English Gothic is the name of the architectural style that flourished in England from about 1180 until about 1520. As with the Gothic architecture of other parts of Europe, English Gothic is defined by its pointed arches, vaulted roofs, buttresses, large windows, and spires. The Gothic style was introduced from France, where the various elements had first been used together within a single building at the choir of the Basilique Saint-Denis north of Paris, built by the Abbot Suger and dedicated on 11 June 1144. The earliest large-scale applications of Gothic architecture in England are at Canterbury Cathedral and Westminster Abbey. Many features of Gothic architecture had evolved naturally from Romanesque architecture (often known in England as Norman architecture). This evolution can be se

Property Value
dbo:abstract
  • Gótico inglés (English Gothic en lengua inglesa) es la denominación historiográfica de la subdivisión local del arte gótico que se desarrolló en Inglaterra entre 1180 y 1520 aproximadamente. (es)
  • Il Gotico inglese è uno stile architettonico che fu usato in Inghilterra dalla seconda metà del XII secolo, importato dalla Francia settentrionale. (it)
  • 45xCe modèle est-il pertinent ? Cliquez pour en voir d'autres.Cet article ne cite pas suffisamment ses sources (août 2013). Si vous disposez d'ouvrages ou d'articles de référence ou si vous connaissez des sites web de qualité traitant du thème abordé ici, merci de compléter l'article en donnant les références utiles à sa vérifiabilité et en les liant à la section « Notes et références » (modifier l'article, comment ajouter mes sources ?). 45xCe modèle est-il pertinent ? Cliquez pour en voir d'autres.La traduction de cet article ou de cette section doit être revue. (août 2013) Le contenu est difficilement compréhensible vu les erreurs de traduction, qui sont peut-être dues à l'utilisation d'un logiciel de traduction automatique.Discutez des points à améliorer en page de discussion ou modifiez l'article. L'architecture gothique anglaise est un style architectural originaire d'Angleterre ayant existé entre environ 1180 et environ 1520. Le gothique anglais se caractérise par des arcs en ogive, des toits voûtés, des contreforts, de grandes fenêtres et des flèches. Il a été divisé en trois périodes, ou styles, auxquels on peut ajouter un quatrième qui a inspiré le gothique primaire. Thomas Rickman a identifié, dans An Attempt to Discriminate the Styles of English Architecture from the Conquest to the Reformation : * le gothique normand, dit Norman Gothic, un style français qui a inspiré le gothique primaire, dit Early English, * le gothique décoratif, dit Decorated Gothic, * le gothique perpendiculaire, dit Perpendicular Gothic. (fr)
  • De Engelse gotiek is een variant van de gotiek die zich tamelijk zelfstandig heeft ontwikkeld uit het Franse voorbeeld. Men onderscheidt traditioneel de volgende perioden: * Early English, tot rond 1275 * Decorated, eind 13e, begin 14e eeuw * Perpendicular (of Rectilinear) tot in de 16e eeuw Deze termen werden voor het eerst gebruikt in het begin van de 19e eeuw, door Thomas Rickman in zijn werk Attempt to Discriminate the Style of Architecture in England. Het onderscheid tussen de perioden is goed te zien in de decoratie van de spitse vensters die kenmerkend zijn voor de gotiek. Door de lange bouwtijden van veel kerken en abdijen is deze indeling echter niet zonder meer toepasbaar op bouwwerken als geheel, die elementen uit verschillende perioden kunnen bevatten. In het Early English waren de spitsboogvensters relatief smal en hoog, met weinig of geen tracering (maaswerk). In het Decorated werden de vensters breder, en werden ze voorzien van