The First Anglo-Afghan War (also known as Auckland's Folly) was fought between the British East India Company and Afghanistan from 1839 to 1842. It is famous for the loss of 4,500 British and Indian soldiers, plus 12,000 of their camp followers, to Afghan tribal fighters, but the British defeated the Afghans in the concluding engagement. It was one of the first major conflicts during the Great Game, the 19th century competition for power and influence in Central Asia between Britain and Russia.

Property Value
dbo:abstract
  • The First Anglo-Afghan War (also known as Auckland's Folly) was fought between the British East India Company and Afghanistan from 1839 to 1842. It is famous for the loss of 4,500 British and Indian soldiers, plus 12,000 of their camp followers, to Afghan tribal fighters, but the British defeated the Afghans in the concluding engagement. It was one of the first major conflicts during the Great Game, the 19th century competition for power and influence in Central Asia between Britain and Russia. (en)
  • الحرب الإنكليزية الأفغانية الأولى هي حرب دارت بين الراج البريطاني وأفغانستان، من سنة 1838 إلى 1842 م، انتهت بنصر أفغاني. (ar)
  • La Primera guerra anglo-afgana se desarrolló entre 1839 y 1842, ante el temor británico de que la esfera de influencia rusa se extendiera a las fronteras indias. El gobernador general de la India, George Eden, conde de Auckland, le presentó a Dost Mohammed Khan un ultimátum que solicitaba la expulsión de un delegado ruso en Kabul. Rechazados los requerimientos británicos, en marzo de 1838 el ejército angloindio de la Compañía Británica de las Indias Orientales invadió Afganistán, desencadenando la Primera Guerra anglo-afgana. Al no encontrar una oposición efectiva y organizada, los invasores capturaron Kandahar en abril de 1839 y Ghazni en julio. Cuando Kabul cayó en agosto, Shuja Shah, nieto de Ahmad Shah, un anterior monarca afgano, se instaló en el trono afgano en lugar de Dost Muhammed, que él mismo entregó a los británicos. El 2 de noviembre de 1841, Akbar Kan, un hijo de Dost Muhammad, encabezó con éxito un levantamiento contra Shah Shuja y las guarniciones anglo-indias del país, logrando la destrucción del ejército británico que ocupaba Kabul. Una expedición de castigo anglo-india reforzó las guarniciones durante un breve periodo, pero, finalmente, en diciembre de 1842 los británicos hubieron de abandonar, entre graves pérdidas, el país. Dost Muhammad fue entonces liberado de su encarcelamiento y recobró su trono, que ocupó hasta 1863. Las relaciones entre Afganistán y los británicos continuaron siendo tensas hasta 1855, momento en que Dost Muhammad decidió firmar un acuerdo de paz con el gobernador general de la India. Sin embargo, en 1878 los británicos volvieron a invadir Afganistán en la Segunda Guerra Anglo-Afgana. (es)
  • Der Erste Anglo-Afghanische Krieg (1839–1842), auch bekannt als First Afghan War, war eine von drei militärischen Auseinandersetzungen des Britischen Empire mit Afghanistan zwischen 1839 und 1919, den Anglo-Afghanischen Kriegen. Ziel dieser Kriege war es, die britische Vormachtstellung in diesem Raum zu sichern und den Expansionsbestrebungen des Russischen Reiches Einhalt zu gebieten. Der anglo-russische Konkurrenzkampf in dieser Region wird auch als The Great Game bezeichnet. (de)
  • La première guerre anglo-afghane opposa de 1839 à 1842 le Royaume-Uni à l'Afghanistan dans le contexte de la rivalité du Grand Jeu entre les Britanniques et la Russie. (fr)
