An epithet (from Greek: ἐπίθετον epitheton, neut. of ἐπίθετος epithetos, "attributed, added") is a byname, or a descriptive term (word or phrase), accompanying or occurring in place of a name and having entered common usage. It can be described as a glorified nickname. It has various shades of meaning when applied to seemingly real or fictitious people, divinities, objects, and binomial nomenclature. It can also be a descriptive title: for example, Alfred the Great, Suleiman the Magnificent or Władysław I the Elbow-high.

Property Value
dbo:abstract
  • An epithet (from Greek: ἐπίθετον epitheton, neut. of ἐπίθετος epithetos, "attributed, added") is a byname, or a descriptive term (word or phrase), accompanying or occurring in place of a name and having entered common usage. It can be described as a glorified nickname. It has various shades of meaning when applied to seemingly real or fictitious people, divinities, objects, and binomial nomenclature. It can also be a descriptive title: for example, Alfred the Great, Suleiman the Magnificent or Władysław I the Elbow-high. In contemporary use, epithet often refers to an abusive, defamatory, or derogatory phrase, such as a racial or animal epithet. This use as a euphemism is criticized by Martin Manser and other prescriptive linguists. (en)
  • Das Epitheton [eˈpiːtetɔn] (gr. ἐπίθετον – von ἐπίθετος epithetos ‚hinzugefügt‘ ‚nachgestellt‘, ‚zugeordnet‘ – ‚das Hinzugefügte‘, ‚das später Eingeführte‘; Plural: Epitheta) ist allgemein ein sprachliches Attribut, ein Zusatz, ein Beiwort oder ein „Nachname“. (de)
  • Epíteto (del griego ἐπίθετον epítheton, neutro de ἐπίθετος epíthetos, ‘agregado’) es el adjetivo calificativo que resalta las características y cualidades de un sustantivo (el frío en la nieve, el calor en el fuego, la humedad en el agua, entre otros), sin distinguirlo de los demás de su grupo. Son muy frecuentes acompañando nombres de divinidades, reyes o personajes históricos. Los epítetos expresan cualidades que todo el mundo puede distinguir (en terminología tradicional, «adjetivos calificativos»), limitándose a describir al referente (me gustan las motos grandes) o a definirlo (me gusta la moto grande). Por el contrario, los epítetos subjetivos expresan la propia consideración subjetiva del hablante, fruto de su valoración en lugar de la experiencia. Esta actitud puede dividirse en dos subclases principales, la de los epítetos apreciativos (un gol magnífico) y la de los peyorativos (una película horrible). En castellano, un tipo muy frecuente es el epithetum constans, que conviene intrínsecamente al sustantivo (la blanca nieve), pero cuya definición no debe extenderse a todo el término «epíteto». Ciertos adjetivos pueden expresar, dependiendo del contexto o su supuesta posición respecto al nombre al que acompañan, tanto la actitud del hablante como un intento de expresión objetiva de éste (una mujer pobre / una pobre mujer). En contraste con los epítetos se encuentran los adjetivos llamados por la gramática funcional «clasificadores». Como ejemplo: «Los actuales representantes sindicales mexicanos». Pueden distinguirse de los epítetos porque no admiten grados de comparación o de intensidad (un castillo muy medieval) y tienden a estar semánticamente unidos al nombre (por ejemplo: «valor catastral», en contraste con otros valores, como el sentimental, y que no admite, en su contexto, otra forma de clasificación). En castellano, es frecuente que el epíteto se anteponga al nombre (frío hielo en lugar de hielo frío), aunque no suceda siempre: blanco tu ardiente fuego y frío hielo...―Fernando de Herrera, Sonetos.al acero valiente, al mármol frío...―Francisco de Quevedo.Por ti la verde hierba, el fresco viento,el blanco lirio y colorada rosay dulce primavera deseaba…―Garcilaso de la Vega. (es)
