| dbpprop:abstract
|
- Giovanni Battista Tiepolo, also known as Gianbattista or Giambattista Tiepolo (March 5, 1696 – March 27, 1770) was a Venetian painter and printmaker. He was prolific, and worked not only in the region of Veneto or Venetia, one of Italy's twenty regions, but also in Germany and Spain.
- Giovanni Battista Tiepolo war einer der bedeutendsten venezianischen Maler des ausklingenden Barock und des Rokoko. Sein Werk umfasst Darstellungen von Heldenepen, Historien, Operszenen, Götterfesten und auch Altäre.
- Giovanni Battista Tiepolo, també conegut com Gianbattista o Giambattista Tiepolo va ser un pintor i gravador italià, considerat el darrer gran mestre del la pintura al fresc de la República de Venècia.
- Giovanni Battista Tiepolo byl jedním z nejvýznamnějších benátských malířů pozdního baroka.
- Giambattista (o Giovanni Battista) Tiepolo o Tiépolo, pintor y grabador italiano, considerado el último gran pintor de la era barroca. Es una de las figuras más importantes del rococó italiano.
- Giovanni Battista Tiepolo tunnettiin myös nimellä Gianbattista tai Giambattista Tiepolo oli venetsialainen taidemaalari, joka kuului rokokooajan merkittävimpiin. Tiepolo oli Gregorio Lazzarinin oppilas, mutta hänen merkittävimmät vaikuttajansa olivat kuitenkin Sebastiano Ricci ja Giovanni Battista Piazzetta. Tiepolo sai valmiiksi ensimmäisen suuren työnsä, Iisakin uhraus 19-vuotiaana. Vuonna 1717 hän jätti Lazzarinin työhuoneen ja hänet otettiin Fraglian maalarikiltaan. Suurimman maineensa Tiepolo saavutti Würzburgin linnan freskoilla, jotka hän teki yhdessä poikiensa Domenicon ja Lorenzon avustuksella. Portaikon freskon pinta-ala on peräti 677 m².
- Giovanni Battista Tiepolo ou Giambattista Tiepolo (en français Jean-Baptiste Tiépolo) est un peintre rococo et un graveur italien typique de la circulation des artistes dans l'Europe des Lumières. Ses œuvres sont célèbres à Venise et Bergame, et il finit par s'éloigner de l'académisme. Mari de Maria Cecilia Guardi, sœur des peintres Francesco Guardi et Gianantonio Guardi; père des peintres Giandomenico Tiepolo et Lorenzo Tiepolo.
- Nel 1715 inizia a dipingere i cinque soprarchi della chiesa veneziana di Santa Maria dei Derelitti (Ospedaletto), con figure accoppiate di apostoli, dal violento chiaroscuro e dai toni cupi. In questi anni il Tiepolo lavora anche per il doge in carica, Giovanni II Cornaro, eseguendo nel suo palazzo soprapporte, quadri e ritratti tra cui quello del doge Marco Cornaro (1716 circa) e quello dello stesso Giovanni, entrambi dai toni caldi e chiari, che si rifanno ai modi di Sebastiano Ricci. Nello stesso anno lavora all'affresco con l'Assunta nella chiesa parrocchiale di Biadene. Il 16 agosto dello stesso anno espone alla festa di San Rocco il bozzetto con la Sommersione del Faraone. Al 1717 risale la prima menzione dell'artista nella Fraglia dei pittori veneziani. Nello stesso anno quattro incisioni del libro il Gran teatro delle pitture e prospettive di Venezia sono riprese da suoi disegni. Del 1719 è il Ripudio di Vasti, ora in collezione privata a Milano. Il 21 novembre