| dbpprop:abstract
|
- The First Coalition (1793–1797) was the first major concerted effort of multiple European powers to contain Revolutionary France. It took shape after the French Revolutionary Wars had already begun. After the stated aim of the National Convention to export revolution, the guillotining of Louis XVI of France (January 1793) and the French opening of the Scheldt, a military coalition was formed against France. These powers initiated a series of invasions of France by land and sea, with Prussia and Austria attacking from the Austrian Netherlands and the Rhine, and Great Britain supporting revolts in provincial France and laying siege to Toulon. France suffered reverses (Battle of Neerwinden, 18 March 1793) and internal strife, and responded with extreme measures: the Committee of Public Safety formed (6 April 1793) and the levée en masse drafted all potential soldiers aged 18 to 25 (August 1793). The new French armies counter-attacked, repelled the invaders, and moved beyond France. French arms established the Batavian Republic as a satellite state (May 1795) and gained the Prussian Rhineland by the first Treaty of Basel. Spain made a separate peace accord with France (second Treaty of Basel) and the French Directory carried out plans to conquer more of Germany and northern Italy (1795). North of the Alps, Archduke Charles of Austria redressed the situation in 1796, but Napoleon carried all before him against Sardinia and Austria in northern Italy (1796–1797) near the Po Valley, culminating in the peace of Leoben and the Treaty of Campo Formio (October 1797). The First Coalition collapsed, leaving only Britain in the field fighting against France.
- El nombre Primera Coalición (1793-1797), designa el primer esfuerzo coordinado de varias potencias europeas para contener la Revolución Francesa. Esta coalición se formó cuando ya había estallado el conflicto bélico. Conociendo las intenciones de la Asamblea Nacional de exportar la Revolución y el guillotinamiento de Luis XVI de Francia, se formó una coalición que comprendía a los siguientes países: Austria Prusia Nápoles Cerdeña (en guerra con Francia desde 1792) Reino Unido Países Bajos España Estas potencias iniciaron una serie de invasiones de Francia tanto por tierra como por mar, con Prusia y Austria atacando desde los Países Bajos austriacos y el Rin, España invadiendo el Rosellón (en un conflicto que se denominó Guerra del Rosellón), y Gran Bretaña apoyando las revueltas en las provincias francesas y poniendo asedio a Tolón. Francia sufrió varios reveses militares y revueltas internas (la revuelta en Vendée), y respondió con medidas extremas: el Comité de Seguridad Pública, formado el 6 de abril de 1793 y las levas en masa, reclutando a cualquier soldado en potencia entre los 18 y los 25 años. Los nuevos ejércitos franceses contraatacaron repeliendo a los invasores y echándolos de Francia. Francia estableció mediante la fuerza de sus armas la República de Baviera, un estado satélite, en mayo de 1795, y obtuvo de Prusia Renania (las tierras de la ribera del río Rin) mediante el Tratado de Basilea. España, con tropas francesas en Cataluña, Vascongadas y Navarra, firmó la paz por separado con Francia en el Segundo Tratado de Basilea, en tanto que el Directorio preparó sus planes para conquistar más territorios en Alemania y el norte de Italia en 1795. Al norte de los Alpes, el Archiduque Carlos de Austria trató de reconducir la situación en 1796, pero Napoleón atacó a sus fuerzas en Cerdeña y en Italia continental, culminando en la Paz de Leoben y el Tratado de Campo Formio. La Primera Coalición se hundió, dejando sólo al Reino Unido en su lucha de contención del expansionismo francés, al menos en el mar.
