| dbpprop:abstract
|
- Flying Tigers was the popular name of the 1st American Volunteer Group (AVG) of the Chinese Air Force in 1941-1942. Arguably, the group was a private military contractor, and for that reason the volunteers have sometimes been called mercenaries. They were mostly former United States Army (USAAF), Navy (USN), and Marine Corps (USMC) pilots and ground crew, recruited under Presidential sanction and commanded by Claire Lee Chennault. The group consisted of three fighter squadrons with about 20 aircraft each. It trained in Burma before the American entry into World War II with the mission of defending China against Japanese forces. The Tigers' shark-faced fighters remain among the most recognizable of any individual combat aircraft of World War II, and they demonstrated innovative tactical victories when the news in the U.S. was filled with little more than stories of defeat at the hands of the Japanese forces. The group first saw combat on 20 December 1941, 12 days after Pearl Harbor (local time). It achieved notable success during the lowest period of the war for U.S. and Allied Forces, giving hope to Americans that they would eventually succeed against the Japanese. The Tigers were paid combat bonuses for destroying nearly 300 enemy aircraft while losing only 14 pilots on combat missions. In July 1942, the AVG was replaced by the U.S. Army 23rd Fighter Group, which was later absorbed into the U.S. 14th Air Force with General Chennault as commander. The 23rd FG went on to achieve similar combat success, while retaining the nose art and nickname of the volunteer unit.
- Die American Volunteer Group (auch Flying Tigers) war eine US-amerikanische Fliegerstaffel, die aus Freiwilligen bestand. Sie wurde 1941 in Kunming (China) vom damaligen Captain Claire Lee Chennault gegründet. Vorbild dieser Staffel war die erste amerikanische Freiwilligen-Fliegerstaffel in fremden Diensten, die im Ersten Weltkrieg - vor dem Kriegseintritt der USA - für Frankreich fliegende Lafayette Escadrille. Der Name "Flying Tigers" entstammt dem chinesischen Kommentar zur Verteidigung von Kumming gegen japanische Bomber und wurde bald offiziell akzeptiert. Die P-40 besaßen als Einheitskennzeichen ein aufgemaltes, weit aufgerissenes Tigermaul, was später von zahlreichen anderen Staffeln kopiert wurde.
- Los “Tigres Voladores” fue el apodo del Grupo de Voluntarios Americanos, un grupo de pilotos reclutados bajo órdenes secretas del Presidente de los Estados Unidos Franklin Delano Roosevelt. Estos pilotos provenían de las Fuerzas Aéreas del Ejército, la Armada y el Cuerpo de Marines de los Estados Unidos. El entonces capitán Claire Chennault, consejero del Generalísimo Chiang Kai-shek, comandó el grupo de tres escuadrones de cazas, que entrenaron en China, con el objetivo de defender la carretera de Birmania, que constituía la principal vía de suministros a las fuerzas chinas del Kuomintang, que estaban en guerra con el Imperio de Japón. La unidad fue reclutada entre pilotos activos en el ejército de los Estados Unidos, a los que se les ofreció un pago mensual de unos 650 dólares, casi tres veces el monto acostumbrado. A los pilotos interesados se les retiró del ejército y se les envió a China, donde entrenaron con los Curtiss P-40. Los estadounidenses no vieron combate hasta el 20 de diciembre de 1941, trece días después del ataque a Pearl Harbor. El Grupo de Voluntarios Americanos derrotó en diversos encuentros a las fuerzas enemigas en la zona de operación, ganándose el apodo de Los Tigres Voladores por parte de la prensa china. Los Tigres Voladores fueron esenciales para mejorar la moral china y estadounidense, que probablemente en aquel momento se encontraban en su punto más bajo. Se estima que los Tigres Voladores destruyeron 300 aviones japoneses, sufriendo 12 bajas. A mediados de 1942, el grupo fue reabsorbido por la USAAF como el 23º Grupo de Cazas. No obstante, las fauces de tiburón que pintaron en las narices de sus aviones, continuaron siendo un ícono de sus victorias.
