| dbpprop:abstract
|
- Saint Gildas (c. 516 – 570) was a 6th-century British cleric. He is one of the best-documented figures of the Christian church in the British Isles during this period. His renowned learning and literary style earned him the designation Gildas Sapiens (Gildas the Wise). He was ordained in the Church, and in his works favoured the monastic ideal. Fragments of letters he wrote reveal that he composed a Rule for monastic life that was somewhat less austere than the Rule written by his contemporary, Saint David, and set suitable penances for its breach.
- Gildas, auch Gildas der Weise, war ein herausragender Vertreter des keltischen Christentums in Britannien, berühmt für seine Bildung und seinen relativ guten literarischen Stil. Er war Priester und wollte das frühmittelalterliche Mönchsideal fördern; in mancher Hinsicht kann man ihn aber auch noch zur Spätantike zählen. Gildas wurde heilig gesprochen; sein Tag ist der 29. Januar. Während die Mehrheit der Forscher Gildas in die Mitte des 6. Jahrhunderts datiert, vertreten andere eine Frühdatierung und vermuten eine Entstehung seines Werkes bereits um 490. Der Forscher David N. Dumville vermutet in Gildas den Lehrer des Vennianus von Findbarr, der seinerseits der Lehrer des heiligen Columban von Iona war.
- San Gildas fue un miembro destacado de la iglesia celto-cristiana en Britania cuyo renombrado conocimiento y estilo literario le hicieron ganarse la designación de Gildas Sapiens -"Gildas el Sabio"-. Fue ordenado sacerdote y en sus escritos muestra su preferencia por el ideal monástico. Fragmentos de cartas escritas por él nos revelan que creó una Regla para la vida monástica, que era más austera que la Regla escrita por su contemporáneo San David, y que establecía las oportunas penitencias por su incumplimiento.
- Saint Gildas ou Gildas de Rhuys, dit Sapiens « le Sage », également appelé Gweltaz en breton, était un membre important et renommé du monde celtique chrétien dans l'île de Bretagne, ou Grande-Bretagne, d'abord, puis de Bretagne armoricaine. Ordonné prêtre, il mit sa plume au service de l’idéal monastique. D’après des fragments de ses lettres il aurait écrit une « règle » monacale moins austère que celle qu’écrivit son contemporain gallois saint David, et il y propose des pénitences moins dures en cas d'infraction à la règle. Au-delà du personnage historique existe aussi une tradition légendaire du saint.
- Szent Gildas, Gildas Sapiens ("Bölcs Gildas"), Gildas Badonicus, Gildus (Kr. u. 500 körül – Kr. u. 570): latinul alkotó angliai történetíró. Kelta származású volt, feltehetőleg szerzetes. Az angolszász hódítók elől Bretagne-ba menekült. Ő a legkorábbi brit történetíró, akinek munkája teljes egészében fennmaradt. Három részből álló, „De excidio et conquestu Britanniae” című műve, melyet 547 előtt írt, elbeszéli a szigetország történetét a római hódítástól egészen saját koráig. A mű túlnyomó része az angolszász invázióról és annak közvetlen előzményeiről szól.
- Nato da una famiglia principesca, fu affidato alle cure dell'abate San Iltud. Ordinato sacerdote verso il 518, decise di predicare nelle regioni settentrionali della Gran Bretagna, dove il Cristianesimo era quasi scomparso. Si recò poi in Irlanda, dove, dopo la morte di San Patrizio, la Chiesa era andata decadendo. Tornò poi in Inghilterra e si ritirò in solitudine nell'isola di Houat, in pieno Oceano. Ben presto, però, i pescatori lo scoprirono e così si trovò circondato da una numerosa schiera di discepoli. Si trasferì, quindi, nella vicina penisola di Rhuys, dove fondò un monastero. Percorse poi la Cornovaglia, dove predicò e fondò monasteri. Autore dell'opera De excidio Britanniae. L'opera tratta dalla situazione della Britannia a seguito del ritiro delle legioni romane. Lunga è la diatriba contro i tiranni locali e lo stato di decadenza ed empietà generale dominante l'isola.
