| dbpprop:abstract
|
- Georgy (Yury) Leonidovich Pyatakov was a Bolshevik revolutionary leader during the Russian Revolution, and member of the Left Opposition. Pyatakov was born August 6, 1890 at Maryinsky plant of Cherkasy district, Kiev Governorate. He started political activity as an anarchist while he was in secondary school, but joined the Russian Social Democratic Labour Party in 1910. In 1912 joined the Bolshevik faction. His opinion on some points of the theory and tactics of the revolutionary struggle contradicted that of the party Central Committee. He was one of Lenin’s fiercest opponents on the national problem, with regard to the question of the course to be followed towards the socialist revolution, and on the issue of the Bolseviks' peace settlement with Germany. Pyatakov lived in Ukraine from March [1917], heading the Kiev Committee of the RSDLP. He was repeatedly elected a member of the Central Committee. But he opposed the Ukrainian national movement and stood for the transfer of power to the Soviets of Worker’s, Peasant’s and Soldier’s Deputies in Ukraine. He also headed the Kiev Military-Revolutionary Committee. In 1918 Pyatakov was a leader of a group of Left Communists in Ukraine. He was one of the initiators of CP(b)U formation. At the First Congress of CP(b)U in Moscow, Pyatokov was elected the Central Committee secretary, and headed the unsuccessful anti-Hetman rebellion in August 1918. From October 1918 until mid-January 1919 he was a head of the Provisional Worker’s and Peasant’s Government formed by Bolsheviks for the fight with the Directory, and took part in the formation of the Red Army in Ukraine. In March 1919 he attended the 8th Congress of the Russian Communist Party, where he unsuccessfully opposed Lenin's position on national self determination. Pyatakov was placed in charge the Donbass coal mining industry management in 1921, becoming a deputy head of the Gosplan (State Planning Committee) of the RSFSR in 1922, and deputy Chairman of the Supreme Council of the National Economy of the USSR. The likeness of Pyatakov’s Left-Communist views and Trotsky’s ideas led to his participation in practically all the opposition trends then designated as "Trotskyist". He was expelled from the party for belonging to the "Trotskyite-Zinovievite" bloc, but was reinstated in 1928 after he renounced Trotskyism, and became Deputy head of Heavy Industries. In 1936 he was again accused of anti-party and anti-Soviet activity, and expelled from the party. At his trial, he was accused of conspiring with Trotsky in connection with the case of the so-called Parallel anti-Soviet Party Centre, to overthrow the Soviet Government. He was accused of entering into a conspiracy with the Nazis with the intent of seizing power in the Soviet Union, promising to reward the Germans with large tracts of Soviet territory. The prosecution presented evidence that he had secretly met with Trotsky in Denmark for these purposes. However, it later emerged that the Oslo airdrome reported that no foreign planes had arrived at the time of Pyatakov's supposed visit to Trotsky at the Hotel Bristol in Copenhagen. The Hotel Bristol itself had been closed down years before the alleged meeting. On January 30, 1937, he was sentenced to death and executed. Pyatakov was rehabilitated posthumously.
