| dbpedia-owl:abstract
|
- Der Gladius ist ein römisches Kurzschwert. Er soll ab dem 3. Jahrhundert v. Chr. aus einem Schwerttyp der iberischen Keltiberer entwickelt worden sein und war in Variationen bis in das 3. Jahrhundert die Standardwaffe der Infanterie der römischen Armee. Spezifiziert zwischen Gladius und Spatha wurde im römischen Reich nicht, da Gladius einfach nur Schwert bedeutet und dieser Terminus nicht exklusiv für das Kurzschwert der Legionäre benutzt wurde.
- Gladius was the Roman word for sword, and is used to represent the primary sword of Ancient Rome soldiers. Early ancient Roman swords were similar to those used by the Greeks. From the 3rd century BCE, the Romans adopted swords similar to those used by the Celtiberians and others during the early part of the conquest of Hispania. This sword was known as the Gladius Hispaniensis, or "Hispanic Sword". It was thought that they were similar to the later Mainz types, but the evidence now suggests otherwise. Rather, these early blades followed a slightly different pattern, being longer and narrower, and were probably those that Polybius considered good for both cut and thrust. Later Gladii are referred to as the Mainz, Fulham, and Pompeii types. In the late Roman period, Publius Flavius Vegetius Renatus refers to swords called semispathae (or semispathia) and spathae, for both of which he appears to consider gladius an appropriate term. A fully equipped Roman legionary was armed with a shield, several javelins, a sword (gladius), often a dagger, and perhaps darts. Conventionally, the javelins would be thrown to disable shields of enemies before engaging the enemy, at which point the gladius would be drawn. The soldier generally led with his shield and thrust with his sword. All types of gladius appear to have also been suitable for cutting and chopping motions as well as for thrusting.
- Gladius es el término latino utilizado para designar la espada. Hoy en día, la palabra «gladio» se aplica a la típica espada de la Antigua Roma utilizada por las legiones. Tenía una longitud aproximada de medio metro (aunque se podían hacer a medida del usuario) y una hoja recta y ancha de doble filo. De «gladius» deriva la palabra «gladiador», y también se llama «gladio» a la espadaña y al pez espada (cuyo nombre científico es precisamente Xiphias gladius).
- Gladius on Rooman legioonan lyhyt miekka. Sitä käytettiin pistämiseen ja viiltämiseen, eli se oli lähitaisteluase. Kreikkalainen vastine tälle oli ksifos. Gladiuksen pituus vaihteli 64–81 senttimetrin välillä. Terä oli leveä, noin 4–10 cm. Muoto pysyi ajan kuluessa melko samankaltaisena, varhaisemman ajan sulavalinjaisia gladiuksia lukuun ottamatta. Ase omaksuttiin alun perin iberialaisilta ja gallialaisilta sotureilta. Se oli yhdistelmä falcataa ja kelttien pitkämiekkaa. Terä oli taottu pehmeästä raudasta, joka sementoitiin pinnastaan hiilipölyllä ahjossa. Näin tehtiin, koska rautaa ei saanut muuten teroitettua. Varhaisilla ajoilla gladius oli tehty pronssista. Gladius korvattiin legioonien murroksen (50 jaa. ) myötä vähitellen germaaniperäisten värvättyjen suosimalla spathalla, joka oli keskiaikaisen pitkämiekan edeltäjä. Näin osittain siksi, että pitkää miekkaa oli helpompi käyttää hevosen selästä. Lyhytmittainen ase kuitenkin säilyi vielä pitkään, varsinkin Trajanuksen aikana jolloin legioonat olivat parhaimmillaan.
- Il gladio era l'arma "d'ordinanza" in dotazione ai legionari dell'esercito romano, si trattava di una piccola spada a doppio taglio con la lama larga e molto appuntita. Benché l' uso di quest' arma micidiale si prestasse all' esecuzione impeccabile di fendenti verticali e tagli laterali, il legionario se ne serviva principalmente nell' affondo. La punta acuminata era progettata proprio con l' intenzione di penetrare facilmente le carni del nemico.
