| dbpprop:abstract
|
- Georges Cadoudal, sometimes called simply Georges (1 January 1771 – 25 June 1804) was a French politician, and leader of the Chouannerie during the French Revolution. Born near Auray, in Brittany, after completing his education, he remained true to his Royalist and Roman Catholic convictions during the start of the Revolution. From 1793 he organized a rebellion in the Morbihan against the National Convention of the First Republic. It was quickly suppressed, and he thereupon joined the army of the Vendée insurrection, taking part in the battles of Le Mans and of Savenay in December of the same year. Returning to Morbihan, he was arrested, and imprisoned at Brest. He succeeded, however, in escaping, and began again the struggle against the Revolution. In spite of the defeat of his party, and of the fact that he was forced several times to take refuge in England, Cadoudal did not cease both to wage war and to conspire in favour of the Royalist pretender Louis, count of Provence. He refused to come to any understanding with the government, although offers were made to him by Napoleon Bonaparte, who admired his skill and his obstinate energy. From 1800 it was impossible for Cadoudal to continue to wage open war, so he centered his efforts on conspiracies. He was indirectly involved in Pierre Saint-Regent's attempt on the life of the First Consul, in December, and fled to England again. In 1803 he returned to France to undertake a new attempt against Bonaparte. Although under nominal police surveillance, he succeeded in eluding pursuit for six months, but was arrested for long periods. Found guilty and sentenced to death, he refused to ask for pardon and was guillotined in Paris, along with eleven of his companions. Cadoudal features as a main character in the 1940 Rafael Sabatini novel, Marquis of Carabas (tr. "Master-at-Arms").
- Georges Cadoudal, häufig auch einfach Georges genannt, war ein französischer General und Chef der Chouans im französischen Revolutionskrieg.
- Jorg Cadoudal fou un contrarevolucionari bretó. Fou un dels capitans dirigents de la Vendée (1793) i del moviment dels chouans. Fou empresonat a Brest, però es va escapar el 1794 i instal·là el quartel general a Gwitreg, des d'on demanarà ajut als britànics, de manera que amb el suport de 800 soldats atacarà Roazhon i insurreccionarà tot el Morbihan. La foprta repressió obligà els xuans a pactar una treva. Cadoudal no l'acceptà, però el 1796 es va veure obligat a llicenciar els seus homes i exiliar-se a Anglaterra. Tornaria a rebel·lar-se el 4 de setembre del 1797 amb Frotte i Scepeaux, però foren vençuts per Brune a Stivelloù, Elben i Hennebont el 1799. Vist el resultat, el 12 de febrer del 1800 es va rendir i fugí un altre cop a Anglaterra. Nogensmenys, el 24 de setembre del 1800 planejaria l'assassinat de Napoleó I, ja que s'havia convençut que un nou aixecament popular afracassaria, però fracassà perquè fou detingut l'executor, el seu amic Saint-Rejant, qui fou executat poc després. Per altra banda, el mateix Cadoudal fundaria el 1801 la primera Association de Bretagne, formada per nobles i que pretenien la restitució dels drets polítics a Bretanya. Tornà a França el 1803 i organitzà un altre complot, amb Jean-Charles Pichegru i Jean-Victor Moreau, per tal de reinstaurar la monarquia. Descoberta la conspiració, fou executat, juntament amb el duc d'Enghien i 11 més el 25 de juny del 1804.
- Georges Cadoudal byl francouzský generál, náčelník šuanů ve francouzské revoluční občanské válce.
- Georges Cadoudal fue un político francés y contrarevolucionario durante la Revolución Francesa. Se trata de una figura emblematica de la Guerra de los Chuanes, su nombre también es sinónimo en la Bretaña de la resistencia hasta el martirio frente al jacobinismo parisino. Tanto su carisma como su propia intransigencia nacen de él un personaje importante de al contrarrevolución, manteniendo a viento y marea tanto sus convicciones católicas como su defensa de la causa monárquica.
- Georges Cadoudal,, est une figure emblématique de la chouannerie. Son charisme et son intransigeance en font un personnage important de la contre-révolution soutenu indéfectiblement par sa conviction religieuse et la cause royale.
