| dbpprop:abstract
|
- Franz Gürtner (26 August 1881 - 29 January 1941) was a German Minister of Justice in Adolf Hitler's cabinet, responsible for coordinating jurisprudence in the Third Reich. Detesting the cruel ways of the Gestapo and SA in dealing with prisoners-of-war, he protested unsuccessfully to Hitler, but nevertheless stayed on in the cabinet, hoping to reform the establishment from within. Instead, he found himself providing official sanction and legal grounds for a series of criminal actions under the Hitler administration. Gürtner was born in Regensburg, the son of a locomotive driver. After high school in Regensburg, he attended the University of Munich where he studied law. During World War I, he served on the western front and in Palestine, receiving the Iron Cross (first and second class). After the war, Gürtner pursued a successful legal career, being appointed Bavarian Minister of Justice on 8 November 1922, a position he held until his nomination by Franz von Papen as Reich Minister of Justice on 2 June 1932. As a Deutschnationale Party member, Gürtner was sympathetic to right-wing extremists like Hitler, seeing to it during his trial in 1924, following the Beer Hall Putsch that the judiciary was lenient, and that a light sentence was given to the Nazi Party leader. During the trial, Hitler was allowed to interrupt the proceedings as often as he wished, to cross-examine witnesses at will, and to speak on his own behalf at almost any length. Gürtner obtained Hitler's early release from Landsberg Prison, and later persuaded the Bavarian government to legalize the banned NSDAP, and allow Hitler to speak again in public. After serving as Minister of Justice in the cabinets of von Papen and Kurt von Schleicher, Gürtner was retained by Hitler in his post, and made responsible for coordinating jurisprudence in the Third Reich. Though a bureaucrat of the old school and a non-Nazi conservative, Gürtner nonetheless merged the association of the German judges with the new National Socialist Lawyers Association, and provided a veil of constitutional legality for the Nazi State. At first, Gürtner also tried to protect the independence of the judiciary and a remnant of legal norms, especially against the high-handed, arbitrary and brutal methods of the SA, who in the summer of 1933 came into conflict with the police and the administrative organs of the state. The ill-treatment of prisoners at concentration camps in Wuppertal, Bredow and Hohenstein, under the jurisdiction of local SA leaders, provoked a sharp protest from the ministry of justice. Gürtner observed that prisoners were being beaten to the point of unconsciousness with whips and blunt instruments, commenting that such treatment "reveals a brutality and cruelty in the perpetrators which are totally alien to German sentiment and feeling. Such cruelty, reminiscent of oriental sadism cannot be explained or excused by militant bitterness however great. " The protest proved to be in vain, for Hitler pardoned all those SA leaders and camp guards who were sentenced in the Hohenstein trial. Gürtner also complained about confessions obtained by the Gestapo under torture, but this practice, too, was upheld by Hitler. Despite these initial efforts to limit the brutality of the Nazi regime, Gürtner also played a role in legitimizing it. In the weeks following the Night of the Long Knives, a purge of SA officers and conservative critics of the regime that resulted in perhaps hundreds of executions, he demonstrated his loyalty to the Nazi regime by writing a law that added a legal veneer to the purge. Signed into law by both Hitler and Minister of the Interior Wilhelm Frick, the "Law Regarding Measures of State Self-Defense" retrospectively legalized the murders committed during the purge. It met no opposition in the Reichstag. Gürtner even quashed some initial efforts by local prosecutors to take legal action against those who carried out the murders. Gürtner thus varied his role as Justice Minister by alternately protecting the regime and protesting against it. By the end of 1935, it was already apparent that neither Gürtner nor Frick would be able to impose limitations on the power of the Gestapo, or control the SS camps where thousands of detainees, who had been charged with no crimes, were being held without trial. During World War II, the feeble resistance of the Ministry of Justice was weakened still further, as alleged criminals were increasingly dealt with by the Gestapo and SA, without recourse to any court of law. Gürtner, who may have been genuinely appalled by the summary justice of shooting prisoners in concentration camps on the instructions of the security police, found his objections brushed aside by Hitler. Instead of resigning, Gürtner stayed on. Although this might have been in the vain hope of preventing the worst, in reality it merely lent his prestige as a conservative bureaucrat to the systematic perversion of justice in the Nazi state. He found himself providing official sanction and legal grounds for a series of criminal actions, beginning with the institution of Ständegerichte that tried Poles and Jews in the occupied eastern territories, and later for decrees that opened the way for implementing the Final Solution. Gürtner died on 29 January 1941 in Berlin before the full implications of Nazi criminality had become apparent except to the most obtuse.
