| dbpprop:abstract
|
- The New Wave was a blanket term coined by critics for a group of French filmmakers of the late 1950s and 1960s, influenced by Italian Neorealism and classical Hollywood cinema. Although never a formally organized movement, the New Wave filmmakers were linked by their self-conscious rejection of classical cinematic form and their spirit of youthful iconoclasm and is an example of European art cinema. Many also engaged in their work with the social and political upheavals of the era, making their radical experiments with editing, visual style, and narrative part of a general break with the conservative paradigm.
- Nouvelle Vague ist eine Stilrichtung, die im französischen Kino der späten 1950er Jahre entstand.
- Nouvelle vague (nova onada) és un moviment cinematogràfic aparegut a França al final dels anys 1950. El terme apareix sota la ploma de Françoise Giroud a L'Express del 3 d'octubre de 1957, en una enquesta sociològica sobre els fenòmens de generació. És reprès per Pierre Billar el febrer de 1958 a la revista Cinéma 58. Aquesta expressió és atribuïda a les noves pel·lícules distribuïdes el 1959 i principalment aquells presentats al Festival de Cannes d'aquell any. André Bazin havia creat la revista Cahiers du Cinéma l'any 1951. Era una publicació mensual de crítica cinematogràfica que va servir com a camp de batalla dels nous talents, molt crítics amb tots els models clàssics i amb les estructures narratives tancades. Tots ells, entre els quals destaquen François Truffaut, Godard, Chabrol, Rivette o Rohmer, havien fet de guionistes abans. Com a precursor, sobresurt la figura de Jean Pierre Melville. Era un grup heterogeni que tenia en comú el poc pressupost que necessitaven per rodar, la llibertat creativa, l'espontaneïtat, la gran cultura cinematogràfica de cadascun dels membres i, sobretot, les ganes d'experimentar amb la càmera.
- Francouzská nová vlna (fr. La Nouvelle Vague) je označení pro skupinu formálně progresivních francouzských filmařů debutujících v hraném filmu na konci 50. a začátku 60. let, respektive jejich filmů z období přibližně od roku 1958 do 1963. Přední zástupci jsou Jean-Luc Godard, Francois Truffaut, Claude Chabrol, Éric Rohmer, Jacques Rivette (skupina kolem časopisu Cahiers du Cinéma), Agnès Varda a Alain Resnais. Inspirovali je především tvůrci Howard Hawks, Alfred Hitchcock, John Ford, Roberto Rossellini, Jean Renoir a Robert Bresson.
- Nouvelle vague (Nueva ola) es la denominación que la crítica utilizó para designar a un nuevo grupo de cineastas franceses surgido a finales de la década de 1950. Los nuevos realizadores reaccionaron contra las estructuras que el cine francés imponía hasta ese momento y, consecuentemente postularon como máxima aspiración, no sólo la libertad de expresión, sino también libertad técnica en el campo de la producción fílmica.
- Ranskalaisen elokuvan uusi aalto (La nouvelle vague) henkilöityy joukkoon 1950- ja 1960-lukujen tietämillä toimineita elokuvantekijöitä. Uuden aallon varsinaisen ytimen katsotaan muodostaneen Cahiers du cinéma -lehden kriitikoinakin toimineet François Truffaut, Jean-Luc Godard, Claude Chabrol, Jacques Rivette ja Eric Rohmer. He ihailivat 1930-luvun ranskalaisohjaajia, kuten Jean Renoir ja Jean Vigo, 1940-luvun italialaisia neorealisteja ja Hollywood-elokuvia, joita Ranskassa taas näki Saksan miehitysvallan jälkeen. Muita vähintään merkittäviä Uuden aallon ohjaajia olivat Alain Resnais, Jacques Demy ja Louis Malle. Uuden aallon elokuvantekijöiden keskuudessa syntyi ajatus "auteurista", itsenäisesti toimivasta ohjaajasta, jonka henkilökohtainen näkemys tuottaisi omakohtaisia elokuvia. Tämä ilmeentyy mm. siinä, että ohjaajille tyypillistä oli se, että he käsikirjoittivat itse elokuvansa. Ohjaajat halusivat korostaa sitä, että jokaisella heistä on oma tyylinsä ja tapansa tehdä elokuvia. Nimensä mukaisesti uusi aalto mullisti ranskalaisen elokuvateollisuuden. Ennen Uutta aaltoa, ranskan elokuvateollisuus oli hyvin hierarkioitunut ja sulkeutunut uusilta vaikutteilta. Sen sijaan uusi aalto tarjosi pienellä budjeteilla tehtyjä elokuvia uusilla näyttelijöillä. Studioista siirryttiin Pariisin kaduille ja ohjaajat vangitsivat uuden sukupolven elintavat mm. kielenkäytön sekä muodin. Uusi aalto laukaisi samankaltaisia reaktioita myös muiden maiden elokuvateollisuudessa.
