| dbpprop:abstract
|
- In linguistics, umlaut (from German um- "around"/"the other way" + Laut "sound") is a process whereby a vowel is pronounced more like a vowel or semivowel in a following syllable. The term umlaut was originally coined and is principally used in connection with the study of the Germanic languages. In umlaut, a back vowel is modified to the associated front vowel when the following syllable contains [i], [iː] or [j] (the sound of English y). This process took place separately in the various Germanic languages starting around 450 or 500 AD, and affected all of the early languages except for Gothic. Umlaut should be clearly distinguished from other historical vowel phenomena such as the earlier Indo-European ablaut (vowel gradation), which is observable in the declension of Germanic strong verbs such as sing/sang/sung.
- Der Begriff Umlaut wird für zwei unterschiedliche Dinge benutzt: für eine bestimmte Art der Veränderung eines Vokals in germanischen Sprachen: a-Umlaut, i-Umlaut und u-Umlaut. Vom Umlaut zu unterscheiden ist der Ablaut, der eine andere Etymologie und Funktionsweise hat. für spezielle Buchstaben im deutschen Alphabet, mit denen die entsprechenden Laute des Neuhochdeutschen dargestellt werden, die sprachgeschichtlich allesamt i-Umlaute sind: ä, ö, ü und der Zweilaut äu. Der Name Umlaut rührt von Jacob Grimm her, der auch den Ausdruck Brechung für den a-Umlaut erfand. Andere als die germanischen Sprachen haben dem Umlaut verwandte Erscheinungen. Dazu gehört insbesondere die im Griechischen und dem Avestischen häufige Epenthese des i.
- Přehláskou rozumíme jazykový jev, při němž dojde ke změně samohlásky (vokálu) vlivem přilehlé hlásky. Jedná se o asimilační proces, pří němž se jedna hláska přizpůsobuje druhé.
- En lingüística, umlaut (del alemán "alteración de sonido") es un proceso fonológico diacrónico característico de las lenguas germánicas, donde una vocal o semivocal anterior que sigue a una vocal posterior es asimilada a esta última conviertiéndola en vocal anterior.
- Umlaut on kielitieteellinen termi, jolla tarkoitetaan erityisesti germaanisissa kielissä tapahtuvaa vokaalien muutosta takavokaaleista etuvokaaleiksi. Vokaalinmuunnos on erityisen tunnettu saksan kielessä, josta myös sen nimi (um = "ympärillä, paikkeilla"; laut = "ääni") tulee. Saksassa umlautiksi kutsutaan myös näin syntyviä etuvokaaleja ü, ä ja ö, joita erottaa niitä vastaavista takavokaaleista kaksi kirjaimen päälle asetettua pistettä. Useissa muissa kielissä nämä kaksi pistettä ovat kuitenkin diakriittisiä merkkejä jotka osoittavat tavun vaihdosta, ja niitä kutsutaan nimellä treema. Tämän vuoksi ruotsin ja suomen kielten kirjain ä on nimeltään joko a-umlaut tai a-tréma ja ö vastaavasti o-umlaut tai o-tréma muissa kielissä. Suomen ä ja ö eivät kuitenkaan ole vokaalinmuutoksen tuloksia eivätkä myöskään tavun vaihdoksen merkintätapoja, vaan ne ovat omia itsenäisiä kirjaimiaan.
- En phonétique, le processus d’Umlaut (de l’allemand um-, « autour, transformation » + Laut, « son »), ou métaphonie (terme grec de même sens; ne pas confondre avec le paronyme métatonie) ou encore inflexion, désigne le changement de timbre d’une voyelle à la suite de l’amuïssement d’une autre voyelle dans une syllabe suivante. La voyelle altérée garde pour ainsi dire une trace de la voyelle disparue en récupérant une de ses caractéristiques. C’est un type complexe de dilation. Cette modification phonétique doit être distinguée d’un changement de voyelle indiquant une différence de fonction grammaticale, appelé alternance vocalique ou apophonie (en allemand, Ablaut), comme dans la conjugaison du verbe irrégulier anglais « chanter » sing / sang / sung. L’Ablaut est apparu en indo-européen, tandis que l’Umlaut est apparu plus tardivement. Ces termes sont parfois utilisés aussi pour des changements similaires dans d’autres familles linguistiques.
