| dbpprop:abstract
|
- In attribution theory, the fundamental attribution error (also known as correspondence bias or attribution effect) is a theory describing cognitive tendency to predominantly over-value dispositional, or personality-based, explanations (i.e. , attributions or interpretations) for the observed behaviors of others, thus under-valuing or failing to acknowledge the potentiality of situational attributions or situational explanations for the behavioral motives of others. In other words, people predominantly presume that the actions of others are indicative of the "kind" of person they are, rather than the kind of situations that compels their behavior. However, the over attribution effect generally does not account for our own ability to self-justify our behaviors; we tend to prefer interpreting our own actions in terms of the situational variables accessible to our awareness. This discrepancy is called the actor-observer bias and stands in direct opposition of the Fundamental Attribution Error. The term was coined by Lee Ross (Ross, 1977) some years after a now-classic experiment by Edward E. Jones and Victor Harris (1967). Ross argued in a popular paper that the fundamental attribution error forms the conceptual bedrock for the field of social psychology. Jones wrote that he found Ross's term "overly provocative and somewhat misleading", and also joked, "Furthermore, I'm angry that I didn't think of it first. " More recently some psychologists, including Daniel Gilbert, have begun using the term "correspondence bias" for the fundamental attribution error (Gilbert & Malone, 1995; Gilbert, 1998). Author Malcolm Gladwell provides a more soft-spoken definition of the fundamental attribution error: he defines it as extrapolation from a measured characteristic to an unrelated characteristic. He cites as an example "a typical study [that] showed that 'how neat a student's assignments were or how punctual he was told you almost nothing about how often he attended class or how neat his room or his personal appearance was'" (Gladwell, 2000, p.72). By basing his definition on the comparison of one behavior with another behavior rather than one motivation with another motivation, Gladwell avoids the entanglements of complex questions about the "essence" of a person.
- Attributionsfehler bezeichnet die Tendenz, den Einfluss dispositionaler Faktoren, wie Persönlichkeitseigenschaften, Einstellungen und Meinungen, auf das Verhalten (anderer) zu überschätzen und äußere Faktoren, wie situative Einflüsse, zu unterschätzen. In solchen Situationen dominieren korrespondierende Inferenzen. Das bedeutet, dass die Disposition mit dem Begriff gleichgesetzt wird, der für die Erklärung der Handlung verwendet wird. Siehe auch Attribuierung, Attribution (Sozialpsychologie) und Attributionstheorien
- En la teoría de la atribución, el denominado error fundamental de atribución (conocido también como sesgo de correspondecia o efecto de sobreatribución y frecuentemente confundido con el sesgo actor-observador) es la tendencia o disposición de la gente a sobre-dimensionar los motivos personales internos a la hora de explicar un comportamiento observado en otras personas, dando poco peso por el contrario a motivos externos como el rol o la situación, para este mismo comportamiento. En otras palabras, la gente tiende a explicar comportamientos fundamentados más en que "tipo" de persona, dando poco peso a los factores sociales y ambientales que rodearon e influyeron a la persona. Esta presunción por defecto hace que la gente haga explicaciones erróneas del comportamiento. Este sesgo cognitivo tendente al sobre-enfatizamiento de aspectos internos frente a los externos cuando se explican las acciones de los demás, suele estar bastante mitigado en las personas que han sido entrenadas para analizar y evaluar su propio comportamiento. El término de error fundamental de atribución con el que se denomina a veces a este sesgo, fue acuñado por Lee Ross algunos años después del clásico experimento realizado por Edward E. Jones y Victor Harris. Ross argumentó en un periódico que el error fundamental de atribución forma parte del pilar más sólido de la Psicología social. Más recientemente algunos psicólogos como Daniel Gilbert empezaron a usar el término de "sesgo de correspondencia" para este error fundamental de atribución y es a partir del él cuando aparece como sinónimo de error fundamental de atribución. Jones escribió que encontró el término de Ross "demasiado provocativo y algo desorientador" .