- Franz Gürtner war Reichsjustizminister von 1932 bis zu seinem Tod.
- Franz Gürtner était un ministre de la Justice allemande dans le cabinet de Adolf Hitler. Il était responsable de la coordination de la jurisprudence dans le Troisième Reich. Détestant la manière cruelle de la Gestapo et de la Sturmabteilung (SA) dans le traitement des prisonniers de guerre, il a protesté en vain auprès de Hitler, mais resta néanmoins dans le cabinet, dans l'espoir de pouvoir réformer selon ses idées depuis l'intérieur. Au lieu de cela, il fournira officiellement des raisons juridiques pour une série d'actions criminelles dans le cadre de la montée au pouvoir de Hitler, dont la Nuit des Longs Couteaux.
- Figlio di un macchinista ferroviere, si laureò in giurisprudenza a Monaco di Baviera e prese parte alla Prima guerra mondiale, combattendo in Francia ed in Palestina e ricevendo due Croci di Ferro al valor militare. Al termine del conflitto praticò l'attività forense diventando celebre nel suo campo e l'8 novembre del 1922 divenne Ministro della Giustizia del land di Baviera, sostenuto dal Partito Popolare Tedesco-Nazionale. Conservò tale incarico fino al 1932, allorché venne nominato Ministro della Giustizia tedesco dal Cancelliere Franz von Papen. Uomo politico di estrema destra, difese Adolf Hitler dopo il fallito colpo di stato del 1923 e persuase le autorità bavaresi a ritirare il divieto di ricostituzione del Partito Nazista. Ministro anche sotto Kurt von Schleicher, il Führer lo ricompensò per l'aiuto precedentemente accordatogli nominandolo membro del suo governo nel 1933. Pur essendo in disaccordo con gli aspetti più tragici e crudeli del nazismo preferì non rinunciare al suo incarico istituzionale. In ogni caso Gürtner non era un feroce antisemita e secondo alcuni storici non è un caso che Hitler abbia cominciato la "Soluzione finale del problema ebraico" solo dopo il suo decesso.
- フランツ・ギュルトナー（Franz Gürtner、1881年8月26日 - 1941年1月29日）は、ヴァイマール共和国、第三帝国期のドイツの政治家。アドルフ・ヒトラー内閣で法相を務めた。
- Franz Gürtner was een Duits Minister van Justitie in Adolf Hitlers kabinet en verantwoordelijk voor het coördineren van de rechtspraak in het Derde Rijk. Gürtner werd geboren in Regensburg als zoon van een locomotiefbestuurder. Na de middelbare school in Regensburg ging hij naar de Universiteit van München, waar hij rechten studeerde. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij aan het westelijk front en in Palestina. Hij ontving hiervoor een IJzeren Kruis (eerste en tweede klasse). Hij was reeds Minister van Justitie in de kabinetten van Von Papen en Von Schleicher voor de conservatieve DNVP en bleef aan na Hitlers machtsovername. Hij zou in 1937 lid van de NSDAP worden. Hij verafschuwde de wrede methoden van de Gestapo en de SA bij het behandelen van krijgsgevangenen en protesteerde zonder succes bij Hitler, maar bleef niettemin in het kabinet en hoopte van binnenuit de rechtspraak te hervormen. In plaats daarvan werd hij verantwoordelijk voor de sanctionering en wetgeving ten behoeve van de systematische pervertering van de rechtsstaat in het Derde Rijk.
- Franz Gürtner var tysk justisminister i Adolf Hitlers kabinett og ansvarlig for samordningen av rettsvitenskap i det nazistiske Tyskland. Han ble utnevnt til Reichsjustizminister av rikskansleren Franz von Papen i 1932, ble sittende i embetet under etterfølgeren Kurt von Schleicher og fortsatte også under Hitler fram til sin død i 1941. Franz Gürtner var opprinnelig en ikke-nazistisk konservativ politiker, men ble seinere medlem av det tyske nazistpartiet NSDAP. Han mislikte Gestapos og SAs brutale behandling av krigsfanger og innsatte i konsentrasjonleirene, men protesterte forgjeves til Hitler. Han ble værende i stillingen i håp om å endre maktapparatet fra innsiden, men sørget isteden for offisiell godkjenning av og rettslig grunnlag for en rekke kriminelle handlinger under Hitler administrasjon. Han undertegnet blant annet de antisemittiske Nürnberglovene i 1935 som la grunnlaget for «den endelige løsning på det jødiske problem». Gürtner fikk det tyske jernkorset for krigsinnsatsen sin på vestfronten under første verdenskrig. Han studerte juss i München.