- ギルダスは6世紀、イングランドのケルト系キリスト教の高位僧。その知識と文才により『賢明なるギルダス(Gildas Sapiens)』と呼ばれる。司祭として、彼は修道の道の理想を筆に記した。彼の手紙の断片により彼は戒律を手がけた事が分かっているが、この戒律は同時代人であった聖デヴィッドのものより厳格さにおいていくばくか緩やかなものであり、戒律の違反に対して適切な苦行を課していた事が分かっている。また彼の著作『ブリトン人の没落(De Excido Britanniae)』は、詩文調のため年代など不確実な点も多いが、史料の少ない七王国時代の同時代史としての情報を現在の我々に提供している。
- Gildas (ook Gildas de Wijze of Gweltaz) is een Britse geestelijke en schrijver uit het midden van de zesde eeuw. Hij schreef De Excidio et Conquestu Britanniae (Over de verwoesting en verovering van Brittannia). Het werk is een oproep aan de Britten, en in het bijzonder aan een vijftal koningen of prinsen, om hun fouten en zonden op te geven. Voor historici is het van groot belang omdat het als inleiding een geschiedenis van de wereld en Britannia geeft van de tijd van Jezus tot zijn eigen tijd. Het vormt daarmee eigenlijk de enige eigentijdse bron over de gebeurtenissen in Brittannië in de vijfde en zesde eeuw. Hij geeft geen data, maar toont wel kennis over de geschiedenis van zijn land, zij het dat ook die lacunes bevat. Zo kent hij de muur van Hadrianus en de muur van Antoninus, maar hij denkt ten onrechte dat deze van na de tijd van de rebellie van Magnus Maximus (383) stammen. De 5 koningen uit zijn eigen tijd die Gildas specifiek bespreekt, en waarvan we kunnen zeggen dat zijn aanklacht in de eerste plaats tegen hen is gericht, zijn: Constantijn van Dumnonia Aurelius Caninus Votipor van de Demetae Cuneglas Magloconus, beter bekend als Maelgwn van Gwynedd Gildas schrijft dat na het vertrek van de Romeinen, de aanvallen van de Schotten (die toen nog in Ierland woonden) en Picten in hevigheid toenamen, en de muur van Hadrianus, maar ook diverse steden, werden verlaten. Een verzoek om hulp werd gericht aan Aetius, zie verzoekschrift aan Aetius. Gildas meldt dat de Britten onder een 'superbus tyrannus' Vortigern besloten om Saksen in te huren om ze te help zich tegen de aanvallers te beschermen. Ze vestigden zich in het oosten van het land, maar kort daarna kwamen ze in opstand, claimend dat de proviand die ze maandelijks krijgen toegewezen niet toereikend was. De Angelsaksische opstandelingen plunderden het land. Sommige Britten werden tot slaaf gemaakt, anderen vluchtten weg over zee, weer anderen trokken zich terug in de heuvels. Onder Ambrosius Aurelianus vochten de Britten terug, en na een strijd met wisselende perspectieven wisten ze uiteindelijk bij Mons Badonicus de definitieve overwinning te behalen. Na deze overwinning hielden de Angelsaksen zich tot aan Gildas' eigen tijd rustig, maar dat betekende niet dat het land terug in zijn oude welvarende staat kwam. De steden waren nog steeds verlaten, oorlogen met barbaren werden vervangen door burgeroorlogen, en rechtvaardigheid was ver te zoeken. Het is tegen deze misstanden dat Gildas zijn aanklacht richtte. Hij is gestorven in Bretagne op het eiland Houat waar hij leefde als kluizenaar en het evangelie verkondigde. Hij ligt begraven in de kerk van Saint-Gildas-de-Rhuys. Hij wordt gevierd als heilige op 29 januari.
