| dbpprop:abstract
|
- Georges Jacques Danton (26 October 1759 – 5 April 1794) was a leading figure in the early stages of the French Revolution and the first President of the Committee of Public Safety. Danton's role in the onset of the Revolution has been disputed; many historians describe him as "the chief force in the overthrow of the monarchy and the establishment of the First French Republic". A moderating influence on the Jacobins, he was guillotined by the advocates of revolutionary terror after accusations of venality and leniency to the enemies of the Revolution.
- Georges Jacques Danton war einer der Führer der unteren Volksschichten in der Französischen Revolution und Leiter des ersten Wohlfahrtsausschusses (bis 10. Juli 1793). Er war berühmt für sein Redetalent.
- Georges Jacques Danton fou un dirigent de la Revolució Francesa que esdevingué el primer president del Comitè de Salut Pública. Alguns historiadors el consideren un dels principals artífexs de la fi de la Monarquia i de la instauració de la República; Danton, un dels elements moderats dels jacobins, fou guillotinat pels partidaris del Terror, que l'acusaven de corrupció i d'excessiva tolerància amb els enemics de la Revolució.
- Georges Jacques Danton byl vůdčí osobností rané fáze Velké francouzské revoluce.
- Georges Jacques Danton Abogado y Político francés que desempeñó un papel determinante durante la Revolución francesa y cuyo talante contemporizador fue rechazado por los sectores rivales. Su padre murió cuando él contaba con tres años de edad, dejando viuda a su madre y huérfanos a los seis hijos de la familia. Internado en un asilo, sufre un accidente con un toro que le deforma la nariz y los labios. Comenzó estudiando en un pequeño seminario de Troyes, y continuó sus estudios en los Oratorios de Troyes, aunque se niega a estudiar una carrera eclesiástica. Danton se hizo abogado. Después de trasladarse a París, se inició para él una etapa de prosperidad gracias a un afortunado matrimonio con la hija de un hombre acaudalado. Obtuvo un importante préstamo que le permitió una prestigiosa posición legal y llevar una vida acomodada. Cuando comenzó la Revolución Francesa en 1789, se introdujo en la política con entusiasmo y pasó a ser el presidente del club de los Cordeliers, la vanguardia del radicalismo parisino. Sus discursos a menudo eran intensos, pero solía actuar con cautela. Pese a ser una persona generosa, amable y de gran flexibilidad ideológica, recayeron en 1791 graves sospechas de que aceptaba sobornos de los monárquicos. En julio de 1790 fundó La Sociedad de los Derechos del Hombre y del Ciudadano, más conocido por el club de Los Cordeliers, anteriormente citado. Tras un corto exilio en Gran Bretaña, en 1792 regresó a París y participó en La Insurrección del 10 de agosto de 1792. La Asamblea Legislativa le nombró Ministro de Justicia. No se convirtió en una figura relevante hasta la caída de la monarquía, ocurrida en agosto de 1792. Como ministro del gobierno provisional, inspiró y exigió audacia, el valor que salvaría a la Francia revolucionaria de sus enemigos. Fue elegido miembro de la Convención Nacional, en la que recibió inmediatamente los ataques de los diputados moderados, conocidos como girondinos, que le consideraban un radical y un rival peligroso. Danton intentó conciliarse con sus oponentes, pero sus esfuerzos fueron rechazados. Este conflicto se resolvió con la caída de los girondinos en junio de 1793. Mientras tanto, prestó sus servicios en el Comité de Salvación Pública, el órgano ejecutivo de la República Francesa, pero fracasó estrepitosamente en su intento de poner fin a la guerra entre Francia y las monarquías europeas a través de canales diplomáticos. Finalmente, su aliado, Maximilien de Robespierre, emergió como figura central del Comité. En noviembre de 1792 fue enviado por la Convención a Bélgica por lo que no estuvo presente en la vista del juicio contra Luis XVI, pero al dictarse la sentencia votó por la muerte del rey apoyando así a Robespierre. Defendió la anexión de Bélgica a la república y la creación de un comité de salvación pública del cual fue miembro prepoderante. La jefatura de la República se encontraba desgarrada en 1794 por los conflictos entre los nuevos grupos políticos y las acusaciones de corrupción y traición. Danton buscó nuevamente una solución de compromiso con los distintos sectores, pero sus propias simpatías estaban decididamente con aquellos que deseaban moderar la represión y el terror (los indulgentes). Pese a ello, su posición se vio socavada por la corrupción y las intrigas de sus amigos. Robespierre decidió que la unidad del gobierno sólo podía mantenerse eliminando tanto a los radicales como a los “indulgentes”, incluido Danton. Tras ser sometido a juicio por el Tribunal Revolucionario, Danton perdió primero su reputación y después su vida: murió en la guillotina el 5 de abril de 1794. Algunos historiadores consideran a Danton como un hombre realista que no se dejó llevar por el fervor ideológico que, en cambio, representaría una amenaza a la Revolución, como Robespierre.