dello stesso anno sposa con rito segreto Maria Cecilia Guardi, sorella dei pittori Francesco Guardi e Giovanni Antonio Guardi e da cui avrà dieci figli, tra cui Giandomenico e Lorenzo Baldissera che lavoreranno come suoi assistenti. La coppia risiederà fino al 1734, a San Francesco della Vigna, nei pressi di Palazzo Contarini. Tra il 1719 e il 1720 esegue la decorazione ad affresco del salone del primo piano della villa Baglioni a Massanzago, in questa la sala viene completamente rivestita dagli affreschi, che sfondando illusionisticamente le pareti, creando così uno spazio infinito, nelle pareti è il Mito di Fetonte mentre nella volta è il Trionfo d'Aurora. Con questo ciclo ha inizio la collaborazione con il pittore di quadrature Gerolamo Mengozzi detto il Colonna, che dipingerà per Tiepolo negli anni successivi la maggior parte delle decorazioni a finte architetture che inquadrano i suoi affreschi. Del 1721 è la commissione della Madonna del Carmine per la chiesa di Sant'Aponal, realizzata dal 1722, consegnata nel 1727 e ora conservata alla Pinacoteca di Brera, del 1722 è il Martirio di san Bartolomeo, per la chiesa veneziana di San Stae, di potente forza espressiva data dal violento chiaroscuro e dalla nettezza del contorno grafico. Del 1722 è la Gloria di santa Lucia nella chiesa parrocchiale di Vascon, presso Treviso. Nel 1722 partecipa al concorso per la decorazione della cappella di San Domenico della chiesa dei Santi Giovanni e Paolo, vinto poi dal Piazzetta. Nel 1724, a seguito di alcune modifiche apportate nella chiesa dell'Ospedaletto da Domenico Rossi, dipinge il soprarco con il Sacrifico di Isacco, ultimo esempio dei suoi iniziali modi tenebrosi, da questo momento in poi il suo stile si assesta definitivamente verso colori brillanti dai toni chiari immersi in una luminosità solare. Tra il 1724 e il 1725 lavora alla decorazione di Palazzo Sandi, con sul soffitto del salone il Trionfo dell'eloquenza, tema iconografico probabilmente dovuto alla professione del committente l'avvocato Tommaso Sandi; al centro contro il cielo azzurro percorso da nubi sono le figure di Minerva e Mercurio mentre sul cornicione quattro episodi mitologici: Orfeo che conduce Euridice fuori dall'Ade, Bellerofonte su Pegaso uccide la Chimera, Anfione col potere della musica costruisce le mura di Tebe e Ercole incatena Cercope con la sua lingua. Lo schema compositivo è simile a quello utilizzato da Luca Giordano in Palazzo Medici comunque questo schema con poche figure al centro e molte accalcate ai lati sarà tipico di tutta la sua successiva produzione. Ma è lo schiarimento del colore che diventerà suo tratto stilistico inconfondibile, questo derivato dalla riscoperta dell'opera di Paolo Veronese. Per lo stesso palazzo realizza anche tre tele tra cui Ulisse scopre Achille tra le figlie di Licomede, ora tutte in collezione privata a Vicenza. Tra il 1725 e il 1726 realizza Alessandro e Campaspe nello studio di Apelle, ora al Museum of Fine Arts di Montreal, dove Apelle ha le sembianze del pittore e Campaspe quelle di sua moglie Cecilia, sorella di Francesco Guardi.
