| dbpprop:abstract
|
- Erich Loewenhardt was the 3rd highest German flying ace with 54 victories during the First World War, behind only Manfred von Richthofen and Ernst Udet. Loewenhardt was born in Breslau, Silesia, Germany (a son of a Doctor). As a prewar cadet he was 17 when hostilities erupted in August 1914 and saw infantry action in the East with Infantry Regiment Nr 141 of the Imperial German Army. In October 1914 he was commissioned and by 30 October had been decorated and wounded. He returned to his unit in the Carpathians. In early 1915 he received the Iron Cross 1st Class for saving five wounded men. He then transferrd to the Alpine Corps. He then volunteered for transfer to the Imperial German Army Air Service. Loewenhardt qualified as an observer, then completed pilot training in 1916. Following service in two-seaters with FAA 265 he transferred to fighters and joined Jagdstaffel 10 in March 1917. In June 1917 "Jasta" 10 became one of the four squadrons in Manfred von Richthofen's Jagdgeschwader 1 (wing), and the 20-year-old flier soon made a name for himself. By year end he had eight victories, and upon doubling his score he became the commander of Jasta 10 on 1 April 1918. Oberleutnant Loewenhardt was an aggressive, skilled fighter whose score grew steadily. At the end of May 1918 he received Germany's highest honour, the Pour le Mérite (Blue Max) after 24 kills. Flying the new Fokker D. VII, he added eight more in June and no fewer than 16 in July. His tally climbed to 53 on 9 August. The next day Oblt. Loewenhardt shot down a British SE-5 fighter of No. 56 Squadron near Chaulnes. However, he collided with another Fokker D. VII and though he jumped from his aircraft, his parachute failed to open, thus causing the young man to plummet to his death from around 12,000 feet. His body was recovered 4 days later, battered and beaten. He was 21. (The other pilot who collided with him, Leutnant Alfred Wenz, bailed out successfully. ) Lowenhardt had several close calls in his career as a pilot, including force-landing slightly wounded in September 1917, a near failure with a parachute in June 1918 and an incident on 6 November 1917, in which his Albatros DV sustained severe damage to the lower right wing after a flak shell tore the fabric to pieces and damaged the ribs inside it. Eventually, it was completely wrenched off; he successfully landed at his aerodrome, although his machine did crash after it hit a rabbit hole on the strip (he walked away, badly shaken but not seriously injured).
- Erich Loewenhardt war Offizier der Fliegertruppe und erlangte mit 54 Abschüssen die dritthöchste Zahl von Luftsiegen unter den deutschen Jagdfliegern im Ersten Weltkrieg.
- Erich Loewenhardt byl německý stíhací pilot. Po Manfredu von Richthofen a Ernstu Udetovi byl s 54 sestřely třetím nejúspěšnějším německým leteckým esem první světové války. Loewenhardt se narodil v rodině lékaře. Vybral si vojenskou kariéru a vtoupil do kadetní školy v Berlíně Lichterfelde. Odtud byl poslán k Infanterieregimentu 141. Na začátku první světové války byla tato jednotka převelena na východní frontu. Už 2. října 1914 byl Loewenhardt povýšen do hodnosti poručíka. Koncem října byl těžce zraněn a až do ledna 1915 byl v nemocnici. Poté se znovu vrátil na frontu. V Karpatech zachránil Loewenhardt pět zraněných německých vojáků; za tuto akci obdržel Železný kříž 2. třídy. Löwenhardt byl přidělen k Deutsche Alpenkorps a poté na vlastní žádost v říjnu 1915 k letectvu. Po absolvování výcviku a počátečním létání ve funkci pozorovatele získal začátkem roku 1916 pilotní osvědčení a byl převelen k Fliegerabteilung u dělostřelectva. V březnu 1917 byl přeložen k Jagdstaffel 10, patřící k Richthofenově eskadře. Do konce března 1918 sestřelil 15 nepřátelských letounů. Začátkem dubna 1918 byl Loewenhardt jmenován velitelem jednoho z oddílů Jasty 10. Během krátké doby následovalo mnoho vítězných soubojů. Na konci července 1918 už Loewenhardt létal na novém Fokkeru D. VII a počet jeho vítězství narostl na 47. Mezitím byl zástupcem velitele eskadry. 31. května 1918 byl vyznamenán řádem Pour le Mérite. Posledního vítězství dosáhl sestřelem britského letounu 10. srpna 1918 u města Chaulnes. Erich Loewenhardt byl jedním ze tří německých pilotů s více než 50 sestřely „na kontě“. Při vzdušném boji s 56. perutí Royal Air Force Loewenhardtův stroj srazil s letounem Alfreda Wenze z Jasty 11. Oběma pilotům se sice podařilo vyskočit, ale Loewenhardtův padák se neotevřel. Loewenhardt tak nepřežil, Wenz ano.