  • La prima guerra anglo-afghana fu un conflitto militare fra l'Afghanistan e le forze dell'Impero Britannico che si svolse fra il 1839 ed il 1842. Fu uno dei principali conflitti che si ebbero durante il Grande gioco, la competizione fra Gran Bretagna e Russia per il dominio e l'influenza nelle regioni dell'Asia Centrale. La guerra inoltre portò anche una delle peggiori disfatte subite dai britannici in quella regione. Le origini del conflitto sono da ricercare nella scelta del governatore generale dell'India, Lord Auckland, su conforme parere di Sir William Macnaghten, di reintegrare sul trono afgano Shujah Shah, del ramo Sadozai della dinastia Durrani, a discapito di Dost Mohammed, della dinastia Barakzai allora al potere in Afghanistan, anche se ciò fosse dovuto avvenire manu militari. Nel 1838, anche a causa del ruolo di disturbo del capitano russo Jan Vitkevič, naufragarono le trattative tra Dost Mohammed e l'emissario di Lord Aukland che di lì a poco emanò il cosiddetto manifesto di Simla (1º ottobre 1838), mentre Dost Mohammed si proclamò emiro (amir-al-momenin cioè combattente della fede) dell'Afghanistan. La campagna della cosiddetta armata dell'Indo portò alla facile conquista di Kandahar, a quella più difficile di Ghazni e alla conseguente fuga di Dost Mohammed dalla capitale afgana che così si arrese agli inglesi senza colpo ferire e assistette all'insediamento di Shujah Shah. L'emiro afgano cercò allora rifugio nell'Hindukush ma fu inseguito dagli inglesi, cui infine, il 3 novembre 1840, si arrese. Rimase in libertà, invece, il figlio Mohammed Akbar Khan, che si rifugiò nel Turkestan e che avrebbe dato successivamente filo da torcere agli inglesi. Dost Mohammed fu quindi mandato in esilio in India. Tuttavia, nell'autunno 1841, un po' per il protrarsi dell'occupazione britannica, un po' per la crisi economica afgana, e un po' anche per l'ira dei locali per le attenzioni eccessive che le truppe britanniche riservavano alle donne afgane, la situazione precipitò con l'esplosione violentissima a Kabul di una rivolta sanguinosa che cominciò il 2 novembre con l'assalto alla casa dell'agente politico britannico Alexander Burnes, accusato di avere relazioni sentimentali con donne afgane anche sposate e fatto a pezzi insieme al fratello Charles da una turba inferocita. Sia il capo missione Macnaghten sia il comandante militare Elphinstone sottovalutarono la gravità della situazione venutasi a creare nella capitale afgana, scegliendo di lasciare le truppe accampate in accantonamenti distanti dal più difendibile Bala Hisar ove resisteva Shujah Shah: così anche quest'ultimo fu ferito presso un avamposto degli accantonamenti ove era stato fatto rimanere. L'arrivo a Kabul del figlio di Dost Mohammed, Mohammed Akbar Khan, diede alla rivolta un capo che si segnalò per crudeltà e doppiezza, mancando ripetutamente alla parola data ai britannici e facendo massacrare a tradimento lo stesso Macnaghten nel corso della trattativa per la ritirata dall'Afganistan. Il generale Elphinstone fu invitato dai suoi ufficiali a diffidare delle promesse di Akbar e ad attaccarne subito le forze ancora abbastanza disunite, ma, non convinto, non raccolse l'invito. Così il primo gennaio 1842 cominciò la tragica ritirata delle truppe e dei residenti britannici, ben sedicimila persone, i quali sfollarono da Kabul convinti da Akbar che avrebbero potuto raggiungere l'India senza ulteriori attacchi: morirono quasi tutti sulla strada per Jalalabad, anche a causa del gelo perché non furono muniti dell'equipaggiamento necessario per fronteggiare i rigori dell'inverno afgano. Lungo il tragitto la colonna in ritirata fu continuamente bersagliata dagli agguati tesi dalle varie tribù appostate, i cui combattenti facevano uso dei micidiali jezail, caratteristici fucili a canna lunga. Di tanto in tanto Akbar si faceva vivo rassicurando Elphinstone che