| dbpprop:abstract
|
- Eric Robert Wolf was an anthropologist, best known for his studies of peasants, Latin America, and his advocacy of Marxian perspectives within anthropology.
- Eric R. Wolf war ein Anthropologe, der für seine Studien Lateinamerikas und seine marxistischen Ansichten bekannt war. Er wurde in Wien geboren, aber seine jüdische Familie zog erst nach England und dann in die USA, um der Verfolgung zu entgehen. Daher wuchs Wolf größtenteils in New York auf. Er kämpfte im Zweiten Weltkrieg in Übersee und entwickelte ein Interesse für fremde Kulturen. Wie viele zurückkehrende Soldaten nutzte er das G. I. Bill of Rights, um eine Ausbildung am College zu erhalten und studierte Anthropologie an der Columbia University. Columbia war viele Jahre die Heimat von Franz Boas und das Zentrum, von dem sich die Anthropologie in den USA ausbreitete. Als Wolf ankam, war Boas schon weg und sein anthropologischer Stil, der wegen seiner Generalisationen und Vorliebe für detaillierte Studien bestimmter Subjekte kritisiert wurde, kam aus der Mode. Der neue Vorsitzende der anthropologischen Abteilung war Julian Steward, ein Student von Robert Lowie und Alfred Kroeber. Steward strebte eine wissenschaftliche Anthropologie an, die erklärte, wie Gesellschaften entstehen und sich an ihre physikalische Umgebung anpassen. Wolf gehörte zu der geschlossenen Gesellschaft von Studenten, die sich um Steward versammelte. Die linken, marxistisch orientierten Ansichten älterer Studenten passten gut zu Stewards weniger politischem Evolutionismus. Viele prominente Anthropologen der 80er Jahre wie Marvin Harris, Sidney Mintz, Morton Fried, Stanley Diamond und Robert F. Murphy gehörten zu dieser Gruppe. Wolf verfasste seine Dissertation als Teil von Stewards Forschungsprojekt Die Völker von Puerto Rico. Kurz darauf begann er als Dozent an der University of Michigan. Er besetzte von 1971 an eine gemeinsame Stelle als Distinguished Professor am Lehman College und am CUNY Graduate Center und verbrachte dort den Rest seiner Karriere. Zusätzlich zu seiner Arbeit in Lateinamerika führte Wolf auch Feldforschung in Europa durch. Seine Relevanz für die Anthropologie ist darin begründet, dass er sich während der 70er und 80er Jahre mit Themen wie Macht, Politik und Kolonialismus beschäftigte, als diese im Mittelpunkt der disziplinären Aufmerksamkeit standen. Sein bekanntestes Werk Europe and the People Without History demonstriert, dass Nicht-Europäer in globalen Prozessen wie Pelz- und Sklavenhandel gefangen sind. Somit waren sie nicht „in der Zeit gefroren“ oder „isoliert“, sondern immer tief in die Weltgeschichte verwickelt. In den letzten Jahren seines Lebens warnte er vor der „intellektuellen Entwaldung“, die auftrete, wenn sich die Anthropologie auf theoretische Höhenflüge begebe statt sich auf die Realitäten des Lebens und der Feldforschung zu konzentrieren. Wolf starb im Jahr 1999 an einer Krebserkrankung.
