| dbpprop:abstract
|
- The Fifth Crusade (1213–1221) was an attempt to take back Jerusalem and the rest of the Holy Land by first conquering the powerful Ayyubid state in Egypt. Pope Innocent III and his successor Pope Honorius III organized crusading armies led by Leopold VI of Austria and Andrew II of Hungary, and a foray against Jerusalem ultimately left the city in Muslim hands. Later in 1218, a German army led by Oliver of Cologne, and a mixed army of Dutch, Flemish and Frisian soldiers led by William I, Count of Holland joined the crusade. In order to attack Damietta in Egypt, they allied in Anatolia with the Seljuk Sultanate of Rûm which attacked the Ayyubids in Syria in an attempt to free the Crusaders from fighting on two fronts. After occupying the port of Damietta, the Crusaders marched south towards Cairo in July of 1221, but were turned back after their dwindling supplies led to a forced retreat. A nighttime attack by Sultan Al-Kamil resulted in a great number of crusader losses, and eventually in the surrender of the army. Al-Kamil agreed to an eight-year peace agreement with Europe.
- Der Kreuzzug von Damiette in den Jahren 1217 bis 1221 war ein von der Kirche geförderter Kreuzzug zur Rückeroberung Jerusalems von den muslimischen Ayyubiden. Der Kriegszug führte die Kreuzfahrer nach Ägypten, wo sie nach langer Belagerung die Stadt Damiette eroberten, nach einer Niederlage im Nildelta die Stadt aber wieder aufgeben mussten. Dieser Kreuzzug wird meist zusammen mit dem Kreuzzug Friedrichs II. als Fünfter Kreuzzug gezählt. Nach anderer Rechnung wird der Kreuzzug von Damiette alleine als Fünfter Kreuzzug und der Kreuzzug des Staufers Friedrich II. separat als Sechster Kreuzzug behandelt.
- La Cinquena Croada fou un intent de rependre Jerusalem i la resta de Terra Santa derrotan en primer lloc la poderosa Dinastia aiúbida d'Egipte.
- Pátá křížová výprava byla vyhlášena roku 1213 papežem Inocentem III. a trvala od roku 1217 do roku 1221. Jejím cílem bylo zaútočit na mocenské centrum dynastie Ajúbovců Egypt a osvobodit od nich obsazenou Svatou zemi a Jeruzalém.
- La Quinta Cruzada fue un intento de retomar Jerusalén y el resto de Tierra Santa derrotando en primer lugar al poderoso estado Ayubí de Egipto.
- Viides ristiretki lähti Unkarista, Itävallasta ja Baijerista neljännen kirkolliskokouksen siunaamana. Sen onnistui valloittaa Damiettan kaupunki Egyptissä vuonna 1219. Voitonhuumassaan ristiretkeläiset yrittivät käydä myös Kairon kimppuun, mutta Niili tulvi heidän edessään ja saartoi ristiretkeläiset, jotka tulivat pahasti lyödyiksi. Paavi Innocentius III varusti retken matkaan hyökkäämään nousevaa voimakasta muslimivaltio Egyptiä vastaan. Koska toinen ristiretki oli ollut pettymys, hän halusi välttää kuninkaiden sekaantumista matkajärjestelyihin. Fredrik II olisi ollut innokas, mutta paavi torjui hänen osallistumisensa. Tällä kertaa ranskalaisia oli aikaisempaa vähemmän mukana, sillä heitä tarvittiin harhauskoisten torjunnassa omalla maallaan.
- La cinquième croisade est une campagne militaire dont le but était d’envahir et de conquérir une partie du sultanat ayyoubide d’Égypte afin de pouvoir échanger les territoires conquis contre les anciens territoires du royaume de Jérusalem se trouvant sou contrôle ayyoubides. Malgré la prise de Damiette, cette croisade est un échec, à cause de l’intransigeance du légat Pélage et de sa méconnaissance de la politique locale, ce qui le conduisit à refuser les négociations au bon moment.