stava facendo tutto il possibile per tenere sotto controllo le tribù locali: vi fu, però, chi riferì di aver udito il capo afgano esortare i suoi combattenti a risparmiare gli inglesi in persiano, lingua conosciuta da alcuni di questi ultimi, e a massacrarli in pashtun, lingua parlata dagli afgani. Alcuni morirono non lontano dalla salvezza, come i superstiti del 44th Regiment of Foot, massacrati presso il villaggio di Gandamak, a cinquanta chilometri da Jalalabad, la cui ultima difesa fu ritratta da William Barnes Wollen nel quadro The Last Stand of the 44th Regiment at Gundamuck; o come un gruppo di cavalieri britannici, attirati dalla promessa di cibo nel villaggio di Futtehabad, a venticinque chilometri da Jalalabad e ivi massacrati tutti salvo l'ufficiale medico William Brydon, il cui drammatico arrivo a Jalalabad fu immortalato in un famoso quadro di Elizabeth Butler, Remnants of an Army (1879). Alla fine di marzo fu assassinato anche Shujah Shah che fino a quel momento aveva resistito all'interno del Bala Hisar. Nell'autunno dello stesso 1842 Kabul fu riconquistata dalle truppe britanniche al comando dei generali George Pollock e William Nott. La riconquista fu tuttavia effimera perché Dost Mohammed fu rimesso in libertà dagli inglesi, e, solo tre mesi dopo il definitivo ritiro britannico da Kabul, riapparve trionfalmente nella capitale afgana, ristabilendo rapidamente la propria autorità, col benestare tacito degli stessi inglesi. (it)
  • De Eerste Brits-Afghaanse oorlog (1838-1842) was een poging van de Britten om de Afghaanse emir Dost Mohammed te vervangen door een hen vriendelijker gezind staatshoofd. De Britten hadden voorheen Alexander Burnes laten onderhandelen over een verdrag, maar dit mislukte toen de Britten niet wilden toegeven aan de Afghaanse eis hen toe te staan Pesjawar op de Sikhs te heroveren. Bovendien onderhandelde Dost Mohammed ook met de Russen, al waren die al even onsuccesvol. De Britten besloten in 1838 om Dost Mohammed te vervangen door Shah Shuja, een voormalige Afghaanse koning (1803-1809) die in ballingschap in Brits-Indië leefde. De Britten en Sikhs zouden hem militair ondersteunen bij pogingen de Afghaanse troon weer te bezetten, en Shah Shuja beloofde alle aanspraken op door de Sikhs veroverde gebieden (inclusief Peshawar) op te geven. Eind 1838 werd een troepenmacht verzameld, en op 25 april 1839 veroverden de Britten vanuit het zuiden Kandahar. Nabij Ghazni wonnen de Britten een veldslag, en op 7 augustus werd Kaboel veroverd en Shah Shuja op de troon gezet. Dost Mohammed vluchtte naar Buchara. In 1840 deed Dost Mohammed, samen met de Oezbeekse leider Mir Wali een poging zijn land te heroveren. Hij verloor een veldslag en won er een, maar gaf zich daarna over aan de Britten en ging als krijgsgevangene naar Brits-Indië. De Britten en Shah Shuja leken Afghanistan nu in handen te hebben, maar gedurende het jaar 1841 braken over het gehele land kleine opstanden uit. Toen de Britten op 2 november geen actie durfden te nemen nadat Alexander en Charles Burnes door ontevreden aanhangers van Shah Shuja werden vermoord, was het de inwoners van Kaboel duidelijk dat er een kans was de Britten te verjagen. Mohammed Akbar Khan, een zoon van Dost Mohammed, keerde vanuit Boechara terug, en sloot zich aan bij de leiding van het verzet. De Britten beloofden zich terug te trekken, maar onenigheid onder de Afghanen deed hen dat besluit weer heroverwegen. Op 23 december liet Akbar Khan de Britse leiders vermoorden, waarna de Britten opnieuw terugtrekking beloofden. Op 6 januari 1842 begon de terugtrekking inderdaad. De zich terugtrekkende Britten werden veel aangevallen door de omwonende Afghanen, al dan niet