| dbpprop:abstract
|
- Gary Numan (born Gary Anthony James Webb on 8 March 1958) is an English singer, composer, and musician. He is considered to be one of the pioneers of commercial electronic music and has been described as the "King of synthpop. " Numan is widely known for his chart-topping 1979 hits "Are 'Friends' Electric?" and "Cars". His signature style combines gloomy themes of depersonalisation and alienation accompanied by energetic synthesizer work.
- Gary Numan ist ein britischer Musiker und Pionier des Elektropop.
- Gary Numan (de nom real Gary Webb) és un músic anglès, relacionat sobretot amb diferents estils de música electrònica. Està en actiu des de finals dels anys 70, i continua component material; un nou àlbum, que hauria de ser publicat durant l'any 2009, es troba actualment en fase de preparació. Numan és conegut especialment per un dels seus grans èxits, "Cars", que arribà al número 1 de les llistes britàniques a l'any 1979.
- Gary Numan (Gary Anthony James Webb nacido el 8 de marzo de 1958) es un cantante y compositor británico, pionero del synth pop y el electropop.
- Gary Anthony James Webb eli Numan on brittiläinen muusikko, joka kuuluu synthpopin pioneereihin. Hänen tunnetuimpien singlejulkaisujensa joukkoon lukeutuu "Cars". Numan jatkaa yhä uraansa: 2000-luvulla menestystä saavuttivat muiden muassa singlet "Rip" ja "Crazier". Hän osallistui 6. marraskuuta 2006 tosi-TV-show The Raceen. Numanilla on vaimonsa Gemma O'Neillin kanssa kolme lasta. Häneltä on ilmestynyt omaelämäkerta Praying to the Aliens, ja tuorein studioalbumi Jagged edge on vuodelta 2008.
- Gary Numan (né Gary Anthony James Webb le 8 mars 1958), chanteur et claviériste britannique, s'est révélé avec son groupe Tubeway Army en 1979 grâce à l'album Replicas, remarqué grâce au hit Are 'Friends' Electric?. Il a enchaîné plusieurs succès dans la veine « pop synthétique » avec des morceaux comme Cars, She's Got Claws, We Take Mystery (To Bed) ou I Die You Die. Son style s'est fait plus violent à la fin des années 1990 et se rapproche même de la nouvelle scène du rock industriel représentée par des groupes comme Nine Inch Nails (dont le batteur a fait quelques tournées avec lui) ou Ministry.
- Gary Numan (szül. Gary Anthony James Webb, 1958. március 8. –) angol zenész (zeneszerző, előadó, énekes), akit mérvadó források „az elektro-pop atyjának” is neveznek. A punk műfaj képviselőjeként induló, de hamarosan a szintetizátorhangok bűvkörébe eső Numan dalait és kinézetét tekintve is a korai újhullám jellegzetes képviselője volt, aki főképp két 1979-es slágere révén lett közismert. Jelenlegi munkássága az industrial műfajhoz kötődik.