- Gildas var en keltisk prest i det som i dag er Storbritannia. Han var kjent for sin lærdhet og sin litterære stil, og er en av de få samtidige kilder som finnes til det sub-romerske Britannia. Forskeren David N. Dumville mener at han var læreren til Vennanius av Findbarr, som i sin tur var læreren til Columba av Iona. Thomas Stephens kom frem til at han antagelig var faren til dikteren Aneirin. Caradoc av Llancarfan skrev en Gildas' biografi i det 12. århundre. Det finnes også senere livsberetninger om ham, skrevet i Rhuys og andre steder i Bretagne. Disse hevder at han var sønn av kong Caw av Strathclyde, og at han ble utdannet av St. Illtud i Llantwit Major nær Cardiff. Han ble klokkestøper av yrke. I 520 reiste han til Roma som pilegrim, og endte opp med å tilbringe syv år i abbediet i Rhuys. Deretter var han et år i Llancarfan Abbey mens abbed Cadoc var bortreist. Etter 528 flyttet han til Street i Somerset, og bygde en llan, en eneboerplass med en kirke og en innhegning. Rester av plassen som forbindes med han er synlig ved kirken Holy Trinity i Street. Omkring 544 vendte han tilbake til Rhuys, der han tilbrakte resten av livet med unntak av et kortere besøk i Irland, som ifølge Annales Cambriae fant sted i 565. Biografier over personer fra denne tiden som er skrevet så lenge etter blander nesten alltid sammen myte og virkelighet. I et Vita over Caradoc fortelles det at Gildas intervenerte i en disputt mellom kong Artur og en kong Melwas som skal ha bortført Guinevere. Arthur beleiret Melwas' borg ved Glastonbury, men Gildas skal ha forhandlet frem en løslatelse. Om dette skjedde eller om det bare er en del av Arthurlegenden er helt uvisst. Caradoc's Vita antyder også at Gildas' bror ble drept av Arthur, noe som kan forklare hvorfor heltekongen ikke nevnes i Gildas' De Excidio Britanniae. Fragmenter av brev viser at han skrev en klosterregel som var noe mindre streng enn St. Davids regel. Han skal også ha skrevet en hymne kalt Lorica, «Brystpanser», som er et interessant eksempel på hiberno-latin.
- São Gildas foi um membro proeminente da igreja celta cristã na Grã-Bretanha, cuja afamada sabedoria e estilo literário granjearam-lhe a designação de Gildas Sapiens (Gildas, o Sábio). Foi ordenado pela Igreja e em suas obras favoreceu o ideal monástico. Fragmentos das cartas que escreveu revelam que ele compôs uma Regra para a vida monástica que era um pouco menos austera do que a Regra escrita por seu contemporâneo, São Davi, e estebeleceu penitências adequadas para os casos em que fosse desrespeitada. Ciclo arturiano Ficheiro:Blackletter G. svg Obras de Gildas no Projeto Gutenberg (na tradução inglesa, Mount Badon é chamado de "Bath-hill". ) De Excidio Britanniae traduzido por John Allen Giles. The Life of Gildas por Caradoc de Llancarfan. Gildas e The History of the Britons comentários de The Cambridge History of English and American Literature, Volume 1, 1907–21.