- La Nouvelle Vague est un mouvement cinématographique apparu en France à la fin des années 1950. Le terme apparaît sous la plume de Françoise Giroud dans L'Express du 3 octobre 1957, dans une enquête sociologique sur les phénomènes de génération. Il est repris par Pierre Billard en février 1958 dans la revue Cinéma 58. Cette expression est attribuée aux nouveaux films distribués en 1959 et principalement ceux présentés au Festival de Cannes de cette année-là. C'est une campagne publicitaire du CNC qui va définitivement effacer le sens sociologique du terme pour l'appliquer plus strictement au cinéma. Le coup d'envoi fut donné par Le Coup du berger, court métrage de Jacques Rivette en 1956, mais le rejet du cinéma français officiel remonte en fait à la Libération et à la découverte enthousiaste, au lendemain de la guerre, du cinéma américain. La Cinémathèque puis la célèbre « revue à couverture jaune », d'André Bazin, les Cahiers du cinéma, servent d'école aux critiques qui vont bientôt s'emparer de la caméra. La Nouvelle Vague ne se définit pas seulement par ses techniques cinématographiques révolutionnaires pour l'époque mais aussi par ceux qui la composent tels François Truffaut, Éric Rohmer, Agnès Varda, Jean Eustache et Jean-Luc Godard qui constituent à eux seuls le cœur du mouvement. Le mouvement n'est pas le fruit d'une longue recherche sur le cinéma, mais le produit immédiat d'une époque et le fruit de la rencontre de plusieurs jeunes cinéastes. Il s'inscrit dans le contexte historique de l'époque et traduit les mouvements de société : début des Trente Glorieuses, des révoltes étudiantes, guerre d'Algérie, Mouvement de libération des femmes. Le cinéma se fait miroir de l'époque. Ainsi, la saga Antoine Doinel suit de près l'évolution de la société, des transformations du modèle familial, de la jeunesse avec la modernisation des foyers jusqu'au divorce. La Nouvelle Vague ne se limite pas à un nouveau genre cinématographique, mais se fait, par le vent de liberté qu'elle apporte et tout ce qu'elle sait représenter, l'instantané d'une époque.
- Az új hullám a II. világháború rémségeiből felocsúdó, majd talpraálló Európa filmművészetében az (elsősorban) olasz neorealizmust követő filmirányzat. Különböző országokban más és más módon, ugyanakkor egymásra hatva bontakozott ki az 1950-es évek végén, a 60-as évek elején. Az új filmnyelv meghatározó jellemzője a produceri filmmel szemben a szerzői film volt. Ez annyit jelent, hogy általában a film írója azonos a film rendezőjével, aminek egyenes következménye a személyes hangvétel, személyes mondanivaló intenzív megjelenése, gyakran a líraiság. Az új hullám rendezői merész vágásokkal, újszerű beállításokkal, sajátos zenehasználattal párosuló filmnyelven szólaltak meg. Jellemző rájuk a kortárs irodalommal való mély kapcsolat is. A francia új hullám (Nouvelle Vague) nevét az Express c. folyóirat egy 1957-es cikke adta. Kiemelkedő egyéniségei közül François Truffaut (Négyszáz csapás, Jules és Jim, Lőj a zongoristára!, Bársonyos bőr) pályáját filmkritikusként kezdte, és, már mint rendező, megmaradt az új hullám teoretikusának. Talán ennek is köszönhető az új hullám (más nemzetek új hullámainak is) nagyfokú stiláris tudatossága. A francia új hullám más, jelentős alkotói: Jean-Luc Godard (Kimifulladásig, A kis katona, Éli az életét, Alphaville, Külön banda, Bolond Pierrot, Week-end), Claude Chabrol (Unokafivérek, A szép Serge), Jacques Rivette, Éric Rohmer (Az Oroszlán jegyében, Éjszakám Maudnál), Agnes Varda (Cléo 5-től 7-ig), Jacques Demy, Louis Malle (Zazie a metrón, Lidércfény, Felvonó a vérpadra, Szeretők), Alain Resnais (Szerelmem, Hirosima, Tavaly Marienbadban, A háborúnak vége), Jean Eustache (A mama és a kurva, A Mikulásnak kék szeme van), Roger Vadim (Veszedelmes viszonyok 1960-ban), Chris Marker. A francia új hullám