- È uno dei pionieri della musica New Wave/Synthpop, derivata dalle sperimentazioni dei gruppi post-punk alla fine degli anni '70 specialmente in Inghilterra. Nel 1977 fonda i Tubeway Army, un gruppo punk. I componenti sono Gary Numan, Paul Gardiner e lo zio di Numan, Jess Lidyard. Il primo album del gruppo, dal titolo omonimo, non riporta il suo nome in copertina, ed e' un album duro e meccanico, con sonorita' "isteriche" e ribelli tipiche della fine del decennio; sulla stessa onda si muovevano anche gli Ultravox, band con la quale Numan aveva una certa affinita' di suoni e dei quali era anche un acceso fan. Ad inizio 1979 esce l'album del successo di classifica, Replicas (numero 1 in Gran Bretagna): nella maggior parte dei brani la chitarra elettrica viene nettamente sostituita, o perlomeno spostata indietro, dal sintetizzatore. Anche il singolo Are 'Friends' Electric? finisce al numero 1 in Gran Bretagna. L'altro brano famoso da questo album, "Down in the park", viene a più riprese registrato da altri artisti negli anni '90 e 2000. Numan si butta quindi a capofitto nell'elettronica più tetra e angosciante, raccogliendo spunti dal David Bowie dell'epoca berlinese, ma creando un proprio stile che, almeno fino al 1984, lo identifica come il "padrino" del genere chiamato New wave, ancora più dei già famosi Depeche Mode, e dei più melodici Ultravox. La Tubeway Army si scioglie dopo la pubblicazione di "Replicas" e Numan prosegue come solista, chiamando a sé il batterista Cedric Sharpley, Billy Currie, proveniente appunto dagli Ultravox, e Christopher Payne. Il risultato è il suo singolo di maggior successo, Cars (numero 1 in Gran Bretagna, numero 9 negli Stati Uniti). Segue l'album The Pleasure Principle (numero 1 in Gran Bretagna, numero 16 negli Stati Uniti), dove sono presenti ancora gli spunti dell'album precedente. Nell'album Telekon (suo ultimo numero 1 in Gran Bretagna), invece, Numan decide di addolcire le atmosfere dei brani. Nei tre album successivi (Dance, I, Assassin, Warriors) piano piano il suo pubblico va diradandosi: la New Wave ha perso ormai la spinta che aveva nel 1980/82, e altre forme musicali suonano alla porta delle classifiche. Numan continua a girovagare nella zona bassa della classifica inglese e di quella americana, ma e' sparito del tutto da quelle degli altri paesi. Negli anni '90 è attivo solo nel circuito delle vecchie glorie. Con l'avvento massiccio di Internet, attorno ai primi anni del nuovo millennio, Numan ricrea un seguito cult attorno alla sua produzione che nel frattempo si e' spostata in casa sua, e produce dei nuovi lavori di atmosfera sempre "dark" come nel suo periodo d'oro, ma anche più intensi e ricchi di sonorita', con affinita' allo stile goth-metal di Marilyn Manson. Rimane comunque, la sua, una produzione limitata alla distribuzione online e a un circuito di nicchia. Il 15 Luglio 2009 è salito sul palco, come ospite, durante il concerto dei Nine Inch Nails alla O2 Arena di Londra cantando "Metal" e la sua hit Cars.
- Gary Numan is een Britse new wave-artiest uit de jaren tachtig. Hij begon zijn carrière in Tubeway Army. Bekende nummers van hem zijn Are Friends Electric? en Cars. Hij was erg invloedrijk voor new wavebands van nu, zoals Vive la Fête en Goldfrapp.
- Gary Anthony James Webb er en engelsk sanger og komponist, best kjent som Gary Numan. Numan regnes som en av pionerene innen kommersiell elektronisk musikk, og har blitt kalt «Kongen av synthpop». Han er kjent for sangene «Are 'Friends' Electric?» og «Cars» fra 1979. Begge singlene har toppet lister i flere land og solgte til gullplate i Storbritannia. The Pleasure Principle (1979), som var Numans første musikkalbum under eget navn, gikk til topps på albumlisten i Storbritannia, og nådde 16. plass i USA. Han var frontfigur i Tubeway Army før han gikk solo.