- Eric R. Wolf fue antropólogo, y es mejor conocido por sus trabajos sobre América Latina y su adscripción a la perspectiva marxista en la antropología. Nació en Viena, pero su familia (judía se trasladó a Gran Bretaña y posteriormente a Estados Unidos, a causa de la persecución de los judíos. Wolf se crió en la ciudad de Nueva York. participó como soldado en la Segunda Guerra Mundial, en el mismo período en que desarrolló su interés por otras culturas. Como muchos soldados que volvieron de la guerra, al regreso a los Estados Unidos la perspectiva ideológica de Wolf sufrió un cambio radical, y gracias al GI Bill of Rights, pudo seguir su educación universitaria. Wolf decidió estudiar antropología en la Universidad de Columbia. Columbia fue la casa de Franz Boas por muchos años, y al mismo tiempo era la casa más importante de estudios sobre antropología en los Estados Unidos. Por la época en que Wolf ingresó en la Universidad de Columbia, Boas falleció, y su estilo antropológico también pasó de moda. El nuevo miembro del departamento de antropología fue Julian Steward, estudiante de Robert Lowie y Alfred Kroeber. Steward estaba interesado en la formulación de una antropología científica que explicara el modo en que las sociedades evolucionan y se adaptan a su medio físico. Wolf perteneció al grupo de estudiantes que se desarrolló académicamente en torno a Steward. Las viejas inclinaciones de los estudiantes izquierdistas, orientados hacia el marxismo, se combinaron bien con el evolucionismo poco politizado de Steward. Muchos de los antropólogos más prominentes de 1980 fueron parte de este grupo de estudiantes, entre ellos Marvin Harris, Morton Fried y Robert F. Murphy. La investigación de campo de Wolf, con miras a su titulación, formó parte del Proyecto Puerto Rico de Steward. Poco después, Wolf ocupó un puesto como profesor en la Universidad de Míchigan. Ahí fue elevado a la categoría de Profesor Distinguido por el Lehman College y el CUNY Graduate Center al comienzo de 1971. Además de su trabajo en América Latina, Wolf realizó investigaciones de campo en Europa. La importancia de Wolf para la antropología radica en su énfasis en las cuestiones del poder, la política y el colonialismo entre 1970 y 1980, cuando esos problemas se volvieron centrales en la discusión antropológica. Su obra mejor conocida es famosa por demostrar que los pueblos no europeos estaban inmersos en procesos globales como la trata de esclavos. Por lo tanto, no estaban congelados en el tiempo, o aislados, como se suponía, sino por el contrario, estaban profundamente relacionados con la historia mundial. Hacia el final de su vida, advirtió sobre la deforestación intelectual que tuvo lugar cuando la antropología se enfocó en modelos teóricos de corte ligero, alejándose de las realidades de la vida y el trabajo de campo. Wolf murió de cáncer en 1999.
- Eric R. Wolf fue antropólogo, y es mejor conocido por sus trabajos sobre América Latina y su adscripción a la perspectiva marxista en la antropología. Nació en Viena, pero al ser de familia judía se trasladó a Gran Bretaña y posteriormente a Estados Unidos, a causa de la persecución a los judíos. Wolf se crió en la ciudad de Nueva York. participó como soldado en la Segunda Guerra Mundial, en el mismo período en que desarrolló su interés por otras culturas. Como muchos soldados que volvieron de la guerra, al regreso a los Estados Unidos la perspectiva ideológica de Wolf sufrió un cambio radical, y gracias al GI Bill of Rights, pudo seguir su educación universitaria. Wolf decidió estudiar antropología en la Universidad de Columbia. Columbia fue la casa de Franz Boas por muchos años, y al mismo tiempo era la casa más importante de estudios sobre antropología en los Estados Unidos. Por la época en que Wolf ingresó en la Universidad de Columbia, Boas falleció, y su estilo antropológico (retiente a las generalizaciones y más inclinado a los estudios detallados de culturas específicas) también pasó de moda. El nuevo miembro del departamento de antropología fue Julian Steward, estudiante de Robert Lowie y Alfred Kroeber. Steward estaba interesado en la formulación de una antropología científica que explicara el modo en que las sociedades evolucionan y se adaptan a su medio físico. Wolf perteneció al grupo de estudiantes que se desarrolló académicamente en torno a Steward. Las viejas inclinaciones de los estudiantes izquierdistas, orientados hacia el marxismo, se combinaron bien con el evolucionismo poco politizado de Steward. Muchos de los antropólogos más prominentes de 1980 fueron parte de este grupo de estudiantes, entre ellos Marvin Harris, Morton Fried y Robert F. Murphy. La investigación de campo de Wolf, con miras a su titulación, formó parte del Proyecto Puerto Rico de Steward. Poco después, Wolf ocupó un puesto como profesor en la Universidad de Míchigan. Ahí fue elevado a la categoría de Profesor Distinguido por el Lehman College y el CUNY Graduate Center al comienzo de 1971. Además de su trabajo en América Latina, Wolf realizó investigaciones de campo en Europa. La importancia de Wolf para la antropología radica en su énfasis en las cuestiones del poder, la política y el colonialismo entre 1970 y 1980, cuando esos problemas se volvieron centrales en la discusión antropológica. Su obra mejor conocida (Europa y la gente sin historia) es famosa por demostrar que los pueblos no europeos estaban inmersos en procesos globales como la trata de esclavos. Por lo tanto, no estaban congelados en el tiempo, o aislados, como se suponía, sino por el contrario, estaban profundamente relacionados con la historia mundial. Hacia el final de su vida, advirtió sobre la deforestación intelectual que tuvo lugar cuando la antropología se enfocó en modelos teóricos de corte ligero, alejándose de las realidades de la vida y el trabajo de campo. Wolf murió de cáncer en 1999.