napjainkig érezteti hatását. Számos nosztalgiafilm készült erről a korszakról. A legismertebbek: Álmodozók és az Éjfél után. Az amerikai filmművészetben Quentin Tarantino Jean-Luc Godard előtti tisztelgésként idézte meg a Külön banda című film híres táncjelenetét, ill. Francois Truffaut A menyasszony feketében volt című filmjét újította meg a Kill Bill című legutóbbi munkájában. Az angol új hullám (free cinema) legnagyobb hatású rendezője Tony Richardson volt (Dühöngő ifjúság, Egy csepp méz és A hosszútávfutó magányossága). A lengyel új hullám rendezőit – filmnyelvi frisseségük mellett – a nemzeti történelem és misztika iránti mély érdeklődés is jellemezte. (Andrzej Wajda, Munk, Kawalerovicz). A szovjet új hullám a hruscsovi korszak, a XX. pártkongresszus nyomán néhány évre fellélegző társadalom egyik művészeti terméke volt. . A különböző nemzetek filmművészeti új hulláma (elsősorban a lengyel) erőteljesen hatott a fiatal magyar filmesek nemzedékére. Hatásuk felismerhető Jancsó Miklós (Oldás és kötés, Fényes szelek), Szabó István (Álmodozások kora), Sára Sándor, Huszárik Zoltán (Szinbád, Csontváry), Gaál István (Sodrásban, Legato), a legendás Herskó-osztály rendezőinek első filmjeiben.
- La Nouvelle Vague è un movimento cinematografico francese nato sul finire degli anni '50.
- ヌーヴェルヴァーグ(Nouvelle Vague)は1950年代末に始まったフランスにおける映画運動。ヌーベルバーグ、ヌーヴェル・ヴァーグとも表記される。ヌーヴェルヴァーグとは「新しい波」を意味するフランス語。
- De Nouvelle Vague is een vernieuwende filmstijl die rond 1959 ontstond. De eerste film in deze stijl was À bout de souffle van Jean-Luc Godard. De grondleggers van deze stijl waren Jean-Luc Godard, Alain Resnais, Eric Rohmer en François Truffaut. Ze hadden geen filmopleiding genoten maar zaten in filmclubs waarin zij Hollywood-films analyseerden en zochten naar manieren om het anders te doen. Deze regisseurs wilden afstappen van de Hollywoodclichés. Ze noemden Hollywood "de droomfabriek". De films van Hollywood deden er alles aan om de kijker te laten geloven dat het echt was. Zo is de montage van een Hollywood-film continu en daar waren ze op tegen. Jaren later werd de nieuwe stijl Nouvelle Vague genoemd. Er moest bij voorkeur worden voldaan aan de volgende regels: Er wordt met een handcamera gefilmd. De personen spreken tegen de camera. Bewuste vergrijpen tegen de continuïteit. Gebruikmaken van springers en as-fouten Doorgedreven ellipsgebruik. Klankband Men hoort verschillende geluiden. Het geluid is niet synchroon. Het geluid gaat op en neer. Soort muziek: jazz (bedoeld om de kijker geconcentreerd te houden). De bedoeling was de kijkers bewust te maken dat het in de eerste plaats film was, waar zij naar keken.
- Den nye franske bølgen (la Nouvelle Vague) er en retning innenfor fransk film, delvis basert på den italienske neorealismen. Regissører som stod i spissen av den franske bølge var blant annet regissørene Jean-Luc Godard, Francois Truffaut, Jacques Demy, Jacques Rivette, Claude Chabrol og Jacques Rozier. Mange av filmene er politiske og tar opp sosiale samfunnsmessige kontekster fra samtiden. Mange av de som stiftet bølgen, hadde fortid i filmtidsskriftet Cahiers du cinéma, hvor Truffaut tidligere som ung filmkritiker hadde slaktet fransk film. Og mange vil nok hevde det var filmkritikeren og filmteoretikeren André Bazinhadde innflytelse på utformingen av den franske bølgen. Chabrols Le Beau Serge (1958) blir beregnet som den første av alle Ny-bølge filmene. Videre etterfulgte av Truffaut med På vei mot livet (1959) og Godard, med Til siste åndedrag (1960). Og disse filmene ble både på det kritikermessige og publikumsmessige plan meget vellykket. I ettertid begynte også verden å se opp for denne nye retningen, som var meget interessant og spennende. Arthur Penn er et eksempel på en amerikansk regissør som har latt seg inspirere av bølgen, dette kan sees i filmen Bonnie And Clyde.