- Gary Numan (właściwie Gary Anthony James Webb, ur. 8 marca 1958) to brytyjski wokalista, kompozytor i pionier electropopu. Po skończonej nauce w Slough Grammar School, założył pod koniec lat 70. zespół Tubeway Army. Po kilku nagraniach demo (zebranych i wydanych w 1984 w postaci albumu The Plan), kapela podpisała w 1978 roku umowę z Beggars Banquet i w krótkim czasie wydała dwa single: "That's Too Bad" i "Bombers". Żaden z nich nie zagościł na listach przebojów. Wydany w tym samym roku debiutancki album Tubeway Army (zwany również "Błękitnym Albumem") został bardzo szybko wyprzedany. Numan już na nim dał upust swoim dwóm największym fascynacjom: pesymistycznym wizjom przyszłości i – co ważniejsze – syntezatorom. Trzeci singel Tubeway Army – "Down In The Park" – również nie trafił na listy przebojów, jednak jest uznawany za jeden z największych przebojów zespołu, a do tego jest najczęściej coverowany. Praktycznie znikąd, w 1979 roku Tubeway Army stali się gwiazdami numer jeden dzięki hitowemu singlowi "Are 'Friends' Electric?". Jednocześnie debiutancki album grupy błyskawicznie wspiął się na szczyty wszelkich chartów. Kilka tygodni później Numan powtórzył tę sztukę z singlem "Cars", który wszedł do Top 10 również w Ameryce oraz z pierwszym albumem wydanym pod własnym (przybranym) nazwiskiem – The Pleasure Principle. Numan zaczerpnął swój pseudonim z reklamy znalezionej w książce telefonicznej. Zdobycie pierwszego miejsca zarówno albumem, jak i singlem, było godne uwagi: dokonanie tego dwukrotnie na przestrzeni zaledwie sześciu miesięcy, to nie lada wyczyn. Potem przyszła pora na trasę koncertową – błyskawicznie wyprzedaną. The Pleasure Principle to rockowy album bez gitar – zamiast nich Numan użył syntezatorów wspomaganych gitarowymi efektami, które pozwoliły mu osiągnąć charakterystyczne, metaliczne brzmienie. Wyprodukowany na własną rękę w dwa tygodnie, za psie pieniądze, The Pleasure Principle brzmiał jak żadna inna płyta wcześniej i do dziś uważany jest za jedno z największych osiągnięć Numana. Drugi singel z albumu, "Complex", dotarł do 6. pozycji na brytyjskiej liście przebojów. Numan został pierwszą popową gwiazdą syntezatorów. Występował w swoich kosmicznych kostiumach i makijażu, nie kryjąc przy tym swoich inspiracji: David Bowie, Marc Bolan czy ówcześni artyści elektroniczni jak John Foxx z Ultravox. Na scenie jawił się jako małomówny obojnak z innej planety. W wywiadach z kolei zaskakiwał dziennikarzy swoją rozbrajającą otwartością. Numan cieszył się ogromną popularnością i niepohamowaną miłością krytyków, jak również towarzyszących mu muzyków. Zespół Yes poświęcił mu ironiczny kawałek "White Car", będący reakcją na jego przejażdżki po Londynie w białym Chevrolecie Corvette otrzymanym od Beggars Banquet. Idol Gary'ego, David Bowie, odmówił mu wspólnego występu w programie "The Kenny Everett Video Show". Numan oszołomił prasę muzyczną. Był szalonym, kreatywnym, zakłopotanym 21-letnim kawalerem, który wciąż mieszkał z rodzicami. Nie był zbuntowanym punkiem. Nie można go było również przypisać do mody na new romantic, a wspominając o tamtym okresie często pomija się jego wpływy. Mimo to Numan zapewnił sobie w tamtym czasie uwielbienie armii fanów zwanych Numanoidami, których liczba okazała się wystarczająca, by poprowadzić go przez drugą połowę lat 80. , kiedy to jego sława zaczęła gwałtownie słabnąć (nawet w okresie największej popularności, brytyjska prasa muzyczna wciąż z niego szydziła). W 1980 roku Numan ponownie podbił serca publiki albumem Telekon, mimo że single "We Are Glass", "I Die: You Die" i "This Wreckage" nie radziły