- Ensimmäinen liittokunta oli muun muassa Ison-Britannian, Itävallan, Preussin ja Espanjan (kaksi jäkimmäistä vuoteen 1795 asti) sekä pienempien valtioiden muodostama liittokunta Ranskan tasavaltaa vastaan. Ensimmäisen liittokunnan sotaa käytiin 1792–1797. Napoleonin Italiaan maaliskuusta 1796 tekemän ja huhtikuuhun 1797 sotaretken tuloksena Lombardia joutui Ranskan vallan alaiseksi 1796, mitä kesti vuoteen 1814. Myös Alankomaat joutui Ranskan vallan alaiseksi vuonna 1795. Siitä muodostettiin Batavian tasavalta. Sodan tuloksena solmittiin Campo Formion rauha Itävallan ja Ranskan kesken lokakuussa 1707. Venetsia siirtyi Itävallan Habsburgien vallan alaiseksi.
- La Première Coalition est une coalition formée entre 1793 et 1797, par les puissances européennes contre la France révolutionnaire. Elle s'est formalisée après le début du conflit : déclaration de guerre à l'Autriche le 20 avril 1792, puis invasion par la Prusse suite au manifeste de Brunswick. Après le but avoué de la Convention d'exporter la révolution, l'exécution de Louis XVI en janvier 1793 et l'offensive française sur l'Escaut, une coalition militaire est formée : Le Royaume de Grande-Bretagne Le Royaume de Piémont-Sardaigne Le Royaume d'Espagne Le Royaume de Naples Le Royaume de Prusse L'Archiduché d'Autriche Les Provinces-Unies Ces puissances lancent une série d'invasions en France par voie de terre et de mer. La Prusse et l'Autriche attaquent depuis les Pays-Bas autrichiens et le Rhin. L'Angleterre supporte les révoltes des provinces françaises. La France subit un revers à la bataille de Neerwinden le 18 mars 1793, et des révoltes internes, auxquelles elle répond par des mesures extrêmes : Le Comité de salut public, formé le 6 avril 1793, décrète une levée en masse de tous les hommes âgés de 18 à 25 ans. Les nouvelles armées françaises contre-attaquent et repoussent les envahisseurs au delà des frontières, établissant dans la foulée la République batave, État satellite de la France. Le traité de Bâle octroie à la France la Rhénanie prussienne. L'Espagne fait une paix séparée. Le Directoire battit des plans pour conquérir des territoires en Allemagne et dans le nord de l'Italie. Dans le nord des Alpes, l'archiduc Charles d'Autriche tente de redresser un peu la situation en 1796, mais Bonaparte remporte les batailles de Pont de Lodi, du Pont d'Arcole,, et de Rivoli. Après les préliminaires de Léoben, qui aboutissent au traité de Campo-Formio, la première coalition s'effondre. Seule l'Angleterre reste en guerre contre la France.
- Si chiamò prima coalizione l'alleanza formatasi nel 1793 (e che durò fino al 1797) tra le potenze europee contro la Francia rivoluzionaria. Si formò dopo l'inizio del conflitto: la dichiarazione di guerra all'Austria il 20 aprile 1792 e quindi l'invasione di Prussia in seguito al Manifesto di Brunswick. A seguito delle dichiarazioni della Francia riguardo all'esportazione della rivoluzione ed inoltre dell'esecuzione di Luigi XVI nonché dell'offensiva dell'esercito francese sull'Escaut, si formò una coalizione militare comprendente: Sacro Romano Impero Gran Bretagna Regno di Napoli (firmata pace nel 1796) Regno di Sardegna Vari Stati italiani 1793 - 1796 Prussia (firmata pace con la Francia nel 1795) Regno di Spagna (firmata pace con la Francia nel 1795) Regno del Portogallo Realisti francesi e Monarchici Tali potenze lanciarono una serie di offensive alla Francia per terra e per mare. La Russia si alleò direttamente all’Inghilterra. Il Regno di Sardegna vi si aggregò il 20 aprile. Il 18 marzo Carlo Luigi Giovanni arciduca d’Austria e duca di Teschen, fratello dell'imperatore Francesco II sconfisse a Neerwinden il generale francese Charles François Dumouriez (uno dei vincitori di Valmy) che, messo sotto accusa di connivenza con il nemico per la sconfitta, disertò e passò nel campo avverso. Il 5 aprile 1795 la Prussia, con la prima pace di Basilea, si staccò dalla coalizione. Il 22 luglio dello stesso anno, con la seconda pace di Basilea ne uscì anche la Spagna del primo ministro Godoy.