- Eric R. Wolf was een antropoloog. Hij werd vooral bekend door zijn onderzoek onder boeren. Eric R. Wolf werd geboren in Wenen. Zijn ouders waren Arthur George en Maria Ossinovsky Wolf. Als joods kind van een Oostenrijkse vader en een Russische moeder ontwikkelde hij in zijn jeugd een grote interesse voor verschillende culturen en etnische conflicten. Dit kwam mede doordat hij met zijn ouders van 1933 tot 1938 woonde bij Julius en Rosa Löffler in Sudetenland (voormalig Tsjechoslowakije). Door te wonen in een regio waar Duitsers en Tsjechen steeds met elkaar werden geconfronteerd, werd hij gevoelig voor sociale problemen zoals de grote ongelijkheid tussen de verschillende standen en etniciteit in de samenleving. In de tijd dat hij met z’n ouders in Sudetenland woonde, werd ook de invloed van Adolf Hitler steeds groter. Toen in maart 1938 het Duitse leger Oostenrijk bezette, stuurde Erics vader hem naar Engeland, naar de Forest School in Essex. Daar ontdekte hij de sociale wetenschap. In juni 1940, vlak nadat Parijs was ingenomen door het Duitse leger, vluchtte hij met zijn ouders met een van de laatste schepen naar de Verenigde Staten, om een nieuw leven op te bouwen in Jackson Heights, Queens. Daar ging hij naar het Queens College, en ontdekte een studierichting die al zijn interesses behandelde: antropologie. In 1943 trouwde hij met Kathleen Bakeman, een maatschappelijk werkster. De oorlog woedde voort en Wolf ging vrijwillig bij de U.S. Army’s Tenth Mountain Division, waarmee hij in de bergen van Noord Italië vocht (1943 – 1945). Doordat hij bij het leger was gegaan was het door de ‘G.I. Bill of Rights’ voor hem mogelijk om antropologie te gaan studeren. Nadat hij zijn bachelor of arts had gehaald in 1946, ging hij naar ‘the citadel of Boasian anthropology’, Columbia University. Zijn leermeesters waren voornamelijk Ruth Benedict en Julian Steward, die volgens Wolf elkaars tegengestelde waren. Wolf bereidde zich voor op veldwerk in Zuidoost-Azië, Indonesië, maar omdat daar geen geld voor was ging hij met Steward mee naar Puerto Rico. Het Puerto Rico project van Steward gaf Wolf de mogelijkheid voor zijn eerste veldwerk (1948 – 49). Door deze studie werd Wolfs interesse in boeren en hun problemen nog meer aangewakkerd. Dit bleek uit een essay over rituele verwantschappen, die hij samen met Sidney Mintz schreef in 1950 over onderwerpen als het onderzoek naar macht, standen en de relatie tussen boer en beschermheer. Na het behalen van zijn Ph. D in 1951 begon hij zijn eigen project in Mexico, waar hij samenwerkte met Pedro Armillas en Angel Palerm. Hij vatte zijn beeld van de Mexicaanse samenleving samen in een kort essay: The Virgin of Guadalupe. A Mexican national Symbol (1958). In 1960 begon Wolf met veldwerk in Zuid Tirol in het Italiaanse deel van de Alpen, waar hij wederom onderzoek deed onder boeren en hun onderlinge etnische problemen. In 1961 accepteerde Wolf een baan als professor aan de Universiteit van Michigan, na het doceren aan de Universiteit van Illinois (1952-1954), Virginia (1955-1958), Yale (1958-1959), en Chicago (1959-1961) en het winnen van de Guggenheim Fellowship in 1960. In deze jaren, waarin Eric Wolf werkzaam was aan de verschillende universiteiten, schreef hij onder andere vier boeken, waarin hij zijn reputatie opbouwde door zijn vernieuwingen en originaliteit als antropoloog: Sons of the shaking earth (1959), Anthropology (1964), Peasants (1966) en Peasant war of the twientieth century (1969). In 1971 verhuisde hij naar New York om aan de City University als “Distinguished Professor” te werken. Na gescheiden te zijn van zijn eerste vrouw trouwde hij een jaar later met Sydel Silverman, zelf ook een antropologe. Zij hielp hem bij het schrijven van zijn beroemdste boek, Europe and the people without history (1982). In Wolf’s laatste volledig afgeronde werk, Envisioning Power: Ideologies of Dominance and Crisis (1999), behandelt hij de drie hoofdzaken waarover hij in zijn leven nog wilde schrijven: de Kwakiutl, de Azteken en Nationaal Socialisme. Over dit boek schrijft Eric Wolf in zijn autobiografie: ‘The book felt far short on my ambitions, but it stands as an expression of my central reason of being an anthropologist: to seek explanation for the world as I encountered it. ’. Wolf overleed op 6 maart 1999 aan kanker, een paar dagen voordat Pathways of power naar de uitgeverij zou worden gestuurd. Hij werd 76 jaar. Binnen de antropologie is Wolf erg belangrijk geweest door zijn onderzoek naar boeren. Hij richtte zich voornamelijk op onderwerpen zoals macht, politiek en kolonialisme. Persoonlijk had hij geen voorkeur voor een bepaalde school of theoretische benadering. Daar geloofde hij, naar eigen zeggen, niet in. Tegen het einde van zijn leven waarschuwde hij voor de ‘intellectuele wanhopigheid’, die zou ontstaan als de antropologie zich teveel op theoretische hoogstandjes bleef richten en te weinig op de werkelijkheid, wat je door het echte leven en het veldwerk kan verkrijgen.