- Georgi Leonidowitsch Pjatakow (russ. Георгий Леонидович Пятаков), auch Juri Leonidowitsch Pjatakow;, war ein russischer Revolutionär und sowjetischer Staatsmann. Er war der Sohn eines Ingenieurs, der später zum Direktor und Inhaber einer Zuckerverarbeitungsfabrik wurde. Während seines Besuchs einer Realschule in Kiew wandte er sich zuerst dem Anarchismus zu, wurde 1907 zum Mitglied einer Terroristengruppe, die ein Attentat auf den General-Gouverneur von Kiew vorbereitete. Aufgrund einer schwerer psychischer Krise, die er zu dieser Zeit erlitt, wandte er sich von der illegalen Tätigkeit vorübergehend ab. Ende 1907 beendete er die Realschule und ließ sich an der juristischen Fakultät der Petersburger Universität immatrikulieren. Dort kam er mit der marxistischen und bolschewistischen Ideologie in Berührung und trat 1910 den Bolschewiki bei. Im gleichen Jahr wurde seine revolutionäre Tätigkeit von der Universitätsleitung entdeckt. Pjatakow wurde zwangsexmatrikuliert und nach Kiew verbannt. Dort nahm er aktiv an dem Aufbau des vor kurzem von der zaristischen Ochrana zerschlagenen Komitees der Sozialdemokratische Arbeiterpartei Russlands (SDAPR) teil und wurde 1911 zum Mitglied dieses Komitees und dann zu seinem Sekretär. Im Juni 1912 wurde Pjatakow verhaftet und im November 1913 zur Verbannung in das Irkutsker Gouvernement verurteilt. Pjatakow gelang nach einem Jahr die Flucht, zuerst nach Japan und dann in die Schweiz. Dort wurde er zum Mitarbeiter bei den Organen bolschewistischer Presse und nahm an der Berner Konferenz 1915 teil. 1916 wurde er für diese Aktivitäten von der Schweizer Polizei verhaftet und nach Oslo abgeschoben, wo er die Februarrevolution 1917 erlebte und sich sofort auf den Weg nach Russland machte. Nach seiner Rückkehr wurde er zum Leiter des bolschewistischen Stadtkomitees von Kiew und zum Mitglied des Exekutivkomitees des städtischen Sowjets der Arbeiterdeputierten. Während der Oktoberrevolution leitete Pjatakow das Kiewer Militär-Revolutionäres Komitee und wurde zur wichtigsten Persönlichkeit der bolschewistischen Machtergreifung in Kiew und Umgebung. Trotz seiner gelegentlichen Polemik gegen Lenin wurde er bereits im November 1917 nach Petrograd beordert und zum Hauptkommissar der Staatsbank Sowjetrusslands ernannt. Auf diesem Posten versuchte er vergeblich, die zerrütteten Finanzen des unter dem Ersten Weltkrieg und dem Chaos leidenden Staates zu ordnen sowie eine stringente Finanzpolitik im marxistischen Sinne einzuleiten. Pjatakow war linker Kommunist und wurde zum erklärten Gegner der Politik Lenins, der für die Anbahnung von Friedensgesprächen mit dem kaiserlichen Deutschland eintrat. Zum Zeichen des Protestes gegen den Friedensvertrag von Brest-Litowsk trat er von seinen Posten in Petrograd zurück und fuhr in die Ukraine zurück, wo er sich freiwillig einem der Partisanenverbände angeschloss, die gegen die vorrückenden deutschen Truppen kämpften. Im Juli 1918 wurde er zum Sekretär der Kommunistischen Partei der Ukraine gewählt und war einer der Initiatoren des antideutschen Aufstandes, der jedoch schnell zerschlagen wurde. Im Oktober 1918 wurde er zum Regierungschef der provisorischen Arbeiter- und Bauernregierung der Ukraine ernannt, blieb jedoch nur wenige Monate auf diesem Posten, bevor er sich im Frühling 1919 vollständig auf seine Rolle als Leiter der Kommunisten