| dbpedia-owl:abstract
|
- Als Foederati bezeichneten die Römer grundsätzlich jede Gruppe von Nichtrömern, mit denen ein Vertrag (foedus) geschlossen worden war. In der Forschung wird die Bezeichnung zumeist in Bezug auf die Spätantike (4. bis 6. Jahrhundert n. Chr. ) verwendet und bezeichnet dort "barbarische" Kontingente, die unter eigenen Führern für die Römer kämpften und als Gegenleistung oft Land im Imperium Romanum zugewiesen bekamen. Der Charakter der Ansiedlung und die Rolle, die diese foederati beim Untergang des Römischen Reiches spielten, ist in der Forschung umstritten.
- Foederatus (pl. foederati) is a Latin term whose definition and usage drifted in the time between the early Roman Republic and the end of the Western Roman Empire. Early in the history of the Roman Republic, a foederatus identified one of the tribes bound by treaty (foedus), who were neither Roman colonies nor had they been granted Roman citizenship (civitas) but were expected to provide a contingent of fighting men when trouble arose, thus were allies. The Latini tribe were considered blood allies, but the rest were federates or socii.
- Con la palabra latina foederatus (plural foederati), se denominaba en los primeros tiempos de la historia de la antigua República romana a cualquier tribu que hubiese suscrito a un tratado (foedus), que no era ni colonia romana ni se le había concedido la ciudadanía romana, pero de la que se esperaba que proporcionara un contingente de soldados cuando hubiera problemas. Se consideraba a los latini aliados de sangre de los romanos, pero el resto eran federados o socii. Procede pues de la palabra latina foedus, que designa a un tratado solemne y vinculante de asistencia mutua a perpetuidad entre Roma y otra nación. A su vez, la palabra ha pasado a las lenguas romances actuales, en las voces federación y sus derivados, como por ejemplo federalismo.
- Foederati on latinankielinen termi, joka tarkoitti Rooman valtakunnassa liittolaisia, jotka eivät olleet Rooman siirtokuntia tai joilla ei ollut Rooman kansalaisuutta. Nimitys on peräisin sanasta foedus ’sopimus’. Useat germaaniheimot olivat Rooman foederateja. Rooman valtakunta oli loppuaikoinaan täysin riippuvainen foederati-joukkojen avusta. Kun Attilan johtamat hunnit lyötiin vuonna 451 Katalaunien kenttien taistelussa, muodostivat foederati-joukot – muun muassa visigootit ja alaanit – puolet roomalaisten vahvuudesta.
- フォエデラティ（Template:Lang-la）は古代ローマ時代の用語で、共和政ローマ初期と西ローマ帝国末期ではその定義や用法が異なる。単数形はフォエデラトゥス（Template:Lang-la）。共和政ローマ初期には、フォエデラトゥスはローマと条約（フォエドゥス; foedus）を結んだ部族を意味した。ローマの植民地の住民やローマ市民権を持つ部族（キヴィタス; civitas）ではなく、何か問題があったときに戦力を提供することを期待されている部族であり、一種の同盟である。ラティウムの部族は血族関係にあると見なされたが、それ以外はフォエデラティまたはソキイ（socii、同盟市）とされた。
- Foederati (meervoud van Latijn foederatus, “verbonden”) is een term die nu vooral geassocieerd wordt met de Germaanse stammen die als foederati optraden in het Romeinse Rijk in de eerste eeuwen na Chr. Het begrip is echter ouder dan deze tijd.