met steun van de autoriteiten in Kaboel, die de Britten een vrijgeleide hadden beloofd. Velen sneuvelden of gaven zich over in krijgsgevangenschap. Bij Gandamak op 12 januari hadden de Britten hun 'last stance'. Naar verluidt voltooide slechts een man, Dr. William Brydon, de terugtrekking; hij kwam op 13 januari aan in Jalalabad. De Afghanen heroverden Ghazni; Shah Shuja werd gedwongen de Afghanen aan te voeren tegen de Engelsen, maar werd gedood. Met het bruikbaar worden van de bergpassen in de lente, kwamen nieuwe Britse troepen het land binnen. Ghazni en Kaboel werden opnieuw veroverd; Kaboel werd geplunderd, krijgsgevangenen bevrijd en Afghanen geëxecuteerd. Fath Jang, een zoon van Shah Shuja die zijn vader nominaal was opgevolgd, werd naar Brits-Indië gezonden, evenals zijn oom Zaman Shah en broer Shahpur. De Britten realiseerden zich echter ook dat een blijvende bezetting van Afghanistan moeilijk en kostbaar zou zijn. Ze trokken zich daarom dit keer vrijwillig terug, en lieten Dost Mohammed terugkeren op de troon. Hij leek de enige te zijn die Afghanistan kon verenigen, iets wat de Britten nuttig achtten om Afghanistan weerstand te kunnen laten leveren tegen de Perzen en Russen. Gedurende de rest van zijn regering stelde hij zich neutraal op tegenover de Britten. (nl)
  • Pierwsza wojna brytyjsko-afgańska 1839-1842 r. W roku 1837 armia szacha Iranu obległa zachodnioafgańskie miasto Herat. Nieoficjalnie była ona wspierana przez ambasadę rosyjską w Teheranie. Znajdujący się akurat przypadkowo w Heracie brytyjski oficer artylerii Eldred Pottinger, w odpowiedzi na te wydarzenia zaoferował emirowi Heratu swoje usługi. Jemu to została powierzona obrona miasta. W tym samym czasie rosyjski oficer Witkiewicz wyruszył w drogę do Kabulu. Jego celem była kontynuacja zawartego w roku 1835 zbliżenia Rosji do Afganistanu. W Kabulu spotkał on brytyjskiego oficera i zaufanego Dost Mohammeda - Aleksandra Burnesa. Burnes przebywał w Kabulu na zlecenie brytyjskiego rządu w celu prowadzenia tam rozmów na temat zawarcia traktatów pokojowych. Głównym problemem pojawiającym się w trakcie tych rozmów był status Peszawaru, zdobytego przez Ranjita Singha władcy Punjabu. W tej patowej sytuacji generalny gubernator Kalkuty Brytyjczyk Lord Auckland skierował ostre pismo do Dost Mohammeda, w którym zażądał praw do Peszawaru i zaprzestania dalszych kontaktów z Rosją. Ponieważ roszczenia były nie do spełnienia przez stronę afgańską, Burnes został odwołany z Kabulu. Tymczasem sytuacja wokół Heratu wyraźnie się zaostrzyła. Częściową komendę nad wojskami perskimi przejął ambasador rosyjski Simonicz. W odpowiedzi na to brytyjskie oddziały wylądowały w Zatoce Perskiej. Spowodowało to wycofanie się wojsk irańskich a w konsekwencji wyjazd Simonicza i Witkiewicza do Rosji. Chcąc rozwiązać sytuację w Afganistanie Lord Auckland wydał dnia 1 października 1838 r. manifest w miejscowości Shimla, w którym podjął decyzję obalenia władzy Dost Mohammeda i powołania na jego stanowisko wcześniejszego władcy szacha Szuja. W tym celu wiosną do Afganistanu zostały wysłane oddziały w sile 16 500 brytyjskich i indyjskich żołnierzy w towarzystwie około 35 000 służby pomocniczej i członków rodzin. Wojskami których szlak wiódł przez wąwóz Bolan dowodził generał Keane. 25 kwietnia 1839 r. armia osiągnęła Kandahar, który zdobyła bez walki. Następną stacją w drodze do Kabulu była twierdza Ghazni. Miasto zdobyto w czerwcu 1839 r. a w 8 lipca tego samego roku Brytyjczycy weszli do Kabulu. Ogólna sytuacja pozostawała w tym czasie względnie spokojna. Brytyjczycy opuścili cytadelę Bala Hissar w Kabulu, po czym zajęli nowe kwatery w odległości około 1,5 km od miasta. 