konzentrierte. In dieser Position wurde er zum aktiven Teilnehmer des Russischen Bürgerkrieges und nach dem Vormarsch der weißen Truppen von Denikin zum Mitglied des revolutionären Beirates der 13. Armee. Dann wurde er Kommissar einer Division und während des Sowjetisch-Polnischen Krieges 1920 Mitglied des militär-revolutionären Beirats der 16. und 6. sowjetischen Armee. Nach der Evakuierung letzter Truppen der Weißen Armee von der Krim war Pjatakow einer der Verantwortlichen für die brutalen Massenerschießungen zurückgebliebener zaristischer Offiziere. Nach dem Ende des Bürgerkrieges wurde Pjatakow zu einem bedeutenden Wirtschaftsexperten. Von 1922 bis 1923 war er stellvertretender Vorsitzender des staatlichen Planungskomitees Gosplan, danach stellvertretender Vorsitzender desObersten Rates für Volkswirtschaft, wo er für die Vergabe von Konzessionen zuständig war. Nach dem Tod von Lenin wurde Pjatakow Mitglied der Linken Opposition und ein Anhänger Leo Trotzkis. Pjatakow war gegen die Neue Ökonomische Politik, die seiner Meinung nach eine Abweichung von "revolutionärer Romantik" war und "das Proletariat auf dem Weg der Erfüllung seiner historischen Mission" bremste. Trotz dieser von ihm vehement vertretener Positionen blieb er einer der wichtigsten Wirtschaftsfunktionäre des Landes. Nach der Zerschlagung der Linken Opposition und der Entmachtung von Trotzki wurde Pjatakow 1927 aus der Partei ausgeschlossen, aller seiner Posten enthoben und als Handelsvertreter der Sowjetunion nach Frankreich geschickt. Bereits ein Jahr später, nachdem er sich öffentlich von Trotzki und dem Trotzkismus lossagte, wurde er zurückbeordert, wieder in die Partei aufgenommen und zuerst zum Stellvertreter und dann zum Vorsitzenden (vom April 1929 bis Oktober 1930) des Verwaltungsrates der Staatsbank der Sowjetunion ernannt. 1930- 1931 war er Mitglied des Präsidiums und von 1931 bis 1932 Erster Stellvertretender Vorsitzender des Obersten Rates für Volkswirtschaft. Seit 1932 war er Stellvertreter und seit 1934 Erster Stellvertreter des Volkskommissars für die Schwerindustrie Grigori Ordschonikidse . Pjatakow war von 1923 bis 1927 und dann wieder von 1930 bis 1936 Mitglied des Zentralkomitees der VKP(b) . Er wurde am 13. September 1936 als Mitglied einer angeblich trotzkistischen Organisation verhaftet und auf dem Schauprozess im Januar 1937 als Verräter zum Tode verurteilt. Am 1. Februar 1937 wurde er erschossen. Pjatakow wurde erst 1988 rehabilitiert, obwohl bereits Anfang der 1960er Jahre eine solche Möglichkeit erwogen wurde.
- Georgi (Yuri) Leonídovich Piatakov Гео́ргий Леони́дович Пятако́в fue un revolucionario bolchevique y miembro de la Oposición de Izquierda. Piatakov nació el 6 de agosto de 1890 en el Distrito de Cherkasy, en el Óblast de Kiev. Comenzó su actividad política como anarquista en el instituto, pero se unió al Partido Obrero Socialdemócrata de Rusia en 1910, ingresando en su corriente bolchevique en 1912. Sus opiniones en algunos puntos de la teoría y la táctica de la lucha revolucionaria estaban en contradicción con las posiciones del Comité Central del Partido. Fue uno de los más fieros oponentes de la posición de Lenin sobre la cuestión nacional o la paz con Alemania. Piatakov dirigió el Comité de Kiev del POSDR desde marzo de 1917, siendo elegido repetidas veces miembro del Comité Central. Luchó por la