już sobie na listach przebojów tak brawurowo. Druga wielka trasa Numana (po The Touring Principle z 1979) pod szyldem The Teletour odbyła się w 1980 i była dopracowana w najdrobniejszych detalach. Okazała się wielkim sukcesem, mimo to Numan zaczął tracić swój majątek ze względu na ogromne wydatki. Gary miał w tamtym okresie dość sławy i wycofał się z koncertowania. Przedtem dał serię spektakularnych, błyskawicznie wyprzedanych koncertów na Wembley Arena w kwietniu 1981. Jego decyzja o wycofaniu się nie trwała długo – w swojej autobiografii wspomina, jak wychodzi na pustą scenę po ostatnim koncercie i zastanawia się "co ja kurwa zrobiłem?". Wybór ten będzie miał fatalne skutki dla jego kariery, gdy Numan przekona się o niestałości popowych fanów, którzy szybko zwrócili uwagę na innych artystów. Odwracając się od electropopu, Numan zaczął eksperymentować z jazzem, funkiem i lekkostrawnym popem. Jego popularność szybko zaczęła spadać, przyćmiona przez Adama Anta, a później Duran Duran, Culture Club czy Depeche Mode. Spędził dekadę w niemocy twórczej, próbując odzyskać swoją początkową sławę niczym się nie wyróżniającymi płytami, stylistycznie podobnymi do dokonań Roberta Palmera i Prince'a. Każdy kolejny krążek to inny wizerunek artystyczny, jednak żaden z nich nie trafił do publiczności tak, jak samotny android z późnych lat 70. Jego zamiłowanie do szykownych garniturów i kapeluszy było po prostu śmieszne, natomiast jego późniejsze skłonności do skór i okularów przeciwsłonecznych – oportunistyczne. Numan nie był już pionierem, lecz naśladowcą Numan miał dość żenującą przygodę w 1981, związaną z jego wielką pasją – lataniem. Podczas lotu dookoła świata swoim małym samolotem, musiał lądować w Indiach (prasa donosiła o bezpośrednim wypadku), gdzie został aresztowany z podejrzeniem o przemyt i szpiegostwo. Wbrew temu, co podawały w tamtym okresie wiadomości, Gary nie pilotował samolotu podczas lądowania. W późnych latach 80. , jego życie było kilka razy zagrożone przez tajemniczego napastnika. Pierwszy album po pożegnalnych występach Gary'ego – ponury, atmosferyczny i eksperymentalny dance z 1981 – zadebiutował na 3. miejscu brytyjskiej listy przebojów, lecz wypadł z niej już po ośmiu tygodniach. W nagraniu albumu wziął udział gościnnie Roger Taylor – perkusista Queen. Bardziej taneczny I, Assassin (1982) radził sobie na listach przebojów jeszcze gorzej niż dance. Mimo trzech singli w pierwszej dwudziestce, album zadebiutował na ósmym miejscu i wypadł z listy po zaledwie sześciu tygodniach. Warriors z 1983 roku, który zdradził jazzowe zamiłowania Numana i został nagrany z wkładem awangardowego muzyka Billa Nelsona, zadebiutował na 12. miejscu i – tak jak jego poprzednik – spędził na liście jedynie sześć tygodni. Warriors to ostatni album Numana nagrany dla Beggars Banquet. Po jego wydaniu odbyła się trasa koncertowa po Wielkiej Brytanii – pierwsza od jego występów na Wembley w 1981. Walcząc z coraz popularniejszym przeświadczeniem, że "Numan się skończył", Gary zaczął wydawać płyty i single pod szyldem własnej wytwórni – Numa Records. Pierwszym albumem przez nią wydanym był Berserker z 1984 roku. Był to też pierwszy flirt Numana z samplerami i komputerami. Na krążku znalazły się mocniejsze basy i perkusja niż na I, Assassin czy Warriors. Płycie towarzyszył charakterystyczny image o biało-niebieskiej kolorystyce, trasa koncertowa i koncertowa płyta oraz video, lecz podzieliła ona zarówno krytyków, jak i fanów. Był to najmniej udany pod względem komercyjnym album Numana jak na tamte czasy. Wydana rok później The Fury radziła już sobie w