steeds decoratiever traceringen. Men maakt binnen het Decorated onderscheid tussen de geometrical period en de curvilinear period. De eerste maakt vooral gebruik van cirkels voor de tracering in het bovenste deel van de vensters. De curvilinear period gebruikt bredere vensters en een vrijere invulling van de versiering met vloeiende lijnen. Het Perpendicular legde vooral de nadruk op verticale lijnen, niet alleen in de venstertraceringen maar ook in de vormen van de bouwwerken zelf. Ook het waaiergewelf is typerend voor deze specifiek Engelse stijl. * Hexham Abbey, een voorbeeld van Early English * Klokkentoren van Saint Mary the Virgin in West Walton (Norfolk). Ook het (eenvoudige) maaswerk van het bovenste venster rekent men nog tot Early English. * Dit venster in het Angel Choir van de kathedraal van Lincoln is het grootste voorbeeld van Geometric. * Relatief eenvoudig voorbeeld van Curvilinear, met de kenmerkende S-bogen in de tracering. Parochiekerk St. Mary the Virgin, Chalgrove, Oxfordshire * Detail van het westelijke venster van York Minster. Dit is een rijk gedecoreerd voorbeeld van Curvilinear, neigend naar flamboyante gotiek. * Kathedraal van Gloucester, een voorbeeld van Perpendicular * Palace of Westminster, een voorbeeld een neogotisch gebouw in Perpendicular-stijl. (nl)
  • Podobnie jak architektura romańska, gotyk w Anglii dzielony jest nieco inaczej, niż w innych krajach europejskich. Początki tego stylu są wspólne dla Anglii i północnej Francji, a dokładniej – Normandii. Początki gotyku przypadają na końcową fazę okresu zwanego dawnym angielskim lub staroangielskim (Early English), który trwa od ok. 1189 (można spotkać także datę 1170 i 1180) do ok. 1270. W tym czasie dokonania architektów są wspólne dla Anglii i Francji. Okres drugi nazywany dekoracyjnym (Decorated Style) przypada na lata od ok. 1270 do ok. 1350. Okres ostatni, tzw. wertykalny lub pionowy (Perpendicular Style), zamyka styl gotycki po roku 1500. W pierwszej fazie zachowany został romański układ kościołów, w których zastosowano ostre łuki i sklepienia krzyżowo-żebrowe. W fazie dekoracyjnej następuje duży postęp w obróbce kamieniarskiej. Żebra sklepienne, służki, zyskują bogatsze profilowanie. W sklepieniach wprowadzono dodatkowe podziały, które nadają im bardziej dekoracyjną formę. Także otwory okienne stają się bardziej ozdobne przez wprowadzenie bogatszych podziałów rozbudowanymi maswerkami. Okres wertykalny cechuje znaczne nagromadzenie wąskich, prostokątnych pól w elewacji. Porządkują i podkreślają je wprowadzone linie poziome, które jeszcze mocniej podkreślają pionowość tych płaszczyzn. Otwory okienne dzielone są maswerkami także na wąskie, pionowe powierzchnie. W sklepieniach żebra tworzą skomplikowane podziały, układające się w wachlarze. Sieć żeber sklepiennych często łączona jest z laskowaniem zdobiącym ściany, tworząc skomplikowany, koronkowy wzór. W okresie gotyku budowane w Anglii kościoły mają zazwyczaj układ trójnawowej bazyliki o znacznie wydłużonym, prostokątnym prezbiterium. Długi korpus kościoła przecinają dwu- lub trójnawowe transepty o ramionach znacznie wychodzących poza obrys naw bocznych. Spotykane są też dwie niezależne nawy poprzeczne, z których dłuższa oddziela nawy od prezbiterium, a krótsza przecina prezbiterium. Za prezbiterium, w osi kościoła, budowana jest zazwyczaj na planie prostokąta duża kaplica Mariacka (Lady Chapel). Wysokość tej kaplicy nawiązuje do wysokości naw bocznych, a często umieszczone w jej wnętrzu filary dzielą ją na trzy nawy. Nad skrzyżowaniem nawy głównej i poprzecznej zazwyczaj budowana jest potężna wieża. Fasadę flankują dwie inne masywne wieże, niekiedy wysunięte poza obrys korpusu kościoła. Kościoły budowane