- Foederatus, tidlig i historien til den romerske republikk, var en av stammene som var tilsluttet Roma gjennom traktat (foedus) som var hverken romersk koloni eller hadde fått romersk borgerskap (civitas), men som var forventet å stille med styrker når problemer oppstod. Latinerne var regnet som allierte gjennom blod, men resten var føderater eller socii. Begrepet er roten for det moderne begrepet føderalisme. Under den romerske republikk førte friksjonen mellom disse traktatsforpliktelsene uten de tilsvarende fordelene som romerske borgere hadde, til forbundskrigen mellom romerne, med noen få allierte, og de misfornøyde socii. En lov fra 90 f. Kr. (Lex Julia) gav romersk borgerskap til føderate stater som aksepterte kravene. Ikke alle byer var klar for å bli absorbert i den romerske res publica. Andre foederati lå utenfor Italia: Gades i Hispania og Massilia i Gallia Narbonensis. Senere ble begrepet foederati utvidet med den romerske praksisen i å subsidiere barbariske stammer som inkluderte attacotti, frankerne, vandalene, alanerne og, mest kjent, vestgoterne, i bytte for å gi soldater for å kjempe i de romerske hærene. Alarik begynte sin karriere med å lede en gruppe gotiske foederati. Ordet føderasjoner kommer fra det latinske ordet foedus som indikerer en bindende traktat av gjensidig assistanse mellom Roma og en annen nasjon på fast basis. I begynnelsen bestod den romerske subsidieringen av penger eller mat, men ettersom skatteinntektene skrumpet inn i de 4. og 5. århundrene ble foederati tillagt lokale landeiere, som ble identisk med å få slå seg ned på romersk territorium. Store lokale landeiere som levde i fjerne grenseprovinser i omfattende, stort sett selvforsynte villaer, fikk sin lojalitet til den sentrale autoriteten videre undergravet i slike situasjoner. Etter som lojaliteten begynte å smuldre vekk og ble mer lokal, begynte imperiet å smuldre opp i mindre og mindre territorier. Frankerne ble foederati i 358 da Julian den frafalne lot dem beholde områdene i det nordlige Gallia som hadde vært avfolket i løpet av det foregående århundret. Romerske soldater beskyttet Rhinen og hadde store arméer 160 km sør og vest for Rhinen. Frankiske bosettere var i området nord og øst for romerne og hjalp romerne med forsvaret. Da forsvaret ved grensen til Rhinen brøt sammen vinteren 406 og 407 gjorde det slutt på den romerske tilstedeværelsen ved Rhinen. Både romerne og frankerne ble beseiret av vandalene og alanerne. I 376 ba vestgoterne keiser Valens om å få slå seg ned på den sørlige breddeb av Donau, og ble sluppet inn i imperiet som foederati. To år senere reiste vestgoterne seg i et opprør og beseiret romerne i Slaget ved Adrianopel. Det alvorlige tapet av militær bemanning tvang Romerriket til å stole mer på foederati. Lojaliteten til stammene og deres ledere var ikke stabil og i 395 gikk vestgoterne igjen i opprør under ledelse av Alarik. En av de mektigste sene romerske generalene, en vandal kalt Stilicho, ble født av foreldre som var fra foederati. Innen det femte århundre var den romerske militære styrken nesten helt basert på foederati-enheter. I 451 ble Attila beseiret bare med hjelp fra foederatien (som inkluderte vestgoterne og alanerne. Foederati gav det avgjørende støtet til det døende Romerriket i 476 da deres kommandant Odoaker avsatte den siste romerske keiseren Romulus Augustulus.
- Federaci (łac. foederati - konfederaci lub sprzymierzeńcy) - barbarzyńskie ludy, które począwszy od IV wieku osiedlano na mocy porozumienia na terytorium cesarstwa rzymskiego. Federaci dostawali ziemię w zamian za obronę państwa, ale często to oni okazywali się największym zagrożeniem.