- Il suo nome in Bretagna era sinonimo di resistenza, fino al martirio, al giacobinismo parigino. Il suo carisma e la sua intransigenza ne fecero un importante personaggio della controrivoluzione, sostenuto da una indefessa convinzione religiosa e monarchica. Figlio di un mugnaio, studiò nel collegio di Saint-Yves a Vannes e divenne giovane di studio presso un notaio, incerto se dedicarsi alla carriera nella marina o prendere i voti in un ordine religioso. Il 24 febbraio 1793, ad un mese appena dall’esecuzione capitale di Luigi XVI, la Convenzione decretò una leva obbligatoria di 300.000 uomini e, come molti altri bretoni, Georges rifiutò categoricamente la coscrizione imposta dai rivoluzionari di Parigi. Alla comparsa della chouannerie, decise di arruolarsi immediatamente nell'armata guidata dal maggior generale Stofflet, nella quale si fece notare sia per la prodigiosa forza fisica che per la sua cultura generale e la sua intelligenza tattica. Non trascorse quindi molto tempo che fu promosso capo di squadrone nell'armata degli insorti. Il 19 marzo la Convenzione decretò la pena di morte per tutti gli insorti della Vandea. Dopo la disfatta delle armate vandeane a Savenay il 23 dicembre di quell'anno, Cadoudal, divenuto nel frattempo capitano di cavalleria nella Grande Armata Cattolica e Reale, sfuggì al disastro e tornò in Bretagna per organizzare la resistenza alle armate repubblicane nel Morbihan. Arrestato una prima volta ed imprigionato a Brest, riuscì ad evadere e raggiunse nuovamente le truppe degli insorti del Morbihan al comando di Sebastiano de la Haye de Silz, dal quale fu promosso capo di legione. Coordinò la resistenza alla gendarmeria ed organizzò un’insurrezione nella città di Brest, ma fu arrestato con tutta la famiglia il 30 giugno 1794 (la madre morì a seguito di questa detenzione). Un mese dopo fuggì ed entrò nella clandestinità. Nel 1795 era responsabile dei Chouan del Morbihan che lottavano contro i repubblicani ma teneva alla propria indipendenza dal conte Giuseppe di Pusiaye, che cercava di assumere il comando dell'intero movimento dei chouan. Oppostosi fortemente nella primavera del 1795 alla bozza di accordo di pace fra realisti e repubblicani continuò la guerra anche quando fu firmata la pace a La Mabilais il 23 aprile. Il 26 giugno un gruppo di qualche migliaio fra chouan, realisti emigrati e soldati inglesi, sbarcò nella baia di Carnac ma a Vannes vennero attaccati dalle truppe del generale Hoche (già preventivamente avvisato dello sbarco) e dovettero ripiegare nella penisola di Quiberon ove, assediati, capitolarono il 21 luglio: 748 di loro furono fucilati. Il 16 agosto 1795 Cadoudal fu nominato maggior generale del Morbihan e unificò l'armata degli chouan e delle truppe di emigrati che erano cadute nella trappola di Quiberon. Il 16 giugno 1796 fu sconfitto, a causa l'inferiorità numerica, dal generale Hoche. Il 22 dello stesso mese fu conclusa la pace che metteva fine alla guerra civile nell’ovest della Francia. Nonostante egli avesse sottoscritto questo precario accordo di pace, si dedicò alla riorganizzazione sul piano politico della chouannerie, continuando a mantenere contatti con altri responsabili della controrivoluzione. Con il colpo di stato del 18 fruttidoro, la politica del Direttorio rianimò la chouannerie ed i movimenti controrivoluzionari, che usufruirono anche dell'aiuto materiale e finanziario dell'Inghilterra. Cadoudal divenne capo degli insorti della Bretagna occidentale e della raccolta delle armi provenienti dall'Inghilterra e nel 1798 Luigi XVIII gli affidò ufficialmente il comando in Bretagna. Attivamente ricercato dai gendarmi, fu per lungo tempo inafferrabile grazie ad una rete di nascondigli segreti. Dopo il colpo di Stato del 18 brumaio, al contrario di numerosi capi chouan che decisero di accordarsi con il nuovo regime, Cadoudal rifiutò ogni compromesso e accentuò le sue azioni armate durante l'autunno-inverno 1799-1800, fino ad una nuova disfatta avvenuta a Pont-du-Lac che lo costrinse il 14 febbraio 1800 a firmare un accordo di pace con il generale Brune (castello di Beauregard, Saint-Avé de Morbihan), preludio ad una eventuale riconciliazione con il regime. Per questo motivo Napoleone Bonaparte, primo console, lo convocò a Parigi alcune settimane dopo offrendogli, nel corso di un incontro burrascoso, il grado di generale in cambio della sua resa. Rifiutata la proposta del Bonaparte, Cadoudal rientrò clandestinamente in Inghilterra ove incontrò il conte d'Artois che gli conferì il titolo di luogotenente generale delle armate del re di Francia. Rientrò quindi clandestinamente in Francia per partecipare all'attentato del 24 dicembre 1800, mirante all'uccisione del Primo Console. Accerchiato dal generale Brune fece atto di sottomissione al Primo Console che gli propose il comando dell'armata dell'ovest ed una rendita, ma rifiutò la proposta. Lo scacco subito dalla cospirazione lo costrinse a rientrare in Inghilterra fino al 1803 quando tornò a Parigi per organizzare il complotto cui furono associati i generali Pichegru e Moreau, cospirazione mirante questa volta alla rimozione del Primo Console, ma che fallì a causa dell'intervento della polizia segreta di Napoleone, che arrestò i principali cospiratori. Cadoudal fu arrestato il 25 marzo 1804 e negò di aver partecipato al complotto ma fu ugualmente processato e condannato alla ghigliottina. Georges Cadoudal si rifiutò categoricamente di presentare a Napoleone una domanda di grazia, e quindi fu ghigliottinato il 25 giugno 1804. Alla caduta di Napoleone i resti di Cadoudal furono inumati solennemente ad Auray e durante la Restaurazione gli fu riconosciuto postumo il titolo di Maresciallo di Francia.