- Georges Jacques Danton oli ranskalainen vallankumousmies ja asianajaja. Hän oli Ranskan suuren vallankumouksen alkuvaiheen vaikutusvaltaisimpia toimijoita Pariisissa. Danton organisoi elokuussa 1792 Pariisin kansannousun, joka lopetti kuningasvallan Ranskassa lopullisesti. Tämän jälkeen hän toimi oikeusministerinä vuonna 1792 ja osallistui "syyskuun murhien" järjestämiseen. Danton oli kansalliskonventin jäsen ja oli mukana vuonna 1793 perustamassa vallankuoustuomioistuinta ja yhteishyvän valiokuntaa. Hän toimi valiokunnan johdossa kesään 1793 asti. Danton menetti valta-asemansa jakobiineille ja vetäytyi syrjään julkisesta elämästä. Hän yritti nousta takaisin valtaan keväällä 1794, mutta hänet pidätettiin ja mestattiin.
- Georges Jacques Danton, né le 26 octobre 1759 à Arcis-sur-Aube et mort le 5 avril 1794 à Paris, est un homme politique et révolutionnaire français. Ministre de la justice après le 10 août, député à la Convention, premier président du comité de salut public, il est considéré comme l'un des acteurs principaux de la Révolution française. Même si son rôle dans le déclenchement de la Révolution a été contesté, beaucoup d'historiens le décrivent comme « le responsable du renversement de la monarchie et l'instaurateur de la Première République française ». Il fut guillotiné par le parti de l'exagération sous la Terreur révolutionnaire, incarné par Bertrand Barère de Vieuzac, Jean-Marie Collot d'Herbois et Billaud-Varenne pour avoir réclamé des préliminaires de paix avec les États disposés à reconnaître la République française et s'être montré favorable à la pacification de la Vendée exsangue, ce que ses ennemis ont appelé de l'indulgence. On le condamna sans débats équitables, quasiment à huis-clos, en faisant valoir son modérantisme prétendument contre-révolutionnaire et son enrichissement personnel non prouvé dans l'exercice de sa mission en Belgique Interrogé sur ces noms et domicile il dit: ... Robespierre, quoiqu'on en ait dit, a été atterré par la mort de Danton et de Desmoulins qu'il n'approuva pas, mais face à des ennemis trop puissants du Comité de salut public où il était minoritaire en voix, à une police politique diabolique à monter des complots imaginaires pour masquer les vrais dangers de trahison de l'intérieur courus par la République, il pouvait se douter que son tour viendrait sous peu. Le 9 Thermidor, il tarda à nommer ceux auxquels il pensait et qui furent les artisans principaux de sa perte.