w Anglii mają nawy główne niższe w stosunku do ich długości, niż te, które budowano we Francji. Przez to bryła kościołów angielskich sprawia wrażenie cięższej. Profile żeber, mimo mocnego rozczłonkowania, także są dość szerokie, przez co wydają się masywne. Lekkości wnętrzu dodają ostro zakończone łuki okien i arkad międzynawowych. W budowlach angielskich spotykany jest ciekawie wyglądający profil filarów. Przylegające do nich służki bywają wykonane niezależnie od głównego trzonu i dostawione do niego. Ten drogi sposób obróbki kamieniarskiej został w czasie późniejszym zaniechany. Ciekawostką stylu gotyckiego w Anglii jest stosowanie ozdobnych otwartych więźb dachowych zamiast sklepień dla przykrycia reprezentacyjnych sal zamkowych i klasztornych. Przykładem takiego rozwiązania jest skonstruowana w 1399 r. więźba przykrywająca salę Ryszarda II w Pałacu Westminsterskim. Znane zabytki: * budownictwo sakralne: * katedra w Canterbury zbudowana w miejscu istniejącej wcześniej i zniszczonej przez pożar w 1174 budowli romańskiej. Pierwszym budowniczym był Wilhelm z Sens, architekt francuski. Pracę rozpoczął w 1174 r. od budowy prezbiterium. Po czterech latach zastąpił go Anglik o tym samym imieniu, który ukończył je w 1185. Jego niskie obejście otwiera się na chór arkadą ostro zakończonych łuków. Budowę korpusu kościoła rozpoczął dopiero w ok. 1379 Henry Yewele. Korpus o długości 57,0 m ukończono w 1411 (długość całego kościoła wynosi 158,0 m). Wysoka wieża nad skrzyżowaniem nawy głównej z transeptu została zbudowana w latach 1490-1503 przez Johna Wastella. * katedra w Chichester, zbudowana pod koniec XII wieku (pierwszy kościół zniszczony przez pożar w 1186 został w krótkim czasie odbudowany). Jest to budowla o niewielkich rozmiarach, z pojedynczą nawą poprzeczną i smukłą wieżą nad skrzyżowaniem naw. Początkowo jednonawowa, przekryta sklepieniem krzyżowym na planie prostokątów, z dwoma wieżami od frontu (wieża północna nie została ukończona) i kaplicą Mariacką w osi budowli. Dwie nawy boczne zostały dobudowane na przedłużeniu ścian zamykających wieże. * katedra w Lincoln, przebudowana ze zniszczonej przez trzęsienie ziemi w 1185 r. budowli romańskiej, z której pozostały jedynie dwie wieże od frontu przebudowanego w XIII wieku. Katedra ma dwie nawy poprzeczne: dwunawową w korpusie i jednonawową przecinającą prezbiterium. Nad skrzyżowaniem naw zbudowano wysoką, trzecią wieżę. W środkowej części fasady znajduje się głęboka ostrołukowa arkada z portalem i dużym oknem. Sąsiaduje ona z dwoma niższymi wnękami z portalami bocznymi, nad którymi przebiegają poziome pasy ozdobnych arkad. Nad środkową wnęką zbudowano niewielki szczyt. Nawę główną przykrywa ozdobne sklepienie z długim żebrem przebiegającym wzdłuż osi kościoła (żebro główne) i dochodzącymi do niego żebrami poprzecznymi, które schodzą na filary. Wnętrze od północy łączy się z ośmiobocznym kapitularzem przykrytym sklepieniem z przeplatającymi się żebrami, które zbiegają się w części centralnej na pojedynczym filarze. * katedra w Wells, zbudowana w latach 1180-1425 bazylika z potrójną nawą krzyżową i dwoma niskimi wieżami od frontu. Wieże tylko w niewielkim stopniu są wyższe od elewacji nawy głównej. Kompozycja frontu z podziałem poziomym na dwie kondygnacje, poprowadzonym przez wprowadzenie gzymsów obejmuje wieże i elewację korpusu katedry. Linie poziome równoważą pionowe podziały sześcioma przyporami i powtarzalnymi detalami architektonicznymi w postaci nisz, arkad i wimperg. Środkową część fasady wieńczy szczyt ozdobiony dwoma rzędami rzeźb, z których wyższy przedstawia postacie apostołów. * katedra w Salisbury, trójnawowa bazylika z trójnawową kaplicą Mariacką zbudowana w latach 