- 第一次対仏大同盟（だいいちじたいふつだいどうめい, First Coalition, 1793年 - 1797年）は、フランス革命を脅威と感じたヨーロッパ諸国が、フランスに対抗するために結成した同盟（対仏大同盟）である。
- De Eerste Coalitieoorlog was een militair conflict tussen revolutionair Frankrijk en een bondgenootschap van Europese mogendheden, later bekend geworden als de Eerste Coalitie. Deze coalitie tegen Frankrijk bestond uit Oostenrijk, Pruisen, de Nederlandse republiek, Groot-Brittannië, Spanje, Portugal, Napels-Sicilië, Piëmont-Sardinië en enkele kleinere staten. De Nederlanden waren een belangrijk strijdtoneel van de oorlog. De Republiek kwam tot een roemloos einde toen het in 1795 werd bezet door Franse troepen. Stadhouder Willem V moest naar Engeland vluchten en de Bataafse Republiek, een Franse vazalstaat, werd uitgeroepen. Ook in de Zuidelijke Nederlanden betekende de oorlog het einde van een tijdperk. De Habsburgse overheersing sinds de 15e eeuw kwam tot een einde met de annexatie van de Zuidelijke Nederlanden door Frankrijk. In 1791, twee jaar na het uitbreken van de Franse Revolutie, leed het revolutionaire Frankrijk onder economische moeilijkheden en politieke strubbelingen. De tegenstellingen tussen de moderate Girondijnen en radicale Montagnards begonnen zich steeds sterker af te tekenen, en een gemeenschappelijke buitenlandse vijand zou de eenheid kunnen versterken. Op 27 augustus 1791 kwamen de Oostenrijkse keizer Leopold II en de Pruisische koning Frederik Willem II bijeen en tekenden de Verklaring van Pillnitz. Hierbij riepen ze de andere Europese grote mogendheden op om in te grijpen als de Franse koning Lodewijk XVI in gevaar zou komen. De Nationale Grondwetgevende Vergadering van Frankrijk zag de verklaring van Pillnitz als een verkapte oorlogsverklaring, en greep dit argument aan om op 20 april 1792 de oorlog te verklaren aan Oostenrijk en haar bondgenoten. Franse troepen vielen de Oostenrijkse Nederlanden binnen, maar de Franse revolutionairen waren slecht georganiseerd en de invasie verliep rampzalig. In juli stak een Pruisisch leger onder bevel van Karel Willem Ferdinand van Brunswijk de Rijn over. Van Brunswijk liet een verklaring uitgaan dat het zijn intentie was om Lodewijk XVI al zijn macht terug te geven en alle tegenstanders van de absolute monarchie te executeren. Een woedende menigte in Parijs bestormde hierop het Tuilerieën-paleis en de koning werd op 21 september afgezet. Op het slagveld volgde de ene nederlaag op de andere, maar tussen de vijanden was al onenigheid ontstaan. De Oostenrijkers en Pruisen wantrouwden elkaar zeer, en de Pruisen waren niet erg gemotiveerd omdat het ernaar uitzag dat de Oostenrijkse bondgenoot hen al het vuile werk liet doen. De Pruisische invasie werd een halt toegeroepen bij Valmy op 20 september en de oorlog draaide in het voordeel van Frankrijk. De Fransen vielen Duitsland binnen en bezetten Savoye en Nice in Zuid-Frankrijk. Franse troepen onder bevel van generaal Charles-François Dumouriez namen de Oostenrijkse Nederlanden in na een grote overwinning in de Slag bij Jemappes op 6 november. Op 21 januari 1793 werd Lodewijk XVI geguillotineerd door de Franse revolutionairen. Deze actie verenigde de Europese staten tegen Frankrijk: Spanje, Groot-Brittannië, Nederland, Portugal en Napels sloten zich bij de coalitie aan. De Franse generaal Dumouriez viel Nederland binnen met het doel om daar een revolutie te ontketenen. Hij nam Breda