- Nowa fala (fr. la Nouvelle Vague)- nurt awangardy w kinie francuskim powstały w latach 50. Wedle Theodora Adorno po katastrofalnych wydarzeniach II wojny światowej sztuka upadła. W związku z tą tezą rozbudował się postmodernizm, mający swe zalążki jeszcze przed wojną. Nastąpiła moda na manifestowanie wyczerpania dawnych środków wyrazu, ale również prezentowania nowych, prowokacyjnych. Nowe wynalazki w kinie pozwalają na nowe efekty, między innymi na tak ważne kręcenie w plenerze. Pod koniec lat 50. dochodzi we Francji do debiutu reżyserskiego grupy młodych debiutantów, którzy przeżyli rozpad dawnego porządku. Jest to w gruncie rzeczy szeroko rozumiana grupa artystyczna mająca za zadanie zrewolucjonizować całą sztukę. Nazwa pochodzi od Françoise Giroud z tygodnika L'Express z 3 października 1957, która definiując nadchodzącą "nową falę" określała zjawiska związane z nowym pokoleniem. Formacja dotyczy całej sztuki, czego realizacją literacką jest uformowanie nowej powieści przez Alaina Robbe-Grilleta (również nowofalowego reżysera) w La Jalousie. W latach 1958-1960 pojawiają się pierwsze filmy pełnometrażowe takich reżyserów jak François Truffaut, Jean-Luc Godard, Jacques Rivette (trójka nazywana "młodymi Turkami"), Claude Chabrol, Eric Rohmer, Pierre Kast czy Jacques Doniol-Valcroze. Oni wszyscy dzielą wpływy na miesięcznik André Bazina Cahiers du Cinéma, na którym wymuszają często kontrowersyjne rozwiązania związane z doborem i charakterem artykułów. Przykładem może być zaproponowanie "polityki autorskiej" przez François Truffaut w obronie przed zarzutem eklektyzmu postawionym przez krytyków konkurencyjnego pisma Positif. Prócz grupy krytyków wymienić można tworzących wówczas reżyserów takich jak Agnès Varda, Jacques Demy, Jean Rouch, Roger Vadim, Jacques Rozier, Alain Resnais, Claude Lelouch czy Claude Berri, którzy również przyznawali się do Nowej Fali. W efekcie Nowa Fala stała się buntem przeciwko ograniczeniom "starego kina", spowodowanym stronami czysto technicznymi (lekkimi kamerami, stuprocentową rejestracją dźwięku oraz światłoczułymi taśmami) oraz stronami psychospołecznymi — estetyką rozluźnienia kina klasycznego dopasowanego do tempa życia i nowymi normami etycznymi panującymi w aktualnym świecie. Były to filmy naznaczone piętnem jednej osobowości i jej oryginalnego stylu. Głównymi cechami nowofalowej sztuki filmowej stała się swobodna konstrukcja dramaturgiczna, unikanie intelektualnej, zdroworozsądkowej motywacji działań bohaterów, naturalność akcji oraz jej ścisły związek z miejscem akcji. Do najbardziej znaczących filmów "Nowej Fali" zaliczyć należy A bout de souffle Jeana-Luca Godarda, który zaplanował jedynie początek akcji filmu kierując ją do Paryża i przy niskim budżecie zainicjował ryzykowną grę wymyślania spontanicznie każdego następnego momentu, sceny. Ekipa filmu nie przewidywała, że film zostanie w ogóle skończony. Zagrała w nim Jean Seberg, aktorka pochodzenia amerykańskiego znana z filmu Bonjour Tristesse oraz Jean-Paul Belmondo. Para zdobyła dzięki tej roli znaczną popularność. W filmie sportretowana jest swoista rozwiązłość etyczna, zabawna lekkomyślność usankcjonowana mniej lub bardziej katastrofalnymi zwrotami akcji. Wykorzystano muzykę jazzową, charakterystyczną dla wielu późniejszych filmów nowofalowych. Estetyczny i etyczny program autora — Godarda manifestuje się wyraźnie w jego następnym filmie Le Petit Soldat, który ocenzurowany przez władze francuskie, mógł pojawić się na ekranach dwa lata po jego ukończeniu. Nasilają się znane