instauración del poder de los soviets de diputados obreros, soldados y campesinos encabezando el Comité Militar Revolucionario en Kiev, capital de Ucrania. En 1918 dirigió a los Comunistas de Izquierda en Ucrania. Fue uno de los fundadores del Partido Comunista de Ucrania. Fue elegido Secretario del CC en el Primer Congreso del PCU, encabezando la infructuosa rebelión anti-Hetman en agosto de 1918. Desde octubre de ese año hasta mediados de enero de 1919 fue jefe del Consejo de Comisarios del Pueblo de la RSS de Ucrania, combatiendo contra el Directorio, y tomando parte en la creación del Ejército Rojo en Ucrania. Fue puesto a cargo de la industria minera del carbón del Donbas en 1921, siendo nombrado Vicepresidente del Gosplan de la RSFS de Rusia y del Consejo Supremo de Economía Nacional de la URSS en 1922 Participó en la Oposición de Izquierda liderada por León Trotsky frente al ascenso del estalinismo, siendo expulsado del Partido por ello. Fue readmitido en 1928 tras romper con la Oposición, siendo nombrado Vice-Ministro de la Industria Pesada. En 1936 fue de nuevo acusado de actividades anti-partido y anti-soviéticas y expulsado del Partido. En su juicio, fue acusado de conspirar con Trotsky en conexión con el llamado Centro Paralelo anti-Partido Soviético, para derrocar al Gobierno soviético. Fue así mismo acusado de conspiración con los nazis para tomar el poder en la Unión Soviética a cambio de grandes ganancias territoriales para Alemania. Sin embargo, el aeropuerto de Oslo informó de que ningún avión extranjero había llegado a tierra en el momento en el que supuestamente Piatakov visitó a Trotsky en el Hotel Bristol de Copenhagen. De hecho, dicho hotel había sido cerrado años antes del supuesto encuentro. El 30 de enero de 1937 fue sentenciado a muerte y ejecutado. Fue rehabilitado póstumamente.
- Gueorgui Leonidovitch Piatakov, en anglais Georgy (Yury) Leonidovich Pyatakov, en russe Георгий Леонидович Пятаков, dit Kievski, Iouri, Lialine, Petro, Yapontets, né le 6 août 1890 à Kiev, fusillé le 1 février 1937 à Moscou, est un bolchévik, un administrateur et organisateur de l'industrie soviétique.
- Georgij Leonyidovics Pjatakov bolsevik forradalmár, államférfi. Apja mérnök-technológus volt. Pjatakov 12 éves korától a kijevi reálgimnáziumban tanult. 14 évesen belépett az anarchisták közé, 1907-ben feloszlottak, Pjatakov ekkor terrorista lett, hogy megölje a főkormányzót. 1907-10: pétervári egyetemen tanult politikai gazdaságtant. 1910 végén kizárták az egyetemről. 1912-ben letartóztatták, és száműzték Szibériába. 1914 októberében Japánon át elszökött. Az I. világháború alatt háborúellenes volt. Ekkoriban ismerkedett meg Leninnel, Buharinnal és Rosa Luxemburggal. Egy "Európai Egyesült Államoktól" várta a békét. A Kommunyiszt című lapnál dolgozott Zinovjevvel és Buharinnal együtt. Az újágot betiltották, Pjatakov Svédországba menekült, de ott is lecsukták és kitoloncolták. 1917 februárjában érkezett haza Oroszországba.