- Los “Tigres Voladores” fue el apodo del Grupo de Voluntarios Americanos, un grupo de pilotos reclutados bajo órdenes secretas del Presidente de los Estados Unidos Franklin Delano Roosevelt. Estos pilotos provenían de las Fuerzas Aéreas del Ejército, la Armada y el Cuerpo de Marines de los Estados Unidos. El entonces capitán Claire Chennault, consejero del Generalísimo Chiang Kai-shek, comandó el grupo de tres escuadrones de cazas, que entrenaron en China, con el objetivo de defender la carretera de Birmania, que constituía la principal vía de suministros a las fuerzas chinas del Kuomintang, que estaban en guerra con el Imperio de Japón. La unidad fue reclutada entre pilotos activos en el ejército de los Estados Unidos, a los que se les ofreció un pago mensual de unos 650 dólares, casi tres veces el monto acostumbrado. A los pilotos interesados se les retiró del ejército y se les envió a China, donde entrenaron con los Curtiss P-40. Los estadounidenses no vieron combate hasta el 20 de diciembre de 1941, trece días después del ataque a Pearl Harbor. El Grupo de Voluntarios Americanos derrotó en diversos encuentros a las fuerzas enemigas en la zona de operación, ganándose el apodo de Los Tigres Voladores por parte de la prensa china. Los Tigres Voladores fueron esenciales para mejorar la moral china y estadounidense, que probablemente en aquel momento se encontraban en su punto más bajo. Se estima que los Tigres Voladores destruyeron 300 aviones japoneses, sufriendo 12 bajas. A mediados de 1942, el grupo fue reabsorbido por la USAAF como el 23º Grupo de Cazas. No obstante, las fauces de tiburón que pintaron en las narices de sus aviones,ademas de el logo diseñado por la compañia Walt Disney, que era un tigre con alas, ademas de los logos de los escuadrones de combate Hell's Angels y Panda Bears, y en las ruedas del tren de aterrizaje los colores de la bandera de china y continuaron siendo un ícono de sus victorias. Como un dato curioso se puede hacer notar que las chamarras de vuelo llevaban en la espalda la bandera china además de una leyenda en chino donde se ofrecía una recompensa a la persona que los ayudara en caso de problemas en el territorio chino.
- Les Tigres volants (en anglais Flying Tigers) est le surnom donné à une escadrille de pilotes américains, de son nom officiel 1st American Volunteer Group (Premier groupe de volontaires américains), ou AVG. Basée en Chine durant la Seconde Guerre mondiale, l'escadrille participa notamment à la guerre sino-japonaise et à la campagne de Birmanie. Elle fut incorporée durant le conflit à l'United States Army Air Forces.
- Le Tigri Volanti era il soprannome con cui veniva identificato l'American Volunteers Group, uno gruppo aereo inviato dagli Stati Uniti d'America nella Cina Nazionalista per aiutarla militarmente nella guerra contro il Giappone durante la Seconda guerra sino-giapponese degli anni quaranta. Il gruppo fu costituito, sotto il comando del generale Claire Chennault per una iniziativa voluta personalmente dal presidente Franklin Delano Roosevelt, inquadrando come dipendenti civili il personale di volo e di supporto proveniente dai ranghi dell'United States Army Air Forces (USAAF), della U.S. Navy e del U.S. Marine Corps; per dare copertura formale alla natura di volontari dei partecipanti all'impresa era prevista come condizione irrinunciabile che essi avessero rassegnato ufficialmente le dimissioni dalle Armi di provenienza. Gli aerei impiegati furono di costruzione statunitense, essenzialmente Curtiss P-40. Tra le sue fila militarono numerosi assi di futura fama, come Gregory "Pappy" Boyington, successivamente divenuto il fondatore della squadriglia delle "Pecore Nere".
- フライングタイガース(Flying Tigers)(中国語繁体字:飛虎隊、簡体字:飞虎队、ピン音:Fēi Hǔ Duì)は日中戦争時に中国国民党軍を支援したアメリカ合衆国義勇軍(American Volunteer Group,AVG)の愛称。
- Flying Tigers było potocznie używaną nazwą Amerykańskiej Grupy Ochotniczej (American Volunteer Group - AVG), składającej się z pilotów myśliwskich, walczących w Birmie i Chinach przeciw wojskom japońskim podczas II wojny światowej, a następnie regularnych jednostek lotnictwa amerykańskiego działających na tym obszarze. Pomysł utworzenia ochotniczej grupy pilotów amerykańskich, pomagających w walce Chin z agresją japońską, wyszedł pod koniec 1940 roku od emerytowanego majora lotnictwa amerykańskiego, Claire Chennaulta, który zajmował stanowisko doradcy do spraw lotnictwa chińskiego przywódcy Czang Kaj-szeka podczas wojny japońsko-chińskiej. Mimo że USA wówczas nie znajdowały się w stanie wojny, władze amerykańskie udzielały pewnej pomocy materialnej krajom koalicji antyhitlerowskiej, a także upatrywały zagrożenia w ekspansji japońskiej w Azji. Przypuszczano, że upadek Chin zachęci Japonię do ataku na posiadłości