- Foederatus, nos primórdios da História da República Romana, identificava uma tribo associada a Roma por tratado (foedus), mas que não tinha foro nem de colónia romana nem de cidadania romana (civitas) mas que ainda assim estava obrigada a fornecer um contingente de soldados, caso isso lhe fosse solicitado. Os latinos eram considerados aliados de sangue, mas os demais eram federados ou socii. A palavra está na origem do termo moderno federalismo. Durante a República Romana, os atritos provocados por estas obrigações (sem que a elas correspondessem os benefícios da cidadania) levaram à Guerra dos Aliados entre os romanos e os Socii revoltados. Uma lei de 90 a.C. (a Lex Julia) outorgava a cidadania romana aos povos federados que aceitassem as suas condições. Nem todas as cidades, como Heracleia e Nápoles estavam preparadas para serem absorvidas pela res publica romana. Por outro lado, outros foederati encontravam-se fora da Itália: Gades, na Hispânia e Massília, na Gália Narbonense, são exemplos. Posteriormente a expressão foederati foi alargada para incluir a prática romana de subsidiar tribos bárbaras, entre as quais se incluíam os francos, os vândalos, os alanos e os visigodos, entre outros, em troca de fornecerem contingentes militares para o exército romano. Alarico começou a sua carreira comandando um grupo de foederati visigodos. Os subsídios pagos pelos romanos começaram por ser na forma de dinheiro ou géneros alimentares, mas à medida que as receitas fiscais caíam durante os séculos IV e V, os foederati passaram a ser aquartelados em propriedades rurais, o que se tornou equivalente ao direito de passar a viver no território romano. A lealdade dos grandes proprietários rurais que viviam nas regiões fronteiriças das províncias romanas foi grandemente afectada por esta prática. Os francos tornaram-se foederati em 358, quando Juliano, o Apóstata, os autorizou a se estabelecerem em zonas do norte da Gália, despovoadas no decurso do século anterior. Esta política esperava obter o apoio dos francos na defesa da fronteira do Reno; não foi, porém, suficiente para conter a invasão do Inverno de 406 e 407, na qual os romanos e os francos foram derrotados pelos vândalos e pelos alanos. Em 376 os visigodos solicitaram ao imperador Valente autorização para se estabelecerem na margem sul do Danúbio, na condição de foederati. Dois anos mais tarde, os visigodos revoltaram-se e derrotaram os romanos na batalha de Adrianópolis. A batalha causou baixas tão pesadas ao Império Romano que este teve de se apoiar cada vez mais nos foederati. Exemplo desta situação é o vândalo Estilicão, um dos maiores generais romanos desta época. No século V o exército romano era quase integralmente constituído por foederati. Em 451, Átila só pôde ser derrotado com o auxílio dos foederati visigodos e alanos. O golpe de misericórdia no Império Romano veio das mãos de foederati quando, em 476, o rei dos hérulos, Odoacro depôs o último imperador do Ocidente, Rómulo Augusto.
- Foederati (foederatus, uttalas federatus), latinsk term för allierade som varken var kolonier eller givits romerskt medborgarskap. Ordet ligger till grund för det moderna federation. Bundsförvantskriget 91 - 88 f. Kr. berodde på motsättningar mellan foederati och fullvärdiga romare till ett inbördeskrig - flera av foederati togs sedan upp som fullvärdiga romerska områden. Även områden utanför Italiska halvön innehade statusen av foederati, till exempel Gades i Spanien och Massilia. Senare skulle germanska stammar komma att allieras med Rom som foederati. I tur och ordning franker, vandaler, alaner, visigoter och ostrogoter skulle knytas till romarriket. I utbyte mot löfte om militärt stöd i händelse av konflikt fick foederati vissa fördelar och löfte om skydd mot yttre hot. Detta avtal var inte alltid så hållbart, vilket Östrom fick erfara flera gånger. Slaget vid Adrianopel var en stor motgång för den bysantinska kejsarmakten. Allt eftersom Roms militära förmåga avtog kom man mer och mer att bli beroende av foederati i krig. När Attila besegrades 451 bestod åtminstone hälften av den romerska hären av foederati (visigoter och alaner, emellertid bestod hunnerhären likaså till stor del av folk av liknande härstamning, ostrogoter). I eftervärldens ögon blev det foederati som satte punkt för Rom när före detta foederatiledaren Odovakar 476 avsatte kejsar Augustulus.