  • Pour le rôle dans l'épopée classique, voir Épithète homérique. Une épithète est un mot ou une locution utilisé au sein d'un syntagme nominal pour en qualifier le noyau. Elle s'oppose à l'attribut, qui est relié au nom à l'aide d'un verbe d'état. L'épithète se rattache à un nom auquel elle est le plus souvent liée directement, sans préposition. Elle le suit ou le précède immédiatement. L'épithète peut être supprimée sans nuire à la correction de la phrase ni en modifier profondément le sens. Elle donne un supplément d'information. Selon les langues, les épithètes peuvent être des adjectifs, des noms, des locutions adjectivales (comprenant éventuellement un nom) et/ou des locutions nominales. En anglais, lorsqu'un nom (substantif) est utilisé (a) comme épithète ou (b) au sein d'un épithète d'un autre nom, le nom épithète devient invariable comme le serait un adjectif : par exemple, on dit (a) "an asteroid family" pour "une famille d'astéroïdes et pas "an asteroids family", ou encore (b) "a five-year-old boy" pour "un garçon (âgé) de cinq ans" et pas "a five-years-old boy". (fr)
  • L'epiteto (dal greco ἐπίθετος epithetos, "aggiunto") è l'accostamento, generalmente al sostantivo, di un elemento che lo caratterizza. Gli epiteti possono servire al lettore per riconoscere e ricordarsi meglio di quale personaggio si parla, oppure possono essere usati come soprannomi glorificati. Sono molto frequenti all'interno della tradizione omerica. L'epiteto può essere completamente scollegato dal contesto in cui viene menzionato. Un esempio di epiteto è Achille "piè veloce" oppure Lorenzo "il Magnifico". Inoltre l'epiteto (detto anche "epiteto fisso") viene utilizzato in molte formule religiose praticamente in tutte le lingue. Da non trascurare il significato volgare di epiteto che assume talvolta il significato di insulto, in senso esteso, o ingiuria associata a nome o riferimento personale. (it)
  • 形容語句(けいようごく、ギリシャ語:ἐπίθετον, ラテン語:epitheton, エピテトン、「課された」の意。英語:epithet, 添え名、あだ名)とは、実在の人物、架空の人物、神々、物などにつけられた決まり文句(語・句)を指す。対象によってニュアンスは異なる。 * 足の速いアキレウス(podas ôkus Achilleus) - ホメロス『イーリアス』第18歌.97 (ja)
  • Het woord epitheton (meervoud: epitheta) komt uit het Grieks (ἐπίθετον) en betekent letterlijk 'erbij geplaatst', 'toegevoegd'. In de Griekse taalkunde werd het gebruikt om een bijvoeglijk naamwoord aan te duiden. Homerus gebruikte vaak epitheta zonder dat ze betekenis hadden voor het verhaal. Men noemt dit een epitheton ornans ('epitheton ter versiering'). Bekende voorbeelden zijn 'snelvoetige Achilles', 'uilogige Athene' en 'stralende Odysseus'. Typerend is dat Achilles het epitheton 'stralend' kan gebruiken voor de Trojaan Hektor ook al is het zijn vijand die hij net gedood heeft (Ilias, 22, 393). Een dergelijk gebruik van epitheta ornantia komt voort uit de orale traditie, waarin de dichter een arsenaal van woorden en formules moest hebben om tijdens de voordracht uit zijn hoofd volledige versregels te componeren. Tegenwoordig wordt het gebruikt voor een omschrijvende zinsnede of woord. Het epitheton geeft variabele nuances weer bij levende of fictieve mensen, wezens, godheden, objecten en zelfs bij biologische nomenclatuur. Het kan ook een smalende betekenis hebben met de bedoeling om te beledigen en wordt als zodanig vaak in de politiek gebruikt. Een epitheton is veelal een metafoor in compacte vorm, die als bijvoeglijke zinsnede wordt gebruikt. Het wordt vaak bij de naam van een beroemd persoon gevoegd als een soort