| dbpprop:abstract
|
- Eth (Ð, ð; also spelled edh or eð) is a letter used in Old English, Icelandic, Faroese (in which it is called edd), and Elfdalian. It was also used in Scandinavia during the Middle Ages, but was subsequently replaced with dh and later d. The capital eth resembles a D with a line partially through the vertical stroke. The lower case resembles an insular d with a line through the top. The letter originated in Irish writing (Freeborn 1992, 24) as a d with a cross-stroke added. The lowercase version has retained the curved shape of a medieval scribe's d, which d itself in general has not (but see for instance the Audi logo). In Icelandic, ð represents a voiced dental fricative like th in English "them", but it never appears as the first letter of a word. The name of the letter is pronounced eθ, i.e. , voiceless, unless followed by a vowel. It has also been labeled an "interdental fricative. " In Faroese, ð isn't assigned to any particular phoneme and appears mostly for etymological reasons; however, it does show where most of the Faroese glides are, and when the ð is before r it is in a few words pronounced [ɡ]. In the Icelandic and Faroese alphabets, ð follows d. In Olav Jakobsen Høyem's version of Nynorsk based on Trøndersk, the ð is always silent and is introduced for etymological reasons. In the orthography for Elfdalian, the ð represents a voiced dental fricative like th in English "them", and it follows d in the alphabet. In Old English, ð (referred to as ðæt by the Anglo-Saxons) was used interchangeably with þ (thorn) to represent either voiced or voiceless dental fricatives. The letter ð was used throughout the Anglo-Saxon era, but gradually fell out of use in Middle English, disappearing altogether by about 1300; þ survived longer, ultimately being replaced by the modern digraph th by about 1500. The ð is also used by some in written Welsh to represent the letter 'dd' (the voiced dental fricative). Lower-case eth is used as a symbol in the (IPA), again for a voiced dental fricative, and in IPA usage, the name of the symbol is pronounced with the same voiced sound, as /ɛð/. (The IPA symbol for the voiceless dental fricative is θ.)
- Ð, klein ð, (Eth) [ɛð] ist ein Buchstabe in den lateinischen Schriftsystemen des Altenglischen, Altnordischen, Isländischen und Färöischen. In geringfügig anderer Form (Đ, đ) wird er auch im Vietnamesischen und Nordsamischen sowie im Kroatischen, Bosnischen und der Lateinschrift des Serbischen verwendet. Es ist ein D mit einem Querstrich. Zum dritten ist das Ɖ der Großbuchstabe zum ɖ, das in einigen afrikanischen Sprachen verwendet wird („afrikanisches D“). Im Altenglischen ist das Ð der Vorgänger des heutigen th, wie in mother. Das Ð war austauschbar mit Þ und wurde zum Mittelenglischen von der Buchstabenkombination th verdrängt. Im Isländischen heißt das Ð eð (oder edh) und hat dieselbe Qualität wie im Altenglischen, wird in Transkriptionen aber stets mit dh umschrieben. Im Färöischen heißt es edd und taucht nur als Kleinbuchstabe ð auf (außer, wenn ein Wort durchgehend in Kapitalen geschrieben wird, wie auf Landkarten und Firmenlogos), da es nur innerhalb und am Ende eines Wortes stehen kann. Die mögliche Transkription ist d. Es ist in der Regel stumm oder markiert je nach Vokalumgebung einen Gleitlaut [j], [v] oder [w], vor r selten auch den Verschlusslaut [g], nimmt aber nie die Qualität des isländischen Dentallauts an. Im Internationalen Phonetischen Alphabet (IPA) bezeichnet der Kleinbuchstabe ð einen stimmhaften dentalen Frikativ. Ende des 19. Jahrhunderts wurde der Buchstabe Đ von dem damals an der Südslawischen Akademie in Zagreb tätigen serbischen Sprachwissenschaftler Đuro Daničić in das lateinische Alphabet des Kroatischen und Serbischen eingeführt. Er trat an die Stelle der Buchstabengruppen dj oder gj, um den Buchstaben Ђ ђ des serbischen kyrillischen Alphabetes auch in lateinischer Schrift mit einem einzigen Zeichen wiedergeben zu können. Gegen die Kritik am ungewöhnlichen Erscheinungsbild des neuen Buchstabens verwies Daničić darauf, dass es diesen auch im Altnordischen gebe. Der entsprechende Kleinbuchstabe sieht anders aus als in den germanischen Sprachen (đ), und der südslawische Buchstabe Đ đ bezeichnet auch keinen stimmhaften dentalen Frikativ, sondern eine stimmhafte palatale Affrikate. Falls die Wiedergabe von Đ đ nicht möglich ist, wird es im Südslawischen durch Dj dj ersetzt. In der lateinbasierten vietnamesischen chữ quốc ngữ (nationalen Schrift), die von dem Missionar Alexandre de Rhodes (1591 - 1660) geschaffen wurde, repräsentiert <đ> den stimmhaften alveolaren Implosiv /ɗ/, <d> dagegen bezeichnet ebenso wie <gi> den stimmhaften alveolaren Frikativ /z/.