1220-1258. Budowlę przecinają dwie podwójne nawy krzyżowe. Nad transeptem przecinającym korpus w połowie długości wznosi się na 123,0 m wieża (najwyższa w Anglii). Od strony południowej do kościoła przylega czworoboczny dziedziniec otoczony krużgankiem zbudowanym w okresie 1263-1284, z którego można przejść do ośmiobocznego kapitularza. * katedra w Peterborough, zbudowana w okresie romańskim, rozbudowana w XIII wieku zyskuje nową elewację z dwoma wieżami oraz nowe, prostokątne w planie obejście prezbiterium zamiast półokrągłej absydy * katedra w York, jeden z największych kościołów angielskich. Powstała z przebudowy kościoła romańskiego. Obecnie najstarszą częścią jest nawa poprzeczna. Korpus został przebudowany w latach 1261-1324, a prezbiterium i kaplica Mariacka w XV wieku. Do budowy wież sił i łęków oporowych użyto drewna. * katedra w Gloucester, której krużganki i sklepienie nawy głównej należą do trzeciej fazy (Perpendicular) gotyku w Anglii. * opactwo Westminsterskie w Londynie, przebudowane w latach 1245-1265 z budowli romańskiej. Główna część kościoła zaliczana jest do okresu dekoracyjnego. Jest to trójnawowa bazylika, w której wysoką nawę główną przykrywa sklepienie krzyżowo-gwiazdowe, a o połowę niższe nawy boczne – sklepienia krzyżowe. Część strychowa zbudowana nad nawami bocznymi otwiera się do nawy głównej rzędem triforiów, nad którymi umieszczono okna oświetlające wnętrze budowli. Łęki oporowe zostały poprowadzone w dwóch kondygnacjach. Najstarszą częścią kościoła jest trójnawowy transept i prezbiterium zbudowane w 1245 r. Prezbiterium zamyka pięć boków dziesięciokąta z ambitem, do którego przylega pięć podkowiastych kaplic. Pod koniec gotyku (w latach 1502-1512) wyburzono środkową z nich i w tym miejscu zbudowano dużą grobową kaplicę Henryka VII. Kaplica ta to właściwie niewielka bazylika z wielokątnym zamknięciem i przylegającymi do niego kaplicami. Nawę przykrywa sklepienie wachlarzowe. * budownictwo świeckie: * Uniwersytet w Oxford * Uniwersytet w Cambridge, najbardziej znana jest Kaplica King's College. Zbudowana w latach 1446-1515 w stylu wertykalnym. Kaplica o długości dochodzącej do 90,0 m przykryta jest ozdobnym sklepieniem o skomplikowanym układzie wachlarzowo rozłożonych żeber, zbiegających się nad filarami. W ścianach, pomiędzy filarami, umieszczono ogromne okna z witrażami. * Stokesay-Castle w hrabstwie Shropshire * ratusz w Londynie, zbudowany w 1411, zburzony w 1940 (pl)
  • English Gothic is the name of the architectural style that flourished in England from about 1180 until about 1520. As with the Gothic architecture of other parts of Europe, English Gothic is defined by its pointed arches, vaulted roofs, buttresses, large windows, and spires. The Gothic style was introduced from France, where the various elements had first been used together within a single building at the choir of the Basilique Saint-Denis north of Paris, built by the Abbot Suger and dedicated on 11 June 1144. The earliest large-scale applications of Gothic architecture in England are at Canterbury Cathedral and Westminster Abbey. Many features of Gothic architecture had evolved naturally from Romanesque architecture (often known in England as Norman architecture). This evolution can be seen most particularly at the Norman Durham Cathedral, which has the earliest pointed ribbed high vault known. English Gothic was to develop along lines that sometimes paralleled and sometimes diverged from those of continental Europe. Historians traditionally divide English Gothic into a number of different periods, which may be further subdivided to accurately define different styles. Gothic architecture continued to flourish in England for a hundred years after