- グラディウス（ラテン語：gladius）は、刀剣の一種。古代ローマ時代の軍団兵（ローマ軍団）や剣闘士によって用いられた。刃渡りは70cmほどで、剣としては短い。刀身は肉厚・幅広の両刃で、先端は鋭角に尖っている。形状としては一般的な剣の形をしている。共和政ローマ末期には「スパタ (spatha)」「セミスパタ (semispatha)」と呼ばれることもあった。
- De gladius (mv. gladii) is het korte zwaard dat de Romeinse legionairs gebruikten. Hoofdzakelijk was dat de gladius hispansiensis (Spaans zwaard) dat zeer scherp en redelijk lang was zodat er zowel mee gestoken als gekapt kon worden. De kling van het zwaard was ongeveer 64 tot 69 cm lang, had een 4,5 centimeter breed lemmet, en woog tussen de 1,2 kg tot 1,6 kg. Later werd dit type korter en was het alleen nog maar bedoeld om mee te steken (Mainz-type). Tijdens het Romeinse Keizerrijk kreeg de gladius evenwijdige zijden (Pompeii-type). Van dit woord is ook het woord "gladiator" afgeleid. Dit zwaard werd door de Romeinse soldaten rechts gedragen, zodat ze, zij-aan-zij-staand in het gevecht, elkaar niet zouden hinderen bij het trekken van het zwaard. De gladius had een handvat van hout, been, ivoor of hertshoorn, en werd gedragen in een schede, die bij het Mainz-type volledig met metaalbeslag (in brons of messing) verstevigd was. Bij het Pompeii-type werden alleen boven- en onderkant van de schede verstevigd. Dit beslag kreeg meestal een mooie decoratie voorzien van figuurtjes (bijvoorbeeld de oorlogsgod Mars) en palmetten . Rond het beslag zaten twee beugels met vier ringen waarmee het zwaard aan de gordel werd bevestigd. Vanaf het midden van de eerste eeuw na Chr. hing dit zwaard niet langer aan een gordel om het middel, maar aan een schouderriem (balteus). De Romeinen namen dit zwaard over van de Keltiberische zwaarden waarmee ze in aanraking kwamen tijdens de Punische oorlog met enkele aanpassingen. Vandaar de naam gladius hispanicus of gladius hispaniensis. De legionair droeg zijn zwaard aan de rechterzijde van zijn leren riem, samen met zijn dolk . Een tweesnijdend mes, dat gebruikt werd voor verdediging of bij de maaltijd om het eten te snijden. De Romeinse Gladius was een bijzonder effectief kortzwaard, de Romeinse legionair gebruikte dit wapen voornamelijk om te steken, maar het zwaard was daarbij ook geschikt om mee te slaan/snijden. Toen de Romeinen Macedonië innamen, kwamen de soldaten van Macedonië in opstand. Zij meenden dat het zwaard van de Romeinen zulke afgrijselijke wonden veroorzaakten dat het onmenselijk was om tegen hen te moeten vechten. De Romeinse cavalerie gebruikten een langere versie van hetzelfde wapen, namelijk de Spatha. In de late keizertijd werd ook de legionair uitgerust met een Spatha.
- Gladius (pl. gladii) var et kort sverd som ble brukt av romerske soldater i nærkamp. Opprinnelig var gladius en betegnelse på et hvilket som helst sverd, men det ble etterhvert forbeholdt det tveeggede sverdet som ble brukt av det tunge infanteriet. Typen kom fra Hispania, og den eldste formen ble derfor kjent som Gladius Hispaniolis. Det ble etterhvert også utviklet andre gladiustyper, etter funnsteder kjent som Mainz, Fulham og Pompeii. Sverdet var egnet både for stikk og hogg. De lengste eksemplarene man kjenner hadde en lengde på 85 cm, hvorav blad på 68 cm. Det korte sverdet var effektivt i nærkamp, hvor lengre våpen kunne bli vanskelig å svinge. Det var spesielt viktig for romerne som kjempet i sluttede rekker å ha en sverdtype som var kort nok til at soldatene ikke hindret hverandre i å møte fiende.