- Fájl:Georges-Jacques Danton. jpg Georges Jacques Danton Georges Jacques Danton a francia forradalom egyik kimagasló alakja. A forradalom kitörésekor ügyvéd volt Párizsban, ahol csekély vagyonát eltékozolta. Azután megismerkedett Mirabeau-val, aki nyomban fölismerte tehetségét, valamint azt is, hogy forradalmárnak született. Óriás-testalkatú volt, erős hangú, arca ugyan rút és himlőhelyes, de tekintete éles és merész, beszéde pedig fantasztikus és megragadó. Zabolátlan eréllyel és vaskövetkezetességgel merész terveket szőtt. Néhány hét alatt a párizsi felkelők bálványa lett és 1789. július 14-én a tömeget a Bastille ostromára izgatta. Miután a Cordeliers-kerület elnökévé választották, a minisztériumot a Jakobinus-párt határozata alapján a nemzetgyűlés előtt bevádolta (1790. november 10. ) és Desmoulins Kamill, Fabre d'Eglantine meg Marat társaságában megalapította a Cordeliers-klubot, amely politikai fanatizmus dolgában még a jakobinusokon is túltett. Az orleansi herceggel is barátságot kötött és részt vett ennek orgiáiban. Mirabeau halála óta mind merészebben lépett fel és az udvar ajánlatait visszautasította. 1791. július 17-én a népet a Mars-mezőre hívta gyűlésre, ahol elhatározták, hogy a nemzetgyűléstől a király trónfosztását fogják kérni. Lafayette és Bailly ugyan lecsöndesítették a mozgalmat és Dantonnak az elfogatási parancs elől menekülnie kellett; de nemsokára a nép védelme alatt visszatért Párizsba, és az alkotmányozó gyűlés tilalma dacára is a főváros ügyésze lett. Nagy része volt a Tuilleriák megrohanásában és a királyság megbuktatásában. Az 1792. augusztus 10. után alakult jakobinus-kabinetben az igazságügyi tárcát kapta. Amikor nyáron a porosz hadsereg Champagne-ban győztesen előrenyomult és a royalista párt életjelt adott magáról: kimondta a baljóslatú szavakat: «Csak merészség és megint merészség!» és sorra bejárván Párizs ártatlanokkal és gyanúsítottakkal megtelt börtöneit, szeptemberben több ezer áldozatot egyszerűen lemészároltatott. Igaz ugyan, hogy nem személyes bosszúból, hanem elvből rendezte e vérengzést, hogy a royalista pártot rémületbe ejtse; egyeseknek, akik hozzá fordultak (Dupont, Barnave, Lameth, Bartelemy abbé), megkegyelmezett. Célját el is érte, mert a királypárti polgárság moccanni sem mert többé. Amikor a Konvent megkezdte tanácskozásait, Danton miniszteri állásáról leköszönt és Lacroi társaságában Belgiumba távozott, hogy a forradalmi eszméket ott is terjessze. Innen adta be szavazatát XVI. Lajos feltétlen kivégeztetésére. Belgiumban az állami és egyházi javakat sorra elkobozta és legalább részben, a saját javára eladta; az ellenpártiakat tűzzel vassal pusztította, szóval itt is elvből rémített; egyes esetekben azonban itt is hallgatott a kérelmezőkre. 1793 márciusában visszatért Párizsba és megsokallván a fanatikus csőcselék uralmát, a girondistákhoz közeledett, hogy azokkal vállvetve az ochlokráciának (a.m. tömeguralom – görög) véget vessen. De a Gironde tagjai utálattal fordultak el a gyilkos rablótól, sőt Dantont felségsértés alapján meg is akarták buktatni. Ő tehát a Hegypárt-hoz fordult vissza, amelynek soraiban akarva, nem akarva, a girondisták megbuktatásában közreműködött. Bukásuk után mindazonáltal kísérletet tett, hogy a Konventet a halálra ítélt girondisták iránti megkegyelmezésére indítsa. Ezzel azonban nem ért célt, sőt maga is gyanúba keveredett. Tekintélye ettől kezdve fokról-fokra csökkent. Azt ugyan még keresztülvitte, hogy a Konvent a kenyér maximált árát megszabja és a sansculotteok-nak fizetést rendelt, de a Jóléti Bizottság-ból ellenfeleinek ármányai következtében kimaradt. Otthagyta a fővárost és szülőföldjére tért vissza, ahol ismét megnősült (első felesége 1793 elején hunyt el). 1793 novemberében azonban megint Párizsba ment, hogy a Hébert-isták hóbortjának véget vessen és a józan ész követelményeinek érvényt szerezzen. Tette ezt abban a hiszemben, hogy Robespierre barátságára és támogatására számíthat. Ebben azonban csalódott, mert Robespierre elhatározta, hogy versenytársait elteszi láb alól, mégpedig olyformán, hogy viszálykodásaikat megbuktatásukra felhasználja. Előbb Dantont segítette tehát a Hébert-isták ellen, azután pedig az elszigetelt Danton vesztére tört, akit (1794. március 31-e éjjelén) elfogatott. Három nappal később őt és néhány hívét: Desmoulins, Westermann, Lacroik, Phélipeauk a Forradalmi Törvényszék elé vitték. A Saint-Just által ravaszul szerkesztett vádirat azzal vádolta, hogy az orléans-i herceget a trónra akarta juttatni és hogy Dumouriez árulásáról tudomása volt. Danton bátran viselkedett, a bírákkal megvetését éreztette és a halálos ítélet kihirdetése után így kiáltott föl: «Néhány gyáva haramiának áldoznak fel bennünket, de nem sokáig fogják győzelmük gyümölcsét élvezni. Magam után vonszolom majd Robespierre-t. A gyávát! Csakis én tudtam volna őt megmenteni. » Amikor a nyaktilóhoz vitték, a tapsoló tömeget így utasította rendre: „Hallgass, háládatlan tömeg! A hóhérnak pedig ezt mondotta: Elég egy szíj is, a másikat tedd el Robespierre részére!”