- Durante il papato di Innocenzo III, il Concilio Lateranense IV aveva deciso l'indizione di una nuova crociata. Federico II, in occasione della sua incoronazione a Rex romanorum, nel 1215, giurò solennemente di prendervi parte, ma poi rimandò più volte, il che provocò tensioni con il papa. Papa Onorio III stabilì infine che la crociata dovesse aver inizio il 1 giugno 1217. In quella data re Andrea II d'Ungheria e il duca Leopoldo VI d'Asburgo partirono verso l'Egitto. I crociati, infatti, avevano stretto un'alleanza con il sultano dei Selgiuchidi, che all'epoca dominavano l'Anatolia: mentre i crociati si sarebbero diretti a sud, in Egitto, i Selgiuchidi avrebbero mosso le loro truppe verso la Siria, attaccando su due fronti il sultanato degli Ayyubidi. Il 29 maggio 1218 la flotta crociata raggiunse la città di Damietta, porto egiziano sul Mediterraneo, e la cinse d'assedio. Nel 1219 si aggregò come messaggero di pace San Francesco d'Assisi, che si recò dal Sultano ayyubide al-Malik al-Kāmil per cercare di giungere a un accordo che mettesse fine al confronto armato. Ricevuto con grande cortesia dal Sultano dovette tornare nel campo crociato senza aver potuto conseguire il suo obiettivo. Il 5 novembre 1219 la città di Damietta fu conquistata dai crociati e nell'anno successivo si provvide a rafforzarne le difese. Il 27 agosto 1221 però, i crociati, che si accingevano a penetrare nel delta del Nilo, vennero sconfitti ad al-Mansūra da truppe fresche provenienti dalla Siria e dalla sagace strategia del sultano e di suo fratello al-Ashraf di Damasco che minacciarono di rompere le dighe impantanando di fatto il pesante esercito cristiano. Visti i crescenti problemi logistici, Damietta fu sgomberata in settembre, e i crociati si ritirarono senza aver raggiunto alcun risultato. Federico II, per via della sua mancata partecipazione, si vide addossare la responsabilità del fallimento dell'impresa. con il trattato di San Germano, del 1225, si impegnò ad intraprendere una crociata, al più tardi entro il 1227, la cosiddetta sesta crociata.
- 第5回十字軍(だい5かいじゅじぐん、1217 - 1221)は、ローマ教皇主導で行われた最後の十字軍で、アイユーブ朝の本拠地エジプトの攻略を目指しダミエッタの占領に成功したが、カイロ攻略に失敗し占領地を返却して撤退した。
- De Vijfde Kruistocht was een kruistocht die in 1215 door paus Innocentius III werd uitgevaardigd, omdat hij met de toestand in het Heilige Land geen genoegen nam. Hollanders en Friezen speelden een grote rol tijdens deze kruistocht. De Vijfde Kruistocht werd door de bemoeienis van het Vaticaan een volledige mislukking.
- Femte korstog ble startet i 1217 for å vinne tilbake Jerusalem og Det hellige land ved å først ta Ayyubide-dynastiet i Egypt. Korstoget hadde blitt godkjent av Laterankonsilet i 1215, og i 1217 satte pave Honorius III igang de praktiske forberedelser. For å finansiere det ba han om at paven og kardinalene skulle gi en tiendedel av sine inntekter de neste tre år, mens andre geistlige skulle gi en tyvendedel. Dette brakte inn mye penger, men ikke på langt nær nok. I april 1217 ble Pierre de Courtenay kronet som latinsk keiser av Konstantinopel. Dette ga Pave Honorius økt håp om et vellykket korstog, men keiseren ble tatt til fange under reisen østover, og døde i fangenskap. De fleste herskere i Europa var innblandet i andre kriger, og kunne ikke forlate sine land i lengre perioder. En korsfarerstyrke ledet av Andreas II av Ungarn som også bestod av korsfarere fra Østerrike og Bayern satte ut i 1217. De erobret Damietta i Egypt i 1219. Men uenighet blant korsfarerne, og spesielt rivaliseringen mellom lederne og den pavelige legaten Pelagius førte til at de mislyktes. Den pavelige legaten Pelagius krevde så at de skulle angripe Kairo med en gang. Mangelen på planlegging førte til at de ble sittende fast da Nilen gikk over sine bredder, og måtte velge mellom overgivelse og den sikre død. De aller fleste overga seg. Fredrik II av Det tysk-romerske rike ble valgt til leder av korstoget og han hadde, i likhet med flere andre herskere, avlagt en ed om å bli med på korstoget. Men da tiden nærmet seg utsatte han gjentatte ganger sin avreise. I april 1220 ble han valgt til keiser, og 22. november samme år ble han kronet av paven i Roma. Fredrik II fortsatte å utsette sin avreise, og et felttog i Egypt slo fullstendig feil da Damietta falt 8. september 1221. Det ble bestemt at Fredrik II skulle reise 24. juni 1225. Honorius arrangerte det slik at Fredrik giftet seg med Isabella, som var arving til kongedømmet Jerusalem. Dette ville binde ham enda sterkere til planen. Men arbeidet med San Germanotraktaten førte til nok en utsettelse, og da traktaten var klar i juli 1225 ga denne mulighet til å utsette hele prosjektet i to år til. Da det femte korstog dro mot Egypt i 1219 var Frans av Assisi med på ferden. Han skulle vinne sultanen for kristendommen. Frans fikk til og med møte sultanen og legge fram budskapet sitt, men det bli ikke til noe mer enn bare et møte.