ophemelend koosnaampje. Beroemde historische figuren hebben vaak dergelijke epitheta (bijvoorbeeld De Leeuw van Vlaanderen). Ook bij bekende godheden en religieuze figuren horen meestal hele lijsten epitheta, die dan eventueel ook als litanieën worden gereciteerd. Niet elk adjectief is een epitheton, aangezien dit laatste ook zelfstandig kan gebruikt worden, zonder vermelding van de figuur op wie het betrekking heeft. De 'insiders' weten dan wel wie bedoeld wordt. Het epitheton wordt in de omgang dan ook meestal als substituut voor de eigennaam aangewend. In de binomiale nomenclatuur (de door Linnaeus geformaliseerde methode van naamgeving voor organismen) wordt het tweede deel ook wel het epitheton genoemd. Elke soort heeft een tweedelige naam: de geslachtsnaam (genus) en de soortsaanduiding, het epitheton. (nl)
  • Epitet – wyraz (przymiotnik, rzeczownik lub imiesłów) określający rzeczownik: "brzydkie kaczątko", "słodki cukierek" ,"zły bandyta", "tętniące myśli". Jest figurą retoryczną i środkiem stylistycznym. Epitet ma wpływ na znaczenie wyrazu, do którego się odnosi. Jednak, w przeciwieństwie do określenia logicznego, nie zawsze poszerza je bądź zacieśnia, natomiast uwydatnia jakąś cechę przedmiotu, nadaje inny nieco odcień emocjonalny, określa stosunek wypowiadającego do danego przedmiotu albo zjawiska lub tylko służy ku ozdobie. (pl)
  • Epíteto (em grego antigo: ἐπίθετ-ος, ον , transl.: epítheton – trad.: “acrescido, posto ao lado”) é um substantivo, adjetivo ou expressão que se associa a um nome para qualificá-lo. Pode ser aplicado a pessoas, divindades, objetos ou, na taxonomia dos seres vivos, para designar a espécie ou gênero de um vegetal ou animal, respectivamente, epíteto específico e epíteto genérico. (pt)
  • Эпи́тет (от др.-греч. ἐπίθετον — «приложенное») — определение при слове, влияющее на его выразительность, красоту произношения. Выражается преимущественно именем прилагательным, но также наречием («горячо любить»), именем существительным («веселья шум»), числительным («вторая жизнь»). Не имея в теории литературы определённого положения, название «эпитет» прилагается приблизительно к тем явлениям, которые в синтаксисе называются определением, в этимологии — прилагательным; но совпадение это только частичное. Установившегося взгляда на эпитет нет в теории литературы: одни относят его к фигурам речи, другие считают, наряду с фигурами и тропами, самостоятельным средством поэтической изобразительности; одни считают эпитет элементом исключительно поэтической речи, другие находят его и в прозе. Александр Веселовский охарактеризовал несколько моментов истории эпитета, являющейся, однако, лишь искусственно выделенным фрагментом общей истории стиля. Теория литературы имеет дело только с так называемым украшающим эпитетом (epitheton ornans). Это название ведёт своё происхождение из старой теории, видевшей в приёмах поэтического мышления средства для украшения поэтической речи, однако только явления, обозначенные этим названием, представляют собой категорию, выделяемую теорией литературы в термине «эпитет». Как не всякий эпитет имеет форму грамматического определения, так не всякое грамматическое определение есть эпитет: определение, суживающее объём определяемого понятия, не есть эпитет. Логика различает суждения синтетические — такие, в которых сказуемое называет признак, не заключённый в подлежащем (эта гора высока) и аналитические — такие, в которых сказуемое лишь выявляет признак, уже имеющийся в подлежащем (люди смертны). Перенося это различие на грамматические определения, можно сказать, что название эпитета носят лишь аналитические определения: «рассеянная