- Ministro della Giustizia dopo gli avvenimenti del 10 agosto, deputato della Convenzione nazionale, primo presidente del Comitato di salute pubblica, è tra i maggiori protagonisti della Rivoluzione francese. Anche se la parte da lui avuta nel primo periodo della Rivoluzione è relativamente modesta, fu tra i promotori del rovesciamento della monarchia e dell’instaurazione della Repubblica. Fu ghigliottinato sotto il Terrore su pressione degli Hébertisti, per essere sospetto di comportamento contro-rivoluzionario a seguito delle sue richieste di armistizio con gli Stati stranieri aggressori della Francia e di pacificazione con gli insorti vandeani, e per essere accusato di illecito arricchimento personale.
- ジョルジュ・ジャック・ダントン（フランス語：Georges Jacques Danton, 1759年10月26日 - 1794年4月5日）は、フランス革命時期の政治家・弁護士。人間味あふれる革命家として知られる。
- Georges Jacques Danton was een Frans revolutionair die een leidende rol speelde in de beginperiode van de Franse Revolutie.
- Georges Jacques Danton var en av lederne i den franske revolusjon. Han var sønn av Jaques Danton, en statsadvokat, og hans kone Marie - Madeleine Camas. Etter Georges ble utdannet advokat i 1784 i Reims, dro han til Paris for å praktisere, og i 1787 kjøpte han et kontor i et advokatfirma. Senere giftet han seg med Antoniette Charpentier. Han var berømt for sine taler. I utbruddet av revolusjonen i juli 1789, vervet Danton seg inn i Garde Baurgeoise (den borgelige garde) av Cordeliers disktikt og ble valgt til president av distriktet oktober samme året. Han ble henrettet av Robespierre etter at han hadde begynt å kritisere hans politikk.
- Georges Jacques Danton – jeden z organizatorów i przywódców rewolucji francuskiej 1789, 1789-90 adwokat, znakomity mówca, członek Konwentu, od stycznia 1790 członek Komuny Paryskiej, od 1791 działał w klubie jakobinów, od stycznia 1791 administrator departamentu paryskiego, od grudnia 1791 zastępca prokuratora Komuny Paryskiej. Wiosną 1792 należał do zwolenników wojny. Od 11 sierpnia do 11 października 1792 minister sprawiedliwości, w Tymczasowej Radzie Wykonawczej, latem i jesienią 1792 był faktycznym szefem rządu. Do legendy przeszły jego słowa wypowiedziane 2 września 1792 - w przeddzień wybuchu I wojny koalicyjnej: "Do zwycięstwa trzeba nam odwagi, odwagi i jeszcze raz odwagi". W Konwencie, gdzie zajmował się głównie obroną narodową i polityką zagraniczną, zasiadał na ławach "góry". Od kwietnia do lipca 1793 kierował - bez specjalnych osiągnięć - Komitetem Ocalenia Publicznego. Wysunął propozycję wytyczenia naturalnych granic Francji, starał się rozbić koalicję przez zawieranie odrębnych traktatów pokojowych i prowadził tajne rokowania w Berlinie, Londynie i Turynie. Pragnął porozumienia z żyrondystami, które nie doszło do skutku. Początkowo, jako inicjator powstania Trybunału rewolucyjnego, zwalczał kontrrewolucję i "wściekłych". Potem, będąc przywódcą umiarkowanej frakcji jakobinów, atakował też robespierrystów i ich politykę terroru. Jego ataki przeciw kontrrewolucji nie przeszkadzały mu jednak kontaktować się z jej przedstawicielami (łączyły go dość bliskie, nie wyjaśnione stosunki polityczne z Charles