the precepts of Renaissance architecture were formalised in Florence in the early 15th century. The Gothic style gave way to the Renaissance in the later 16th and 17th centuries, but was revived in the late 18th century as an academic style and had great popularity as Gothic Revival architecture throughout the 19th century. Many of the largest and finest works of English architecture, notably the medieval cathedrals of England are largely built in the Gothic style. So also are castles, palaces, great houses, universities, and many smaller unpretentious secular buildings, including almshouses and trade halls. Another important group of Gothic buildings in England are the parish churches, which, like the medieval cathedrals, are often of earlier, Norman foundation. (en)
  • Gótico inglês é o nome do estilo arquitetônico que floresceu na Inglaterra, a partir de 1180 até cerca de 1520. Como a arquitetura gótica de outras partes da Europa, o Gótico inglês é definido por seus arcos, telhados abóbadas, contrafortes, grandes janelas, e pináculos. O estilo gótico foi introduzido pela França, onde os vários elementos foram primeiramente utilizados em conjunto dentro de um único edifício no coro da Basílica de Saint-Denis, ao norte de Paris, construída pelo Abade Suger e inaugurada em 11 de junho de 1144. Os primeiros prédios em larga escala da arquitetura gótica na Inglaterra, foram a Catedral de Canterbury e a Abadia de Westminster. Muitas características da arquitetura gótica tinham evoluído naturalmente da arquitetura românica (muitas vezes conhecida na Inglaterra como arquitetura normanda). Esta evolução pode ser vista mais particularmente na Catedral de Durham, que tem as primeiras pontas de nervuras conhecidas na alta abóbada. Gótico inglês desenvolveu ao longo de linhas às vezes paralela e por vezes, divergentes da Europa continental. Historiadores tradicionalmente dividem o gótico inglês em períodos diferentes, que podem ser subdivididos em estilos definidos com precisão. Arquitetura gótica continuou a florescer na Inglaterra cem anos após os preceitos da arquitetura renascentista serem formalizados em Florença no início do século 15. O estilo gótico abriu caminho para o Renascimento nos últimos séculos 16 e 17, mas foi retomado no final do século 18 como um estilo acadêmico e tinha grande popularidade com o Neogótico ao longo de todo o século 19. Muitas das maiores e mais belas obras da arquitetura inglesa, nomeadamente as catedrais medievais da Inglaterra são, em grande parte, construídas em estilo gótico. Assim também são os castelos, palácios, mansões, universidades, e pequenos edifícios seculares, incluindo asilos e salas comerciais. Outro grupo importante de edifícios góticos na Inglaterra, são as igrejas paroquiais, que, como as catedrais medievais, são muitas vezes anteriores ao estilo normando. (pt)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 11915588 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 742782119 (xsd:integer)
dbp:page
  • 915 (xsd:integer)
dbp:volume
  • 7 (xsd:integer)
dbp:wstitle
  • Decorated Period
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Gótico inglés (English Gothic en lengua inglesa) es la denominación historiográfica de la subdivisión local del arte gótico que se desarrolló en Inglaterra entre 1180 y 1520 aproximadamente. (es)
  • Il Gotico inglese è uno stile architettonico che fu usato in Inghilterra dalla seconda metà del XII secolo, importato dalla Francia settentrionale. (it)