- L'erreur fondamentale d'attribution consiste à sous-estimer les causes situationnelles au profit des causes dispositionnelles. En 1967, Jones et Harris font écouter à des sujets des discours pro-Castro et anti-Castro. Les sujets doivent évaluer l'opinion réelle des orateurs envers Castro. On dit aux sujets soit que les orateurs parlent librement, soit, au contraire, qu'ils défendent un point de vue qui leur a été imposé au hasard. Lorsqu'ils croient que les orateurs parlent librement, les sujets estiment naturellement que les orateurs tenant un discours pro-Castro sont pro-Castro. Mais, dans le cas où les sujets croient que les orateurs ne sont pas libres, ils surestiment les opinions pro-Castro des orateurs qui tiennent des discours pro-Castro, et n'arrivent pas à tenir compte correctement du fait que ceux-ci jouent la comédie. Le résultat de cette expérience montre une erreur de jugement de la part des sujets due à la négligence des contraintes situationnelles. Les causes internes ont été surestimées par rapport aux causes externes. C'est Lee Ross qui introduit le terme d'erreur fondamentale d'attribution, en 1977. Dans une expérience menée en collaboration avec Amabile et Steinmetz, Ross démontre à son tour la propension de l'individu à favoriser les causes internes. Dans cette expérience, un premier sujet, désigné comme questionneur, interroge un autre sujet, désigné comme questionné. Les questions portent sur la culture générale et sont rédigées par le questionneur en fonction de ses propres compétences et centres d'intérêt. Des observateurs doivent ensuite évaluer le niveau de culture générale du questionné et du questionneur. Le questionné ne sait bien évidemment pas toujours répondre aux différentes questions qu’a choisies le questionneur. L'expérience révéla que c'est toujours le questionneur qui est jugé le plus cultivé, alors qu'il n'a pas eu à répondre aux questions – et qu'on ne sait pas s'il en connaissait les réponses. L'erreur fondamentale s'explique a priori par : un besoin de contrôle (possibilité de contrôler les facteurs internes), un besoin de justice sociale (responsabilité de ses propres actes), un besoin de compréhension et de prévisibilité (simplicité des explications internes). Certains auteurs parlent également de biais d’internalité, consistant à attribuer systématiquement à l’individu la responsabilité de sa conduite. Les causes de cette notion sont en réalité très controversées. Elle oscillent entre l'erreur de traitement cognitif des informations (Ross) et la préférence pour les causes internes, en passant par le contrôle ou l'illusion de contrôle.
- 根本的な帰属の誤り（こんぽんてきなきぞくのあやまり、英: Fundamental attribution error）は、個人の行動を説明するにあたって、気質的または個性的な面を重視しすぎて、状況的な面を軽視しすぎる傾向を言う。対応バイアス（たいおうバイアス、英: Correspondence bias）とも。すなわち、人間は人の行動を根拠なくその人の「種類」によって決定されていると見る傾向があり、社会的かつ状況的な影響を軽視する傾向がある。また、自身の行動については逆の見方をする傾向がある。この矛盾を「行為者-観察者バイアス（Actor-Observer bias）」と呼ぶ。 この用語は、Edward E. Jones と Victor Harris の古典となった実験の数年後、Lee Ross が名づけたものである。Ross は「根本的な帰属の誤り」を社会心理学の根底を成す概念であるとした。 Jones は Ross の用語について「過度に挑発的で多少誤解を招いている」と書き、また冗談で「私が最初に思いつきたかった」とも書いている。さらに後の心理学者である Daniel Gilbert らが「対応バイアス」という用語を同じ意味で使い始めた。 Malcom Gladwell は、根本的な帰属の誤りについてもの柔らかな定義をした。彼はそれを、測定された特徴から無関係な特徴への外挿であると定義した。彼が上げた例は「時間に正確な学生が、クラスに毎回出席するかとか、彼の部屋や服装がきちんとしているかには何の関係もないことを示した研究」である。この定義は動機付けの比較というよりも行動の比較を基礎としており、Gladwell は人間の本質という複雑な問題を避けた。
- Met de fundamentele attributiefout wordt de neiging bedoeld om gedragingen van anderen te wijten aan de persoonlijkheid of het karakter van die ander. Situationele factoren (factoren die buiten een persoon liggen) worden onderschat, terwijl dispositionele factoren (factoren die binnen een persoon liggen) worden overschat. Dit gebeurt zelfs wanneer er duidelijk zichtbare (saillante) situationele oorzaken voor het gedrag van de ander zijn. De psycholoog Ross introduceerde in 1977 voor deze cognitieve fout de term 'fundamental attribution error'. De 'self serving bias' is een ander soort attributiefout: hierbij schrijft een persoon zijn eigen succes toe aan dispositionele (interne) factoren en zijn falen aan situationele (externe) factoren.