François Dumouriezem). Był zwolennikiem polityki pobłażliwości i zgody narodowej, korzystnej dla nowej burżuazji, wzbogaconej m. in. na wykupie dóbr narodowych (sam Danton również dorobił się majątku). Był przywódcą plebejskiego skrzydła klubu kordelierów. Na przełomie 1793 i 1794 porzucił radykalny program tego klubu i stanął na czele własnej frakcji dantonistów, zwanych "Pobłażliwymi". Niezwykle popularny wśród szerokich mas ludowych, był inspiratorem zarówno ataku na Bastylię, jak i szturmu na Tuileries - aczkolwiek w żadnym z tych wydarzeń nie brał bezpośredniego udziału. Głosował za karą śmierci dla Ludwika XVI. W konflikcie pomiędzy radykalnym góralami (jakobini i kordelierzy) i umiarkowanymi żyrondystami odegrał dość dwuznaczną rolę. Wprawdzie obok Robespierre'a i Marata uważany był za najważniejszego przywódcę radykałów, to jednak do końca próbował skleić porozumienie pomiędzy dwiema grupami członków Konwentu. Podejrzewano go również o działania na rzecz pozostawienia króla przy życiu, a nawet o szpiegostwo na rzecz Anglii (wszystkie te zarzuty pozostały nieudowodnione). Wszystko to Danton miałby robić dla pieniędzy - uważał bowiem, iż rzeczą absolutnie prawidłową jest bogacenie się na rewolucji. W czasach terroru jakobińskiego poróżniony z Robespierrem (między innymi z powodu nieobyczajnego trybu życia Dantona i jego poglądów na robienie pieniędzy przez rewolucyjnych wodzów), został oskarżony o spisek przeciw rządowi i zdradę kraju, postawiony przed trybunałem Rewolucyjnym, skazany na śmierć i zgilotynowany, mimo znakomitej obrony. W drodze na szafot miał powiedzieć katu "Nie zapomnij pokazać im mojej głowy - warta jest tego". Autor słynnego powiedzenia: Rewolucja, jak Saturn, pożera własne dzieci. Był postacią o wyjątkowo złożonej psychice. Porywczość i pasja, umiłowanie, żądza władzy i skłonność do demagogii, zarozumialstwo i cynizm łączyły się w nim z dobrodusznością, prostotą i umiejętnością dochowania przyjaźni. Patriota, bardziej niż inni współcześni mu rewolucjoniści kierował się francuską racją stanu. Realista, lubił działać, a nie teoretyzować. O ocenę Dantona toczyły się spory polityczne i historiograficzne; Występowali gorący apologeci (O. Aulard) i nie mniej namiętni oskarżyciele. Obecnie przeważa tendencja raczej umiarkowana (G. Lefebvre) - nie negując demagogii i korupcji Dantona, wskazuje się na jego rewolucyjny patriotyzm i nieprzeciętne talenty polityka.
- Georges Jacques Danton foi um advogado e político francês que se tornou uma figura destacada nos estágios iniciais da Revolução Francesa.
- Georges Jacques Danton a fost unul din conducătorii Revoluţiei franceze şi conducătorul primului Comite de salut public. A fost cunoscut pentru talentul său oratoric. Fondator al Clubului cordelierilor. Membru al Comitetului Salvării Publice. Acuzat de moderaţie şi de trădare de către robespierişti pentru că a cerut încetarea terorii, fiind în final ghilotinat.
- Жорж Жак Дантон — один из отцов-основателей Первой французской республики, сопредседатель клуба кордельеров, министр юстиции времён Французской революции, первый председатель Комитета общественного спасения.