23 listopada 1840 r. Brytyjczykom poddał się Dost Mohammed, który został odesłany do Indii. W przeciągu następnego roku na zajętych terenach mnożyć zaczęły się niepokoje spowodowane podniesieniem podatków i życiem ponad stan brytyjskich oficerów w tym Burnesa. Partyzanci afgańscy atakowali coraz liczniej brytyjskie posterunki. 2 listopada 1840 r. w Kabulu przed domem Burnesa zebrała się wielka liczba ludzi. Podczas próby ucieczki Burnes został złapany i zamordowany. Przed nadciągającymi z pomocą spóźnionymi żołnierzami z garnizonu afgańskiego tłum zdołał uciec. Bezczynność Brytyjczyków doprowadziła do generalnego powstania i oblężenia brytyjskiego garnizonu. 23 listopada 1841 r. Brytyjczycy podjęli próbę zniszczenia dwóch dział afgańskich. Podjęty jednak atak zakończył się dla nich dużymi stratami i atakujący zmuszeni zostali do wycofania się. Sytuację dodatkowo pogorszyło nadejście syna Dosta Mohammeda - Mohammeda Akbara na czele 6000 żołnierzy. Teraz naprzeciwko 4500 żołnierzy z garnizonu brytyjsko-indyjskiego stało około 30 000 uzbrojonych Afgańczyków. 23 grudnia 1841 r. doszło do rozmów pomiędzy obiema stronami nad rzeką Kabul. W trakcie spotkania pomiędzy Macnaghtenem a Akbarem, Anglik został zamordowany. I tym razem Brytyjczycy z garnizonu nie zareagowali. Eldred Pottinger został wybrany nowym przedstawicielem na rozmowy pokojowe, które zakończyły się podpisaniem kapitulacji przez wojska brytyjskie. Na mocy porozumienia oficerowie brytyjscy stali się zakładnikami w Kabulu, jednak ich rodzinom miano zapewnić eskortę podczas ewakuacji. 6 stycznia 1842 r. rozpoczął się odwrót sił brytyjskich pod wodzą generała Williama Elphinstone’a. Celem wojsk był garnizon w Dżalalabadzie około 140 km od Kabulu. Konwój wycofujących się żołnierzy i ich pomocników liczył łącznie 17 000 ludzi w większości nieuzbrojonych. Jednak już po opuszczeniu garnizonu Brytyjczycy byli kilkakrotnie atakowani. Obiecana eskorta nie dotarła, wobec czego w trakcie marszu doszło do kolejnych rozmów z Akbarem, który otrzymał kolejnych zakładników, m.in. Pottingera. 8 stycznia 1842 r. tabor został ponownie zaatakowany podczas przekraczania wąwozu Khurd - Kabul. W trakcie ataku śmierć poniosło około 3000 mężczyzn, kobiet i dzieci. Cztery dni później zaledwie 2300 ludzi pozostawało jeszcze przy życiu. Podczas ostatnich rozmów Elphinstone pozostał w niewoli jako zakładnik. Ci, którzy przeżyli, próbowali dostać się do Dżalalabadu, udało się to jednak tylko lekarzowi wojskowemu dr. Brydonowi. W reakcji na tę porażkę do Afganistanu Brytyjczycy wysłali ekspedycję karną. Dwie armie pod wodzą generałów Pollocka i Notta zajęły wiosną Dżalalabad i Kandżar. Stąd pomaszerowały do Kabulu. Umocnienia Ghazni zostały przez Brytyjczyków zniszczone, podobnie jak liczne osady w drodze do Kabulu. W Kabulu tymczasem Akbar wywabił z cytadeli szacha Szuja, który został zamordowany. Zakładnicy brytyjscy zostali odesłani do Bamiyan. Uciekając ze stolicy Akbar zamierzał wysłać zakładników do Buchary, na skutek małego wsparcia jednak tego nie uczynił. Część zakładników sama wykupiła się z niewoli. Po zajęciu Kabulu rozpoczęła się operacja ratowania reszty zakładników. Elphinstone zmarł w niewoli, pozostali z Pottingerem na czele, 58 mężczyznami, 19 kobietami i 22 dziećmi przeżyli. W zemście Pollock nakazał zniszczenie cytadeli i bazaru w Kabulu. Dwa dni trwało rabowanie miasta przez żołnierzy brytyjskich. 11 października 1842 r. w końcu oddziały brytyjskie skierowały się z powrotem do Indii. Dost Mohammed powrócił na tron Kabulu i panował tu aż do swojej śmierci w roku 1863. (pl)
