was not the case.
- Der Gladius ist ein römisches Kurzschwert. Er soll ab dem 3. Jahrhundert v. Chr. aus einem Schwerttyp der iberischen Keltiberer entwickelt worden sein und war in Variationen bis in das 3. Jahrhundert n. Chr. die Standardwaffe der Infanterie der römischen Armee. Spezifiziert zwischen Gladius und Spatha wurde im römischen Reich nicht, da Gladius einfach nur Schwert bedeutet und dieser Terminus nicht exklusiv für das Kurzschwert der Legionäre benutzt wurde.
- Gladius je latinské označení pro krátký meč. Římané tyto meče používali jako standardní zbraň pro své vojáky, neboť byla ideální pro efektivní boj v těsné formaci, na rozdíl od dlouhých mečů, jejichž uživatelé potřebovali kolem sebe prostor. Nejstarší římské meče byly podobné řeckým, od 3. století př. n. l. Římané převzali v době dobývání Hispánie krátké meče používané Keltibery.
- Gladius es el término romano utilizado para designar la espada. Hoy en día se aplica a la típica espada de la Antigua Roma utilizada por las legiones. Tenía una longitud aproximada de medio metro (aunque se podían hacer a medida del usuario), y una hoja recta y ancha de doble filo. Los soldados romanos eran prácticos para matar a sus enemigos: Con hundir la punta de la gladius 5 centímetros en el cuerpo del adversario era suficiente. De gladius deriva la palabra gladiador.
- Gladius on Rooman legioonan lyhyt miekka. Sitä käytettiin pistämiseen ja viiltämiseen, eli se oli lähitaisteluase. Kreikkalainen vastine tälle oli ksifos. Gladiuksen pituus vaihteli 30–60 senttimetrin välillä. Terä oli leveä, noin 4–10 cm. Muoto pysyi ajan kuluessa melko samankaltaisena, myöhemmän ajan sulavalinjaisia gladiuksia lukuun ottamatta. Ase omaksuttiin alun perin iberialaisilta ja gallialaisilta sotureilta. Se oli yhdistelmä falcataa ja kelttien pitkämiekkaa.
- Glaive a deux sens : L’épée courte des Romains; Une arme d'hast du Moyen Âge
- Il gladio era un'arma in dotazione ai legionari dell'esercito romano, si trattava di una piccola spada a doppio taglio con la lama larga e molto appuntita.
- ファイル:Gladius in hand.
- Het Romeinse leger Bestand:Rmn-military-header. png .. Romeins leger Het Romeinse leger Romeinse leger/Koninkrijk Romeins leger/Republiek Romeinse leger/Keizerrijk Legeronderdelen Legioen Cohort Manipel Centurie Contubernium Auxilia Equites Triarii Principes Hastati Velites Katafrakt Vexillatio Praetoriaanse garde Militaire termen SPQR Phalerae Aquila Signum legionum Donativum Acies triplex Decimatie Winterkamp Zomerkamp ..
- Gladius (pl. gladii) var et kort sverd som ble brukt av romerske soldater i nærkamp. Opprinnelig var gladius en betegnelse på et hvilket som helst sverd, men det ble etterhvert forbeholdt det tveeggede sverdet som ble brukt av det tunge infanteriet. Typen kom fra Hispania, og den eldste formen ble derfor kjent som Gladius Hispaniolis. Det ble etterhvert også utviklet andre gladiustyper, etter funnsteder kjent som Mainz, Fulham og Pompeii. Sverdet var egnet både for stikk og hogg.
- Gladius (łac. , plur. gladii – miecz) jest to krótki miecz rzymski. Jego żelazna głownia była obosieczna z ością przez środek i ostro zarysowanym szczytem. Rękojeść natomiast posiadała kulistą głowicę z drewna lub z rogu, której trzon był karbowany albo ujęty w obłe pierścienie, z mało wydatnym pudełkowatym jelcem. Gladius był noszony przez lewe ramię po prawej stronie w pochwie okutej metalem zwanej vagina. Pas służący do noszenia miecza zwano balteus.
- O gládio era a espada utilizada pelas legiões romanas. Era uma espada curta, de dois gumes, de mais ou menos 60 cm, mais larga na extremidade. Era muito mais uma arma de perfuração do que de corte, ou seja, devia ser utilizada como um punhal, ou uma adaga, no combate corpo-a-corpo. Diz-se que era capaz de perfurar a maior parte das armaduras. Também chamado Gladius hispaniensis, por ter sido inspirado em armas utilizadas pelos celtiiberos na época.
- Гла́диус или гла́дий — римский короткий меч (до 60 сантиметров). Предположительно был позаимствован (и усовершенствован) римлянами у древних жителей Пиренейского полуострова.
- Gladius är ett kort svärd, som tillsammans med pilum var standardvapnet för en romersk legionär.
- Romalı askerlerin kullandığı yaklaşık 60 cm uzunluğunda geniş, çift ağızlı kısa kılıç. Roma arenalarında halkı eğlendirmek için yapılan dövüşlerde, köleler bu kılıçları kullandığı için "Gladyatör" adını almışlardır. Gladius yakın dövüş için ideal bir yapıya sahiptir. Ortaçağda piyadelerin kullandığı uzun kılıçların yapımı Romalılar tarafından da bilinmesine rağmen, gladius uzun yıllar Roma ordusunun temel silahı olarak kalmıştır.
- Файл:Gladius in hand. jpg Сучасна реконструкція гладіуса Гла́діус деколи вживається назва гла́дій (лат. gladius – кортик, меч) - римський короткий меч (до 60 сантиметрів). Використовувався для бою в строю.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