- Georges Jacques Danton, född 26 oktober 1759, död 5 april 1794, var en fransk revolutionspolitiker. Han var advokat och populär folktalare i Paris. Danton härstammade från Champagne och var utbildad som jurist. År 1787 köpte han, delvis för lånade pengar, en advokatpraktik i Paris. Efter revolutionens utbrott inledde han sin politiska verksamhet i Cordelierdistriktet på vänstra stranden av Seine (nuvarande Place Odeon). När distrikten ersattes av sektioner år 1790 deltog han i grundandet av den folkliga och radikala Cordelierklubben, där han tillsammans med bland andra Marat blev dominerande. Efter massakern på Marsfältet den 17 juli 1791 tvingades Danton fly från Paris till sin hemtrakt för att undgå att häktas. Därefter vistades han en tid i London. På hösten samma år återvände han till Paris för att delta i valen till den nya lagstiftande församlingen. Då han inte lyckades bli invald i denna åtog han sig ett uppdrag i Paris kommunstyrelse. Samtidigt började han framträda i jakobinklubben. När han i mars 1792 inte erbjöds någon ministerportfölj i den första patriotiska ministären orienterade han sig i riktning mot Robespierre och bort från Brissot. I krigsfrågan ställde han sig neutral, det vill säga mellan Brissot (för kriget) och Robespierre (mot kriget). Efter den patriotiska ministärens fall i juni 1792 inledde Danton kampen för att slutgiltigt störta monarkin, vilket skedde i och med krisen den 10 augusti 1792. Såsom segrare den 10 augusti valdes han dagen därpå till justitieminister av den lagstiftande församlingen och blev därmed i realiteten Frankrikes regeringschef, en post han behöll till den 11 oktober 1792 då han avgick på grund av att han valts till ledamot av konventet och därför att den preussiska invasionsarmén lämnat franskt territorium. I kraft av sin energi och ryktbarhet, och som en följd av det behov av en kraftfull ledning som den tillspetsade inre och yttre situationen dikterade, blev Danton en centralgestalt i Frankrikes politik under republikens första år. I september 1792 blev han invald i den församling som efterträdde den lagstiftande: nationalkonventet. Under tiden fram till Girondens fall försökte han förgäves medla mellan de radikala montagnarderna och de måttfulla girondisterna. På Dantons förslag upprättade konventet i april 1793 välfärdsutskottet, som blev hans främsta och viktigaste instrument i krigs- och utrikespolitiken. Under Skräckväldet gjorde sig Danton till talesman för dem som ville ha en mer försonlig politik och i början tycktes han ha Robespierres stöd. Detta ändrades när krisen i mars 1794 nådde sin kulmen. Danton föll då offer för de utrensningar som skedde både till höger och vänster om gruppen kring Robespierre. En bidragande orsak till detta var av allt att döma Dantons arroganta självtillit och hans inblandning i en korruptionsskandal kring handelsföretaget Compagnie des Indes. Han fördes därför till giljotinen den 5 april 1794, och hans sista ord till folket var "Jag drar Robespierre med mig!" Och det gjorde han också. En tid efter Dantons död avrättades även Robespierre. Danton var mycket omtyckt av folket, han ansågs inte som en kyligt beräknande politiker som Robespierre, utan ledde Frankrike under den svåra krigsperioden 1793. Han försökte bland annat få regeringen att handla beslutsamt och sammanfattade skickligt situationen enligt följande: "Allt det här diskuterandet är meningslöst. Jag ser bara fienden" och "kan väl allt vårt kiv taga livet av en enda preussare?". Han försökte senare stoppa de värsta överdrifterna under terrorn, den terror som han själv varit med om att år 1793 "sätta på dagordningen".