- Georges Cadoudal - ur. 1 stycznia 1771 w Kerléano-en-Brech koło Auray, na południu Morbihan - zm. 25 czerwca 1804 w Paryżu. Przywódca szuanerii. Stał na jej czele w latach 1800-1803, kiedy to szuanie po raz wtóry zbuntowali się przeciwko Napoleonowi. Zwany przez swych towarzyszy "Gedeonem". Był synem Ludwika Cadoudala. Szkołę podstawową ukończył w Auray i dalszą naukę podjął w kolegium Saint-Yves w Vannes, które opuścił w 1791 roku. Po opuszczeniu kolegium, pracował jako kancelista u notariusza w Auray. Po egzekucji Ludwika XVI w styczniu 1793 roku oraz gdy w wyniku ogłoszenia poboru do wojska, w marcu 1793 roku wybuchło powstanie w Wandei, wstąpił do armii powstańczej, otwarcie występując przeciw Rewolucji. Zaciągnął się do uzbrojonej grupy Szuanów w okolicach swej rodzinnej wioski. Po klęsce jego oddziału, próbującego opanować Auray, w wyniku denuncjacji został ujęty, siłą wcielony do armii republikańskiej i wysłany do walki z wandejskimi powstańcami. Zbiegł z armii republikańskiej aby przyłączyć się do powstańców. Trafił do oddziału Bonchampsa, z którym przeszedł szlak bojowy powstania z 1793 roku. Walczył m. in. pod Cholet i Savenay, skąd cudem udało mu się wydostać po całkowitej klęsce armii powstańczej. W początkach 1794 roku rozpoczął, wraz z przyjacielem, Piotrem Mercierem budowanie własnego oddziału powstańczego. Wiosną tego roku poznał siostrę Merciera - Lukrecję, z którą związał się głębokim uczuciem. W czerwcu 1794 roku, w wyniku ponownej denuncjacji wraz z rodzicami, bratem, stryjem i Piotrem Mercierem, został ujęty i uwięziony w Auray, a następnie trafił do twierdzy w Breście. W więzieniu tym zmarła jego matka i stryj. Na początku 1795 roku wraz z Mercierem zbiegł z więzienia w Breście i powrócił do Kerléano. Kontynuował tworzenie swego oddziału, który szybko powiększał się, prowadził walkę partyzancką i z biegiem czasu coraz odważniej występował przeciw patrolom, a później polowym garnizonom republikańskim. Na wiosnę 1795 roku rozpoczęły się pertraktacje rozejmowe pomiędzy Konwentem a powstańcami, podczas których doszło do demonstracyjnego opuszczenia obrad przez Cadoudala, Saint-Régenta i Guillemota. W czerwcu tegoż roku dokonano desantu sił emigrantów rojalistowskich z Anglii, na półwyspie Quiberon, połączenia się tych sił z powstańcami bretońskimi i wspólnego marszu na Rennes. W wyniku walk armia powstańcza poniosła klęskę i ostatecznie została pokonana w lipcu 1795 roku. Wyjątkowe zasługi i niezwykły talent militarny Cadoudala, jaki objawił on w czasie tych walk doprowadziły do powierzenia mu przez zebranych w zamku Grandchamps dowódców rojalistowskich Morbihan, 21 sierpnia 1795 roku, stanowiska szefa sztabu głównego armii powstańczej. W październiku 1795 roku, w wieku 24 lat został jedną z najważniejszych postaci powstania. 26 października 1795 roku powstał Dyrektoriat. Nowa władza zrazu zajęła się umacnianiem swych struktur, co siłą rzeczy spowodowało, iż w kraju zapanował względny spokój. Cadoudal wykorzystał ten okres na odpoczynek, doszkolenie i dozbrojenie swych oddziałów. W tym także czasie doszedł do wniosku, iż jedyna droga do osiągnięcia ostatecznego celu, jakim miała być restauracja monarchii, prowadzi poprzez zjednoczenie wszystkich sił powstańczych pod jednym dowództwem księcia królewskiej krwi, wywodzącego się z rodziny Burbonów. Osobą najlepiej odpowiadającą planom Cadoudala był, przebywający na emigracji w Anglii, Karol hrabia d’Artois. Przyjęto jednak inny plan, a sam d’Artois i Ludwik XVIII