- Podstawowy błąd atrybucji – pojęcie wprowadzone do psychologii społecznej przez Lee Rosa. Opisuje powszechną skłonność do wyjaśniania zachowania obserwowanych osób w kategoriach przyczyn wewnętrznych i stałych przy jednoczesnym niedocenianiu wpływów sytuacyjnych, zewnętrznych. I tak na przykład 90% nauczycieli matematyki ankietowanych przez Meyera i Butzkamma w 1975 r. różnice w postępach w nauce swoich uczniów wiązało przede wszystkim ze "zdolnościami" oraz "innymi czynnikami osobowościowymi". W odpowiedziach ankietowanych zabrakło przyczyn zewnętrznych, np. uwzględniania warunków do nauki w domu ucznia. Przykład: Uczeń pokłócił się z wychowawcą. Wychowawca prawdopodobnie uzasadni zachowanie ucznia jego krnąbrnością i nieposłuszeństwem. Pominie w ocenie fakt, że uczeń miał (na przykład) zły dzień (umarła mu mama, przypadkiem zabił kota czy podpalił kwiatki – są to okoliczności zewnętrzne). Nauczyciel "dostrzeże" w uczniu te stałe cechy charakteru, które uzasadnią jego ocenę (atrybucję). Użycie ich właśnie do uzasadnienia postępowania ucznia jest popełnieniem podstawowego błędu atrybucji. Prawdopodobnie ten podstawowy błąd jest efektem automatycznego przetwarzania informacji, bez udziału świadomości. Zjawisko to w znaczący sposób wpływa na nasze codzienne formułowanie ocen na temat innych ludzi. Tłumaczy się je w związku z tzw. perspektywą spostrzeżeniową - aktor, czyli osoba której zachowanie jest wyjaśniane, znajduje się w centrum naszego pola spostrzeżeniowego (wobec czego to jego dyspozycjom przypisujemy odpowiedzialność za jego zachowanie). Innym wytłumaczeniem powszechności podstawowego błędu atrybucji jest fakt, że tego typu atrybucje są łatwiejsze niż atrybucje sytuacyjne ze względu na mniejszą ilość rezultatów nietożsamych. Podstawowy błąd atrybucji posiada kilka specyficznych odmian: Efekt halo Błąd pierwszego rzutu oka Błąd łagodności Błąd tendencji centralnej Zobacz też: atrybucja, błąd aktora - obserwatora.
- Фундаментальная ошибка атрибуций — термин социальной психологии, который означает склонность индивидуума причины поступков других людей больше приписывать их внутренней диспозиции, нежели внешней, а так же склонность индивидуума своё поведение больше объяснять внешней диспозицией, нежели внутренней. Фундаментальная ошибка атрибуций, по-видимому, способствует выживанию индивидуума. Свойственна обществу в целом. Внутренняя диспозиция — причина действий человека, которая находится с внутренней стороны его кожи. Это убеждения и желания. Внешняя диспозиция — причина действий человека, которая находится с внешней стороны его кожи. Один из примеров — вознаграждение, за которое работает человек.
|
| rdfs:comment
|
- In attribution theory, the fundamental attribution error (also known as correspondence bias or attribution effect) is a theory describing cognitive tendency to predominantly over-value dispositional, or personality-based, explanations (i.e. , attributions or interpretations) for the observed behaviors of others, thus under-valuing or failing to acknowledge the potentiality of situational attributions or situational explanations for the behavioral motives of others.
- Attributionsfehler bezeichnet die Tendenz, den Einfluss dispositionaler Faktoren, wie Persönlichkeitseigenschaften, Einstellungen und Meinungen, auf das Verhalten (anderer) zu überschätzen und äußere Faktoren, wie situative Einflüsse, zu unterschätzen. In solchen Situationen dominieren korrespondierende Inferenzen. Das bedeutet, dass die Disposition mit dem Begriff gleichgesetzt wird, der für die Erklärung der Handlung verwendet wird.
- En la teoría de la atribución, el denominado error fundamental de atribución (conocido también como sesgo de correspondecia o efecto de sobreatribución y frecuentemente confundido con el sesgo actor-observador) es la tendencia o disposición de la gente a sobre-dimensionar los motivos personales internos a la hora de explicar un comportamiento observado en otras personas, dando poco peso por el contrario a motivos externos como el rol o la situación, para este mismo comportamiento.
- L'erreur fondamentale d'attribution consiste à sous-estimer les causes situationnelles au profit des causes dispositionnelles. En 1967, Jones et Harris font écouter à des sujets des discours pro-Castro et anti-Castro. Les sujets doivent évaluer l'opinion réelle des orateurs envers Castro. On dit aux sujets soit que les orateurs parlent librement, soit, au contraire, qu'ils défendent un point de vue qui leur a été imposé au hasard.
- Met de fundamentele attributiefout wordt de neiging bedoeld om gedragingen van anderen te wijten aan de persoonlijkheid of het karakter van die ander. Situationele factoren (factoren die buiten een persoon liggen) worden onderschat, terwijl dispositionele factoren (factoren die binnen een persoon liggen) worden overschat. Dit gebeurt zelfs wanneer er duidelijk zichtbare (saillante) situationele oorzaken voor het gedrag van de ander zijn.
- Podstawowy błąd atrybucji – pojęcie wprowadzone do psychologii społecznej przez Lee Rosa. Opisuje powszechną skłonność do wyjaśniania zachowania obserwowanych osób w kategoriach przyczyn wewnętrznych i stałych przy jednoczesnym niedocenianiu wpływów sytuacyjnych, zewnętrznych. I tak na przykład 90% nauczycieli matematyki ankietowanych przez Meyera i Butzkamma w 1975 r.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