- Gladius (łac. , plur. gladii – miecz) jest to krótki miecz rzymski. Jego żelazna głownia była obosieczna z ością przez środek i delikatnie oraz łagodnie zarysowanym szczytem. Rękojeść, często o kwadratowym lub ośmiokątnym przekroju, posiadała kulistą (popularny kształt obok owalnych i innych) głowicę z drewna lub kości (zdarzały się nawet kamienne czy okładzinami metalowymi), z mało wydatnym pudełkowatym jelcem. Gladius był noszony przez zwykłych legionistów po prawej stronie (oficerowie nosili po lewej) w pochwie okutej metalem zwanej vagina. Pas służący do noszenia miecza zwano balteus. Broń ta stanowiła wyposażenie legionistów rzymskich od III w. p.n.e. do III w. n.e. Została ona przyswojona od ludów hiszpańskich. W miarę rozwoju techniki i sztuki wojennej uległ on zmianom konstrukcyjnym. Najstarsze znane nam modele ("Wzór Moguncki" nazwany tak od miejsca znalezienia) miał długość od 40 cm do 55 cm (ostrze) i szerokość od 4,8 cm do 7,4 cm. Przeznaczony był do kłucia (stąd też posiadał charakterystyczny, długi sztych) jak i cięcia. Późniejszym typem jest "Wzór Pompejański" mierzący ok. 70 cm długości (ostrze z długością rękojeści oraz głowicy) i od 4,2 cm do 4,5 cm szerokości (jednakowej na całej długości ostrza). Przeznaczony był zarówno do kłucia jak i cięcia. Gladiusy charakteryzowały się różnym wyważeniem. Antyczni władcy byli pod ogromnym wrażeniem ich możliwości - król Macedonii, Filip V rzekomo był przerażony, gdy ujrzał ludzi zabitych tym typem miecza. Gladius był popularnym mieczem podczas walk gladiatorów.
- O gládio era a espada utilizada pelas legiões romanas. Era uma espada curta, de dois gumes, de mais ou menos 60 cm, mais larga na extremidade. Era muito mais uma arma de perfuração do que de corte, ou seja, devia ser utilizada como um punhal, ou uma adaga, no combate corpo-a-corpo. Diz-se que era capaz de perfurar a maior parte das armaduras. Também chamado Gladius hispaniensis, por ter sido inspirado em armas utilizadas pelos celtiiberos na época. A Península Ibérica, no seu conjunto, era chamada de Hispania pelos romanos, daí o nome Gladius Hispaniensis. Não confundir com Espanha, que só existiu 16 séculos mais tarde. Por parte dos Romanos, não somente os legionários eram treinados pelos Doctores armorum na técnica do gládio, mas também os gladiadores. Segundo alguns historiadores Predefinição:Carece de fontes, podia ser arremessada graças à peça esférica em seu cabo, que balancearia a arma, o que a torna a única espada arremessável de que se tem notícia.
- Гла́диус или гла́дий — римский короткий меч (до 60 сантиметров). Предположительно был позаимствован (и усовершенствован) римлянами у древних жителей Пиренейского полуострова. Центр тяжести сбалансирован по отношению к рукояти за счет увеличенного шарообразного навершия (противовеса). Острие имело довольно широкую режущую кромку для придания клинку большей пробивающей способности. Использовался для боя в строю. Рубить гладиусом было возможно, но рубящие удары считались предварительными, считалось, что убить противника можно только сильным колющим ударом, для таких ударов гладиус и был предназначен. Изготавливались гладиусы чаще всего из железа. Но можно также встретить и упоминание о бронзовых мечах. Гладиус пользовался популярностью у спартанцев, тяжёлой римской и греческой пехоты. В руках умелых воинов им наносились быстрые и смертоносные удары, однако его длина позволяла вести бой с противником только вплотную. Так же опытные легионеры умели им фехтовать, с таким же мастерством как и рубить, резать или колоть. Самую большую популярность гладиус получил в римских легионах.