- Гильда, иногда Гильдас (лат. Gildas, др. -ирл. Gillas, брет. Gweltas, также Гильда Премудрый — святой, память 29 января. В первую очередь Гильда известен своим сочинением «О погибели Британии» . «О погибели Британии» — это обширное письмо-проповедь на латинском языке в 110 главах. В нём автор анализирует причины морального упадка своих современников: главы 3-25 содержат краткий очерк истории Британии в I—VI веках нашей эры и являются уникальным историческим источником, особенно в отношении истории завоевания востока Британии англосаксами. Используя обширные цитаты из Ветхого и Нового Завета, прежде всего из книг пророка Исаии и Иеремии, а также из посланий апостола Павла, Гильда показывает, что светские и духовные власти бриттов не отвечают евангельским идеалам. Гильда также упоминает «немногих» верных сыновей церкви и с похвалой отзывается о зарождавшемся в его эпоху монашеском движении. Судя по этой книге, Гильда получил блестящее образование, был знаком с произведениями Вергилия, Овидия, и церковных писателей: Кассиана, Иеронима. Призыв к моральному возрождению, содержавшийся в «О погибели Британии», оказал большое влияние на современное Гильде общество, причём не только на бриттов в самой Британии и Бретани, но и на ирландцев: около 600 года святой Колумбан в послании к папе Григорию Великому ссылался на Гильду, как на авторитет по вопросам церковной дисциплины. До нас также дошли отрывки из посланий Гильды, содержавшиеся в корпусе ирландского канонического права; они посвящены вопросам монашеской дисциплины. Кроме того, Гильде приписывается «Пенитенциалий», где установлены правила покаяния, в основном также для монашествующих. «Лорика» — молитва-оберег, сочинение которой приписывается Гильде, на деле является позднейшим ирландским произведением. Скорее всего, на момент написания «О погибели Британии» Гильда являлся диаконом; в написанном около 800 года ирландском мартирологе — «Календаре Энгуса», он вспоминается как епископ, однако где именно могла находиться его епархия, неясно. Согласно валлийской традиции, Гильда был женатым человеком, и его сыновья Гвиннок и Нуитон признаны в Уэльсе местночтимыми святыми. Кроме того, в генеалогиях упоминаются и его внуки, также святые. Сохранились три жития Гильды, составленных в Бретани и Уэльсе. Все они созданы не ранее XI—XII веках и их достоверность вызывает сомнение. По сведениям этих житий, Гильда был сыном пиктского князя по имени Кау, получил образование на юге Уэльса, в школе святого Ильтуда, впоследствии проповедовал в Шотландии и Ирландии, где боролся с различными ересями и язычеством, совершил паломничество в Рим и Равенну. Согласно Первому, бретонскому житию, Гильда осел в Бретани, где основал аббатство Рюи . Согласно второму, Гильда скончался в Гластонбери на юге Великобритании, где и был погребён.
- St Gildas, Gildus, Gildas den vise, född omkring 516, död 570, är ett brittiskt helgon, som var präst, munk och missionär. Om hans liv vet vi mycket litet, men han befann sig sannolikt i utomlands en stor del av sitt liv och gjorde ev. en pilgrimsresa till Rom. Han återvände till Wales och Irland, och levde eventuellt en tid som eremit på ön Ynys Echni i Bristolkanalen. Han är beskyddare av flera kyrkor och kloster, och räknas som en av de första brittiska historikerna. "De excidio et conquestu brittanniae" heter hans viktigaste verk, och det skulle ha kommit till under hans tid som eremit. Han dog år 570, endera i Llantokay nära Glastonbury eller i Rhuys i Bretagne. Hans högtidsdag är hans dödsdag den 29 januari och han åkallas mot rabies (Tillsammans med St Hubert och St Ubald). Porträtteras med en klocka, enligt vissa källor skulle han ha haft en karriär som klockgjutare. Förväxlas ofta med St Gulstan. Bland icke troende är han mest känd för att han som samtida historiker inte nämner kung Arthur i sin beskrivning av slaget vid Badon. Gildas hade ingen hög tanke om Britanniens kungar. Så här skrev han om dem: "Britannien har kungar men de är tyranner; hon har domare men de är orättfärdiga", och, efter en lång uppräkning av de härskandes synder och dubbelmoral: "De påtar sig rollen som domare men bortser från rättens regler; de föraktar den harmlöse och enkle mannen men de upphöjer så högt de kan sina militära medhjälpare, blodiga stolta och mordlystna män, äktenskapsbrytare och fiender till Gud. Om slumpen som de säger, tillåter: borde män som dessa ha utrotats med kraft, till namn och allt. " Högtidsdag: 29 januari Åkallas mot: Rabies Symbol: Klocka
|
| rdfs:comment
|
- Saint Gildas (c. 516 – 570) was a 6th-century British cleric. He is one of the best-documented figures of the Christian church in the British Isles during this period. His renowned learning and literary style earned him the designation Gildas Sapiens (Gildas the Wise). He was ordained in the Church, and in his works favoured the monastic ideal.