- Ð corresponde a la mayúscula de tres letras distintas: ð o eth empleada en islandés y en feroés y en Inglés antiguo đ o d barrada empleada en algunos alfabetos de lenguas eslavas y en vietnamita ɖ o d africana empleada por el Alfabeto africano de referencia.
- Ð on kirjain, joka kuuluu islannin ja fäärin kielten aakkosiin. Ð kuului myös muinaisenglannin ja muinaisnorjan kieliin.
- Ð correspond à la forme capitale de trois lettres différentes : eth (minuscule ð, utilisée en islandais et en féringien), le D barré (minuscule đ, utilisée dans certaines langues slaves et en vietnamien), le D africain (minuscule ɖ appelé D hameçon, utilisée par l'alphabet africain de référence).
- La lettera eth (maiuscola Ð, minuscola ð), scritta anche edh o eð, è una lettera dell'antico inglese (anglosassone) e norreno, oggi ereditata dagli alfabeti islandese e faroese in cui è chiamata "lettera edd" e in Älvdalsmål. Fu usata anche nella Scandinavia medievale, ma fu successivamente sostituita con dh e poi con d. Nell'ordine alfabetico di queste lingue la lettera segue la d. La lettera deriva dalla grafia irlandese (Freeborn 1992, p. 24) ed originariamente era una d con un segno orizzontale a croce aggiunto. La versione minuscola ha mantenuto la forma curva della d di un copista medievale, che in generale la d stessa non ha (ma si noti per esempio il logo Audi). In islandese ð rappresenta una fricativa dentale sonora, come il digramma th nell'inglese them; comunque il nome della lettera è pronunciato dagli inglesi anche eþ, cioè sordo, a meno che non sia seguito da vocale: non è mai la prima lettera di una parola. Nella versione di Olav Jakobsen Høyem del Nynorsk basata su Trøndersk, la ð è sempre muta e introdotta per ragioni etimologiche. Nell'ortografia dell'Älvdalsmål la lettera rappresenta una fricativa dentale sonora Nell'antico inglese, ð era di uso intercambiabile con þ (Thorn) per rappresentare la fricativa dentale ora sorda ora sonora. La lettera fu usata per tutta l'era anglosassone, ma gradualmente cadde in disuso nel Middle English, sparendo del tutto intorno al XIV secolo; þ sopravvisse più a lungo per finire sostituita poi dal digramma moderno th intorno al XVI secolo. La eth minuscola è stata adottata nell'alfabeto fonetico internazionale di nuovo per rappresentare la fricativa dentale sonora, e nel settore il nome del simbolo è pronunciato con lo stesso suono sonoro: [ɛð]. Il simbolo IPA per la fricativa dentale sorda è invece θ.