- V wyprawa krzyżowa - została zwołana w roku 1217. Udział w niej wzięło rycerstwo francuskie, włoskie, węgierskie, niemieckie. Wydarzenia towarzyszące czwartej wyprawie krzyżowej nie zraziły papieża Innocentego III do idei krucjat i w 1213 roku proklamował on nową krucjatę. Tym razem na wezwanie papieża odpowiedziało wielu możnych. Nowa wyprawa miała zostać skierowana do Egiptu. W 1215 roku krzyż przyjął cesarz Fryderyk II Hohenstauf. Do wyprawy przyłączyło się też wielu francuskich możnych, chociaż konflikt zbrojny z Anglią spowodował pewne opóźnienie ich wyjazdu. Pod koniec lata 1217 roku w Akce zaczęły się gromadzić pierwsze oddziały krzyżowców. W listopadzie znaczące siły krzyżowców pod wodzą króla Węgier Andrzeja II, księcia Antiochii Boemunda IV Jednookiego oraz króla Cypru Hugo I Cypryjskiego podjęły działania na terenie Transjordanii. Muzułmanie wycofali się do Damaszku. W tej sytuacji krzyżowcy zdecydowali się również na odwrót, nie przystępując zimą do oblężenia miasta. Rozczarowany przebiegiem dotychczasowych działań król węgierski postanowił wracać do domu. Jego nagły wyjazd wywołał konsternację wśród baronów Outremer. Sytuację poprawiło jednak w pewnym stopniu przybycie do Akki w kwietniu 1218 roku nowych oddziałów krzyżowców francuskich i niemieckich. Niemniej sam cesarz pozostawał nadal w Europie. W maju 1218 roku silna flota krzyżowców, pozostawiając w Ziemi Świętej kontyngent niemiecki, wypłynęła z Akki w kierunku Damietty. Dowodzone przez króla jerozolimskiego Jana z Brienne wojska krzyżowców zdobyły położoną w pobliżu Damietty twierdzę i przystąpiły do oblężenia miasta. W imieniu papieża dowództwo nad wyprawą sprawował jego legat, kardynał Pelagio Galvani. Wśród oblegających Damiettę krzyżowców zaczęły się wkrótce szerzyć choroby. Muzułmanie gotowi byli na podjęcie z krzyżowcami rokowań pokojowych. W zamian za wycofanie się z Egiptu zaproponowali im zwrot Jerozolimy i relikwii Krzyża Świętego. Pelagio Galvani odrzucił jednak tę propozycję. Prawdopodobnie papież i kupcy włoscy przekonali go, iż prawdziwym celem wyprawy jest podbój Egiptu. W listopadzie 1219 roku krzyżowcom udało się w końcu zdobyć Damiettę. Droga do Kairu stanęła przed nimi otworem. W lipcu 1220 roku wojska krzyżowe zaczęły posuwać się w dół Nilu. Opieszałość krzyżowców pozwoliła jednak Al-Kamilowi na przygotowanie się do obrony. Wojska egipskie okrążyły armię krzyżowców, a jednocześnie flota sułtana odcięła ich od Damietty. Kardynałowi Galvaniemu udało się wyrwać z oblężenia, jednak większość armii zmuszona została do kapitulacji. W następnym roku krzyżowcy opuścili Damiettę i powrócili do Akki. Sny o łatwym podboju Egiptu się rozwiały.