- Franz Gürtner - niemiecki polityk, minister sprawiedliwości w rządzie Adolfa Hitlera, odpowiedzialny za koordynację prawoznawstwa w Trzeciej Rzeszy. Brzydząc się okrutnymi metodami postępowania z jeńcami wojennymi stosowanymi przez Gestapo i SA, bez powodzenia protestował u Hitlera, jednak mimo wszystko pozostał w rządzie, z nadzieją na zreformowanie instytucji rządowych. Zamiast tego, przyszło mu przygotowywać podstawy prawne oraz oficjalnie sankcjonować zbrodnicze postępowanie administracji Hitlera. Gürtner urodził się w Ratyzbonie. Był synem maszynisty. Po ukończeniu szkoły średniej w Ratyzbonie, uczęszczał na uniwersytet w Monachium, gdzie ukończył wydział prawa. Podczas I wojny światowej służył na froncie zachodnim oraz w Palestynie, gdzie otrzymał Krzyż Żelazny (pierwszej i drugiej klasy). Po wojnie Gürtner szybko wspinał się po szczeblach kariery prawniczej. 8 listopada 1922 roku został Bawarskim Ministrem Sprawiedliwości. Utrzymał to stanowisko do momentu nominowania go przez Franza von Papena na urząd Ministra Sprawiedliwości Rzeszy (2 czerwca 1932). Jako członek Niemieckiej Partii Narodowej (Deutschnationale), Gürtner sympatyzował z prawicowymi radykałami, takimi jak Hitler. W czasie procesu Hitlera w 1924 po nieudanym puczu monachijskim, Gürtner zabiegał o to, by wymiar kary dla lidera partii nazistowskiej był łagodny. W czasie procesu Hitlerowi pozwalano na dowolnie często przerywać postępowanie, by przesłuchać świadków oraz na wygłaszanie dowolnie długich mów w swoim własnym imieniu. Za pośrednictwem Gürtnera Hitler został wcześnie zwolniony z więzienia w Landsbergu. Także dzięki niemu rząd bawarski ponownie zalegalizował NSDAP i zezwolił Hitlerowi na wystąpienia publiczne. Po służbie w Ministerstwie Sprawiedliwości w rządach von Papena Kurta von Schleichera, Gürtner został zatrzymany na stanowisku przez Hitlera i uczyniony przezeń odpowiedzialnym za prawoznawstwo w Trzeciej Rzeszy. Pomimo biurokracji w starej szkole nie-nazistowskich konserwatystów, Gürtnerowi udało się połączyć związek niemieckich sędziów z Narodowosocjalistycznym Związkiem Prawników oraz przygotować konstytucyjne podstawy państwa nazistowskiego. Na początku, Gürtner starał się ochronić niezależność sądownictwa oraz chociaż część norm prawnych, mogących stanowić barierę dla despotycznego, bezwzględnego i brutalnego postępowania SA, które latem 1933 roku uwikłało się w konflikt z policją i organami administracji państwa. Niewłaściwe traktowanie więźniów obozów koncentracyjnych w Wuppertalu, Bredow i w Hohenstein, znajdujących się pod kontrolą lokalnych przywódców SA, spotkało się z ostrym protestem ministra sprawiedliwości. Gürtner dowiedziawszy się o nagminnych przypadkach bicia więźniów do nieprzytomności za pomocą biczów i tępych narzędzi, stwierdził, że takie traktowanie więźniów "zdradza przejawy brutalności i okrucieństwa i jest całkowicie obce niemieckiej mentalności i uczuciom. Takiego okrucieństwa, przypominającego sadyzm barbarzyńskich ludów ze wschodu, nie można usprawiedliwiać koniecznością surowego traktowania więźniów". Protest nie przynióśł skutków, jako że Hitler przeprosił wszystkich przywódców SA i strażników obozowych, skazanych w procesie z Hohenstein. Gürtner przekazał Hitlerowi informacje o przyznaniu się przez Gestapo do stosowania tortur, jednak również te praktyki zyskały poparcie Führera. Pomimo początkowych starań w celu ograniczenia brutalności reżimu nazistowskiego, Gürtner odgrywał znaczącą rolę w legalizowaniu jej. W ciągu kilku tygodni po Nocy Długich Noży, czystce obejmującej oficerów SA i konserwatywnych przeciwników rządu, której wynikiem były setki egzekucji, Gürtner udowodnił swoją lojalność reżimowi nazistowskiego, wydając akty prawne, legalizujące przeprowadzoną czystkę. Podpisany przez Hitlera oraz Ministra Spraw Wewnętrznych