- Ð, ðは、アイスランド語、フェロー語のアルファベットで、ラテン文字に加えて使われる字母。国際音声記号として、小文字は「有声歯摩擦音」を表す。アイスランド語での文字名称は "{{Lang|is|eð". 古くは英語でも使われた。 大文字が同形の、南スラヴ諸語やベトナム語の「Đ」は、小文字が「đ」であり、別の文字である。また、エウェ語で使われる「{{Lang|ewe|Ɖ」「{{Lang|en|Latin capital letter African D」は、小文字が「{{Lang|ewe|ɖ」であり、別字である。いずれもUnicodeでは違う文字として扱うが、JIS X 0213およびJIS X 0212では、JIS規格書によると、南スラヴ諸語やベトナム語の「Đ」は同じコードで扱うとしている。
- Ð (hoofdletter Ð, kleine letter ð) is een letter gebruikt in het Oudengels (Angelsaksisch), modern IJslands en Faeröers. De letter werd ook gebruikt in middeleeuws Scandinavië, maar werd later vervangen door dh. De letter heeft zijn oorsprong in een d met een dwarsstreep. De kleine letter heeft de gekromde vorm van een middeleeuwse geschreven d behouden, in tegenstelling tot de moderne d. In het IJslands staat de ð voor een stemhebbende dentale fricatief, zoals de th in het Engelse "them". Paradoxaal genoeg wordt de letter uitgesproken als eþ, dus stemloos, behalve indien gevolgd door een klinker. Geen enkel IJslands woord begint met deze letter, zodat de hoofdletter alleen wordt gebruikt indien een woord met louter hoofdletters wordt gespeld, zoals in opschriften. Een voorbeeld van een IJslandse plaats met een ð is Seyðisfjörður. In de Grote Bosatlas (52 editie) vervangt men de ð door dh en wordt deze plaats gespeld als Seydhisfjördhur. In het Faeröers wordt ð nooit uitgesproken, behalve voor een r in sommige woorden (dan uitgesproken als). In de alfabetten van het IJslands en het Faeröers komt de ð na de d. In het Angelsaksisch kan ð voor dezelfde klank staan als in het IJslands, of voor de stemloze th van "thread", die beide ook werden weergegeven met de Þ (thorn). De eth werd gewoonlijk gebruikt voor een stemhebbende combinatie van twee als een klank uitgesproken medeklinkers. De Noormannen gaven de voorkeur aan tekens die bestonden in het Latijnse alfabet. Ð werd vervangen door th, zodat de stemhebbende medeklinker niet meer te onderscheiden was van de stemloze, aangezien de þ ook werd vervangen door de digraaf th. De kleine letter eth wordt gebruikt als symbool in het International Phonetic Alphabet (IPA), wederom voor een stemhebbende dentale fricatief, en in dat kader wordt het symbool ook uitgesproken als [ɛð].
- Ð, også kalt Edd eller stungen D, er en bokstav som ble brukt i gammelengelsk, og som i dag er i bruk i det islandske og det færøyske alfabetet. Den var også i bruk i middelalderens Skandinavia, men ble erstattet av dh og senere d. I islandsk har den en uttale lik engelske th, mens i færøysk er den stum (med få unntak). Bokstaven brukes aldri i starten av ord, og majuskelen opptrer dermed utelukkende i f. eks. logoer eller kart: SUÐUROY. Majuskelen ser ut som en latinsk D med en strek gjennom. Minuskelen ser ut som en bøyd latinsk d med en strek gjennom toppen. «ð» brukes i tillegg som et fonetisk symbol i lingvistikken for å symbolisere den stemte dentale nonsibilante frikativen. I Unicode kodes ð som U+00D0 (Ð) og U+00F0 (ð).