  • A Primeira Guerra Anglo-Afegã, que ocorreu entre 1839 e 1842, foi um dos primeiros grandes conflitos durante o Grande Jogo no século XIX, uma competição pelo poder e influência na Ásia Central entre o Reino Unido e a Rússia, e também marcou um dos piores reveses infligidos aos britânicos na região desde a consolidação da Companhia Britânica das Índias Orientais na Índia. Diante aos temores britânicos de que a esfera de influência russa prorrogasse para a fronteira indiana, o governador-geral da Índia, George Eden, conde de Auckland, apresentou ao Dost Mohammad um ultimato, pedindo a expulsão de uma delegação russa em Cabul. Rejeitado o pedido britânico, em Março de 1838, o exército britânico da Companhia Britânica das Índias Orientais invadiu o Afeganistão, desencadeando a primeira guerra anglo-afegã. Ao encontrar uma oposição insubsistente, os invasores capturaram Candaar, em Abril de 1839 e Ghazni em Julho. Quando Cabul caiu em agosto, Shuja Shah, o neto de Ahmad Shah, um antigo rei afegão, foi instalado no trono do Afeganistão, em vez de Dost Muhammad, já que o mesmo entregou-se para os britânicos. Em 2 de novembro de 1841, Akbar Khan, filho de Dost Muhammad, liderou uma revolta com sucesso contra Shah Shuja e as guarnições indiano-afegãs no país. Uma expedição punitiva anglo-indiana reforçou guarnições por um curto período, mas em Dezembro de 1842, os britânicos tiveram de deixar definitivamente o país. Dost Muhammad, em seguida, foi libertado de sua prisão e recuperou o seu trono. As relações entre o Afeganistão e os britânicos continuaram tensas até 1855, quando Dost Muhammad que conduziu um acordo de paz com o governador-geral da Índia. No entanto, em 1878, os britânicos voltariam a invadir o Afeganistão na Segunda Guerra Anglo-Afegã. (pt)
  • Первая англо-афганская война — война между Великобританией и Афганистаном 1838—1842 годов. (ru)
  • 第一次英阿战争(亦称为奥克兰的蠢事),是英属印度与阿富汗之间的一场战争,在1839年爆发,1842年结束。是次战争乃19世纪期间,英俄在中亚角力(大博弈)时的首场大型冲突。这场战争其中一个未受世人重视的事实是,参与战争的英军部队大部分由印度人组成,而英军死伤者也多为印度人。 (zh)
dbo:causalties
  • 1,500 captured
  • ~500 soldiers
dbo:combatant
  • *British East India Company
  • Emirate of Afghanistan
dbo:commander
dbo:isPartOfMilitaryConflict
dbo:place
dbo:result
  • Indecisive
  • *Dost Mohammad]] reinstalled to the throne
  • *British military withdrawal upon agreement with Afghans
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 510534 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 742611779 (xsd:integer)
dbp:caption
  • A British-Indian force attacks Ghazni fort during the First Afghan War, c.1839.
dbp:casualties
  • 4700 (xsd:integer)
dbp:date
  • March 1839–October 1842
dbp:wordnet_type
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • The First Anglo-Afghan War (also known as Auckland's Folly) was fought between the British East India Company and Afghanistan from 1839 to 1842. It is famous for the loss of 4,500 British and Indian soldiers, plus 12,000 of their camp followers, to Afghan tribal fighters, but the British defeated the Afghans in the concluding engagement. It was one of the first major conflicts during the Great Game, the 19th century competition for power and influence in Central Asia between Britain and Russia. (en)
  • الحرب الإنكليزية الأفغانية الأولى هي حرب دارت بين الراج البريطاني وأفغانستان، من سنة 1838 إلى 1842 م، انتهت بنصر أفغاني. (ar)
  • Der Erste Anglo-Afghanische Krieg (1839–1842), auch bekannt als First Afghan War, war eine von drei militärischen Auseinandersetzungen des Britischen Empire mit Afghanistan zwischen 1839 und 1919, den Anglo-Afghanischen Kriegen. Ziel dieser Kriege war es, die britische Vormachtstellung in diesem Raum zu sichern und den Expansionsbestrebungen des Russischen Reiches Einhalt zu gebieten. Der anglo-russische Konkurrenzkampf in dieser Region wird auch als The Great Game bezeichnet. (de)