- Georges Jacques Danton, (1759-1794), Fransız devriminin en önemli kişiliklerinden birisidir. Danton, Jakobenler klübünde yer almış, kralın idamına evet oyu kullanmıştır. Danton, Robespierre ile jakobenler üyesi iken, "bu kadar terör fazla" diyerek Desmoulins ile birlikte insaflılar grubunu kurmuştur. Aralarında birçok bozguncunun da bulunduğu bu grup, Robespierre tarafından ezilmiştir. Yargılamada hatiplik yeteneğini kullanarak savcıları halk karşısında iyice köşeye sıkıştırmış, ardından mahkeme heyeti davayı halka kapalı biçimde birkaç gün daha sürdürdükten sonra onu idama mahkum etmiştir. Mahkeme yargılama sırasında bir Hint kumpanyası davasındaki yolsuzlukla insaflıların davasını birleştirmiştir. 1983 yılında vizyona giren DANTON Filminin başrollerinde Gérard Depardieu oynuyor. Filmin özeti şöyle; Robespierre'in önderliğinde Halk Koruma Komitesi bir çok infaza sebep olmuş ve ülkede terör estirmiştir. Bunu öğrenen Danton ülkesinin geri çekilmesinden dolayı Paris'e 1793 Kasımında geri dönmüştür. Arkasına halkın da desteğini alan Danton daha önceki müttefikleriyle çatışmaya girer. Ancak Robespierre, Danton ve yandaşlarını yakalayarak devrim mahkemesi öncesi giyotinle idam etmeye çalışır. Yönetmen Andrzej Wajda, oyuncu Gérard Depardieu ve devrim filmi Danton birçok ülkede ödül almıştır.
- 乔治·雅克·丹敦（Georges Jacques Danton, 1759年10月6日－1794年4月5日，又译作丹东），法国政治家，法国大革命领袖。 早年从事法律职业。革命开始后，他加入雅各宾俱乐部，和革命者一起宣传民主、自由思想，在路易十六出逃事件后要求实行共和国制度，罢黜君主。由于他善于雄辩，被称为“平民演说家”。曾当选为巴黎公社副检察长。1792年8月10日革命后出任吉伦特派内阁司法部长。9月外国联军进攻时，反对吉伦特派迁都，发表了“为了战胜敌人，我们必须勇敢、勇敢、再勇敢，法国一定会得救”的著名演说，并入选国民公会，和罗伯斯比尔一起主张处死国王。雅各宾专政开始后，他支持恐怖政策，把被怀疑反革命者斩首。1794年初，他认识到恐怖政策被扩大化的危害，主张宽容，鼓吹“要爱惜人类的血”。在丹敦身边团结了一批人，被称为“温和派”。在当时“温和派”和埃贝尔等人的“极端派”爆发严重的争论。在“极端派”被救国委员会消灭后，丹敦等人被罗伯斯比尔所实际领导的救国委员会下令逮捕，被革命法庭判处死刑。于4月5日走上断头台。
|
| rdfs:comment
|
- Georges Jacques Danton (26 October 1759 – 5 April 1794) was a leading figure in the early stages of the French Revolution and the first President of the Committee of Public Safety. Danton's role in the onset of the Revolution has been disputed; many historians describe him as "the chief force in the overthrow of the monarchy and the establishment of the First French Republic".
- Georges Jacques Danton war einer der Führer der unteren Volksschichten in der Französischen Revolution und Leiter des ersten Wohlfahrtsausschusses (bis 10. Juli 1793). Er war berühmt für sein Redetalent.
- Georges Jacques Danton fou un dirigent de la Revolució Francesa que esdevingué el primer president del Comitè de Salut Pública. Alguns historiadors el consideren un dels principals artífexs de la fi de la Monarquia i de la instauració de la República; Danton, un dels elements moderats dels jacobins, fou guillotinat pels partidaris del Terror, que l'acusaven de corrupció i d'excessiva tolerància amb els enemics de la Revolució.
- Georges Jacques Danton byl vůdčí osobností rané fáze Velké francouzské revoluce.
- Georges Jacques Danton Abogado y Político francés que desempeñó un papel determinante durante la Revolución francesa y cuyo talante contemporizador fue rechazado por los sectores rivales. Su padre murió cuando él contaba con tres años de edad, dejando viuda a su madre y huérfanos a los seis hijos de la familia. Internado en un asilo, sufre un accidente con un toro que le deforma la nariz y los labios.
- Georges Jacques Danton oli ranskalainen vallankumousmies ja asianajaja. Hän oli Ranskan suuren vallankumouksen alkuvaiheen vaikutusvaltaisimpia toimijoita Pariisissa. Danton organisoi elokuussa 1792 Pariisin kansannousun, joka lopetti kuningasvallan Ranskassa lopullisesti. Tämän jälkeen hän toimi oikeusministerinä vuonna 1792 ja osallistui "syyskuun murhien" järjestämiseen.