rankingach sprzedaży nieco lepiej – po raz kolejny przynosząc również nowy wizerunek artysty: tym razem biały garnitur i czerwony krawat – lecz również dość szybko z nich spadła. Współpraca z Billem Sharpem z Shakatak nieco pomogła – singlowy duet "Change Your Mind" zagościł na Top 20 w Wielkiej Brytanii. Numa Records, której przy zakładaniu przyświecały ekscytujące idee, splajtowała po wydaniu płyty Strange Charm w 1986 roku. Po upadku Numy, braku zainteresowania mediów i słabej sprzedaży, fortuna Numana zarobiona pod koniec lat 70. zaczęła się kurczyć (szacuje się ją na 4,5 miliona dolarów), sam Gary zaś podpisał kontrakt z IRS Records. Wytwórnia ta wydała jego ostatni album w latach 80. – nieco industrialny, funkowy Metal Rhythm (1988). Album spotkał się z ciepłym przyjęciem fanów i uzyskał pozytywne recenzje w brytyjskiej prasie, lecz sprzedawał się słabo. Było to z pewnością spowodowane brakiem większej promocji i nietrafionym wyborem singli ze strony IRS Records. Po wydaniu płyty Outland w 1991 roku, kolejnego artystycznego i komercyjnego rozczarowania, a także drugiego i ostatniego albumu dla IRS Records, Numan reaktywował Numa Records, pod którym to szyldem wyda swoje dwa kolejne krążki. Sam Numan przyznaje, że wydany w 1992 roku Machine + Soul był nietrafionym strzałem w najbardziej komercyjne rejony rynku, nagranym jedynie by spłacić długi. Album rozszedł się w zaledwie kilku tysiącach egzemplarzy. W 1994 roku Numan zdecydował się zrezygnować z prób uderzenia w popowy rynek i skoncentrował się na eksplorowaniu bardziej osobistych zainteresowań, jak ateizm. Jego przyszła żona Gemma namawiała go do odrzucenia inspiracji z dawnych lat. Numan ewoluował i poszedł w ostrzejsze, bardziej industrialne kierunki na albumie Sacrifice. Pierwszy raz zagrał sam na prawie wszystkich instrumentach. Krok ten został ciepło przyjęty: cięższy i mroczniejszy Numan brzmiał jak Numan, który miał duży wpływ na zespoły pokroju Nine Inch Nails, gdy te cieszyły się pierwszymi urokami sławy. Inspiracje te działały w obie strony: Numan przyznał, że utwór "Closer" Nine Inch Nails to jego singel wszech czasów i miał duży wpływ na jego muzykę. Sacrifice był ostatnim albumem Numana przed ostatecznym zamknięciem Numa Records. Jego następne dwie płyty – Exile (1997) i Pure (2000) – przywróciły mu reputację wśród krytyków. Gary nawet odbył trasę po Stanach Zjednoczonych w ramach promocji Exile. Były to jego pierwsze koncerty poza Wielką Brytanią od czasu wczesnych lat osiemdziesiątych. Po latach wyśmiewania w prasie, Numan odnalazł się określany jako "ojciec chrzestny muzyki elektronicznej" i artysta szanowany przez swoich naśladowców, włączając w to takich muzyków jak Dave Grohl, Trent Reznor czy Marilyn Manson, którzy podawali jego twórczość jako swoje inspiracje i nagrali covery starych przebojów Numana. Basement Jaxx mieli w 2002 roku wielki przebój "Where's Your Head At?" oparty na samplach z "M.E. " Numana. Fear Factory nagrali cover "Cars" z gościnnym udziałem Gary'ego. Nine Inch Nails scoverowali "Metal" na albumie Things Falling Apart. "Cars" okazała się piosenką, która najlepiej zniosła próbę czasu. Była ponownie hitem w 1987 i 1996, dzięki pojawieniu się w reklamie piwa Carling. W 2000 roku dj Armand Van Helden zsamplował "Cars" i zmixował ze swoim singlem "Koochy", który rozbrzmiewał na dyskotekowych parkietach. W 2002 brytyjskie trio Sugababes wylansowało przebój "Freak Like Me" – mix utworów "Freak Like Me" Adiny Howard i "Are 'Friends' Electric?" Tubeway Army. Inni artyści, którzy śpiewali w ostatnich latach Numana, to między innymi Beck, Tricky, Queens