- Erich Loewenhardt fue un piloto aviador alemán de la Primera Guerra Mundial. Tiene acreditadas 54 victorias en ese conflicto, el tercer mayor número entre los de su nacionalidad.
- Erich Löwenhardt était un pilote de chasse allemand de la Première Guerre mondiale. Il avait à son actif le troisième score le plus élevé de la chasse allemande durant la "Grande Guerre" après Manfred von Richthofen et Ernst Udet. Löwenhardt était le fils d'un médecin. Il se lança dans une carrière militaire et entra dans l'école d'officiers (Hauptkadettenanstalt) de Lichterfelde. De là, il fut muté au 141 régiment d'infanterie qui fut engagé sur le front de l'est au début de la guerre. Le 2 octobre 1914, Löwenhardt fut nommé sous-lieutenant mais, fin octobre, il fut grièvement blessé et il séjourna à l'hôpital jusqu'en janvier 1915. Il fut ensuite à nouveau engagé sur le front de l'est où il sauva la vie à cinq soldats allemands blessés dans les Carpates, ce qui lui valu d'être décoré avec la Croix de fer de 2 classe. Löwenhardt fut ensuite muté au Deutsche Alpenkorps (chasseurs alpins), puis, en octobre 1915, sur son propre choix, dans l'aviation. Après sa formation, il débuta sa carrière comme observateur avant d'être muté, au début de l'année 1916, à la section aérienne de l'artillerie N°265 afin d'être formé en tant que pilote. En mars 1917, il rejoignit la Jasta 10 (Jagdstaffel n°10), qui faisait partie de l'escadre de Richthofen. Jusqu'à fin mars 1918 il a abattu 15 avions ennemis et, début avril 1918, à l'âge de seulement 20 ans, il fut nommé commandant de la Jasta 10. De nombreux combats aériens, desquels il sortait toujours victorieux, s'enchaînèrent alors. Jusqu'à la fin du mois de juillet 1918, Löwenhardt, qui volait alors sur le nouveau Fokker D. VII, comptabilisait déjà 47 victoires. De temps en temps il remplaçait son commandant d'escadre dans sa fonction et, le 31 mai 1918, il obtint la plus haute décoration allemande, l'ordre « Pour le Mérite ». Le 10 août 1918, près de Chaulnes, il a abattu son 54 avion ennemi, un avion britannique. Mais, le même jour, durant un combat avec des avions britanniques du Squadron 56, il entra en collision avec un autre appareil allemand piloté par Alfred Wenz de la Jasta 11. Les deux pilotes réussirent à sauter de leurs appareils respectifs, mais le parachute de Löwenhardt ne s'est pas ouvert et il se tua. Wenz, quant à lui, a survécu à l'accident.
- Fu uno dei migliori assi dell'aviazione tedesca della prima guerra mondiale. Löwenhardt era figlio di un medico. Iniziò la carriera militare nella scuola degli ufficiali(Hauptkadettenanstalt) di Lichterfelde. Da lì, fu poi trasferito nel reggimento di fanteria 141, per combattere al fronte la guerra appena scoppiata. Il 2 ottobre 1914 Löwenhardt fu nominato sottotenente ma, alla fine di ottobre, venne gravemente ferito e rimase in ospedale fino al gennaio 1915. Fu nuovamente utilizzato al fronte dove salvò la vita a cinque soldati tedeschi feriti e venne decorato con la Croce di ferro di seconda classe. Il futuro asso cambiò ancora per i Deutsche Alpenkorps (scalatori alpini) per finire poi nell'aviazione. Iniziò come osservatore ma, all'inizio del 1916, venne trasferito alla sezione aerea dell'artiglieria N°265 per poter esser istruito come pilota. Nel marzo 1917 cominciò nella Jasta 10, che faceva parte della squadra di Manfred von Richthofen. Alla fine del marzo 1918 aveva già raggiunto le 15 vittorie, e all'inizio di aprile, a soli 20 anni, venne nominato comandante della Jasta 10. Entro la fine del luglio 1918 raggiunse le 47 vittorie. Il 31 maggio 1918 venne decorato con La Pour le Mérite, la più alta decorazione militare tedesca. Il 10 agosto 1918 ottenne la sua vittoria n°. 54 ma, lo stesso giorno, si scontrò con un altro aereo tedesco pilotato da Alfred Wenz della Jasta 11. I due aviatori riuscirono a saltare dai loro rispettivi apparecchi, ma il paracadute di Löwenhardt non si aprì e morì. Wenz, invece, sopravvisse all'incidente aereo.