- Georges Jacques Danton, né le 26 octobre 1759 à Arcis-sur-Aube et mort le 5 avril 1794 à Paris, est un homme politique et révolutionnaire français. Ministre de la justice après le 10 août, député à la Convention, premier président du comité de salut public, il est considéré comme l'un des acteurs principaux de la Révolution française.
- Fájl:Georges-Jacques Danton. jpg Georges Jacques Danton Georges Jacques Danton a francia forradalom egyik kimagasló alakja. A forradalom kitörésekor ügyvéd volt Párizsban, ahol csekély vagyonát eltékozolta. Azután megismerkedett Mirabeau-val, aki nyomban fölismerte tehetségét, valamint azt is, hogy forradalmárnak született. Óriás-testalkatú volt, erős hangú, arca ugyan rút és himlőhelyes, de tekintete éles és merész, beszéde pedig fantasztikus és megragadó.
- Ministro della Giustizia dopo gli avvenimenti del 10 agosto, deputato della Convenzione nazionale, primo presidente del Comitato di salute pubblica, è tra i maggiori protagonisti della Rivoluzione francese. Anche se la parte da lui avuta nel primo periodo della Rivoluzione è relativamente modesta, fu tra i promotori del rovesciamento della monarchia e dell’instaurazione della Repubblica.
- ジョルジュ・ジャック・ダントン（フランス語：Georges Jacques Danton, 1759年10月26日 - 1794年4月5日）は、フランス革命時期の政治家・弁護士。人間味あふれる革命家として知られる。
- Georges Jacques Danton was een Frans revolutionair die een leidende rol speelde in de beginperiode van de Franse Revolutie.
- Georges Jacques Danton var en av lederne i den franske revolusjon. Han var sønn av Jaques Danton, en statsadvokat, og hans kone Marie - Madeleine Camas. Etter Georges ble utdannet advokat i 1784 i Reims, dro han til Paris for å praktisere, og i 1787 kjøpte han et kontor i et advokatfirma. Senere giftet han seg med Antoniette Charpentier. Han var berømt for sine taler.
- Georges Jacques Danton – jeden z organizatorów i przywódców rewolucji francuskiej 1789, 1789-90 adwokat, znakomity mówca, członek Konwentu, od stycznia 1790 członek Komuny Paryskiej, od 1791 działał w klubie jakobinów, od stycznia 1791 administrator departamentu paryskiego, od grudnia 1791 zastępca prokuratora Komuny Paryskiej. Wiosną 1792 należał do zwolenników wojny.
- Georges Jacques Danton foi um advogado e político francês que se tornou uma figura destacada nos estágios iniciais da Revolução Francesa.
- Georges Jacques Danton a fost unul din conducătorii Revoluţiei franceze şi conducătorul primului Comite de salut public. A fost cunoscut pentru talentul său oratoric. Fondator al Clubului cordelierilor. Membru al Comitetului Salvării Publice. Acuzat de moderaţie şi de trădare de către robespierişti pentru că a cerut încetarea terorii, fiind în final ghilotinat.
- Жорж Жак Дантон — один из отцов-основателей Первой французской республики, сопредседатель клуба кордельеров, министр юстиции времён Французской революции, первый председатель Комитета общественного спасения.
- Georges Jacques Danton, född 26 oktober 1759, död 5 april 1794, var en fransk revolutionspolitiker. Han var advokat och populär folktalare i Paris. Danton härstammade från Champagne och var utbildad som jurist. År 1787 köpte han, delvis för lånade pengar, en advokatpraktik i Paris. Efter revolutionens utbrott inledde han sin politiska verksamhet i Cordelierdistriktet på vänstra stranden av Seine (nuvarande Place Odeon).
- Georges Jacques Danton, (1759-1794), Fransız devriminin en önemli kişiliklerinden birisidir. Danton, Jakobenler klübünde yer almış, kralın idamına evet oyu kullanmıştır. Danton, Robespierre ile jakobenler üyesi iken, "bu kadar terör fazla" diyerek Desmoulins ile birlikte insaflılar grubunu kurmuştur. Aralarında birçok bozguncunun da bulunduğu bu grup, Robespierre tarafından ezilmiştir.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