- ゲオルギー（ユーリー）・レオニードヴィチ・ピャタコフ（Georgy (Yury) Leonidovich Pyatakov、1890年8月6日－1937年1月30日 ）は、ソビエト連邦の政治家、革命家。 キエフ州出身。1910年にウラジーミル・レーニンの指導するロシア社会民主労働党に入党。1922年にはゴスプラン（ソ連国家計画委員会）の副議長となった。レーニンの死後、ヨシフ・スターリンとレオン・トロツキーの争いが始まるとトロツキーを支持して「左翼反対派（合同反対派）」に参加したため、トロツキー失脚後に「トロツキスト・ジノヴィエフブロック」の一味としてピャタコフも共産党から追放された。しかし1928年には自己批判してトロツキーを批判するようになったので党復帰を許された。後には考えられないことだが、この頃にはスターリンも独裁権力を握れていなかったのである。 復帰後の1931年からはソ連重工業人民委員部でセルゴ・オルジョニキーゼ長官に次ぐ次官をつとめた。しかし1936年に入り、スターリンがニコライ・エジョフを重用して党内の大粛清を本格化させるようになると、「元トロツキスト」のピャタコフは再びNKVDから執拗な捜査を受けるようになった。ピャタコフの妻の家にもNKVDが強制捜査に入った。身に危険を感じたピャタコフは自らの身を守るために「妻の反革命を見破れなかった」「ジノヴィエフとカーメネフと自分の妻を私の手で処刑させてほしい」とエジョフに訴え出たが、エジョフは「ばからしい」といってまともに取り合わなかった。またスターリンとオルジョニキーゼにもジノヴィエフ・カーメネフ・トロツキーを口汚く罵る手紙を送って、スターリンへの忠誠を示そうとしたが、これも相手にはされなかった。ピャタコフは、グリゴリー・ソコリニコフ追放にも大賛成していたが、もはやスターリン達にとってピャタコフは生かしておく意味のない人間であった。1936年9月11日をもってピャタコフは共産党を追放され、翌12日に反革命罪で逮捕された。モスクワ裁判の見世物に使われたのち、1937年1月に銃殺される。
- Georgij «Jurij» Leonidovitsj Pjatakov var en sovjetisk kommunistisk politiker. I sin ungdom hadde han vært anarkist, men i 1910 sluttet han seg til det russiske arbeiderpartiet. Da bolsjevikene og mensjevikene delte seg organisatorisk i 1912 fulgte han med førstnvente. Under 1. verdenskrig sto han i kraftig opposisjon til Lenin i forhold til spørsmålet om nasjonal selvråderett og om Freden i Brest-Litovsk. Deler av første verdenskrig oppholdt han seg i Norge og bidro blant annet med innspill til Norges Socialdemokratiske Ungdomsforbunds avis Klassekampen. I 1918 var han blant grunnleggerne av det ukrainske kommunistpartiet som en del av det all-russiske, senere sovjetiske, kommunistpartiet, og deltok i oppbyggingen av Den Røde Hær i Ukraina. I 1922 ble han stedfortredende leder for det sovjetiske finansdepartementet. Sammen med Nikolaj Bukharin ble Pjatakov i Lenins testamente omtalt som partiets unge håp. Politisk tilhørte Pjatakov hele tiden venstrefløyen i partiet. Da uenighetene oppsto i kjølvannet av Lenins sykdomsperiode og død tok han standpunkt for Trotski, mot flertallet i spørsmålet om tempoet for industrialiseringen. Da Trotski sammen med Lev Kamenev og Grigory Sinovjev dannet Den Forente Opposisjonen i 1926 sluttet Pjatakov seg til denne. Han ble ekskludert av partiet i 1927, men tatt til nåde året etter, etter å ha øvd omfattende selvkritikk, og ble valgt til stedfortredende leder for tungindustrikommisariatet. I 1936 ble Pjatakov arrestert for å ha konspirert med Trotsky, og han ble dømt til døden i den andre Moskvaprosessen i 1937. Han ble rehabilitert i 1988.
- Jurij Piatakow, ukr. Юрій (Георгій) Леонідович П'ятаков - ukraiński rewolucjonista i działacz komunistyczny, pierwszy sekretarz KP(b)U w 1918 roku, członek i zastępca członka Komitetu Centralnego WKP(b). Pochodził z rodziny pracującej w przemyśle cukrowniczym na Kijowszczyźnie. Studiował ekonomię na Uniwersytecie w Petersburgu oraz Europie Zachodniej. Po powrocie do Rosji zesłany za udział w ruchu rewolucyjnym. W 1917 roku stanął na czele komitetu bolszewickiego w Kijowie i wszedł w skład Ukraińskiej Centralnej Rady. Od lipca do września 1918 roku I sekretarz KP(b)U. W październiku 1918 roku został komisarzem Banku Ludowego RFSRR, a już w listopadzie tego roku kierował tymczasowym rządem robotniczno-włościańskim radzieckiej Ukrainy. W kwestiach społeczno-gospodarczych reprezentował skrajnie lewicowe poglądy, był przeciwnikiem rozdawania ziemi chłopom, opowiadając się za tworzeniem komun rolniczych. Walczył z tzw. ukraińskim nacjonalizmem reprezentowanym w jego przekonaniu przez borot'bistów, sprzeciwiał się szczególnej autonomii Ukrainy w ramach wielkiej wspólnoty radzieckiej. W sprawie tej polemizował z Leninem, który oskarżał go o "luksemburgizm". Jednocześnie jedynie nazwiska Stalina, Trockiego, Kamieniewa, Zinowiewa, Bucharina