Wilhelma Fricka"Akt określający dopuszczalne metody samoobrony państwa" uprawnił morderstwa popełnione w trakcie czystki. Ustawa nie wywołała żadnego sprzeciwu w Reichstagu. Gürtner wyciszył rozpoczęte przez lokalnych prokuratorów postępowania przeciw uczestnikom morderstw. W czasie swojej kadencji Gürtner naprzemiennie chronił reżim nazistowski bądź protestował przeciw jego postępowaniu. Do końca roku 1935 było już oczywiste, że ani Gürtner ani Frick nie byliby w stanie ograniczyć potęgi Gestapo ani kontrolować prowadzonych przez SS obozów koncentracyjnych, gdzie przetrzymywano bez wyroku sądowego tysiące aresztowanych. W trakcie II wojny światowej niewielkie znaczenie Ministerstwa Sprawiedliwości zostało jeszcze bardziej ograniczone. Coraz częściej postępowania przeciw rzekomym przestępcom prowadziły Gestapo i SA, bez odwoływania się do żadnych sądów ani aktów prawnych. Zastrzeżenia Gürtnera, który był głęboko poruszony samowolą policji bezpieczeństwa w wymierzaniu sprawiedliwości więźniom obozów koncentracyjnych, zostały odrzucone przez Hitlera. Zamiast zrezygnować, Gürtner postanowił pozostać na stanowisku. Być może miał cień nadziei, że uda mu się zapobiec najgorszemu. W rzeczywistości stracił on tylko reputację i zyskał wizerunek konserwatywnego biurokraty, biernego wobec postępującego zepsucia w niemieckich strukturach prawnych. Gürtner wprowadzał podstawy prawne dla licznych zbrodni reżimu, począwszy od ustanowienia instytucji Ständegerichte (sądów wojskowych), sądzących Polaków i Żydów na okupowanych terytoriach wschodnich. Później wydał dekrety i, otwierające drogę dla ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. Gürtner zmarł 29 stycznia 1941 w Berlinie. Artykuł został przetłumaczony z angielskiej edycji Wikipedii.
- Franz Gürtner foi um ministro da justiça alemão que trabalhava para Adolf Hitler, e era responsável pela jurisprudência no Terceiro Reich. Apoiou os assassinatos cometidos por Hitler na Noite das facas longas. Gürtner morreu em 1941 em Berlim.
- Гюртнер, Франц (Gurtner), (1881-1941), рейхсминистр юстиции в первом кабинете Гитлера. Родился 26 августа 1881 в Регенсбурге в семье инженера путей сообщения. Изучал право в Мюнхенском университете. Участник 1-й мировой войны, вначале воевал во Франции, затем служил в Палестине, награжден Железным крестом I и II степени. После войны вел юридическую практику. В 1919 вступил в Германскую националистическую партию. Будучи министром юстиции Баварии в 1922-32, он защищал Гитлера, который казался ему последовательным националистом. Хотя Гюртнер не являлся членом нацистской партии, он всегда симпатизировал нацистскому движению. Именно он добился сравнительно мягкого наказания для Гитлера после провала "Пивного путча" 1923, содействовал его освобождению из тюрьмы Ландсберга и убедил правительство Баварии легализовать нацистскую партию и разрешить Гитлеру выступать публично. В июне 1932 Гюртнер был назначен на пост министра юстиции в правительстве фон Папена, а в 1933 занял этот же пост в первом правительстве Гитлера. После кровавых событий "Ночи длинных ножей" по инициативе Гюртнера было принято постановление, объявлявшее действия Гитлера "справедливыми, направленными на защиту государства". На нем лежит ответственность за демонтаж старой юридической системы, за обеспечение политики гляйхшалтунг и создание нацистских судов. В самом начале 2-й мировой войны Гюртнер учредил особые военно-полевые суды (Standgerichte), вершившие расправу над евреями и поляками на оккупированной территории Польши. Гюртнер скоропостижно скончался в Берлине 29 января 1941, после чего возникли предположения, что как юрист старой школы, он не был до конца согласен со всем, что приказывал делать, и бытовала версия о том, что его смерть была насильственной.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