- ウムラウト（ドイツ語 : Umlaut）とは、 ゲルマン語派の幾つかの言語において見られる母音交替現象。 それによって変化した母音を示すダイアクリティカルマークの一種で、ラテン文字の母音字の上部に付される横並びの2点「¨」のこと。前述の母音交替現象そのものと区別するため「ウムラウト記号」と呼ぶ方が良い。
- Umlaut is een vorm van klinkerharmonie, waarbij een klinker kenmerken overneemt van de klinker in de eropvolgende lettergreep in een andere vorm van een woordparadigma. De bekendste vorm van umlaut is die waarbij de klinker veranderingen ondergaat onder invloed van een i- of j-klank in de volgende lettergreep. Het moeilijke is hierbij dat de i over het algemeen veranderd is in een sjwa terwijl de j geheel is verdwenen. Dit type umlaut komt in het Nederlands en Duits veel voor. Een door middel van umlaut omgevormde klank wordt ook wel een simulfix genoemd. Een paar voorbeelden: Nederlands temmen hoort bij tam (en het Duitse zähmen bij zahm). Hier is een a-klank veranderd in een e-klank onder invloed van een j in de volgende lettergreep. De oorspronkelijke vorm van het woord is bekend vanwege het Gotische woord tamjan ("temmen"). Nederlands vullen hoort bij vol (en het Duitse füllen bij voll). Het Gotische woord voor vullen luidt fulljan waarbij de u ongeveer als de Nederlandse oe-klank wordt uitgesproken. Onder invloed van een j is een oe-klank veranderd in een u-klank, die in het Nederlands u en in het Duits ü wordt gespeld. Andere voorbeelden in het Nederlands zijn onder meer steden (van stad) en verlenging (van lang). Oudnoords fœtr ("voeten") hoort bij fótr ("voet"). De ó (een lange o) is onder invloed van een i veranderd in een lange œ (een lange eu-klank) maar daarna is de i verdwenen. Het gereconstrueerde Oernoordse woord voor "voeten" luidde fótiR (met een lange o). Engels feet ("voeten") hoort bij foot ("voet"). In de tijd voor het Oudengels had de meervoudsvorm een uitgang met een i erin, dus ongeveer fôti-. De lange o (ô) werd onder de invloed van de i een lange ø-klank (in het Nederlands eu gespeld). Later werd de lange ø een lange e zodat het woord in het Oudengels fét werd gespeld (het accent-teken duidt de lengte aan). Nog later veranderde de lange e in een lange i. De umlaut is een verre van regelmatig proces: het is niet te voorspellen welke vormen binnen een woordparadigma de klinkerwijziging ondergaan. Vaak bestaan er ook dialectverschillen.
- Tøddel (¨) er et diakritisk tegn. Innen språkvitenskap viser en tøddel at en vokal blir gjort helt eller delvis lik en annen vokal. Tøddel finnes typisk i tyske ord, hvor en i eller j i en bøynings- eller avledningsendelse er blitt svekket. Tegnet trema (¨) ser ut som en tøddel, men gjør noe annet - trema angir at den påfølgende vokal ikke inngår i en lang vokal eller diftong.
- Umlaut – zmiana brzmienia samogłoski spotykana w językach germańskich.