amerykańskie i brytyjskie. Dlatego rząd amerykański zdecydował sprzedać na kredyt do Chin 100 nowoczesnych wówczas myśliwców Curtiss H-81A3 (P-40C, Tomahawk IIB), które miały być pierwotnie skierowane do Wielkiej Brytanii. Operację tę organizował głównie współpracownik prezydenta Roosevelta, Lauchlin Currie. W drodze zaciągu ochotniczego zwerbowano za nieoficjalną aprobatą rządu amerykańskiego 100 pilotów - 40 z lotnictwa Armii i 60 z lotnictwa Marynarki i Marines, oraz 200 techników obsługi naziemnej. Wystąpili oni ze służby wojskowej i zostali oficjalnie zatrudnieni przez zakłady CAMCO (Central Aircraft Manufacturing Company), montujące samoloty Curtissa w Chinach, jako "instruktorzy" z wynagrodzeniem 600$ miesięcznie dla pilotów i 650$ dla dowódców eskadr. Ponadto za zestrzelenie wrogiego samolotu mieli otrzymywać 500 dolarów premii (później także za zniszczenie samolotu na ziemi). Sformowano w ten sposób Pierwszą Amerykańską Grupę Ochotniczą - American Volunteer Group - AVG), której dowódcą został Claire Chennault. Planowano też sformowanie grupy bombowej i drugiej grupy myśliwskiej, lecz plany te zarzucono po ataku japońskim na Pearl Harbor. Piloci AVG przybyli do Birmy w lecie i jesienią 1941 i rozpoczęli tam trening. Ponieważ wielu z nich było niedoświadczonych, nacisk kładziono głównie na walki zespołowe, wykorzystujące szybkość ataku i przewagę uzbrojenia amerykańskich samolotów, zamiast indywidualnych pojedynków z bardziej doświadczonymi Japończykami, posiadającymi zwrotniejsze samoloty myśliwskie. W miejsce trzy samolotowych kluczy, podstawową formacją AVG było 2 lub 3 pary samolotów. Samoloty stopniowo napływały do grupy, a części zamienne były trudne do uzyskania, przy czym część pilotów zrezygnowała i w efekcie grupa nigdy realnie nie liczyła więcej niż 62 samoloty z pilotami. Pod koniec działalności grupy, otrzymała ona 50 nowych myśliwców P-40E jako uzupełnienie. Myśliwce AVG wyróżniały się malowaniem, mając uzębione "paszcze" rekina malowane z przodu na osłonie silnika. Nosiły chińskie znaki rozpoznawcze. Grupa wkrótce zaczęła być nazywana nieformalnie Latającymi Tygrysami (Flying Tigers). Dzieliła się na trzy dywizjony: 1. (Adam & Eves - Adam i Ewy), 2. (Panda Bears - Niedźwiedzie Pandy) i 3. (Hell's Angels - Aniołowie Piekieł). Grupa nie osiągnęła gotowości bojowej przed przystąpieniem USA do wojny - miała wówczas 82 pilotów i 79 samolotów, lecz nie wszystkie sprawne. Dwa dywizjony bazowały w Kunming w Chinach, a trzeci w Mingaladon koło Rangunu w Birmie. Pierwsza akcja bojowa Latających Tygrysów miała miejsce 20 grudnia 1941. Zestrzelili wówczas trzy japońskie bombowce Ki-48 w okolicy Kunming i uszkodzili czwarty, który się następnie rozbił. Trzeci dywizjon w sile 18 samolotów bronił Rangunu w dniach 23-25 grudnia, zgłaszając zestrzelenie około 90 samolotów japońskich, głównie bombowców (w rzeczywistości liczba ta była niższa). Pozostałe dywizjony broniły Rangunu rotacyjnie w styczniu i lutym 1942. Po zdobyciu Rangunu przez Japończyków w marcu, AVG przesunięto do baz w Chinach. W lipcu 1942 większości pilotów skończyły się kontrakty i grupę rozformowano. Według oficjalnych danych amerykańskich, AVG zestrzeliła 297 samolotów przeciwnika (według raportów liczba ta miała sięgać nawet 500-1000), lecz nowsze badania ustaliły (autor Daniel Ford), że zniszczono ok. 115 samolotów japońskich w powietrzu i na ziemi. AVG utraciła 21 pilotów zabitych, zaginionych lub wziętych do niewoli. Claire Chennault został następnie przyjęty ponownie do lotnictwa amerykańskiego w stopniu pułkownika, a następnie brygadiera i został mianowany dowódcą amerykańskiej 14 Armii Powietrznej. Po 14 lipca 1942 ochotnicza grupa AVG została zastąpiona na obszarze działania w Chinach przez 23. Grupę Myśliwską amerykańskich sił powietrznych. Jedynie pięciu pilotów AVG przeszło za płk. Chennaultem do nowych jednostkach w Chinach. Większość pilotów AVG została pilotami transportowymi w Chinach, powróciła do zajęć cywilnych w USA lub została powołanych do służby wojskowej w innych regionach. Mimo to, płk. Chennault, piloci i prasa amerykańska w dalszym ciągu używały nazwy "Latające Tygrysy" wobec jednostek amerykańskich na obszarze Chin, zwłaszcza wobec 23 Grupy Myśliwskiej. Jednym z bardziej znanych pilotów AVG był Gregory "Pappy" Boyington, który jednak został zwolniony w kwietniu 1942. Największym asem AVG był Robert Neale, który odniósł oficjalnie 13 zwycięstw, następnie David Lee Hill z liczbą 10 i 1/4 zwycięstwa. Do AVG dołączył także pod koniec istnienia grupy as myśliwski z okresu wojny domowej w Hiszpanii, Albert Baumler, który służył następnie w 23 Grupie. W okresie lipiec-grudzień 1943 w składzie 23 Grupy walczył również ochotniczo Witold Urbanowicz i zestrzelił dwa samoloty.