- Ð - litera używana dawniej w staroangielskim (anglosaskim), a współcześnie w językach islandzkim i farerskim. Warto zauważyć, że mała litera ð zachowała zakrzywiony kształt charakterystyczny dla średniowiecznych rękopisów, podczas gdy d pisane jest obecnie z prostą laseczką (inaczej niż w średniowieczu). W obydwu alfabetach, czyli islandzkim i farerskim, litera ð następuje po literze d. W języku islandzkim ð wymawiane jest jako dźwięcza spółgłoska zębowa, tak jak th w angielskim słowie "them". W farerskim ð nie jest wymawiane, chyba że poprzedza literę r - wówczas wymawia się ją jak g. W staroangielskim ð mogło oznaczać zarówno spółgłoskę dźwięczną (jak w islandzkim), jak i bezdźwieczną. Podobnie wymawiana była litera thorn, która pojawiała się jednak o wiele częściej niż eth. W języku średnioangielskim litera eth już nie występuje. Mała litera ð używana jest w IPA do oznaczania dźwięcznej zębowej spółgłoski szczelinowej - [ð]. Literę tę należy odróżniać od litery đ, która ma taką samą postać wielkiej litery. Litera Ð występuje też w językach: serbsko-chorwackim oraz lapońskim i wietnamskim. Zobacz też: thorn (Þ) (Ȝ) (Ƿ)
- Eth (Ðð, também chamada de edh ou eð) é uma letra usada em inglês antigo, islandês, feroês e Älvdalsmål, um grupo de dialetos suecos. O eth também foi usado na escandinávia, durante a Idade Média, mas foi gradativamente substituído por dh ou d. O eth nasceu na escrita irlandesa antiga, adicionando uma barra ao ascendente do d. Na forma minúscula, a forma curva da tipografia foi conservada, o que não aconteceu com o d em geral. Em islandês, geralmente representa a fricativa dental sonora, embora possa representar também a fricativa dental surda [θ] quando antes de um som surdo . Em feroês, não representa nenhum fonema específico, mas pode ter várias pronúncias dependendo da posição, representando sons aproximantes (glides). A pronúncia do eth em Älvdalsmål é igual à do islandês. Em inglês antigo, eth e thorn (Þ,þ) eram usados para representar as fricativas interdentais sonoras e surdas, e um podia ser usado no lugar do outro. A letra ð foi usada largamente durante a era Anglo-Saxã, mas caiu em desuso e por volta de 1300 já havia praticamente desaparecido. O thorn sobreviveu por mais tempo, até que foi substituído pelo dígrafo inglês moderno th por volta do ano de 1500. No Alfabeto fonético internacional, a letra eth é usada para representar a fricativa interdental sonora. Thorn Æ
- Ð, ð — англосаксонская буква «eth». В современном английском языке не используется, заменена на диграф th. В настоящее время используется в исландском и фарерском языках.
- Đ och ð, (eð, edh, eth, edd) är en bokstav i bland andra färöiska, isländska, i äldre anglo-saxiska och nordiska alfabeten samt i det Internationella fonetiska alfabetet (IPA). I IPA samt i de flesta språk där den förekommer uttalas bokstaven som [ð], en apikodental frikativa med stämbandston. I färöiska uttalas den normalt inte alls. Mellan vokaler kan den dock uttalas som /j/ eller /v/, beroende på vilka de omgivande vokalerna är. Idag används den även stundom (mycket sällsynt) i modern engelska där den ersätter samma ljud, då enbart <th> står för två olika ljud där. Bokstaven liknar till utseendet Đ/đ som används samiska, kroatiska och vietnamesiska, men det är inte samma bokstav.
- Ð, ð (eth) 是法罗语和冰岛语的一个字母。此字母亦有在古英语和中世纪的其他斯堪的那维亚语言使用。 在法罗语中，这个字母排在字母表的第 5 位，没有特定的音位，此字母只为语源学上的需要。在少部分词语中，放在 r 前的 ð ，表示 /ɡ/ 音。 在冰岛语中，这个字母排在字母表的第 5 位，表示 /ð/ 音。 在古英语中，这个字母表示 /ð/ 音或 /θ/ 音。在中古英语时被 Þ 字母所取代。 在國際音標中，/ð/ 音表示濁齒擦音。
|
| rdfs:comment
|
- Eth (Ð, ð; also spelled edh or eð) is a letter used in Old English, Icelandic, Faroese (in which it is called edd), and Elfdalian. It was also used in Scandinavia during the Middle Ages, but was subsequently replaced with dh and later d. The capital eth resembles a D with a line partially through the vertical stroke. The lower case resembles an insular d with a line through the top. The letter originated in Irish writing (Freeborn 1992, 24) as a d with a cross-stroke added.
- Ð, klein ð, (Eth) [ɛð] ist ein Buchstabe in den lateinischen Schriftsystemen des Altenglischen, Altnordischen, Isländischen und Färöischen. In geringfügig anderer Form (Đ, đ) wird er auch im Vietnamesischen und Nordsamischen sowie im Kroatischen, Bosnischen und der Lateinschrift des Serbischen verwendet. Es ist ein D mit einem Querstrich. Zum dritten ist das Ɖ der Großbuchstabe zum ɖ, das in einigen afrikanischen Sprachen verwendet wird („afrikanisches D“).