- ジョヴァンニ・バッティスタ・ティエポロ（Giovanni Battista Tiepolo, 1696年3月5日 - 1770年3月27日）は、ルネサンス最後期のイタリアの画家。本名はジャンバッティスタ・ティエポロ（Giambattista Tiepolo）。彼は18世紀のイタリアを代表する偉大な画家であり、ルネサンス期の美術絵画の伝統を締めくくる最後の巨匠である。 1696年、ヴェネツィアに生まれ、徒弟時代は歴史画の大家の一人であるグレゴリオ・ラッザリーニに師事する。ティエポロは稀代のフレスコ画の名手であり、瑞々しく壮麗な作風は底抜けに明るくきらびやかである。宮殿や貴族の館を彩る天井画は下方から見上げる仰視法を取り入れ、イリュージョンの効果を完璧なものとしている。 1770年3月27日、マドリードで死去。生前はヨーロッパ全土で名声の極みを迎えたが、没後、新古典主義の台頭で急速にその評価は凋落した。 彼の息子ジョヴァンニ・ドメニコ・ティエポロとロレンツォ・バルディッセーラ・ティエポロも画家である。
- Giovanni Battista Tiepolo is een kunstschilder uit Venetië wiens werk sterk beïnvloed is door Paolo Veronese. Hij is een meester van de laat-barok en wordt naar het midden van de achttiende eeuw op diverse plaatsen in Europa uitgenodigd als hofschilder. Hij is geroemd om zijn rol als grote evocator van een tijdperk dat op zijn einde loopt. In Würzburg wordt de residentie van de aartsbisschop, ontworpen door Balthasar Neumann, gedecoreerd door Tiepolo. Het wordt een virtuoos meesterwerk van illusionisme. Vooral in de fresco's, en meer specifiek die in de koepel (waarin hij met verkortingen en illusies van lichtheid 'realistische' hemeltaferelen ontwerpt, weet Tiepolo zijn genie bot te vieren. Aan het eind van zijn leven is Tiepolo in dienst van de Spaanse koning, die langzamerhand aan het neo-classicisme van Anton Raphaël Mengs de voorkeur zal geven.
- Giovanni Battista Tiepolo, også Giambattista Tiepolo var en italiensk maler.
- Giambattista Tiepolo – malarz wenecki, jeden z ostatnich przedstawicieli stylu barokowego we freskach. Odświeżył starożytne mity o bogach Olimpu, podkreślając ówczesną zmysłowa modę kobiecą; wraz z nim, nazywanym "nowym Veronesem", odrodziła się wielka sztuka dekoracji ściennych weneckiego Cinquecenta. Tiepolo urodził się w roku 1696 w Wenecji. Jego wczesna twórczość to obrazy religijne zbliżone stylem do tenebryzmu Piazzetty, potem jego paleta jaśnieje i staje się bardziej świetlista, wzorując się na malarstwie Sebastiana Ricciego i Veronesego. W roku 1719 ożenił się z Cecylią Guardi, siostrą weneckich malarzy; mieli dziesięcioro dzieci, z których tylko siedmioro przeżyło, wśród nich malarz Giandomenico. Twórczość Tiepola wspierały konserwatywne kręgi arystokracji, zlecając mu wielkie cykle ścienne dekorujące pałace i wille Wenecji i okolic, w których dawał upust fantazji, tworząc świat odległy w czasie i przestrzeni na tle teatralnych dekoracji. Pomysł malowidła zawsze był rejestrowany w postaci szybkiego szkicu olejnego, wykonanego lekkimi pociągnięciami pędzla, niby od niechcenia. Pod koniec lat 20. Tiepolo dostał zamówienie na dekoracje katedry i pałacu biskupiego w Udine, tworzył także w Mediolanie, Bergamo, Vicenzy i Wenecji. W latach 40. wykonał freski w pałacu Labrów w Wenecji, a pod koniec 1750 roku przeniósł się do Wurzburga, gdzie wraz z synami Giandomenikiem i Lorenzem zdobili salę cesarską w rezydencji arcybiskupa. W roku 1754 pracował w Wenecji, a 1757 w Vicenzy w willi Valmarana. Od roku 1762 przebywał w Madrycie na zaproszenie króla Hiszpanii Karola III, gdzie pracował nad freskami plafonowymi Alegoria Hiszpanii w sali tronowej pałacu królewskiego. Pomimo bólów artretycznych Tiepolo ukończył dzieło, z pomocą obu synów malarzy, i przyjął zamówienie na wykonanie kolejnych dwóch dekoracji plafonowych. W 1767 roku namalował dla kościoła Aranjuez w Madrycie siedem obrazów, które były bardziej realistyczne i nacechowane żarliwą religijnością, lecz nie miały szczęścia: po śmierci artysty zdjęto je z ołtarzy i zastąpiono dziełami neoklasycznymi. Czasy się zmieniały i surowość neoklasycyzmu z jego wzorami antycznymi zajęła miejsce radosnego malarstwa rokokowego. Tiepolo zmarł nagle w roku 1770. Został pochowany w kościele św. Marcina w Madrycie. Popadł wkrótce w zapomnienie, nie ma też śladu po jego grobie. Jego synami byli malarze: Giovanni Domenico Tiepolo (1726-1795) Lorenzo Baldissera Tiepolo (1728-1777)