zalecili swym poddanym chwilowe wstrzymanie działań wojennych, widząc szansę przywrócenia monarchii w wyborach do izb parlamentarnych. Wybory te odbyły się w marcu i kwietniu 1797 roku i w ich wyniku rojaliści odnieśli zdecydowane zwycięstwo. W odpowiedzi na to Dyrektoriat dokonał wojskowego zamach stanu, gwałcąc obowiązującą konstytucję. Efektem zamchu stanu były nasilające się antyszuańskie represje, co było jedna z przyczyn wyjazdu Cadoudala do Anglii. W czasie pobytu w Londynie otrzymał awans generalski oraz najwyższe burbońskie odznaczenie - kawalerski Order Świętego Ludwika. Powrócił do Bretanii w czerwcu 1798 roku. Zajął się reorganizacją, szkoleniem i uzbrojeniem swej armii. Sformował oddział kawalerii, kompanię artylerii i służby sanitarne. Podzielił kontrolowny przez siebie obszar na dziewięć okręgów. W wyniku tych działań do połowy 1799 roku przygotował swą armię do ponownego wystąpienia przeciwko Rewolucji. 14 września 1799 roku na wielkim spotkaniu dowódców szuanerii zebrano się aby podjąć decyzję. Przegłosowano wybuch wielkiego powstania, które rozpoczęło się 15 października 1799 roku, poprzedzone wysłaniem do Paryża ultimatum. Na przeciągu trzech tygodni powstanie objęło całą Bretanię. 9-10 listopada 1799 roku w Paryżu nastąpił kolejny zamach stanu. Napoleon Bonaparte obalił Dyrektoriat, wprowadzając Konsulat, stając na jego czele jako Pierwszy Konsul Republiki. Ujęty w 1804 roku, po procesie, 10 czerwca skazany na śmierć i 25 czerwca tegoż roku zgilotynowany wraz z 11 towarzyszami. Egzekucja odbyła się na placu Grève w Paryżu.
- Жорж Кадудаль — один из вождей шуанов во время Французской революции, сын бретонского мельника, человек грубый и мужественный, преданный Бурбонам, духовенству и дворянству. Когда в Морбиане и окрестностях вспыхнуло восстание против Конвента, Жорж, готовившийся к сану священника, собрал толпу крестьян из Нижней Бретани и присоединился с ними к полкам вандейцев, осаждавшим Гранвилль и был назначен офицером. Позже набранные им банды получили название шуанов. Схваченный республиканцами, Жорж тем не менее бежал в Морбиган, где уже создавались новые отряды под руководством графа де Пюизэ. Жорж возобновил борьбу, которая с перерывами длилась до 1795, когда вожди инсургентов и республиканцы пришли к мирному соглашению. Но Жорж не примкнул к нему; он установил отношения с роялистами в Англии и спланировал высадку войск в Кибероне. После неудачного завершения этой операции Жорж объединил остатки роялистских войск с шуанами, но был оттеснён генералом Гошем и покинул своё войско. В 1799 он вновь попытался поднять восстание в Бретани, но после поражения при Граншане сложил оружие, распустил войска и удалился в Лондон. Там он был дружелюбно встречен графом д’Артуа, который назначил его генерал-лейтенантом. Через некоторое время Жорж вернулся в Бретань и снова пытался при поддержке Англии поднять очередное восстание. Так он перемещался из Франции в Англию вплоть до 1803, когда с несколькими заговорщиками принял решение отправиться в Париж для нападения на первого консула. Нападение сорвалось и арестованный в марте 1804, Жорж 10 июня был приговорен к смерти и, не желая просить о помиловании, 25 июня 1804 казнён. После Реставрации семье Кадудаля было дано дворянство. Младший брат Жорж Жозеф, принимавший в юности участие в борьбе шуанов, во время Ста дней организовал восстание против возвратившегося императора. В истории он известен под именем Joyon.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