- Ð corresponde a la mayúscula de tres letras distintas: ð o eth empleada en islandés y en feroés y en Inglés antiguo đ o d barrada empleada en algunos alfabetos de lenguas eslavas y en vietnamita ɖ o d africana empleada por el Alfabeto africano de referencia.
- Ð on kirjain, joka kuuluu islannin ja fäärin kielten aakkosiin. Ð kuului myös muinaisenglannin ja muinaisnorjan kieliin.
- Ð correspond à la forme capitale de trois lettres différentes : eth (minuscule ð, utilisée en islandais et en féringien), le D barré (minuscule đ, utilisée dans certaines langues slaves et en vietnamien), le D africain (minuscule ɖ appelé D hameçon, utilisée par l'alphabet africain de référence).
- La lettera eth (maiuscola Ð, minuscola ð), scritta anche edh o eð, è una lettera dell'antico inglese (anglosassone) e norreno, oggi ereditata dagli alfabeti islandese e faroese in cui è chiamata "lettera edd" e in Älvdalsmål. Fu usata anche nella Scandinavia medievale, ma fu successivamente sostituita con dh e poi con d. Nell'ordine alfabetico di queste lingue la lettera segue la d. La lettera deriva dalla grafia irlandese (Freeborn 1992, p.
- Ð, ðは、アイスランド語、フェロー語のアルファベットで、ラテン文字に加えて使われる字母。国際音声記号として、小文字は「有声歯摩擦音」を表す。アイスランド語での文字名称は "{{Lang|is|eð".
- Ð (hoofdletter Ð, kleine letter ð) is een letter gebruikt in het Oudengels (Angelsaksisch), modern IJslands en Faeröers. De letter werd ook gebruikt in middeleeuws Scandinavië, maar werd later vervangen door dh. De letter heeft zijn oorsprong in een d met een dwarsstreep. De kleine letter heeft de gekromde vorm van een middeleeuwse geschreven d behouden, in tegenstelling tot de moderne d.
- Ð, også kalt Edd eller stungen D, er en bokstav som ble brukt i gammelengelsk, og som i dag er i bruk i det islandske og det færøyske alfabetet. Den var også i bruk i middelalderens Skandinavia, men ble erstattet av dh og senere d. I islandsk har den en uttale lik engelske th, mens i færøysk er den stum (med få unntak). Bokstaven brukes aldri i starten av ord, og majuskelen opptrer dermed utelukkende i f. eks. logoer eller kart: SUÐUROY.
- Ð - litera używana dawniej w staroangielskim (anglosaskim), a współcześnie w językach islandzkim i farerskim. Warto zauważyć, że mała litera ð zachowała zakrzywiony kształt charakterystyczny dla średniowiecznych rękopisów, podczas gdy d pisane jest obecnie z prostą laseczką (inaczej niż w średniowieczu). W obydwu alfabetach, czyli islandzkim i farerskim, litera ð następuje po literze d.
- Eth (Ðð, também chamada de edh ou eð) é uma letra usada em inglês antigo, islandês, feroês e Älvdalsmål, um grupo de dialetos suecos. O eth também foi usado na escandinávia, durante a Idade Média, mas foi gradativamente substituído por dh ou d. O eth nasceu na escrita irlandesa antiga, adicionando uma barra ao ascendente do d. Na forma minúscula, a forma curva da tipografia foi conservada, o que não aconteceu com o d em geral.
- Ð, ð — англосаксонская буква «eth». В современном английском языке не используется, заменена на диграф th. В настоящее время используется в исландском и фарерском языках.
- Đ och ð, (eð, edh, eth, edd) är en bokstav i bland andra färöiska, isländska, i äldre anglo-saxiska och nordiska alfabeten samt i det Internationella fonetiska alfabetet (IPA). I IPA samt i de flesta språk där den förekommer uttalas bokstaven som [ð], en apikodental frikativa med stämbandston. I färöiska uttalas den normalt inte alls. Mellan vokaler kan den dock uttalas som /j/ eller /v/, beroende på vilka de omgivande vokalerna är.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