z Do utraty tchu elementy kryminalne, a przede wszystkim apel antykomunistyczny, oburzający ówczesnych komunistów francuskich. Rok przed Godardem pojawia się pierwszy film pełnometrażowy François Truffaut, 400 coups, w których buduje on fabułę złożoną z elementów własnej biografii. Analizuje przyczyny niepowodzenia młodego ucznia Antoine'a Doinela, wychowywanego bezuczuciowo przez rodziców, traktowanego agresywnie przez nauczyciela francuskiego, który trafia w końcu do zakładu poprawczego. Na gruncie tego chorego wychowania buduje się z punktu widzenia nieletniego bohatera akcję tłumaczącą jego decyzje. Przy pomocy tego samego aktora, grającego Doinela, Jeana-Pierre'a Léauda, Truffaut tworzy całą sagę ilustrującą życie bohatera obejmującą okres dojrzewania, małżeństwa aż po rozwód. Prócz wymienionego 400 coups, są to: Antoine et Colette, Baisers volés (1968), Domicile conjugal (1970) i L'amour en fuite (1979). Do najznaczniejszych aktorów Nowej Fali należą wymienieni Seberg, Belmondo, Léaud, ale również Brigitte Bardot. Związana z reżyserem pochodzenia rosyjskiego Rogerem Vadimem wystąpiła jeszcze przed właściwym debiutem Godarta i Truffaud w jego filmie zaliczanym już do Nowej Fali — Et Dieu crea la femme. Tworzy w nim postać lekkomyślnej, atrakcyjnej seksualnie dziewczyny, mimowolnie uzależniającej od siebie pozostałych bohaterów filmu. Przypomina XVIII i XIX-wieczny archetyp kobiety-modliszki, wyniszczającej słabych mężczyzn w drodze o jej względy. Bardot gra podobne role w innych filmach Vadima jak Les Bijoutiers du clair de lune, co zachowuje też w Le Mépris (Wstręt, 1963) Godarda. Popularna kreacja Brigitte Bardot stała się wręcz ikoną Nowej Fali. W 1966 Un homme et une femme Leloucha zyskał międzynarodową popularność zdobywając Złotą Palmę, Oscara i Złoty Glob i przyciągając ogromną liczbę widzów. Truffaut proponował także jego ostateczną korektę by spełnić ideał filmu nowofalowego. Ponieważ Lelouch nie zgodził się na to, nie mógł już liczyć na pozytywne oceny w Cahiers du cinéma. Nowa Fala francuska wynalazła charakter już idiomatyczny dla francuskiego kina, której efekty przejawiają się jeszcze w latach 80. , ale nawet w popularnej Amelii z 2001 roku wskazać można elementy zbieżne. Cały nurt (nie tylko kinowy) odnotował bardzo silny wpływ, przede wszystkim na kino czeskie, japońskie, a także reżyserów amerykańskich: Stanley Kubrick, Francis Ford Coppola, polskich: Roman Polański, Krzysztof Kieślowski, Agnieszka Holland, Andrzej Wajda.
- Nouvelle vague foi um movimento artístico do cinema francês que se insere no movimento contestatário próprio dos anos sessenta. No entanto, a expressão foi lançada por Françoise Giroud, em 1958, na revista L’Express ao fazer referência a novos cineastas franceses. Sem grande apoio financeiro, os primeiros filmes conotados com esta expressão eram caracterizados pela juventude dos seus autores, unidos por uma vontade comum de transgredir as regras normalmente aceites para o cinema mais comercial.
- Французская новая волна — направление в кинематографе Франции конца 1950-х и 1960-х годов. Одним из его главных отличий от преобладавших тогда коммерческих фильмов был отказ от устоявшегося и уже исчерпавшего себя стиля съёмки и от предсказуемости повествования. Представителями новой волны стали, прежде всего, молодые режиссёры, ранее имевшие опыт работы кинокритиками или журналистами. Они были против далёких от реальности коммерческих фильмов и нередко прибегали в кинематографе к экспериментам и радикальным для того времени приёмам.