- Эрик Р. Вульф — американский антрополог и историк-марксист австрийского происхождения. Эрик Вульф родился в Вене в еврейской семье Артура Георга и Марии Оссиновской. В 1933—1938 он жил в Судетах в Чехословакии. Расчленение Чехословакии по Мюнхенскому договору заставило семью Вульфа бежать из страны, чтобы избежать антисемитских преследований. Сначала она выехала в Великобританию, а затем в Соединённые Штаты Америки, поселившись в Нью-Йорке. Эрик Вульф участвовал во Второй мировой войне: он вступил в сформированную в июле 1943 10-ю горную дивизию армии США и в 1943—1945 сражался в её составе на Итальянском фронте, где и зародился его интерес к изучению других культур. После окончания войны и демобилизации значительной части американской армии правительство предоставило демобилизированным солдатам преференции в получении высшего образования. Как и многие из его боевых товарищей, Вульф не преминул возможности воспользоваться условиями «Армейского билля о правах» (GI Bill of Rights) и поступил в Колумбийский университет, чтобы изучать там антропологию. Средоточие антропологической школы Франца Боаса, Колумбийский университет на протяжении многих лет являлся передовым центром изучения антропологии в Северной Америке. К моменту поступления в университет Вульфа Боас уже умер, и его коллеги отказались от используемых им методов, предполагавших отказ от обобщений и создания комплексной картины в пользу детализированного изучения отдельных вопросов. Новым руководителем отделения антропологии стал Джулиан Стюард, ученик Роберта Лёви и Альфреда Крёбера, заинтересованный в создании полноценной научной антропологии, которая могла бы объяснить процесс развития человеческих обществ и их адаптации к условиям окружающей среды. Вульф был в числе студентов, чьи научные взгляды сложились под влиянием Стюарда. Большинство учеников Стюарда, как и Вульф, были левыми по своим политическим убеждениям и исходили из материалистических взглядов на историю, что не мешало им плодотворно сотрудничать со своим менее политизированным наставником. К их числу принадлежали многие выдающиеся антропологи второй половины XX века, включая Марвина Харриса, Сидни Минтца, Мортона Фрайда, Стенли Даймонда и Роберта Ф. Мёрфи. Диссертация Вульфа была написана как часть проекта Стюарда по изучению населения Пуэрто-Рико. В дальнейшем латиноамериканская тематика играла в творчестве Вульфа одну из важнейших ролей. После окончания учёбы Вульф принял должность преподавателя Мичиганского университета в городе Анн-Анбор. С 1971 он работал в Колледже Леман и дипломном центре CUNY. Помимо своей работы в Латинской Америке, он также активно занимался полевыми исследованиями в Европе. Важность трудов Вульфа для современной антропологии усиливается тем фактом, что он акцентировал внимание на вопросах власти, политики и колониализма, тогда как большинство его коллег отошли от этих проблем в 1970—1980-ые годы. Самая известная книга Вульфа — написанная в русле мир-системного анализа Иммануила Валлерстайна и Андре Гундер Франка «Европа и народы без истории» (Europe and the People Without History) — с марксистских позиций объясняет процессы, вследствие которых Западная Европа в ходе Великих географических открытий обогнала в экономическом развитии другие регионы мира и подчинила их своему влиянию. Особое внимание уделено тому, как не-европейцы угнетались западным капитализмом через глобальные процессы, подобные работорговле или торговле пушниной. Развенчивая европоцентризм в целом и мифы об «отсталости» неевропейских культур, Вульф объясняет, что они не были «изолированными» или «застывшими во времени», а всегда были вовлечены в мировой исторический процесс. В конце жизни Вульф предупреждал об опасности «интеллектуального оскудения» антропологии, отказавшейся от полевых исследований и связи науки с поточными реалиями и проблемами, занимаясь исключительно отвлечёнными вопросами «высоких материй». Эрик Вульф умер от рака в 1999.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