- Giambattista Tiepolo, ou Giovanni Battista Tiepolo ([[Veneza, [[15 de março [[1696 - [[Madri, [[27 de março [[1770), foi um dos grandes mestres da pintura [[Itália|italiana. Com estilo grandioso, caracteriza-se pela sofisticação e elevado senso que marcou os artistas do século XVIII, os cenários por ele criados evocam uma dimensão terrena voltada para o infinito e a ficção, cromaticamente marcado por uma paleta de cores frias e irreais, dando às suas figuras e objetos um reflexo de tom prateado, perdendo toda a consistência plástica.
- Giovanni Battista Tiepolo, cunoscut şi sub numele Giambattista Tiepolo, a fost un pictor baroc, tatăl pictorilor Giovanni Domenico Tiepolo şi Lorenzo Tiepolo.
- Джованни Баттиста Тьеполо — крупнейший художник итальянского рококо, мастер фресок и гравюр, последний великий представитель венецианской школы.
- Giovanni Battista Tiepolo, Giambattista Tiepolo, född 5 mars 1696 i Venedig, Italien, död 27 mars 1770 i Madrid, Spanien, var en italiensk målare. Tiepolo, som gick i lära hos målaren Gregorio Lazzarini, arbetade redan 1717 som självständig konstnär i Venedig där han fick en rad uppdrag att utsmycka kyrkor och adelspalats. Mellan 1750 och 1753 utförde Tiepolo sitt mästerverk, freskutsmyckningen av det furstbiskopliga residenset i Würzburg, där han assisterades av sina söner Giovanni Domenico och Lorenzo. Dessa monumentala fresker, med sin ljusa kolorit, gjorde Tiepolo vida berömd, och han fick beställningar från hoven i Frankrike, England och Ryssland. Från 1762 var han verksam vid det spanska hovet och utförde fresker i bland annat Palacio Real i Madrid. Tiepolo hämtade sin inspiration från Sebastiano Ricci och Giovanni Battista Piazzetta samt genom att studera Paolo Veronese. Under inledningen av sin karriär målade han pompösa figurer i starka och mustiga färger, men när han var i 40-årsåldern inledde han sin personliga och dekorativa stil. Han höll fast vid den breda och vackra stil som utmärkte den venezianska skolan och den dekorativa stilen. Han influerades av det italienska teatermåleriet, men använde inte tunga och kompakta färger utan målade istället i ljusa toner. Med Veronese som utgångspunkt gav Tiepolo en helt ny karaktär åt de praktscenerier och allegorier han målade i palats och kyrkor. Han målade inte i mörka skuggor och starka färger, utan istället i milda grå och blå toner, spred figurerna över stora ytor och försökte att illustrera dessa i en genomskinlig målad arkitektur. Han införde rokokons anda i renässansmålarnas monumentala dekorativa konst, och i sina praktbilder med historiska ämnen blev han förebild för 1800-talsmålare som Karl von Piloty och Hans Makart. Tiepolo dekorerade flera kyrkor i Venedig, bland andra Madonna del Rosario och Chiesa degli Scalzi. I Scuola del Carmine målade han 5 plafonder. I palats målade han bland annat de i Palazzo