- Den Franska nya vågen var en strömning inom den franska filmen under 1960-talet. Skribenter i det franska filmmagasinet Cahiers du cinéma bestämde sig för att omsätta teorin om en auteur — regissören som centrum i allt filmiskt skapande — i praktiken genom att själva börja göra film. Filmer av Jean Renoir och Jean Vigo sågs som förebilder. Tidigare skribenter i magasinet som François Truffaut med De 400 slagen och Jean-Luc Godard med Till sista andetaget inledde den franska nya vågen. Andra regissörer som gjorde avtryck var Claude Chabrol, Jacques Rivette, Eric Rohmer, Louis Malle, Agnès Varda och Alain Resnais. Filmerna tog sig nya uttryck, som tagningar som varade i sju minuter (exempelvis den berömda trafikstockningen i Godards Week End). Filmerna hade också existentiella teman, med en betoning av individen och ett gillande av det absurda i människans existens. Inte bara teman och uttryck var viktigt, utan också hur de filmades. Den nya franska vågens regissörer filmade ofta ute på stan och tog avstånd ifrån idén om filmer gjorda i en studio. Lätta kameror, ljus- och ljudutrustning var uppfinningar som regissörerna utnyttjade. Flera nya vågen-filmer känns igen på deras flytande röreleser, ofta med scener där kameran följer filmens karaktärer längs Paris gator. Det är viktigt att komma ihåg att den nya vågens filmer gjordes med små resurser. Ofta filmades de i lägenheter som tillhörde vänner till regissören och personal samt skådespelare kom även från samma vänkrets. Regissörerna tvingades även att improvisera med utrustningen (genom att till exempel använda en shoppingvagn som rullande plattform för kameran). Kostnaden för film var också ett problem och försöken att spara in på film blev stilistiska drag: till exempel i Jean-Luc Godards Till sista andetaget har flera scener en upphuggen känsla, vilket beror på att de filmades i en enda lång tagning och att de delar som inte blev lyckade helt enkelt klipptes bort mitt i den berörda scenen. Den nya vågen hade även inflytande på amerikansk film. Efter Arthur Penns Bonnie and Clyde kom New Hollywood regissörerna att i slutet på 1960-talet/början av 1970-talet göra filmer inspirerade av sina europeiska (och framförallt franska) motsvarigheter. Även den yngre generationen filmskapare har visat influenser från nya vågen, däribland Quentin Tarantino och Wes Anderson.
- Yeni Dalga 1950 sonları ve 1960'larda, kısmen İtalyan Yeni Gerçekçilik akımından etkilenen bir grup Fransız film yapımcısı için eleştirmenler tarafından kullanılan bir terimdir. Yeni Dalga hiçbir zaman örgütlü bir hareket haline gelmemiştir, buna karşın Yeni Dalga akımını benimseyen film yapımcıları kendilerinden emin bir biçimde klasik film formunu reddetmeleri ve tabuları yıkma cesaretleriyle bilinirler. Bu akım yönetmenlerinin birçoğu dönemin çehresini değiştiren toplumsal ve siyasi değişimlere filmlerinde yer vermiş; kurgu, görsel biçim ve sinematografik anlatımlarındaki farklılıklarla muhafazakar paradigmadan kesin bir kopuş sergilemişlerdir. Yeni Dalga yönetmenleri film eleştirmenliğinden gelmektedir. Her film yeni bir roman gibi tüm uylaşımlardan bağımsız bir şekilde oluşturulur. Her film ayrı bir sanat manifestosu, ayrı bir sinema kuramı gibi oluşturulmuştur. Bu akımın başlıca öncüleri arasında yer alan François Truffaut, Jean-Luc Godard, Éric Rohmer, Claude Chabrol ve Jacques Rivette Fransa'nın ünlü sinema dergisi Cahiers du cinéma'ya film eleştirileri yazarak sinemaya başlamışlardır. Grubun kurucularından olan sinema kuramcısı André Bazin Yeni Dalga hareketini etkileyen başlıca kaynaklardan biri olmuştur.
- 法國新浪潮（法國：La Nouvelle Vague）是影評人對於1950年代末至1960年代的一些法國導演團體所給予的稱呼，他們主要受到義大利新寫實主義與古典好萊塢電影的影響。法國新浪潮的主要代表人物包括楚浮、尚盧·高達、埃里克·侯麥、克勞德·夏布洛與賈克·希維特（Jacques Rivette）等人。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