- Tigres Voadores era o apelido do 1º Grupo Voluntário Americano (AVG), um grupo de pilotos da força aérea, da marinha e do corpo de fuzileiros navais (marines) dos Estados Unidos, recrutados através de uma sanção presidencial secreta do Presidente Franklin Roosevelt, que formaram um grupo de esquadrões de caças de combate treinados na China e usados para proteger as linhas vitais de abastecimento chinesas pelas estradas da Birmânia, durante a Segunda Guerra Sino-Japonesa, nos anos anteriores e após a entrada dos EUA na Segunda Guerra Mundial. Seus esquadrões aéreos se tornaram mundialmente conhecidos e populares pela cabeça de tubarão pintada nos bicos dos caças P-40 que os formavam. A criação do AVG foi obra de uma capitão aposentado da aviação do exército norte-americano, Claire Chennault, que se tornou conselheiro militar do Generalíssimo Chiang Kai-shek, primeiro presidente da República da China, na guerra travada desde os anos 30 entre chineses e japoneses em território chinês. Devido à baixa qualidade dos caças fornecidos à China pela União Soviética, os resultados da aviação chinesa na luta aérea contra os japoneses ficava muito abaixo do esperado e quando os soviéticos retiraram seu apoio aéreo em 1940, Chiang pediu a seu conselheiro que conseguisse junto ao governo norte-americano o fornecimento de esquadrões de combate para substituir os aviões soviéticos e a permissão para que pilotos americanos fossem recrutados para pilotá-los, devido a escassez de pilotos chineses treinados para combate aéreo. Como os Estados Unidos não estavam em guerra, essa operação deveria ser feita de forma clandestina para não comprometer os americanos com os aliados do Eixo, mas mesmo assim ela teve a aprovação do Presidente Roosevelt. Os pilotos recrutados deram baixa das forças armadas americanas para pilotar e lutar como mercenários contratados pela Força Aérea da República da China. Oficialmente, eram contratados de uma empresa privada americana, que os empregou como “instrutores de treinamento” com um salário de U$600, quase três vezes mais que o soldo normal de um oficial americano da US Air Force na época, e um adicional, prometido pelos chineses, de U$500 por cada avião inimigo derrubado. Divididos em três esquadrões de caça, dois deles baseados na China e o outro nas proximidades de Rangum, sua principal missão era proteger o porto da capital e a vital linha de suprimentos dos exércitos e do povo chinês (a Estrada de Burma), que ligava o norte da Birmânia à China central (cujas regiões costeiras ao leste estavam sob ocupação japonesa) por onde eram escoados os suprimentos mais básicos e necessários ao esforço de guerra chinês. Os Tigres Voadores começaram a entrar em combate contra a aviação japonesa em 20 de dezembro de 1941, com um total de 79 aeronaves e 82 pilotos, treze dias após o ataque a Pearl Harbor que iniciou a Guerra do Pacífico. O sucesso de suas primeiras missões, destruindo mais de trezentas aeronaves inimigas contra a perda de apenas doze defendendo Rangum, a capital birmanesa, dos bombardeiros japoneses, foi uma injeção de moral aos Aliados no período inicial de constantes derrotas para os nipônicos e deu aos americanos a esperança de que eles poderiam ter sucesso na guerra contra o Japão. As notícias de suas vitórias iniciais, usando táticas revolucionárias de combate aéreo à época, eram as únicas boas novas recebidas numa América sombreada pelas constantes derrotas sofridas por suas tropas no Sudeste Asiático e no Pacífico. Após a queda de Rangum e a ocupação da Birmânia pelo Japão em março de 1942, a base dos Tigres foi transferida para o norte do país e finalmente para o interior da China. Segunda guerra sino-japonesa Curtiss P-40
- «Летающие тигры» — обиходное название добровольческого военно-воздушного подразделения American Volunteer Group (AVG), воевавшего на стороне Китайской республики в 1941—1942 годах.
- 飛虎隊,正式名稱為中華民國空軍美籍志願大隊(英文:American Volunteer Group,簡稱AVG ),是第二次世界大戰期間在中華民國成立,由美國飛行人員組成的空軍部隊,在中國、緬甸等地對抗日本。
|