i właśnie Jurija Piatakowa (ówcześnie członka KC) wymienił Lenin w swym testamencie politycznym z grudnia 1922 jako wybitnych przywódców partyjnych WKP(b). Od 1921 do 1923 roku stał na czele kompleksu przemysłowego w Donbasie, przyczyniając się do jego szybkiego rozwoju. Aktywny członek KP(b)U. Od 1923 do 1927 roku zastępca przewodniczącego Najwyższej Rady Gospodarki Ludowej ZSRR, jeden z twórców pierwszej pięciolatki, która zadecydowała o rozwoju przemysłu na Ukrainie, a nie jak pierwotnie planowano, na Uralu. Później krótko stał na czele Gosbanku ZSRR, wreszcie pierwszy zastępca ludowego komisarza przemysłu ciężkiego ZSRR, faktycznie kierujący resortem - czyli zarządzający przemysłem ciężkim ZSRR i kierujący programem industrializacji. Zastępca członka Komitetu Centralnego WKP(b), ostatni raz wybrany na XVII zjeździe w r. 1934. Miał opinię utalentowanego technokraty, pracoholika. Od 1927 nie angażował się w rozgrywki polityczne wewnątrz partii bolszewików. W styczniu 1937 roku sądzony w procesie pokazowym jako trockista, "przyznał się" m. in. do planów oderwania Ukrainy od ZSRR - skazany na śmierć i bezpośrednio po procesie rozstrzelany. Prywatnie był mężem Eugenii Bosz.
- Гео́ргий Леони́дович Пятако́в — советский партийный и государственный деятель.
- Ю́рій (Гео́ргій) Леоні́дович П'ятако́в — більшовицький державний діяч, син цукрозаводчика Леоніда Тимофійовича П'ятакова. Народився в селищі Мар'їнського цукрового заводу Черкаського повіту Київської губернії. Вивчав економіку в Петербурзькому Університеті та в Західній Європі. За участь у студентському большовицькому русі був засланий. У 1915 — 19 полемізував з Леніном у національному питанні; «люксембурґіянець», за визначенням Леніна, російський шовініст — за В. Винниченком. У 1917 голова большовицького комітету в Києві й член Української Центральної Ради, хоч поборював її. З 12 липня 1918 року по 9 вересня 1918 року — секретар ЦК КП(б)У та, одночасно, член ВЦВРК. У жовтні 1918 року призначений Головним комісаром Народного банку РРФСР. 17 листопада того ж року увійшов до складу Української Революційної військової ради, що керувала військами курського напрямку. Фактично, в роботі РВР участі не приймав, бо від 28 листопада 1918 року до 29 січня 1919 року зосередився на роботі в Тимчасовому «робітничо-селянському» уряді України як його голова. Провадив крайньо ліву соціально-економічну політику, зокрема відбирав у селян поміщицьке майно і землю та створював радгоспи і комуни; офіційно заперечував існування національного питання в Україні, поборював боротьбістів. 1921 — 23 очолював Центральне Управління вугільної промисловості Донбасу і відзначився як один з кращих большовицьких господарників. У «Заповіті» Ленін назвав П'ятакова одним з двох найздібніших працівників у партії. Чл. ЦК ВКП(б) у 1923-27 і 1930-37. У 1923-27 — заступник голови Вищої Ради народного господарства СРСР; розробив проект першої п'ятирічки на 1926 — 30, в якому обстоював прискорений розвиток промисловості в Україні, а не на Уралі (цей проект підтримали троцькісти, а сталіністи обстоювали Урал). Пізніше П'ятаков очолював Держбанк СРСР та інші установи. На другому показовому процесі в Москві проти так званого «антисов. троцькістського центру» у січні 1937 П'ятаков «признався», що очолював троцькістів в Україні «з метою відриву України від СРСР», і був разом з іншими розстріляний.