of the Stone Age i David Bowie. Afrika Bambaataa mówi nawet o wpływie Numana na muzykę początkujących djów sceny amerykańskiej: "Na przełomie lat 80. i 90. Gary posiadał rytmy, o jakich marzyli dje, a ludzie na parkietach tylko czekali na jego kawałki". W 2003 roku, Numan świętował powrót na listy przebojów singlem nagranym z wschodzącą gwiazdą z Glasgow, Rico – "Crazier". Rico brał też udział w pracach na remixowym albumem "Hybrid", prezentującym nowe, bardziej industrialne wersje starych piosenek. W 2004 roku Numan znów wziął biznes w swoje ręce i otworzył wytwórnię Mortal Records, która wydała serię koncertowych DVD oraz świetnie przyjęty przez krytykę, nowy album Jagged, który ukazał się 13 marca 2006. Pierwszy koncert promocyjny odbył się na The Forum w Londynie. Numan zapowiedział trasę po Wielkiej Brytanii od kwietnia 2006 oraz zdradził plany koncertów również w innych krajach, włączając w to USA. Nowy krążek wspomagany jest własną stroną internetową. W tym roku mają ukazać się również wznowienia pożegnalnych koncertów z 1981 roku na DVD (wydane wcześniej na VHS jako Micromusic) oraz zupełnie nowe DVD z pierwszym koncertem promującym Jagged. Gary mówi też o specjalnej wersji nowego albumu, na której znajdzie się niepublikowany materiał, utwory które nie zmieściły się na płycie oraz remiksy. Numan poślubił członkinię własnego fanklubu, Gemmę O'Neill. Zdiagnozowała go ona jako cierpiącego na syndrom Aspergera, jak również opisała jak się poznali w przynajmniej jednym brytyjskim magazynie dla kobiet. W 2003 roku urodziło im się pierwsze dziecko, Raven. W 2005 – drugie: Persia. W Sunday Times Magazine z 29 kwietnia 2001 roku, Numan powiedział: "Grzeczne rozmowy nigdy nie były moją silną stroną. Dopiero niedawno odkryłem, że cierpię na łagodną odmianę Syndromu Aspergera, co w skrócie oznacza, że mam problemy z interakcją międzyludzką. Przez lata nie mogłem zrozumieć, czemu ludzie uważali mnie za aroganckiego, ale teraz nabiera to sensu". Numan znany jest również ze swojej miłości do latania i posiadał kilka własnych samolotów. Był pasażerem jednego z nich, gdy trzeba było awaryjnie lądować na jednej z głównych autostrad w Anglii, w 1981 roku. Miało to miejsce niedługo po tym, jak odbył lot dookoła świata, w trakcie którego został na krótko aresztowany w Indiach, z podejrzeniem o szpiegostwo. Jego miłość do latania została również udokumentowana w serialu telewizji BBC "The Mighty Boosh". Numan opublikował swoją autobiografię "Praying To The Aliens" w 1997 roku (w 1998 roku ukazała się zaktualizowana wersja), której współautorem jest Steve Malins. Malins jest również autorem opisów w większości reedycji albumów Numana z późnych lat 90.
- Gary Numan, nascido Gary Anthony James Webb, é um cantor, compositor e músico britânico, considerado um dos pioneiros da música eletrônica. Fundador dos Tubeway Army, Numan é conhecido por seus hits de 1979 Are 'Friends' Electric? e Cars.
- Гэри Ньюман (Gary Numan, настоящее имя Gary Anthony James Webb) — родился 8 марта 1958 года, английский певец, композитор и музыкант новой волны. Он считается одним из пионеров коммерческой электронной музыки и был назван «Королём синти-поп», а так же «крестным отцом» электронной музыки. Его стиль сочетает в себе мрачную лирику с энергичной работой синтезатора. Музыка Ньюмана, в которой соединились мотивы краут-рока, панка и глэма, оказала влияние на развитие готик-рока и индастриал, электронной и синти сцены. На его композиции сделано множество кавер-версий такими исполнителями как Трент Резнор и Nine Inch Nails, Marilyn Manson, Basement Jaxx, Fear Factory и т. д.