- Федераты — в Древнем Риме: Во времена Республики — общины, связанные с Римом союзом, обычно назывались «союзниками». Во времена Поздней империи — варварские племена, поступившие на военную службу к римлянам и нёсшие её на границах Римской империи. Получали за службу пограничные земли для поселения и жалованье. Наибольшее значение федераты имели в IV—V вв. Зачастую данные меры были вынужденные, таким образом императоры откупались от варваров, армии которых не могли победить, а заодно ставили их себе на службу. Подобные договоры заключались не между государствами или народами, а лично между правителями, и потому после смерти правителя, заключившего договор, союз обычно прекращал существование. Для эпохи Поздней империи неясно разграничение между лат. foederati — федератами и лат. socii — союзниками. Известно, что последние традиционно служили в римском войске, не являясь гражданами Рима. Различить союзников и федератов в источниках не представляется возможным. Сам термин «федераты» входит в употребление в Риме начиная с V века, однако подобный вид взаимоотношений с варварами существовал и до того, в IV веке. Служба варваров в римской армии и расселение их на римской территории способствовали постепенной варваризации как самой армии (в меньшей степени это касалось командного состава), так и государства.
- Le fœdus (alliance ou pacte en latin) est un traité passé entre l'Empire romain et une cité ou un peuple étranger, qui prend alors le statut de cité fédérée ou de "peuple fédéré". Le mot fœdus dérive du mot latin fides, qui désigne la bonne foi, la parole donnée, notion extrêmement forte dans la Rome antique. Le fœdus est un instrument important de la diplomatie romaine, surtout durant la conquête de la péninsule italienne par la République romaine, et les derniers siècles de l'Empire.
- Les peuples fédérés (en latin fœderati) sont pour l'Empire romain des groupes de population ayant passé un traité d'alliance ou de soumission avec l'Empire. Une fois fédéré de Rome, les peuples entrés dans l'Empire sont sommés de cesser leurs exactions en échange de la paix; il s'agit donc de diplomatie dans le monde antique tardif. Associé à l'intégration des troupes auxiliaires dans l'armée, ce dispositif fonctionne pour l'Empire les Modèle:S2-. Il se délite au Modèle:S- lorsque les peuples germaniques se sédentarisent au cœur même des provinces, commençant à régner sans en rapporter à la structure de pouvoir impériale . En quelque sorte, dès lors que l'Empire ne peut plus assurer la paix armée par ses propres moyens en plus du passage d'un foedus, son pouvoir cesse sur ses provinces.
|
| rdfs:comment
|
- フォエデラティ（Template:Lang-la）は古代ローマ時代の用語で、共和政ローマ初期と西ローマ帝国末期ではその定義や用法が異なる。単数形はフォエデラトゥス（Template:Lang-la）。共和政ローマ初期には、フォエデラトゥスはローマと条約（フォエドゥス; foedus）を結んだ部族を意味した。ローマの植民地の住民やローマ市民権を持つ部族（キヴィタス; civitas）ではなく、何か問題があったときに戦力を提供することを期待されている部族であり、一種の同盟である。ラティウムの部族は血族関係にあると見なされたが、それ以外はフォエデラティまたはソキイ（socii、同盟市）とされた。
- Foederati (meervoud van Latijn foederatus, “verbonden”) is een term die nu vooral geassocieerd wordt met de Germaanse stammen die als foederati optraden in het Romeinse Rijk in de eerste eeuwen na Chr. Het begrip is echter ouder dan deze tijd.
- Federaci (łac. foederati - konfederaci lub sprzymierzeńcy) - barbarzyńskie ludy, które począwszy od IV wieku osiedlano na mocy porozumienia na terytorium cesarstwa rzymskiego. Federaci dostawali ziemię w zamian za obronę państwa, ale często to oni okazywali się największym zagrożeniem.
- Als Foederati bezeichneten die Römer grundsätzlich jede Gruppe von Nichtrömern, mit denen ein Vertrag (foedus) geschlossen worden war. In der Forschung wird die Bezeichnung zumeist in Bezug auf die Spätantike (4. bis 6. Jahrhundert n. Chr. ) verwendet und bezeichnet dort "barbarische" Kontingente, die unter eigenen Führern für die Römer kämpften und als Gegenleistung oft Land im Imperium Romanum zugewiesen bekamen.