буря», «малиновый берет» не эпитеты, но «ясная лазурь», «длиннотенное копьё», «Лондон щепетильный» — эпитеты, потому что ясность есть постоянный признак лазури, щепетильность — признак, добытый из анализа представления поэта о Лондоне. Эпитет — начало разложения слитного комплекса представлений — выделяет признак, уже данный в определяемом слове, поскольку это необходимо для сознания, разбирающегося в явлениях; признак, выделяемый им, может казаться несущественным, случайным, но не таков он для творческой мысли автора. Былина постоянно называет седло черкасским не для того, чтобы отличить данное седло от других, не черкасских, а потому, что это седло богатыря, лучшее, какое народ-поэт может себе представить: это не простое определение, а приём стилистической идеализации. Как и иные приёмы — условные обороты, типичные формулы — эпитет в древнейшем песенном творчестве легко становился постоянным, неизменно повторяемым при известном слове (руки белые, красна девица) и настолько тесно с ним скреплённым, что даже противоречия и нелепости не одолевают этого постоянства («руки белые» оказываются у «арапина», царь Калин — «собака» не только в устах его врагов, но и в речи его посла к князю Владимиру). Это «забвение реального смысла», по терминологии A. H. Веселовского, есть уже вторичное явление, но и самое появление постоянного эпитета нельзя считать первичным: его постоянство, которое обычно считается признаком эпики, эпического миросозерцания, есть результат отбора после некоторого разнообразия. Возможно, что в эпоху древнейшего (синкретического, лирико-эпического) песенного творчества этого постоянства ещё не было: «лишь позднее оно стало признаком того типически условного — и сословного — миросозерцания и стиля, который мы считаем, несколько односторонне, характерным для эпоса и народной поэзии». Эпитеты могут быть выражены разными частями речи (матушка-Волга, ветер-бродяга, очи светлые, сыра земля). Эпитеты — очень распространённое в литературе понятие, без них трудно представить художественное произведение. (ru)
dbo:wikiPageID
  • 514444 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 744183365 (xsd:integer)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Das Epitheton [eˈpiːtetɔn] (gr. ἐπίθετον – von ἐπίθετος epithetos ‚hinzugefügt‘ ‚nachgestellt‘, ‚zugeordnet‘ – ‚das Hinzugefügte‘, ‚das später Eingeführte‘; Plural: Epitheta) ist allgemein ein sprachliches Attribut, ein Zusatz, ein Beiwort oder ein „Nachname“. (de)
  • 形容語句(けいようごく、ギリシャ語:ἐπίθετον, ラテン語:epitheton, エピテトン、「課された」の意。英語:epithet, 添え名、あだ名)とは、実在の人物、架空の人物、神々、物などにつけられた決まり文句(語・句)を指す。対象によってニュアンスは異なる。 * 足の速いアキレウス(podas ôkus Achilleus) - ホメロス『イーリアス』第18歌.97 (ja)
  • Epitet – wyraz (przymiotnik, rzeczownik lub imiesłów) określający rzeczownik: "brzydkie kaczątko", "słodki cukierek" ,"zły bandyta", "tętniące myśli". Jest figurą retoryczną i środkiem stylistycznym. Epitet ma wpływ na znaczenie wyrazu, do którego się odnosi. Jednak, w przeciwieństwie do określenia logicznego, nie zawsze poszerza je bądź zacieśnia, natomiast uwydatnia jakąś cechę przedmiotu, nadaje inny nieco odcień emocjonalny, określa stosunek wypowiadającego do danego przedmiotu albo zjawiska lub tylko służy ku ozdobie. (pl)
  • Epíteto (em grego antigo: ἐπίθετ-ος, ον , transl.: epítheton – trad.: “acrescido, posto ao lado”) é um substantivo, adjetivo ou expressão que se associa a um nome para qualificá-lo. Pode ser aplicado a pessoas, divindades, objetos ou, na taxonomia dos seres vivos, para designar a espécie ou gênero de um vegetal ou animal, respectivamente, epíteto específico e epíteto genérico. (pt)