- Erich Löwenhardt – niemiecki pilot myśliwski, jeden z największych asów myśliwskich okresu I wojny światowej. Autor 54 zwycięstw powietrznych. Erich Löewenhardt przyszedł na świat 7 kwietnia 1897 we Wrocławiu na Dolnym Śląsku jako syn lekarza. Karierę wojskową rozpoczął w Szkole Kadetów w Lichterfelde, a następnie w 141 Pułku Piechoty, z którym po wybuchu I wojny światowej został przeniesiony na front wschodni. W październiku 1914 został awansowany do stopnia podporucznika. Końcem roku został ciężko ranny i do stycznia 1915 przechodził rekonwalescencję w szpitalu. Po powrocie na front na wiosnę 1915 roku brał udział w kilku udanych ofensywach niemieckich przeciwko wojskom rosyjskim w Karpatach, gdzie wsławił się ratując przed śmiercią pięciu rannych towarzyszy. Następnie na krótko został przydzielony do górskiego Korpusu Alpejskiego na froncie włoskim. W październiku 1915 Löewenhardta na własne życzenie przeniesiono do wojsk lotniczych. Po przeszkoleniu rozpoczął służbę jako obserwator lotniczy i przez cały 1916 rok zdobywał niezbędne doświadczenie walki powietrznej. Ukończył szkołę pilotów, a po zdaniu egzaminów w marcu 1917 trafił do słynnej jednostki Jasta 10. W sierpniu 1917 roku zestrzeliwując nieprzyjacielski dwumiejscowy samolot R.E.8 osiągnął swój 5 sukces powietrzny, zostając tym samym jednym z najmłodszych asów myśliwskich. 9 września 1917 w czasie samotnego lotu udało mu się zniszczyć balon obserwacyjny wroga. Odtąd polowanie na balony stało się ulubionym zajęciem Ericha Löwenhardta, do tego stopnia że zyskał on przydomek "pogromcy balonów". 3 maja 1918 Erich Löwenhardt po śmierci Hansa Weissa – dowódcy Jasta 10, został jego następcą. Niedługo potem miał możliwość przetestować nowy model trójpłatowca Fokkera w wersji D VII i pomimo awersji do tego typu samolotów, gdyż wolał latać dwupłatowymi Albatrosami, maszyna ta przypadła mu do gustu. Końcem maja 1918 osiągnął swoje 25 zwycięstwo powietrzne. W uznaniu zasług w walce z nieprzyjacielem odznaczono go najwyższym pruskim orderem Pour le Merite, który dotarł do niego pocztą 1 czerwca. Od połowy czerwca 1918 roku do początku lipca zestrzelił kolejnych dziesięć maszyn nieprzyjaciela, za co otrzymuje awans na porucznika. Czerwiec i lipiec 1918 obfitujące w walki to najlepszy okres w jego karierze myśliwskiej. 25 lipca Erich Löwenhardt odniósł 44 zwycięstwo w powietrzu, a końcem miesiąca miał ich już 47. 8 sierpnia 1918 Löwenhardt odniósł spektakularne potrójne zwycięstwo, zestrzeliwując trzy nieprzyjacielskie samoloty, a dzień później strącił z nieba kolejne dwie wrogie maszyny. Tym samym osiągnął imponującą liczbę 54 zwycięstw powietrznych. Zginął tragicznie podczas lotu bojowego 10 sierpnia 1918. Eskadra niemiecka zaatakowała samotnego Sopwith Camela i w ferworze walki jeden z mniej doświadczonych pilotów eskadry, Alfred Wenzl zderzył się swoim Fokkerem D. VII z samolotem Löewenhardta. Swoje zwycięstwa powietrzne odnosił na samolotach Albatros D. III, Albatros D. V, Fokker D. VII. Znana jest jego przyjaźń z Lotharem von Richthofenem, z którym często latał na zadania bojowe.
- Erich Löwenhardt foi um aviador alemão com 54 vitórias durante a Primeira Guerra Mundial, ficando atrás apenas de Manfred von Richthofen e Ernst Udet.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