- För datorspelet, se Gladius (datorspel). För kampsportklubben, se Gladius MMA. Gladius är ett kort svärd, som tillsammans med pilum var standardvapnet för en romersk legionär. Anledningen till att svärdet ser ut som det gör är att ett kortsvärd är det svärd som är mest dödligt, när det används rätt. Rätt användning är att sticka och sedan vrida lätt. Eftersom all kraft då hamnar på en plats - spetsen - så åstadkommer man därmed massiv skada. Det finns olika syn på varför svärdet kallas gladius. Den romerska armén använde från början längre svärd (som beskrivet av Polybius), men efter att ha mött stammar i nuvarande Spanien och lidit stora förluster gick man över till deras svärdsmodell. En annan teori är att svärdet kommer från Gallien. Det skall då ha fått namn av galliskans kladyos. En annan teori är litteraturens hos Plautus (ca. 254–184 f. kr. ), i styckena Casina och Rudens. Upphovet skall då ha varit protogermansk *glaðo-, «glatt». Termen gladius kan även beskriva standarddolken Pugio. Ordet gladiator («svärdsman») är avlett från gladius. Termen omnämns i Bibeln Matt. 10:34. Svärdet användes tillsammans med sköld och någon form av kroppsskydd. Vanliga kroppsskydd av benskydd (främst på höger ben, eftersom en högerhänt man som sticker står med höger ben främst och därmed får det benet mest stryk vid eventuella motattacker) järnskjorta och handskar. Centurioner avbildas dock ofta med svärdet hängande på vänster sida. Hjaltet var ofta gjort av ben eller trä. Svärden tillverkades på ett relativt sofistikerat sätt med en mjuk kärna som innehöll järn med hög kolhalt. Runt denna kärna fanns fyra skal med hårdare stål som smidits samman . Beroende på när och var svärdet tillverkats tycks det ha haft olika längd och vidd. Det finns alltså ingen exakt standardisering. Gladius Hispaniensis Från innan 200 f. kr till ca 20 f. kr. Bladlängd ~60-68 cm. Svärdslängd ~75-85 cm. Bredd ~5cm. Mainz-typ Bladlängd ~50-55 cm Svärdslängd ~65-70 cm Bredd ~7 cm Fulham-typ efter 43 e. kr. Bladlängd ~50-55 cm Svärdslängd ~65-70 cm Bredd ~6 cm Pompei-typ Bladlängd ~45-50 cm Svärdslängd ~60-65 cm Bredd ~5 cm
- Fichier:Gladius in hand. jpg glaive (reproduction moderne) Glaive a deux sens : L’épée courte des Romains; Une arme d'hast du Moyen Âge
|
| rdfs:comment
|
- Der Gladius ist ein römisches Kurzschwert. Er soll ab dem 3. Jahrhundert v. Chr. aus einem Schwerttyp der iberischen Keltiberer entwickelt worden sein und war in Variationen bis in das 3. Jahrhundert die Standardwaffe der Infanterie der römischen Armee. Spezifiziert zwischen Gladius und Spatha wurde im römischen Reich nicht, da Gladius einfach nur Schwert bedeutet und dieser Terminus nicht exklusiv für das Kurzschwert der Legionäre benutzt wurde.
- Gladius es el término latino utilizado para designar la espada. Hoy en día, la palabra «gladio» se aplica a la típica espada de la Antigua Roma utilizada por las legiones. Tenía una longitud aproximada de medio metro (aunque se podían hacer a medida del usuario) y una hoja recta y ancha de doble filo. De «gladius» deriva la palabra «gladiador», y también se llama «gladio» a la espadaña y al pez espada (cuyo nombre científico es precisamente Xiphias gladius).
- Il gladio era l'arma "d'ordinanza" in dotazione ai legionari dell'esercito romano, si trattava di una piccola spada a doppio taglio con la lama larga e molto appuntita. Benché l' uso di quest' arma micidiale si prestasse all' esecuzione impeccabile di fendenti verticali e tagli laterali, il legionario se ne serviva principalmente nell' affondo. La punta acuminata era progettata proprio con l' intenzione di penetrare facilmente le carni del nemico.
- グラディウス（ラテン語：gladius）は、刀剣の一種。古代ローマ時代の軍団兵（ローマ軍団）や剣闘士によって用いられた。刃渡りは70cmほどで、剣としては短い。刀身は肉厚・幅広の両刃で、先端は鋭角に尖っている。形状としては一般的な剣の形をしている。共和政ローマ末期には「スパタ (spatha)」「セミスパタ (semispatha)」と呼ばれることもあった。
- Gladius was the Roman word for sword, and is used to represent the primary sword of Ancient Rome soldiers. Early ancient Roman swords were similar to those used by the Greeks. From the 3rd century BCE, the Romans adopted swords similar to those used by the Celtiberians and others during the early part of the conquest of Hispania. This sword was known as the Gladius Hispaniensis, or "Hispanic Sword".