  • La première guerre anglo-afghane opposa de 1839 à 1842 le Royaume-Uni à l'Afghanistan dans le contexte de la rivalité du Grand Jeu entre les Britanniques et la Russie. (fr)
  • Первая англо-афганская война — война между Великобританией и Афганистаном 1838—1842 годов. (ru)
  • 第一次英阿战争(亦称为奥克兰的蠢事),是英属印度与阿富汗之间的一场战争,在1839年爆发,1842年结束。是次战争乃19世纪期间,英俄在中亚角力(大博弈)时的首场大型冲突。这场战争其中一个未受世人重视的事实是,参与战争的英军部队大部分由印度人组成,而英军死伤者也多为印度人。 (zh)
  • La Primera guerra anglo-afgana se desarrolló entre 1839 y 1842, ante el temor británico de que la esfera de influencia rusa se extendiera a las fronteras indias. El gobernador general de la India, George Eden, conde de Auckland, le presentó a Dost Mohammed Khan un ultimátum que solicitaba la expulsión de un delegado ruso en Kabul. Rechazados los requerimientos británicos, en marzo de 1838 el ejército angloindio de la Compañía Británica de las Indias Orientales invadió Afganistán, desencadenando la Primera Guerra anglo-afgana. Al no encontrar una oposición efectiva y organizada, los invasores capturaron Kandahar en abril de 1839 y Ghazni en julio. Cuando Kabul cayó en agosto, Shuja Shah, nieto de Ahmad Shah, un anterior monarca afgano, se instaló en el trono afgano en lugar de Dost Muhammed (es)
  • De Eerste Brits-Afghaanse oorlog (1838-1842) was een poging van de Britten om de Afghaanse emir Dost Mohammed te vervangen door een hen vriendelijker gezind staatshoofd. De Britten hadden voorheen Alexander Burnes laten onderhandelen over een verdrag, maar dit mislukte toen de Britten niet wilden toegeven aan de Afghaanse eis hen toe te staan Pesjawar op de Sikhs te heroveren. Bovendien onderhandelde Dost Mohammed ook met de Russen, al waren die al even onsuccesvol. (nl)
  • La prima guerra anglo-afghana fu un conflitto militare fra l'Afghanistan e le forze dell'Impero Britannico che si svolse fra il 1839 ed il 1842. Fu uno dei principali conflitti che si ebbero durante il Grande gioco, la competizione fra Gran Bretagna e Russia per il dominio e l'influenza nelle regioni dell'Asia Centrale. La guerra inoltre portò anche una delle peggiori disfatte subite dai britannici in quella regione. Alla fine di marzo fu assassinato anche Shujah Shah che fino a quel momento aveva resistito all'interno del Bala Hisar. (it)
  • Pierwsza wojna brytyjsko-afgańska 1839-1842 r. W roku 1837 armia szacha Iranu obległa zachodnioafgańskie miasto Herat. Nieoficjalnie była ona wspierana przez ambasadę rosyjską w Teheranie. Znajdujący się akurat przypadkowo w Heracie brytyjski oficer artylerii Eldred Pottinger, w odpowiedzi na te wydarzenia zaoferował emirowi Heratu swoje usługi. Jemu to została powierzona obrona miasta. (pl)
  • A Primeira Guerra Anglo-Afegã, que ocorreu entre 1839 e 1842, foi um dos primeiros grandes conflitos durante o Grande Jogo no século XIX, uma competição pelo poder e influência na Ásia Central entre o Reino Unido e a Rússia, e também marcou um dos piores reveses infligidos aos britânicos na região desde a consolidação da Companhia Britânica das Índias Orientais na Índia. (pt)
rdfs:label
  • First Anglo-Afghan War (en)
  • الحرب الإنجليزية الأفغانية الأولى (ar)
  • Erster Anglo-Afghanischer Krieg (de)
  • Primera guerra anglo-afgana (es)
  • Prima guerra anglo-afghana (it)
  • Première guerre anglo-afghane (fr)
  • Eerste Brits-Afghaanse Oorlog (nl)
  • I wojna brytyjsko-afgańska (pl)
  • Primeira Guerra Anglo-Afegã (pt)
  • Первая англо-афганская война (ru)
  • 第一次英阿战争 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • First Anglo-Afghan War (en)
is dbo:battle of
is dbo:isPartOfMilitaryConflict of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:campaign of
is foaf:primaryTopic of