  • English Gothic is the name of the architectural style that flourished in England from about 1180 until about 1520. As with the Gothic architecture of other parts of Europe, English Gothic is defined by its pointed arches, vaulted roofs, buttresses, large windows, and spires. The Gothic style was introduced from France, where the various elements had first been used together within a single building at the choir of the Basilique Saint-Denis north of Paris, built by the Abbot Suger and dedicated on 11 June 1144. The earliest large-scale applications of Gothic architecture in England are at Canterbury Cathedral and Westminster Abbey. Many features of Gothic architecture had evolved naturally from Romanesque architecture (often known in England as Norman architecture). This evolution can be se (en)
  • De Engelse gotiek is een variant van de gotiek die zich tamelijk zelfstandig heeft ontwikkeld uit het Franse voorbeeld. Men onderscheidt traditioneel de volgende perioden: * Early English, tot rond 1275 * Decorated, eind 13e, begin 14e eeuw * Perpendicular (of Rectilinear) tot in de 16e eeuw * Hexham Abbey, een voorbeeld van Early English * Klokkentoren van Saint Mary the Virgin in West Walton (Norfolk). Ook het (eenvoudige) maaswerk van het bovenste venster rekent men nog tot Early English. * * * * Kathedraal van Gloucester, een voorbeeld van Perpendicular * (nl)
  • Podobnie jak architektura romańska, gotyk w Anglii dzielony jest nieco inaczej, niż w innych krajach europejskich. Początki tego stylu są wspólne dla Anglii i północnej Francji, a dokładniej – Normandii. Początki gotyku przypadają na końcową fazę okresu zwanego dawnym angielskim lub staroangielskim (Early English), który trwa od ok. 1189 (można spotkać także datę 1170 i 1180) do ok. 1270. W tym czasie dokonania architektów są wspólne dla Anglii i Francji. Okres drugi nazywany dekoracyjnym (Decorated Style) przypada na lata od ok. 1270 do ok. 1350. Okres ostatni, tzw. wertykalny lub pionowy (Perpendicular Style), zamyka styl gotycki po roku 1500. (pl)
  • 45xCe modèle est-il pertinent ? Cliquez pour en voir d'autres.Cet article ne cite pas suffisamment ses sources (août 2013). Si vous disposez d'ouvrages ou d'articles de référence ou si vous connaissez des sites web de qualité traitant du thème abordé ici, merci de compléter l'article en donnant les références utiles à sa vérifiabilité et en les liant à la section « Notes et références » (modifier l'article, comment ajouter mes sources ?). 45xCe modèle est-il pertinent ? Cliquez pour en voir d'autres.La traduction de cet article ou de cette section doit être revue. (août 2013) (fr)
  • Gótico inglês é o nome do estilo arquitetônico que floresceu na Inglaterra, a partir de 1180 até cerca de 1520. Como a arquitetura gótica de outras partes da Europa, o Gótico inglês é definido por seus arcos, telhados abóbadas, contrafortes, grandes janelas, e pináculos. O estilo gótico foi introduzido pela França, onde os vários elementos foram primeiramente utilizados em conjunto dentro de um único edifício no coro da Basílica de Saint-Denis, ao norte de Paris, construída pelo Abade Suger e inaugurada em 11 de junho de 1144. Os primeiros prédios em larga escala da arquitetura gótica na Inglaterra, foram a Catedral de Canterbury e a Abadia de Westminster. Muitas características da arquitetura gótica tinham evoluído naturalmente da arquitetura românica (muitas vezes conhecida na Inglaterra (pt)
rdfs:label
  • English Gothic architecture (en)
  • Gótico inglés (es)
  • Gotico inglese (it)
  • Architecture gothique anglaise (fr)
  • Engelse gotiek (nl)
  • Architektura gotycka w Anglii (pl)
  • Arquitetura gótica na Inglaterra (pt)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:architecturalStyle of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:architecture of
is dbp:architectureStyle of
is dbp:length of
is dbp:style of
is foaf:primaryTopic of