- A Quinta Cruzada, ocorreu pela iniciativa do Papa Inocêncio III, que a propõs em 1215 no quarto Concílio de Latrão, mas foi somente posta em prática por Honório III, seu sucessor no trono de São Pedro. O papado havia também contribuído para desacreditar o ideal das cruzadas, quando delas se valeu para esmagar os cristãos heterodoxos do sul da França, na chamada Cruzada albigense. Mesmo assim, o papa Honório III conseguiu adesões para uma nova expedição. A cruzada foi liderada por André II, rei da Hungria; Leopoldo VI, duque da Áustria; Jean de Brienne, rei em título de Jerusalém e Frederico II, imperador do Sacro Império. O imperador Frederico II concordou em organizar a expedição. Decidiu-se que para se conquistar Jerusalém era necessário conquistar o Egito primeiro, uma vez que este controlava esse território. Em maio de 1218, as tropas de Frederico II se puseram a caminho do Egito, sob o comando de Jean de Brienne. Desembarcados em São João D'Acre, decidiram atacar Damietta, cidade que servia de acesso ao Cairo, a capital. Em agosto atacaram Damietta. Depois de conquistar uma pequena fortaleza de acesso aguardaram reforços. Em junho, foram reforçadas pelas tropas papais do cardeal Pelágio. Homem autoritário, Pelágio não quis subordinar-se a Brienne e também interferiu constantemente nos assuntos militares. Depois de alguns combates, e quando tudo parecia perdido, uma série de crises na liderança egípcia, permitiam os cruzados ocupar o campo inimigo. Porém, numa paz negociada em 1219 com os muçulmanos, o incrível aconteceria: Jerusalém era oferecida aos cristãos, entre outras cidades, em troca da sua retirada do Egito. Mas os chefes cruzados, nomeadamente o cardeal Pelágio, recusaram tal oferta, objetivo máximo da Cristandade: consideravam que os muçulmanos não conseguiriam resistir aos cruzados quando chegasse Frederico II com os seus exércitos. Começaram a cercar o porto egípcio Damietta e depois de algumas batalhas sofreram uma derrota. O sultão renovou a proposta, mas foi novamente recusada. Depois de um longo cerco que durou de Fevereiro a novembro de 1219 a cidade caiu. A estratégia posterior requeria assegurar o controle da península do Sinai. Os conflitos entre os cruzados agudizaram-se e perdeu-se tanto tempo que os egípcios recuperaram forças. Em julho de 1221, o cardeal ordenou uma ofensiva contra o Cairo, mas os muçulmanos foram retirando e levando os cruzados a uma armadilha; sem comida e cercados acabaram por ter de chegar a um acordo: retiravam do Egito e tinham as vidas salvas. Tiveram também de aceitar uma trégua de oito anos. Não obtiveram todos os seus objetivos, já que os reforços prometidos por Frederico II não chegaram, razão pela qual ele foi excomungado pelo papa Gregório IX. Essa foi a última cruzada para a qual o papado mandou suas próprias tropas.
- Cruciadele Această căsuţă: vizualizare • discuţie • modificarePrima – A doua – A treia – A patra – A cincea – A şasea – A şaptea – – A opta – A noua Cruciada a cincea a fost o încercare de recucerire a Ierusalimului şi a restului Ţării Sfinte prin cucerirea mai întâi a regatului Egiptean ayyubid. Papa Honorius al III-lea a organizat armatele cruciate conduse de Leopold al VI-lea al Austriei şi András al II-lea al Ungariei şi o incursiune militară care a lăsat până în cele din urmă Oraşului Sfânt în mâinile musulmanilor. Mai târziu, în 1218, o armată germană condusă de Oliver al Kölnului şi o armată mixtă de olandezi, flamanzi şi frizieni condusă de William I la Olandei s-au alăturat expediţiei. Pentru a cuceri oraşul Damietta din Egipt, ei s-au aliat cu turcii selgiucizi din Sultanatul Rüm din Anatolia, care i-au atacat pe ayyubizi în Siria pentru a uşura sarcina creştinilor. După ocuparea portului Damietta, cruciaţii s-au îndreptat spre Cairo în iulie 1221, dar au fost obligaţi să-şi întrerupă înaintarea din cauza epuizării stocurilor de harană. Egiptenii au executat un atac de noapte, care a dus la moartea a numeroşi cruciaţi şi în cele din urmă, la capitularea întregii armate. Sultanul egiptean Al-Kamil a căzut de acord asupra unui armistiţiu de opt ani cu europenii.