- Gary Numan, född Gary Anthony James Webb 8 mars 1958 London, England, är en brittisk sångare, kompositör och musiker. Han är känd som en pionjär inom genren synthpop och har i England haft hitar med låtar som "Cars", "We Are Glass" och "Music for Chameleons". I slutet av 1970-talet ledde han gruppen Tubeway Army, som hade en hit med låten "Are 'Friends' Electric?".
- Gary Numan, (Gary Anthony James Webb; d. 8 Mart 1958), İngiliz müzisyen ve Elektropop tarzının öncüsü. Kariyeri 1970'li yılların sonunda Tubeway Army grubunu kurmakla başladı. Bu grup 1979'da Are 'Friends' Electric? adlı şarkılarıyla bütün dünyada tanındı. Aynı senede üçüncü albümleri Replicas piyasaya sürüldü ve İngiliz müzik listelerinde dört hafta boyunca birinci oldu. Birinciliği Cars ve Are 'Friends' Electric? adlı şarkıları devam ettirdi. İlerlemesini, bundan sonra çıkan The Pleasure Principle (1979) ve Telekon (1980) adlı albümleri Birleşik Krallık albüm listelerinde birinci olarak sürdürdü. 1980'li yıllarda özellikle İngiltere'de başarılıydı. 1994'de Sacrificeadlı albümüyle bir yeni başlangıç denedi. Birçok müzisyenler ve müzik grupları, örneğin Dave Grohl, Trent Reznor ve The Prodigy, Numan'ı örnek olarak görüyorlar. Özellikle New Wave ve Gotik tarzlarında birçok hayranları var. 1998'de Crossover grubu olan Fear Factory, Numan'ın başarılı şarkısı Cars ' yeniden yorumladı. Bundan sonra şarkının yeni yorumuna video klip çekildi. 2002 yılında İngiliz kız grubu Sugababes Gary Numan'ın "Are Friends Electric?" ile Adina Howard'ın "Freak like Me"sinin bir harmanlaması olan "Freak like Me" adlı tekliyle İngiltere'deki listelerde bir numaraya yerleşti.
|
| rdfs:comment
|
- Gary Numan (born Gary Anthony James Webb on 8 March 1958) is an English singer, composer, and musician. He is considered to be one of the pioneers of commercial electronic music and has been described as the "King of synthpop. " Numan is widely known for his chart-topping 1979 hits "Are 'Friends' Electric?" and "Cars". His signature style combines gloomy themes of depersonalisation and alienation accompanied by energetic synthesizer work.
- Gary Numan ist ein britischer Musiker und Pionier des Elektropop.
- Gary Numan (de nom real Gary Webb) és un músic anglès, relacionat sobretot amb diferents estils de música electrònica. Està en actiu des de finals dels anys 70, i continua component material; un nou àlbum, que hauria de ser publicat durant l'any 2009, es troba actualment en fase de preparació. Numan és conegut especialment per un dels seus grans èxits, "Cars", que arribà al número 1 de les llistes britàniques a l'any 1979.
- Gary Numan (Gary Anthony James Webb nacido el 8 de marzo de 1958) es un cantante y compositor británico, pionero del synth pop y el electropop.
- Gary Anthony James Webb eli Numan on brittiläinen muusikko, joka kuuluu synthpopin pioneereihin. Hänen tunnetuimpien singlejulkaisujensa joukkoon lukeutuu "Cars". Numan jatkaa yhä uraansa: 2000-luvulla menestystä saavuttivat muiden muassa singlet "Rip" ja "Crazier". Hän osallistui 6. marraskuuta 2006 tosi-TV-show The Raceen. Numanilla on vaimonsa Gemma O'Neillin kanssa kolme lasta.