- Gladius on Rooman legioonan lyhyt miekka. Sitä käytettiin pistämiseen ja viiltämiseen, eli se oli lähitaisteluase. Kreikkalainen vastine tälle oli ksifos. Gladiuksen pituus vaihteli 64–81 senttimetrin välillä. Terä oli leveä, noin 4–10 cm. Muoto pysyi ajan kuluessa melko samankaltaisena, varhaisemman ajan sulavalinjaisia gladiuksia lukuun ottamatta. Ase omaksuttiin alun perin iberialaisilta ja gallialaisilta sotureilta. Se oli yhdistelmä falcataa ja kelttien pitkämiekkaa.
- De gladius (mv. gladii) is het korte zwaard dat de Romeinse legionairs gebruikten. Hoofdzakelijk was dat de gladius hispansiensis (Spaans zwaard) dat zeer scherp en redelijk lang was zodat er zowel mee gestoken als gekapt kon worden. De kling van het zwaard was ongeveer 64 tot 69 cm lang, had een 4,5 centimeter breed lemmet, en woog tussen de 1,2 kg tot 1,6 kg. Later werd dit type korter en was het alleen nog maar bedoeld om mee te steken (Mainz-type).
- Gladius (łac. , plur. gladii – miecz) jest to krótki miecz rzymski. Jego żelazna głownia była obosieczna z ością przez środek i delikatnie oraz łagodnie zarysowanym szczytem. Rękojeść, często o kwadratowym lub ośmiokątnym przekroju, posiadała kulistą (popularny kształt obok owalnych i innych) głowicę z drewna lub kości (zdarzały się nawet kamienne czy okładzinami metalowymi), z mało wydatnym pudełkowatym jelcem.
- Gladius (pl. gladii) var et kort sverd som ble brukt av romerske soldater i nærkamp. Opprinnelig var gladius en betegnelse på et hvilket som helst sverd, men det ble etterhvert forbeholdt det tveeggede sverdet som ble brukt av det tunge infanteriet. Typen kom fra Hispania, og den eldste formen ble derfor kjent som Gladius Hispaniolis. Det ble etterhvert også utviklet andre gladiustyper, etter funnsteder kjent som Mainz, Fulham og Pompeii. Sverdet var egnet både for stikk og hogg.
- O gládio era a espada utilizada pelas legiões romanas. Era uma espada curta, de dois gumes, de mais ou menos 60 cm, mais larga na extremidade. Era muito mais uma arma de perfuração do que de corte, ou seja, devia ser utilizada como um punhal, ou uma adaga, no combate corpo-a-corpo. Diz-se que era capaz de perfurar a maior parte das armaduras. Também chamado Gladius hispaniensis, por ter sido inspirado em armas utilizadas pelos celtiiberos na época.
- Гла́диус или гла́дий — римский короткий меч (до 60 сантиметров). Предположительно был позаимствован (и усовершенствован) римлянами у древних жителей Пиренейского полуострова. Центр тяжести сбалансирован по отношению к рукояти за счет увеличенного шарообразного навершия (противовеса). Острие имело довольно широкую режущую кромку для придания клинку большей пробивающей способности. Использовался для боя в строю.
- För datorspelet, se Gladius (datorspel). För kampsportklubben, se Gladius MMA. Gladius är ett kort svärd, som tillsammans med pilum var standardvapnet för en romersk legionär. Anledningen till att svärdet ser ut som det gör är att ett kortsvärd är det svärd som är mest dödligt, när det används rätt. Rätt användning är att sticka och sedan vrida lätt. Eftersom all kraft då hamnar på en plats - spetsen - så åstadkommer man därmed massiv skada. Det finns olika syn på varför svärdet kallas gladius.
- Fichier:Gladius in hand. jpg glaive (reproduction moderne) Glaive a deux sens : L’épée courte des Romains; Une arme d'hast du Moyen Âge
|