- yılları arasında gerçekleşen haçlı seferi. Mısır'daki Eyyubiler'i yenerek Kudüs ve Hristiyanlığın bölgedeki diğer kutsal mekanlarını ele geçirmek için başlatılan sefer amacına ulaşamamıştır. Öncülüğünü yeniden ele alan ve Kutsal Şehrin anahtarlarının Mısır'ın elinde olduğuna inanan Papa III. Innocentius 1213'te yeni bir Haçlı Seferi çağrısında bulundu ve bu çağrı 1215 Laterano konsilinde kabul edildi. İtalyan bu projeye karşı çekimser, Batılılarsa kararsızdı. Bunun üzerine, Kudüs Kralı Jean de Brienne, Nil deltasına doğru bir sefere çıktı (1217-1220). Bunu eski Kudüs krallığını ihya etmek için bir koz olarak kullanmak istedi. Dimyat 1219'da düşünce Kahire üzerine yürüdü. Fakat etrafı sarılınca, 1221'de Dimyat'ı kurtuluş fidyesi olarak iade etti.
- 第五次十字軍東征（1217年—1221年），是受教皇所支配的最後一次十字軍。1213年4月19日，教皇英诺森三世要求信徒组建一支新十字军。不過，此教令得不到欧洲的君主们支持。於是，教皇要求教士进行布道宣传，将信徒、社会地位较低的贵族和破落的骑士加入十字军。1215年11月，教皇在拉特兰大堂主持召开了宗教会議，宣佈组建一支以攻打埃及为目标的十字军，通过战胜埃及的穆斯林王朝进而重新夺取耶路撒冷。 1217年，十字军先到地中海东岸的十字军城市阿克开拔。途中，君士坦丁堡拉丁帝国年邁的皇帝约翰、塞浦路斯的于格一世和安条克公国的王储博希蒙德四世也加入支持。其間，十字军按惯例沿途掳掠。在1218年6月，开始包围达米埃塔。但在几个月的戰爭中，疾病困扰着十字军。適逢此時，穆斯林苏丹阿迪尔死了。1219年11月，达米埃塔失守。十字军終打開了勝利之門。 1221年，十字军企图进攻开罗。戰役中，穆斯林军队藉尼罗河水截断十字军的路，并包围十字军。9月，穆斯林收复达米埃塔。第五次十字军战争終告失败。
|
| rdfs:comment
|
- The Fifth Crusade (1213–1221) was an attempt to take back Jerusalem and the rest of the Holy Land by first conquering the powerful Ayyubid state in Egypt. Pope Innocent III and his successor Pope Honorius III organized crusading armies led by Leopold VI of Austria and Andrew II of Hungary, and a foray against Jerusalem ultimately left the city in Muslim hands.
- Der Kreuzzug von Damiette in den Jahren 1217 bis 1221 war ein von der Kirche geförderter Kreuzzug zur Rückeroberung Jerusalems von den muslimischen Ayyubiden. Der Kriegszug führte die Kreuzfahrer nach Ägypten, wo sie nach langer Belagerung die Stadt Damiette eroberten, nach einer Niederlage im Nildelta die Stadt aber wieder aufgeben mussten. Dieser Kreuzzug wird meist zusammen mit dem Kreuzzug Friedrichs II. als Fünfter Kreuzzug gezählt.
- La Cinquena Croada fou un intent de rependre Jerusalem i la resta de Terra Santa derrotan en primer lloc la poderosa Dinastia aiúbida d'Egipte.
- Pátá křížová výprava byla vyhlášena roku 1213 papežem Inocentem III. a trvala od roku 1217 do roku 1221. Jejím cílem bylo zaútočit na mocenské centrum dynastie Ajúbovců Egypt a osvobodit od nich obsazenou Svatou zemi a Jeruzalém.
- La Quinta Cruzada fue un intento de retomar Jerusalén y el resto de Tierra Santa derrotando en primer lugar al poderoso estado Ayubí de Egipto.