|
| rdfs:comment
|
- Georgy (Yury) Leonidovich Pyatakov was a Bolshevik revolutionary leader during the Russian Revolution, and member of the Left Opposition. Pyatakov was born August 6, 1890 at Maryinsky plant of Cherkasy district, Kiev Governorate. He started political activity as an anarchist while he was in secondary school, but joined the Russian Social Democratic Labour Party in 1910. In 1912 joined the Bolshevik faction.
- Georgi Leonidowitsch Pjatakow (russ. Георгий Леонидович Пятаков), auch Juri Leonidowitsch Pjatakow;, war ein russischer Revolutionär und sowjetischer Staatsmann. Er war der Sohn eines Ingenieurs, der später zum Direktor und Inhaber einer Zuckerverarbeitungsfabrik wurde.
- Georgi (Yuri) Leonídovich Piatakov Гео́ргий Леони́дович Пятако́в fue un revolucionario bolchevique y miembro de la Oposición de Izquierda. Piatakov nació el 6 de agosto de 1890 en el Distrito de Cherkasy, en el Óblast de Kiev. Comenzó su actividad política como anarquista en el instituto, pero se unió al Partido Obrero Socialdemócrata de Rusia en 1910, ingresando en su corriente bolchevique en 1912.
- Gueorgui Leonidovitch Piatakov, en anglais Georgy (Yury) Leonidovich Pyatakov, en russe Георгий Леонидович Пятаков, dit Kievski, Iouri, Lialine, Petro, Yapontets, né le 6 août 1890 à Kiev, fusillé le 1 février 1937 à Moscou, est un bolchévik, un administrateur et organisateur de l'industrie soviétique.
- Georgij Leonyidovics Pjatakov bolsevik forradalmár, államférfi. Apja mérnök-technológus volt. Pjatakov 12 éves korától a kijevi reálgimnáziumban tanult. 14 évesen belépett az anarchisták közé, 1907-ben feloszlottak, Pjatakov ekkor terrorista lett, hogy megölje a főkormányzót. 1907-10: pétervári egyetemen tanult politikai gazdaságtant. 1910 végén kizárták az egyetemről. 1912-ben letartóztatták, és száműzték Szibériába.
- Georgij «Jurij» Leonidovitsj Pjatakov var en sovjetisk kommunistisk politiker. I sin ungdom hadde han vært anarkist, men i 1910 sluttet han seg til det russiske arbeiderpartiet. Da bolsjevikene og mensjevikene delte seg organisatorisk i 1912 fulgte han med førstnvente. Under 1. verdenskrig sto han i kraftig opposisjon til Lenin i forhold til spørsmålet om nasjonal selvråderett og om Freden i Brest-Litovsk.
- Jurij Piatakow, ukr. Юрій (Георгій) Леонідович П'ятаков - ukraiński rewolucjonista i działacz komunistyczny, pierwszy sekretarz KP(b)U w 1918 roku, członek i zastępca członka Komitetu Centralnego WKP(b). Pochodził z rodziny pracującej w przemyśle cukrowniczym na Kijowszczyźnie. Studiował ekonomię na Uniwersytecie w Petersburgu oraz Europie Zachodniej. Po powrocie do Rosji zesłany za udział w ruchu rewolucyjnym.
- Гео́ргий Леони́дович Пятако́в — советский партийный и государственный деятель.
- Ю́рій (Гео́ргій) Леоні́дович П'ятако́в — більшовицький державний діяч, син цукрозаводчика Леоніда Тимофійовича П'ятакова. Народився в селищі Мар'їнського цукрового заводу Черкаського повіту Київської губернії.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
