| dbpprop:abstract
|
- Ermolao or Hermolao Barbaro, also Hermolaus Barbarus, was an Italian Renaissance scholar. Barbaro was born in Venice, the son of Zaccaria Barbaro, and the grandson of Francesco Barbaro. At an early age he was sent to Rome, where he studied under Pomponius Laetus. He completed his education at the university of Padua, where he was appointed professor of philosophy in 1477. Two years later he revisited Venice, but returned to Padua when the plague broke out in his native city. He was sent on various missions to persons of high rank, amongst them Pope Innocent VIII, by whom he was nominated to the important office of patriarch of Aquileia (1491). The Venetian senate, however, refused to ratify the appointment, which, contrary to the law, he had accepted without first obtaining its sanction. He was banished and forced to resign the patriarchate, under the threat of being punished vicariously by the confiscation of his father's property. Barbarus remained at Rome, in receipt of a small pension from the pontifical government, until his death (probably from the plague) in 1493 (according to some, two years later). Barbaro is remembered for his scholarly work on Aristotle among other writers.
- Hermolaus Barbarus der Jüngere war ein italienischer Scholastiker, Dichter und Humanist.
- Hermolao o Ermolao Barbaro o Barbarus fue un destacado humanista italiano del Renacimiento, profesor y diplomático. Siendo joven fue enviado a Roma (1462) para perfeccionar su conocimiento del latín y el griego, y fue instruido por Pomponio Leto y después por Teodoro Gaza. En 1468 fue laureado como poeta en Verona por Federico III. De 1471 a 1473 siguió a Napoles a su padre, titular de la embajada veneciana, y a los dieciocho años escribió su primera obra, De Caelibatu. A los veinte tradujo todo Temistio, y publicó esta obra en paráfrasis en 1481. Completó sus estudios en la Universidad de Padua, donde se doctoró en artes en 1474 y de la que también fue profesor de ética hasta que se doctoró también en derecho civil y canónico en 1477. Tradujo la Retórica de Aristóteles en 1478. El senado de Venecia le encomendó diversos encargos, misiones y negociaciones cerca de los emperadores Federico III y Maximiliano I, y algunas con el papa Inocencio VIII. Para realizar estos encargos abandonó la enseñanza en 1479 y acompañó a su padre en una misión diplomática en Roma, donde permaneció entre 1480 y 1481. Después fue promovido, en 1483, a senador de la República de Venecia, y en 1485 volvió a una nueva embajada con su padre a Milán. Su primer encargo diplomático autónomo llegó en 1486 cuando, estando con Domenico Trevisano, representó en Brujas a la Serenísima República con ocasión de los festejos de coronación de Rey de Romanos de Maximiliano de Habsburgo, y con tal motivo fue investido caballero. En 1488 fue mombrado finalmente embajador residente en Milán, donde se acreditó el 23 de marzo de 1488; permaneció en ese cargo hasta abril de 1489. Su óptima gestión en tiempos tan turbulentos como los de Ludovico el Moro,le valió un año después, en abril de 1490, el cargo de embajador en Roma en la corte de Inocencio VIII, quien lo designó para el importante puesto de Patriarca de Aquilea en 1491. Sin embargo, no pudo tomar posesión del cargo, porque el senado de la República de Venecia lo rechazó a causa de haber aceptado el cargo sin su previa sanción aprobatoria, que era lo que indicaba la ley. Son conocidos y renombrados sus comentarios a la Ética y la Política, entre otras obras de Aristóteles. También tradujo y comentó a Dioscórides y Temistio, y editó y corrigió (Castigationes Plinaniae), la Historia Natural de Plinio el Viejo (Roma, 1492).
- Hermolao Barbaro (Hermolaus Barbarus le Jeune), ou Ermolao Barbaro était un humaniste italien de la Renaissance, qui fut tout à la fois écrivain, professeur et diplomate.
- Ermolao Barbaro, névváltozat: Almorò Barbaro, latinos alak: Hermolaus Barbarus olasz humanista, filológus, fordító Munkáit latin és olasz nyelven írta, Francesco Barbaro unokaöccse volt. Velencei patríciuscsalád sarja volt, tanulmányai végeztével Padovában lett egyetemi tanár. Fontos diplomáciai szolgálatokat tett a velencei köztársaság számára. Arisztotelész több munkáját latinra fordította. Legkiemelkedőbb munkája: „Castigationes Plinianae". Levelezése is jelentős.