- Gary Numan (né Gary Anthony James Webb le 8 mars 1958), chanteur et claviériste britannique, s'est révélé avec son groupe Tubeway Army en 1979 grâce à l'album Replicas, remarqué grâce au hit Are 'Friends' Electric?. Il a enchaîné plusieurs succès dans la veine « pop synthétique » avec des morceaux comme Cars, She's Got Claws, We Take Mystery (To Bed) ou I Die You Die.
- Gary Numan (szül. Gary Anthony James Webb, 1958. március 8. –) angol zenész (zeneszerző, előadó, énekes), akit mérvadó források „az elektro-pop atyjának” is neveznek. A punk műfaj képviselőjeként induló, de hamarosan a szintetizátorhangok bűvkörébe eső Numan dalait és kinézetét tekintve is a korai újhullám jellegzetes képviselője volt, aki főképp két 1979-es slágere révén lett közismert. Jelenlegi munkássága az industrial műfajhoz kötődik.
- È uno dei pionieri della musica New Wave/Synthpop, derivata dalle sperimentazioni dei gruppi post-punk alla fine degli anni '70 specialmente in Inghilterra. Nel 1977 fonda i Tubeway Army, un gruppo punk. I componenti sono Gary Numan, Paul Gardiner e lo zio di Numan, Jess Lidyard.
- Gary Numan is een Britse new wave-artiest uit de jaren tachtig. Hij begon zijn carrière in Tubeway Army. Bekende nummers van hem zijn Are Friends Electric? en Cars. Hij was erg invloedrijk voor new wavebands van nu, zoals Vive la Fête en Goldfrapp.
- Gary Anthony James Webb er en engelsk sanger og komponist, best kjent som Gary Numan. Numan regnes som en av pionerene innen kommersiell elektronisk musikk, og har blitt kalt «Kongen av synthpop». Han er kjent for sangene «Are 'Friends' Electric?» og «Cars» fra 1979. Begge singlene har toppet lister i flere land og solgte til gullplate i Storbritannia.
- Gary Numan (właściwie Gary Anthony James Webb, ur. 8 marca 1958) to brytyjski wokalista, kompozytor i pionier electropopu. Po skończonej nauce w Slough Grammar School, założył pod koniec lat 70. zespół Tubeway Army. Po kilku nagraniach demo (zebranych i wydanych w 1984 w postaci albumu The Plan), kapela podpisała w 1978 roku umowę z Beggars Banquet i w krótkim czasie wydała dwa single: "That's Too Bad" i "Bombers". Żaden z nich nie zagościł na listach przebojów.
- Gary Numan, nascido Gary Anthony James Webb, é um cantor, compositor e músico britânico, considerado um dos pioneiros da música eletrônica. Fundador dos Tubeway Army, Numan é conhecido por seus hits de 1979 Are 'Friends' Electric? e Cars.
- Гэри Ньюман (Gary Numan, настоящее имя Gary Anthony James Webb) — родился 8 марта 1958 года, английский певец, композитор и музыкант новой волны. Он считается одним из пионеров коммерческой электронной музыки и был назван «Королём синти-поп», а так же «крестным отцом» электронной музыки.
- Gary Numan, född Gary Anthony James Webb 8 mars 1958 London, England, är en brittisk sångare, kompositör och musiker. Han är känd som en pionjär inom genren synthpop och har i England haft hitar med låtar som "Cars", "We Are Glass" och "Music for Chameleons". I slutet av 1970-talet ledde han gruppen Tubeway Army, som hade en hit med låten "Are 'Friends' Electric?".
- Gary Numan, (Gary Anthony James Webb; d. 8 Mart 1958), İngiliz müzisyen ve Elektropop tarzının öncüsü. Kariyeri 1970'li yılların sonunda Tubeway Army grubunu kurmakla başladı. Bu grup 1979'da Are 'Friends' Electric? adlı şarkılarıyla bütün dünyada tanındı. Aynı senede üçüncü albümleri Replicas piyasaya sürüldü ve İngiliz müzik listelerinde dört hafta boyunca birinci oldu. Birinciliği Cars ve Are 'Friends' Electric? adlı şarkıları devam ettirdi.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