- O Umlaut é o termo alemão para metafonia. Ele não é o nome do trema, aquele diacrítico que também é usado no Português. O nome do diacrítico em si é Trema tanto em português quanto em alemão. Os alemães, contudo, não costumam usar a palavra "Umlaut" quando vão soletrar uma palavra em alemão, mas sim, fazem o seu som correspondente. Exemplo: Kannst du bitte das Wort "Männer" buchstabieren?" "Ja, klar. /ém/ - æ /é/ - doppel /én/ - /ê/ - /érr/. Em momento algum se diz "A-UMLAUT", como dizem muitos alunos brasileiros de alemão, por influência do português. Usado em alemão e em outras línguas européias, o Umlaut origina-se na metafonia das vogais a, o e u. De fato, a palavra Umlaut é a justaposição de um (mudança) e laut (som) e foi cunhada originalmente para designar o processo metafônico. Em Português, nós temos metafonia em casos como: avô - avó, ovo - ovos, povo - povos etc. No Alemão a metafonia tem função gramatical, como marcar o plural ou até marcar irregularidades na conjugação dos verbos:
- Умла́ут, умля́ут (нем. Umlaut — «перегласовка») — фонетическое явление сингармонизма в германских и кельтских языках, заключающееся в изменении артикуляции и тембра гласных: частичная или полная ассимиляция предыдущего гласного последующему, обычно — коренного гласного гласному окончания (суффикса или флексии). В немецком языке гласная, подверженная умлауту, палатализируется под влиянием переднего гласного (i или e) в последующем слоге. Для обозначения изменённой гласной используется диакритический знак умлаут: Mann — Männer (—) Haus — Häuser (—, аналогично произношению eu как) Hof — Höfe (—) Buch — Bücher (—)
- Omljud är en process som innebär att en vokal påverkas av en annan vokal, vanligen i den följande stavelsen. I de nordiska språken förekommer a-, i-, u-, w- och R-omljud. A-omljudet är äldst, och påverkar /u/, som sänks till /o/ och /i/, som sänks till /e/. Exempel är isländskt neðan ’nedan’ (jfr isl. niðr ’ned’) och brot ’brott’ < *bruta. I-omljudet är av olika ålder. Äldst är i-omljud på /e/ som blir /i/. Exempel är isländskt sigla < *seglian ’segla’, rigna < *regnian ’regna’. Detta tidiga i-omljud, som sannolikt var samtidigt med a-omljudet, har fått mindre omfattning i de nordiska språken än i de västgermanska. Fler spår i de nordiska språken har de yngre i-omljuden satt. De påverkar /a/, /o/, /u/, /aw/, /ju:/ så att de kommer att artikuleras längre fram i munnen, och i vissa fall också med högre tungställning. Exempel är isländskt gestr ’gäst’ < gastiz, læsa ’låsa’ < *lāsijan, synir ’söner’ till son, knýta ’knyta’ av < *knūtijan. U-omljud är yngst, och förekommer rikligast i västnordiskan. Det påverkar /a/, och i några få fall /e/. Det fonetiska resultatet av detta omljud är något oklart. I isländska handskrifter skrivs det på olika sätt, i den poetiska Eddan ofta som en au-ligatur. I normaliserade texter återges det alltid med ǫ (”o med hake”). I nutida isländska skrivs det ö. Exempel är isländskt lönd < lǫnd < *landu och tøgr ’tiotal’ < *teguz. W-omljud påverkar /i/ som blir /y/, och /a/ som blir ǫ i fornisländskan. Exempel är isländskt tryggr ’trygg’ < *triggwiaz, och hǫggva (höggva) ’hugga’ < *haggwan. R-omljud förekommer endast i västnordiska och påverkar /a/ som blir /e/, /iu/ som blir /y/ och /u/ som blir /y/ i fornvästnordiska. Exempel: Isländska ker (jfr. gotiska kas, svenska kar), isländska kýr av urnordiskt *kuR, och isländska dýr (jfr. gotiska dius, svenska djur) . Gotiskt -s motsvaras av -R i urnordiska. De ovan nämnda omljuden är alla regressiva, d.v.s. bakåtverkande, men i fornsvenska och forndanska förekommer även progressivt omljud: hjalpa > hjælpa, fjoll > fjöll > föll.
|
| rdfs:comment
|
- In linguistics, umlaut (from German um- "around"/"the other way" + Laut "sound") is a process whereby a vowel is pronounced more like a vowel or semivowel in a following syllable. The term umlaut was originally coined and is principally used in connection with the study of the Germanic languages. In umlaut, a back vowel is modified to the associated front vowel when the following syllable contains [i], [iː] or [j] (the sound of English y).
- Der Begriff Umlaut wird für zwei unterschiedliche Dinge benutzt: für eine bestimmte Art der Veränderung eines Vokals in germanischen Sprachen: a-Umlaut, i-Umlaut und u-Umlaut. Vom Umlaut zu unterscheiden ist der Ablaut, der eine andere Etymologie und Funktionsweise hat. für spezielle Buchstaben im deutschen Alphabet, mit denen die entsprechenden Laute des Neuhochdeutschen dargestellt werden, die sprachgeschichtlich allesamt i-Umlaute sind: ä, ö, ü und der Zweilaut äu.