- Egli avea profondamente meditato sopra i doveri che impone il carattere di legato a chi lo sostiene e sopra le avvertenze che devono servirgli di norma nella pratica degli affari, ónde servir con vantaggio il proprio governo e riportare onore anche da quello presso di cui risiede. Ei ne ha indicate le tracce in un pregevolissimo opuscolo in cui la prudenza apparisce compagna della onestà del candore, ed è venuto a delineare in certa guisa il suo ritratto. Ma lo stesso suo merito fu a lui cagione di grave calamità.
- Ermolao Barbaro ou Barbarus foi um destacado humanista italiano do Renascimento. Ermolao Barbaro foi encarregue pelo senado de Veneza de várias negociações importantes junto dos imperadores Frederico III e Maximiliano I do Sacro Império, e foi nomeado pelo Papa Inocêncio VIII patriarca de Aquileia. Cultivou as letras com êxito: devem-se-lhe as traduções de Dioscórides, de Temístio e de trabalhos importantes sobre Aristóteles e sobre Plínio o Novo. Em 1493 escreveu uma obra com o título Castigatines Plananiae, na qual relata os erros das observações de Plínio.
|
| rdfs:comment
|
- Ermolao or Hermolao Barbaro, also Hermolaus Barbarus, was an Italian Renaissance scholar. Barbaro was born in Venice, the son of Zaccaria Barbaro, and the grandson of Francesco Barbaro. At an early age he was sent to Rome, where he studied under Pomponius Laetus. He completed his education at the university of Padua, where he was appointed professor of philosophy in 1477. Two years later he revisited Venice, but returned to Padua when the plague broke out in his native city.
- Hermolaus Barbarus der Jüngere war ein italienischer Scholastiker, Dichter und Humanist.
- Hermolao o Ermolao Barbaro o Barbarus fue un destacado humanista italiano del Renacimiento, profesor y diplomático. Siendo joven fue enviado a Roma (1462) para perfeccionar su conocimiento del latín y el griego, y fue instruido por Pomponio Leto y después por Teodoro Gaza. En 1468 fue laureado como poeta en Verona por Federico III. De 1471 a 1473 siguió a Napoles a su padre, titular de la embajada veneciana, y a los dieciocho años escribió su primera obra, De Caelibatu.
- Hermolao Barbaro (Hermolaus Barbarus le Jeune), ou Ermolao Barbaro était un humaniste italien de la Renaissance, qui fut tout à la fois écrivain, professeur et diplomate.
- Ermolao Barbaro, névváltozat: Almorò Barbaro, latinos alak: Hermolaus Barbarus olasz humanista, filológus, fordító Munkáit latin és olasz nyelven írta, Francesco Barbaro unokaöccse volt. Velencei patríciuscsalád sarja volt, tanulmányai végeztével Padovában lett egyetemi tanár. Fontos diplomáciai szolgálatokat tett a velencei köztársaság számára. Arisztotelész több munkáját latinra fordította. Legkiemelkedőbb munkája: „Castigationes Plinianae".
- Egli avea profondamente meditato sopra i doveri che impone il carattere di legato a chi lo sostiene e sopra le avvertenze che devono servirgli di norma nella pratica degli affari, ónde servir con vantaggio il proprio governo e riportare onore anche da quello presso di cui risiede. Ei ne ha indicate le tracce in un pregevolissimo opuscolo in cui la prudenza apparisce compagna della onestà del candore, ed è venuto a delineare in certa guisa il suo ritratto.
- Ermolao Barbaro ou Barbarus foi um destacado humanista italiano do Renascimento. Ermolao Barbaro foi encarregue pelo senado de Veneza de várias negociações importantes junto dos imperadores Frederico III e Maximiliano I do Sacro Império, e foi nomeado pelo Papa Inocêncio VIII patriarca de Aquileia. Cultivou as letras com êxito: devem-se-lhe as traduções de Dioscórides, de Temístio e de trabalhos importantes sobre Aristóteles e sobre Plínio o Novo.
|