- Viides ristiretki lähti Unkarista, Itävallasta ja Baijerista neljännen kirkolliskokouksen siunaamana. Sen onnistui valloittaa Damiettan kaupunki Egyptissä vuonna 1219. Voitonhuumassaan ristiretkeläiset yrittivät käydä myös Kairon kimppuun, mutta Niili tulvi heidän edessään ja saartoi ristiretkeläiset, jotka tulivat pahasti lyödyiksi. Paavi Innocentius III varusti retken matkaan hyökkäämään nousevaa voimakasta muslimivaltio Egyptiä vastaan.
- La cinquième croisade est une campagne militaire dont le but était d’envahir et de conquérir une partie du sultanat ayyoubide d’Égypte afin de pouvoir échanger les territoires conquis contre les anciens territoires du royaume de Jérusalem se trouvant sou contrôle ayyoubides.
- Durante il papato di Innocenzo III, il Concilio Lateranense IV aveva deciso l'indizione di una nuova crociata. Federico II, in occasione della sua incoronazione a Rex romanorum, nel 1215, giurò solennemente di prendervi parte, ma poi rimandò più volte, il che provocò tensioni con il papa. Papa Onorio III stabilì infine che la crociata dovesse aver inizio il 1 giugno 1217. In quella data re Andrea II d'Ungheria e il duca Leopoldo VI d'Asburgo partirono verso l'Egitto.
- 第5回十字軍(だい5かいじゅじぐん、1217 - 1221)は、ローマ教皇主導で行われた最後の十字軍で、アイユーブ朝の本拠地エジプトの攻略を目指しダミエッタの占領に成功したが、カイロ攻略に失敗し占領地を返却して撤退した。
- De Vijfde Kruistocht was een kruistocht die in 1215 door paus Innocentius III werd uitgevaardigd, omdat hij met de toestand in het Heilige Land geen genoegen nam. Hollanders en Friezen speelden een grote rol tijdens deze kruistocht. De Vijfde Kruistocht werd door de bemoeienis van het Vaticaan een volledige mislukking.
- Femte korstog ble startet i 1217 for å vinne tilbake Jerusalem og Det hellige land ved å først ta Ayyubide-dynastiet i Egypt. Korstoget hadde blitt godkjent av Laterankonsilet i 1215, og i 1217 satte pave Honorius III igang de praktiske forberedelser. For å finansiere det ba han om at paven og kardinalene skulle gi en tiendedel av sine inntekter de neste tre år, mens andre geistlige skulle gi en tyvendedel. Dette brakte inn mye penger, men ikke på langt nær nok.
- V wyprawa krzyżowa - została zwołana w roku 1217. Udział w niej wzięło rycerstwo francuskie, włoskie, węgierskie, niemieckie. Wydarzenia towarzyszące czwartej wyprawie krzyżowej nie zraziły papieża Innocentego III do idei krucjat i w 1213 roku proklamował on nową krucjatę. Tym razem na wezwanie papieża odpowiedziało wielu możnych. Nowa wyprawa miała zostać skierowana do Egiptu. W 1215 roku krzyż przyjął cesarz Fryderyk II Hohenstauf.
- A Quinta Cruzada, ocorreu pela iniciativa do Papa Inocêncio III, que a propõs em 1215 no quarto Concílio de Latrão, mas foi somente posta em prática por Honório III, seu sucessor no trono de São Pedro. O papado havia também contribuído para desacreditar o ideal das cruzadas, quando delas se valeu para esmagar os cristãos heterodoxos do sul da França, na chamada Cruzada albigense. Mesmo assim, o papa Honório III conseguiu adesões para uma nova expedição.
- Cruciadele Această căsuţă: vizualizare • discuţie • modificarePrima – A doua – A treia – A patra – A cincea – A şasea – A şaptea – – A opta – A noua Cruciada a cincea a fost o încercare de recucerire a Ierusalimului şi a restului Ţării Sfinte prin cucerirea mai întâi a regatului Egiptean ayyubid.
- yılları arasında gerçekleşen haçlı seferi. Mısır'daki Eyyubiler'i yenerek Kudüs ve Hristiyanlığın bölgedeki diğer kutsal mekanlarını ele geçirmek için başlatılan sefer amacına ulaşamamıştır. Öncülüğünü yeniden ele alan ve Kutsal Şehrin anahtarlarının Mısır'ın elinde olduğuna inanan Papa III. Innocentius 1213'te yeni bir Haçlı Seferi çağrısında bulundu ve bu çağrı 1215 Laterano konsilinde kabul edildi.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