in en maakte voorbereidingen om naar Dordrecht door te stoten. De Oostenrijkers behaalden echter overwinningen op de Fransen bij Luik en Aken en beëindigden het beleg van Maastricht door Francisco de Miranda. Na de Franse nederlaag in de Tweede slag bij Neerwinden op 18 maart trok Dumouriez zich terug uit de Oostenrijkse Nederlanden. Hij sloot een wapenstilstand met de Oostenrijkers waarbij hij naar Parijs zou marcheren en de monarchie zou herstellen. Dit mislukte jammerlijk en Dumouriez, die in Parijs arrestatie en executie stond te wachten, besloot over te gaan naar Oostenrijkse zijde. Frankrijk zag zich van alle kanten aangevallen. Oostenrijkse troepen namen Valenciennes in, Spaanse troepen staken de Pyreneeën over, Sardijnse troepen staken de Franse Alpen over, en de Britse marine blokkeerde de Franse havens. Door de verdere radicalisering van de Franse revolutionairen in Parijs braken opstanden uit in Zuid-Frankrijk en de Vendée. De nieuwe Franse republiek kondigde hierop de levée en masse aan, een maatregel waarbij enorme aantallen soldaten konden worden opgeroepen. Deze dienstplicht was in die tijd werkelijk een revolutionair idee, want voor die tijd werden oorlogen altijd door professionele soldaten uitgevochten. Met de nieuwe troepen kon Frankrijk de opstanden in Caen, Lyon en Marseille neerslaan. Na het Beleg van Toulon, waarbij Napoleon Bonaparte voor het eerst zijn militaire kunnen bewees, werd in december ook Toulon weer ingenomen. In Noord-Frankrijk dwongen de Fransen in september een overwinning op de Britten af in de Slag bij Hondschote. De Oostenrijkse Nederlanden waren het belangrijkste oorlogstoneel in 1794. De Fransen vielen de Oostenrijkse Nederlanden binnen met twee legers onder bevel van Pichegru en Moreau, terwijl Jourdan langs de Duitse grens naar het noorden optrok. Na Franse overwinningen bij Kortrijk en Fleurus in juni moesten de Oostenrijkers, Britten en Nederlanders zich achter de Rijn terugtrekken. Ook op andere fronten waren de Fransen succesvol. In Zuid-Frankrijk werden de Spanjaarden teruggeslagen. Franse troepen onder bevel van generaal Dugommier staken de Pyreneeën over en vielen Catalonië binnen. Dugommier behaalde een overwinning op de Spanjaarden in de Slag bij San-Lorenzo de la Muga in november, maar viel in de veldslag. In de winter van 1795 vielen Franse troepen Nederland binnen, met brede steun van de Nederlandse bevolking. Pichegru stak op 28 december de bevroren Maas over, veroverde Utrecht op 19 januari en vervolgens Amsterdam op 20 januari. Stadhouder Willem V vluchtte op 18 januari naar Engeland; een dag later werd de Bataafse Republiek uitgeroepen. De Bataafse Republiek, een Franse vazalstaat, sloot een verdrag met Frankrijk op 16 mei waarbij Brabant en Maastricht aan Frankrijk werden afgestaan. Na de Franse militaire overwinningen en het verlies van Nederland besloten Pruisen en Spanje de Eerste Coalitie te verlaten en vrede met Frankrijk te sluiten. Bij de Vrede van Bazel kwam Pruisen op 5 april overeen om alle gebieden ten westen van de Rijn aan Frankrijk af te staan, terwijl Spanje op 22 juli twee derde van Hispaniola aan Frankrijk afstond. De Britten faalden in hun pogingen om de rebellen in de Vendée te hulp te komen, en een complot in Parijs om de revolutionaire regering omver te werpen faalde door het resolute en meedogenloze optreden van Napoleon