  • An epithet (from Greek: ἐπίθετον epitheton, neut. of ἐπίθετος epithetos, "attributed, added") is a byname, or a descriptive term (word or phrase), accompanying or occurring in place of a name and having entered common usage. It can be described as a glorified nickname. It has various shades of meaning when applied to seemingly real or fictitious people, divinities, objects, and binomial nomenclature. It can also be a descriptive title: for example, Alfred the Great, Suleiman the Magnificent or Władysław I the Elbow-high. (en)
  • Epíteto (del griego ἐπίθετον epítheton, neutro de ἐπίθετος epíthetos, ‘agregado’) es el adjetivo calificativo que resalta las características y cualidades de un sustantivo (el frío en la nieve, el calor en el fuego, la humedad en el agua, entre otros), sin distinguirlo de los demás de su grupo. Son muy frecuentes acompañando nombres de divinidades, reyes o personajes históricos. En castellano, un tipo muy frecuente es el epithetum constans, que conviene intrínsecamente al sustantivo (la blanca nieve), pero cuya definición no debe extenderse a todo el término «epíteto». (es)
  • L'epiteto (dal greco ἐπίθετος epithetos, "aggiunto") è l'accostamento, generalmente al sostantivo, di un elemento che lo caratterizza. Gli epiteti possono servire al lettore per riconoscere e ricordarsi meglio di quale personaggio si parla, oppure possono essere usati come soprannomi glorificati. Sono molto frequenti all'interno della tradizione omerica. L'epiteto può essere completamente scollegato dal contesto in cui viene menzionato. (it)
  • Pour le rôle dans l'épopée classique, voir Épithète homérique. Une épithète est un mot ou une locution utilisé au sein d'un syntagme nominal pour en qualifier le noyau. Elle s'oppose à l'attribut, qui est relié au nom à l'aide d'un verbe d'état. L'épithète se rattache à un nom auquel elle est le plus souvent liée directement, sans préposition. Elle le suit ou le précède immédiatement. L'épithète peut être supprimée sans nuire à la correction de la phrase ni en modifier profondément le sens. Elle donne un supplément d'information. Selon les langues, les épithètes peuvent être des adjectifs, des noms, des locutions adjectivales (comprenant éventuellement un nom) et/ou des locutions nominales. (fr)
  • Het woord epitheton (meervoud: epitheta) komt uit het Grieks (ἐπίθετον) en betekent letterlijk 'erbij geplaatst', 'toegevoegd'. In de Griekse taalkunde werd het gebruikt om een bijvoeglijk naamwoord aan te duiden. Niet elk adjectief is een epitheton, aangezien dit laatste ook zelfstandig kan gebruikt worden, zonder vermelding van de figuur op wie het betrekking heeft. De 'insiders' weten dan wel wie bedoeld wordt. Het epitheton wordt in de omgang dan ook meestal als substituut voor de eigennaam aangewend. (nl)
  • Эпи́тет (от др.-греч. ἐπίθετον — «приложенное») — определение при слове, влияющее на его выразительность, красоту произношения. Выражается преимущественно именем прилагательным, но также наречием («горячо любить»), именем существительным («веселья шум»), числительным («вторая жизнь»). Не имея в теории литературы определённого положения, название «эпитет» прилагается приблизительно к тем явлениям, которые в синтаксисе называются определением, в этимологии — прилагательным; но совпадение это только частичное. (ru)
rdfs:label
  • Epithet (en)
  • Epitheton (de)
  • Epíteto (es)
  • Épithète (fr)
  • Epiteto (it)
  • 形容語句 (ja)
  • Epitheton (nl)
  • Epitet (pl)
  • Epíteto (pt)
  • Эпитет (ru)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:content of
is http://purl.org/linguistics/gold/hypernym of
is rdfs:seeAlso of
is owl:differentFrom of
is foaf:primaryTopic of