- Přehláskou rozumíme jazykový jev, při němž dojde ke změně samohlásky (vokálu) vlivem přilehlé hlásky. Jedná se o asimilační proces, pří němž se jedna hláska přizpůsobuje druhé.
- En lingüística, umlaut (del alemán "alteración de sonido") es un proceso fonológico diacrónico característico de las lenguas germánicas, donde una vocal o semivocal anterior que sigue a una vocal posterior es asimilada a esta última conviertiéndola en vocal anterior.
- Umlaut on kielitieteellinen termi, jolla tarkoitetaan erityisesti germaanisissa kielissä tapahtuvaa vokaalien muutosta takavokaaleista etuvokaaleiksi. Vokaalinmuunnos on erityisen tunnettu saksan kielessä, josta myös sen nimi (um = "ympärillä, paikkeilla"; laut = "ääni") tulee. Saksassa umlautiksi kutsutaan myös näin syntyviä etuvokaaleja ü, ä ja ö, joita erottaa niitä vastaavista takavokaaleista kaksi kirjaimen päälle asetettua pistettä.
- En phonétique, le processus d’Umlaut (de l’allemand um-, « autour, transformation » + Laut, « son »), ou métaphonie (terme grec de même sens; ne pas confondre avec le paronyme métatonie) ou encore inflexion, désigne le changement de timbre d’une voyelle à la suite de l’amuïssement d’une autre voyelle dans une syllabe suivante. La voyelle altérée garde pour ainsi dire une trace de la voyelle disparue en récupérant une de ses caractéristiques.
- ウムラウト（ドイツ語 : Umlaut）とは、 ゲルマン語派の幾つかの言語において見られる母音交替現象。 それによって変化した母音を示すダイアクリティカルマークの一種で、ラテン文字の母音字の上部に付される横並びの2点「¨」のこと。前述の母音交替現象そのものと区別するため「ウムラウト記号」と呼ぶ方が良い。
- Umlaut is een vorm van klinkerharmonie, waarbij een klinker kenmerken overneemt van de klinker in de eropvolgende lettergreep in een andere vorm van een woordparadigma. De bekendste vorm van umlaut is die waarbij de klinker veranderingen ondergaat onder invloed van een i- of j-klank in de volgende lettergreep. Het moeilijke is hierbij dat de i over het algemeen veranderd is in een sjwa terwijl de j geheel is verdwenen. Dit type umlaut komt in het Nederlands en Duits veel voor.
- Tøddel (¨) er et diakritisk tegn. Innen språkvitenskap viser en tøddel at en vokal blir gjort helt eller delvis lik en annen vokal. Tøddel finnes typisk i tyske ord, hvor en i eller j i en bøynings- eller avledningsendelse er blitt svekket. Tegnet trema (¨) ser ut som en tøddel, men gjør noe annet - trema angir at den påfølgende vokal ikke inngår i en lang vokal eller diftong.
- Umlaut – zmiana brzmienia samogłoski spotykana w językach germańskich.
- O Umlaut é o termo alemão para metafonia. Ele não é o nome do trema, aquele diacrítico que também é usado no Português. O nome do diacrítico em si é Trema tanto em português quanto em alemão. Os alemães, contudo, não costumam usar a palavra "Umlaut" quando vão soletrar uma palavra em alemão, mas sim, fazem o seu som correspondente. Exemplo: Kannst du bitte das Wort "Männer" buchstabieren?" "Ja, klar. /ém/ - æ /é/ - doppel /én/ - /ê/ - /érr/.
- Умла́ут, умля́ут (нем.
- Omljud är en process som innebär att en vokal påverkas av en annan vokal, vanligen i den följande stavelsen. I de nordiska språken förekommer a-, i-, u-, w- och R-omljud. A-omljudet är äldst, och påverkar /u/, som sänks till /o/ och /i/, som sänks till /e/. Exempel är isländskt neðan ’nedan’ (jfr isl. niðr ’ned’) och brot ’brott’ < *bruta. I-omljudet är av olika ålder. Äldst är i-omljud på /e/ som blir /i/.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