Bonaparte, die zijn artillerie beval om op de menigte te vuren. Dit leidde ook tot het einde van het radicale Jakobijnse schrikbewind, dat vervangen werd door een meer gematigde, burgerlijke regering, het Directoire. Napoleon Bonaparte nam in 1796 het commando van de oorlog in Italië op zich. In maart viel hij Piëmont binnen en behaalde overwinningen op de Oostenrijks-Sardijnse troepen bij Montenotte en Millesimo. De Sardijnen, afgesneden van de Oostenrijkers, werden verslagen bij Mondovì en tekenden een wapenstilstand. Op 18 mei sloot Sardinië vrede met Frankrijk, waarbij ze Savoye en Nice afstonden. Zie verder: Vrede van Parijs (1796) De Oostenrijkers werden verder teruggeslagen. Na een overwinning bij Lodi op 10 mei nam Bonaparte Milaan in. Mantua werd belegerd terwijl de Oostenrijkers zich terugtrokken naar Tirol. In de zomer stuurde Oostenrijk een nieuw leger onder bevel van Wurmser Italië binnen om Mantua te bevrijden. Bonaparte brak het beleg af en versloeg de Oostenrijkers, waarna hij de stad weer belegerde. Een tweede Oostenrijks leger, onder bevel van Alvinczy, viel in november Italië binnen, maar werd verslagen door Bonaparte in de Slag bij de Brug van Arcole, ten oosten van Verona. In Duitsland waren de Fransen minder succesvol. Moreau en Jourdan staken de Rijn over en namen Ulm en Augsburg in, maar Jourdan werd afgesneden van Moureau en verslagen door aartshertog Karel. In september hadden beide legers zich weer achter de Rijn teruggetrokken. De opstand in de Vendée werd neergeslagen door de Franse generaal Hoche. Een poging van Hoche om Ierland binnen te vallen bleek echter een complete mislukking. Spanje besloot zich bij Frankrijk aan te sluiten en verklaarde de oorlog aan Groot-Brittannië. Op 14 februari 1797 versloeg de Britse admiraal John Jervis de Spaanse vloot in de Zeeslag bij Kaap Sint-Vincent, waarbij de dreiging van een Frans-Spaanse invasie van Groot-Brittannië wegviel. In Italië deed het Oostenrijkse leger van Alvinczy een laatste poging om Wurmsers belegerde troepen in Mantua te ontzetten, maar Alvinczy werd verslagen door Bonaparte in de Slag bij Rivoli in januari. Wurmser en zijn 18.000 Oostenrijkse troepen in Mantua moesten zich overgeven. Na aartshertog Karel te hebben verslagen bij de rivier de Tagliamento op 16 maart, viel Bonaparte nu Oostenrijk zelf binnen. Ook in Duitsland waren de Fransen weer op het offensief. De Oostenrijkers zagen zich gedwongen om vrede te sluiten. Op 17 maart werd de Vrede van Leoben getekend, gevolgd door de Vrede van Campo Formio op 17 oktober. Hierbij stond Oostenrijk de zuidelijke Nederlanden af aan Frankrijk. Ook stond het gebieden in Italië af aan de Cisalpijnse Republiek, een nieuwe Franse vazalstaat. In ruil kreeg Oostenrijk gebieden in Italië, waarbij de Republiek Venetië werd opgedeeld: Veneto, Istrië en Dalmatië kwamen bij Oostenrijk, en Korfoe en een aantal Venetische eilanden in de Adriatische Zee gingen naar Frankrijk. Het vredesverdrag betekende het einde van de Eerste Coalitie en de Eerste Coalitieoorlog tegen Frankrijk, dat uit de oorlog kwam als grote overwinnaar en de dominante grote mogendheid van Europa. Alleen Groot-Brittannië bleef in staat van oorlog met Frankrijk. Op het Europese continent bleef de vrede twee jaar lang bewaard, tot 1799, toen een nieuwe oorlog tegen Frankrijk zich aandiende: de Tweede Coalitieoorlog.