- Gildas, auch Gildas der Weise, war ein herausragender Vertreter des keltischen Christentums in Britannien, berühmt für seine Bildung und seinen relativ guten literarischen Stil. Er war Priester und wollte das frühmittelalterliche Mönchsideal fördern; in mancher Hinsicht kann man ihn aber auch noch zur Spätantike zählen. Gildas wurde heilig gesprochen; sein Tag ist der 29. Januar. Während die Mehrheit der Forscher Gildas in die Mitte des 6.
- San Gildas fue un miembro destacado de la iglesia celto-cristiana en Britania cuyo renombrado conocimiento y estilo literario le hicieron ganarse la designación de Gildas Sapiens -"Gildas el Sabio"-. Fue ordenado sacerdote y en sus escritos muestra su preferencia por el ideal monástico.
- Saint Gildas ou Gildas de Rhuys, dit Sapiens « le Sage », également appelé Gweltaz en breton, était un membre important et renommé du monde celtique chrétien dans l'île de Bretagne, ou Grande-Bretagne, d'abord, puis de Bretagne armoricaine. Ordonné prêtre, il mit sa plume au service de l’idéal monastique.
- Szent Gildas, Gildas Sapiens ("Bölcs Gildas"), Gildas Badonicus, Gildus (Kr. u. 500 körül – Kr. u. 570): latinul alkotó angliai történetíró. Kelta származású volt, feltehetőleg szerzetes. Az angolszász hódítók elől Bretagne-ba menekült. Ő a legkorábbi brit történetíró, akinek munkája teljes egészében fennmaradt.
- Nato da una famiglia principesca, fu affidato alle cure dell'abate San Iltud. Ordinato sacerdote verso il 518, decise di predicare nelle regioni settentrionali della Gran Bretagna, dove il Cristianesimo era quasi scomparso. Si recò poi in Irlanda, dove, dopo la morte di San Patrizio, la Chiesa era andata decadendo. Tornò poi in Inghilterra e si ritirò in solitudine nell'isola di Houat, in pieno Oceano.
- Gildas (ook Gildas de Wijze of Gweltaz) is een Britse geestelijke en schrijver uit het midden van de zesde eeuw. Hij schreef De Excidio et Conquestu Britanniae (Over de verwoesting en verovering van Brittannia). Het werk is een oproep aan de Britten, en in het bijzonder aan een vijftal koningen of prinsen, om hun fouten en zonden op te geven.
- Gildas var en keltisk prest i det som i dag er Storbritannia. Han var kjent for sin lærdhet og sin litterære stil, og er en av de få samtidige kilder som finnes til det sub-romerske Britannia. Forskeren David N. Dumville mener at han var læreren til Vennanius av Findbarr, som i sin tur var læreren til Columba av Iona. Thomas Stephens kom frem til at han antagelig var faren til dikteren Aneirin. Caradoc av Llancarfan skrev en Gildas' biografi i det 12. århundre.
- São Gildas foi um membro proeminente da igreja celta cristã na Grã-Bretanha, cuja afamada sabedoria e estilo literário granjearam-lhe a designação de Gildas Sapiens (Gildas, o Sábio). Foi ordenado pela Igreja e em suas obras favoreceu o ideal monástico.
- Гильда, иногда Гильдас (лат. Gildas, др. -ирл. Gillas, брет. Gweltas, также Гильда Премудрый — святой, память 29 января. В первую очередь Гильда известен своим сочинением «О погибели Британии» . «О погибели Британии» — это обширное письмо-проповедь на латинском языке в 110 главах.
- St Gildas, Gildus, Gildas den vise, född omkring 516, död 570, är ett brittiskt helgon, som var präst, munk och missionär. Om hans liv vet vi mycket litet, men han befann sig sannolikt i utomlands en stor del av sitt liv och gjorde ev. en pilgrimsresa till Rom. Han återvände till Wales och Irland, och levde eventuellt en tid som eremit på ön Ynys Echni i Bristolkanalen. Han är beskyddare av flera kyrkor och kloster, och räknas som en av de första brittiska historikerna.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