Labia omkring 1745 runtom den stora salens väggar som skildrade en rad scener ur Antonius och Kleopatras historia. I ärkebiskopspalatset i Udine utförde han bland annat plafondmålningarna Änglarnas fall och Salomos dom, i Villa Valmarana vid Vicenza målade han motiv ur Iliaden, Odyssén samt ur dikter av Torquato Tasso och Ludovico Ariosto. Tiepolo var, förutom i Venedig, verksam i städerna på fastlandet. Två gånger reste han till utlandet, först till Würzburg 1750, där han under tre år var sysselsatt med stora arbeten i ärkebiskopspalatset, bland annat Olympen och De fyra världsdelarna (takmålningar i trapphuset) och i kejsarsalen med bilder ur kejsar Fredrik Barbarossas liv, bland annat dennes vigsel, som räknas bland hans mest framstående verk. Efter det var han direktör vid konstakademien i Venedig 1755-1758 och 1761 åkte han på uppdrag av Karl III till Madrid där han stannade fram till sin död. I Madrid målade han flera fresker i kungliga slottet, bland annat Hispanias apoteos (Spanien och dess provinser, i tronsalen). Bland Tiepolos många oljemålningar finns Neptunus och Venezia, flera altartavlor, Marias himmelsfärd och Änglarnas fall, Agatas martyrium, Concepcion (den Heliga jungfrun stående på månskäran). Tiepolo målade i pastell gatufigurer, sångare, soldater och utförde spirituella raderingar, bland dem Scherzi di fantasia och Capricci, där han visade sig som humorist, framför allt i fantasin Upptäckten av Pulchinellas grav. Två av Tiepolos söner, Giovanni Domenico och Lorenzo, var hans medhjälpare i Würzburg och Madrid.
- Giovanni Battista Tiepolo, bilinen diğer adlarıyla Gianbattista veya Giambattista Tiepolo, Venedikli ressam ve baskı sanatçısıydı. Tiepolo, Venedikli fresk ressamlarının son "büyük ustası" olarak gösterilir.
- 乔凡尼·巴蒂斯塔·提埃坡罗（Giovanni Battista Tiepolo，1696年3月5日－1770年3月27日），常被称为贾姆巴蒂斯塔（Giambattista），是意大利著名画家。
|
| rdfs:comment
|
- Giovanni Battista Tiepolo, also known as Gianbattista or Giambattista Tiepolo (March 5, 1696 – March 27, 1770) was a Venetian painter and printmaker. He was prolific, and worked not only in the region of Veneto or Venetia, one of Italy's twenty regions, but also in Germany and Spain.
- Giovanni Battista Tiepolo war einer der bedeutendsten venezianischen Maler des ausklingenden Barock und des Rokoko. Sein Werk umfasst Darstellungen von Heldenepen, Historien, Operszenen, Götterfesten und auch Altäre.
- Giovanni Battista Tiepolo, també conegut com Gianbattista o Giambattista Tiepolo va ser un pintor i gravador italià, considerat el darrer gran mestre del la pintura al fresc de la República de Venècia.
- Giovanni Battista Tiepolo byl jedním z nejvýznamnějších benátských malířů pozdního baroka.
- Giambattista (o Giovanni Battista) Tiepolo o Tiépolo, pintor y grabador italiano, considerado el último gran pintor de la era barroca. Es una de las figuras más importantes del rococó italiano.
- Giovanni Battista Tiepolo tunnettiin myös nimellä Gianbattista tai Giambattista Tiepolo oli venetsialainen taidemaalari, joka kuului rokokooajan merkittävimpiin. Tiepolo oli Gregorio Lazzarinin oppilas, mutta hänen merkittävimmät vaikuttajansa olivat kuitenkin Sebastiano Ricci ja Giovanni Battista Piazzetta. Tiepolo sai valmiiksi ensimmäisen suuren työnsä, Iisakin uhraus 19-vuotiaana. Vuonna 1717 hän jätti Lazzarinin työhuoneen ja hänet otettiin Fraglian maalarikiltaan.