- Foederatus (pl. foederati) is a Latin term whose definition and usage drifted in the time between the early Roman Republic and the end of the Western Roman Empire. Early in the history of the Roman Republic, a foederatus identified one of the tribes bound by treaty (foedus), who were neither Roman colonies nor had they been granted Roman citizenship (civitas) but were expected to provide a contingent of fighting men when trouble arose, thus were allies.
- Con la palabra latina foederatus (plural foederati), se denominaba en los primeros tiempos de la historia de la antigua República romana a cualquier tribu que hubiese suscrito a un tratado (foedus), que no era ni colonia romana ni se le había concedido la ciudadanía romana, pero de la que se esperaba que proporcionara un contingente de soldados cuando hubiera problemas. Se consideraba a los latini aliados de sangre de los romanos, pero el resto eran federados o socii.
- Foederati on latinankielinen termi, joka tarkoitti Rooman valtakunnassa liittolaisia, jotka eivät olleet Rooman siirtokuntia tai joilla ei ollut Rooman kansalaisuutta. Nimitys on peräisin sanasta foedus ’sopimus’. Useat germaaniheimot olivat Rooman foederateja. Rooman valtakunta oli loppuaikoinaan täysin riippuvainen foederati-joukkojen avusta.
- Foederatus, tidlig i historien til den romerske republikk, var en av stammene som var tilsluttet Roma gjennom traktat (foedus) som var hverken romersk koloni eller hadde fått romersk borgerskap (civitas), men som var forventet å stille med styrker når problemer oppstod. Latinerne var regnet som allierte gjennom blod, men resten var føderater eller socii. Begrepet er roten for det moderne begrepet føderalisme.
- Foederatus, nos primórdios da História da República Romana, identificava uma tribo associada a Roma por tratado (foedus), mas que não tinha foro nem de colónia romana nem de cidadania romana (civitas) mas que ainda assim estava obrigada a fornecer um contingente de soldados, caso isso lhe fosse solicitado. Os latinos eram considerados aliados de sangue, mas os demais eram federados ou socii. A palavra está na origem do termo moderno federalismo.
- Foederati (foederatus, uttalas federatus), latinsk term för allierade som varken var kolonier eller givits romerskt medborgarskap. Ordet ligger till grund för det moderna federation. Bundsförvantskriget 91 - 88 f. Kr. berodde på motsättningar mellan foederati och fullvärdiga romare till ett inbördeskrig - flera av foederati togs sedan upp som fullvärdiga romerska områden. Även områden utanför Italiska halvön innehade statusen av foederati, till exempel Gades i Spanien och Massilia.
- Федераты — в Древнем Риме: Во времена Республики — общины, связанные с Римом союзом, обычно назывались «союзниками». Во времена Поздней империи — варварские племена, поступившие на военную службу к римлянам и нёсшие её на границах Римской империи. Получали за службу пограничные земли для поселения и жалованье. Наибольшее значение федераты имели в IV—V вв.
- Le fœdus (alliance ou pacte en latin) est un traité passé entre l'Empire romain et une cité ou un peuple étranger, qui prend alors le statut de cité fédérée ou de "peuple fédéré". Le mot fœdus dérive du mot latin fides, qui désigne la bonne foi, la parole donnée, notion extrêmement forte dans la Rome antique. Le fœdus est un instrument important de la diplomatie romaine, surtout durant la conquête de la péninsule italienne par la République romaine, et les derniers siècles de l'Empire.
- Les peuples fédérés (en latin fœderati) sont pour l'Empire romain des groupes de population ayant passé un traité d'alliance ou de soumission avec l'Empire. Une fois fédéré de Rome, les peuples entrés dans l'Empire sont sommés de cesser leurs exactions en échange de la paix; il s'agit donc de diplomatie dans le monde antique tardif. Associé à l'intégration des troupes auxiliaires dans l'armée, ce dispositif fonctionne pour l'Empire les Modèle:S2-.
|