- Pierwsza koalicja antyfrancuska lat była pierwszym wysiłkiem europejskich mocarstw na drodze do obalenia rewolucyjnej Republiki Francuskiej. Był to związek niektórych państw europejskich, w tym przede wszystkim Wielkiej Brytanii (która uczestniczyła we wszystkich koalicjach), Austrii, Prus, Holandii i Hiszpanii zawarty na wieść o zgilotynowaniu monarchy francuskiego Ludwika XVI. Sojusznicy nie chcieli dopuścić do rozprzestrzenienia się idei rewolucyjnych w Europie, co zapowiedziało Zgromadzenie Narodowe. Państwa te podjęły szereg uderzeń na lądzie i morzu, przy czym Prusy i Austria atakowały od strony Republiki Zjednoczonych Prowincji i Renu, zaś Wielka Brytania wspierała rojalistyczne powstania na francuskiej prowincji i podjęła oblężenie Tulonu. Francja doznała porażki w bitwie pod Neerwinden (18 marca 1793) oraz poważnego ciosu wewnętrznego, jakim były wojny wandejskie, odpowiedziała więc z całą mocą: powołany 6 kwietnia przez Konwent Komitet Ocalenia Publicznego ogłosił levée en masse powołując pod broń wszystkich mężczyzn w wieku od 18 do 25 lat. Nowe francuskie armie pokonały najeźdźców i przeniosły wojnę poza własne granice. Francuzi ustanowili 5 maja 1795 roku pierwsze państwo satelickie – Republikę Batawską, a w ramach pierwszego traktatu pokojowego zawartego w Bazylei zabrali Prusom Nadrenię. Hiszpania zawarła z Francją osobny traktat pokojowy. Sukces spowodował, że francuski dyrektoriat przyjął plan podboju dalszych państewek niemieckich i opanowanych przez Austriaków północnych Włoch. Na północ od Alp arcyksiążę Karol Ludwik Habsburg opanował w roku 1796 sytuację, ale w północnych Włoszech generał Napoleon Bonaparte podjął szereg zwycięskich działań przeciwko Sardynii i Austrii (1796-1797) w okolicach Doliny Padu, co zakończyło się zawarciem traktatów pokojowych w Leoben i Campo Formio w październiku 1797 roku. Koalicja upadła, a w wojnie przeciwko Francji została osamotniona Wielka Brytania.
- Война Первой коалиции — общее название военных действий, проходивших в 1793—1797 годах с целью защиты от Франции, объявившей в 1792 году войну Австрии и реставрации во Франции монархии. Военные действия начались с вторжения французских войск во владения германских государств на Рейне, за чем последовало вторжение войск коалиции в пределы Франции. Вскоре враги были отбиты и сама Франция начала активные военные действия против коалиции — вторглась в Испанию, Сардинское королевство и в западные германские государства. Вскоре, в 1793 году произошла битва при Тулоне, где впервые проявил себя молодой и талантливый полководец Наполеон Бонапарт. После ряда побед враги были вынуждены признать Французскую республику и все её завоевания (за исключением англичан), но затем, после ухудшения положения Франции, война возобновилась.
- 第一次反法同盟，1793年神聖羅馬帝國皇帝弗朗茨二世與普魯士、薩丁、英國、荷蘭和西班牙組成第一次反法同盟。但這個聯盟在1797年，因聯軍被拿破仑所率領的法國、義大利方面軍打敗，被迫議和而土崩瓦解。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