- Giovanni Battista Tiepolo ou Giambattista Tiepolo (en français Jean-Baptiste Tiépolo) est un peintre rococo et un graveur italien typique de la circulation des artistes dans l'Europe des Lumières. Ses œuvres sont célèbres à Venise et Bergame, et il finit par s'éloigner de l'académisme. Mari de Maria Cecilia Guardi, sœur des peintres Francesco Guardi et Gianantonio Guardi; père des peintres Giandomenico Tiepolo et Lorenzo Tiepolo.
- Nel 1715 inizia a dipingere i cinque soprarchi della chiesa veneziana di Santa Maria dei Derelitti (Ospedaletto), con figure accoppiate di apostoli, dal violento chiaroscuro e dai toni cupi. In questi anni il Tiepolo lavora anche per il doge in carica, Giovanni II Cornaro, eseguendo nel suo palazzo soprapporte, quadri e ritratti tra cui quello del doge Marco Cornaro (1716 circa) e quello dello stesso Giovanni, entrambi dai toni caldi e chiari, che si rifanno ai modi di Sebastiano Ricci.
- Giovanni Battista Tiepolo is een kunstschilder uit Venetië wiens werk sterk beïnvloed is door Paolo Veronese. Hij is een meester van de laat-barok en wordt naar het midden van de achttiende eeuw op diverse plaatsen in Europa uitgenodigd als hofschilder. Hij is geroemd om zijn rol als grote evocator van een tijdperk dat op zijn einde loopt. In Würzburg wordt de residentie van de aartsbisschop, ontworpen door Balthasar Neumann, gedecoreerd door Tiepolo.
- Giovanni Battista Tiepolo, også Giambattista Tiepolo var en italiensk maler.
- Giambattista Tiepolo – malarz wenecki, jeden z ostatnich przedstawicieli stylu barokowego we freskach. Odświeżył starożytne mity o bogach Olimpu, podkreślając ówczesną zmysłowa modę kobiecą; wraz z nim, nazywanym "nowym Veronesem", odrodziła się wielka sztuka dekoracji ściennych weneckiego Cinquecenta. Tiepolo urodził się w roku 1696 w Wenecji.
- Giambattista Tiepolo, ou Giovanni Battista Tiepolo ([[Veneza, [[15 de março [[1696 - [[Madri, [[27 de março [[1770), foi um dos grandes mestres da pintura [[Itália|italiana.
- Giovanni Battista Tiepolo, cunoscut şi sub numele Giambattista Tiepolo, a fost un pictor baroc, tatăl pictorilor Giovanni Domenico Tiepolo şi Lorenzo Tiepolo.
- Джованни Баттиста Тьеполо — крупнейший художник итальянского рококо, мастер фресок и гравюр, последний великий представитель венецианской школы.
- Giovanni Battista Tiepolo, Giambattista Tiepolo, född 5 mars 1696 i Venedig, Italien, död 27 mars 1770 i Madrid, Spanien, var en italiensk målare. Tiepolo, som gick i lära hos målaren Gregorio Lazzarini, arbetade redan 1717 som självständig konstnär i Venedig där han fick en rad uppdrag att utsmycka kyrkor och adelspalats.
- Giovanni Battista Tiepolo, bilinen diğer adlarıyla Gianbattista veya Giambattista Tiepolo, Venedikli ressam ve baskı sanatçısıydı. Tiepolo, Venedikli fresk ressamlarının son "büyük ustası" olarak gösterilir.
- 乔凡尼·巴蒂斯塔·提埃坡罗（Giovanni Battista Tiepolo，1696年3月5日－1770年3月27日），常被称为贾姆巴蒂斯塔（Giambattista），是意大利著名画家。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
