| dbpprop:abstract
|
- In economics, endogenous growth theory or new growth theory was developed in the 1980s as a response to criticism of the neo-classical growth model. In neo-classical growth models, the long-run rate of growth is exogenously determined by either assuming a savings rate or a rate of technical progress. However, the savings rate and rate of technological progress remain unexplained. Endogenous growth theory tries to overcome this shortcoming by building macroeconomic models out of microeconomic foundations. Households are assumed to maximize utility subject to budget constraints while firms maximize profits. Crucial importance is usually given to the production of new technologies and human capital. The engine for growth can be as simple as a constant return to scale production function or more complicated set ups with spillover effects, increasing numbers of goods, increasing qualities, etc. Endogenous growth theory demonstrates that policy measures can have an impact on the long-run growth rate of an economy. For example, subsidies on research and development or education increase the growth rate in some endogenous growth models by increasing the incentive to innovate. Often endogenous growth theory assumes constant marginal product of capital at the aggregate level, or at least that the limit of the marginal product of capital does not tend towards zero. This does not imply that larger firms will be more productive than small ones, because at the firm level the marginal product of capital is still diminishing. Therefore, it is possible to construct endogenous growth models with perfect competition. However, in many endogenous growth models the assumption of perfect competition is relaxed, and some degree of monopoly power is thought to exist. Generally monopoly power in these models comes from the holding of patents. These are models with two sectors, producers of final output and an R&D sector. The R&D sector develops ideas that they are granted a monopoly power. R&D firms are assumed to be able to make monopoly profits selling ideas to production firms, but the free entry condition means that these profits are dissipated on R&D spending.
- Die endogene Wachstumstheorie oder neue Wachstumstheorie ist eine in den 1980er Jahren entwickelte Wachstumstheorie. Sie ist Kritik an und Antwort auf die neoklassischen Wachstumsmodelle. In den neoklassischen Wachstumsmodellen ist das Langzeitwachstum exogen bestimmt, d.h. die bestimmenden Faktoren, wie die Wachstumsrate des technischen Fortschritts sowie die Zunahme der Arbeitskräfte (Humankapital) liegen außerhalb dieser Modelle. Diese Faktoren, so die Kritik der endogenen Wachstumstheorie, erklären aber nicht den Ursprung des Wachstums und sind somit nur eingeschränkt hilfreich. Die endogene Wachstumstheorie hingegen versucht diese Defizite zu überwinden, indem sie das Wachstum endogen, also aus dem Modell heraus, zu erklären versucht. Als ein einfacher Vorläufer einer endogenen Erklärung des Wachstums bzw. des technischen Fortschritts kann die Technische Fortschrittsfunktion von Nicholas Kaldor angesehen werden. Die heutigen endogenen Wachstumstheorien sehen die Hauptbedeutung in der „Produktion“ von neuen Technologien und Humankapital. Die Unternehmen und Erfinder sind angehalten technologischen Fortschritt zu generieren, um einen Vorteil gegenüber den Mitbewerbern zu haben, indem sie ihre Produktivität erhöhen. Teile dieses innovativen Wissens werden von anderen Wirtschaftsakteuren übernommen, was wiederum deren Fähigkeit zur Innovation steigert. Der Wachstumsprozess steigert sich durch diesen Mechanismus. Im Gegensatz zu den neoklassischen (oder keynesianischen) Wachstumstheorien fällt also technischer Fortschritt nicht kostenlos „wie Manna“ vom Himmel, sondern muss produziert werden. Technischer Fortschritt kostet etwas. Die Entwicklung der Wirtschaft hängt in solchen Modellen davon ab, wie teuer Innovationen sind, wie rasch „Nachahmer“ Innovationen übernehmen können und wie wiederum sich die Innovatoren, die Neuerer, sich gegen allzu rasche Nachahmung schützen können. Von daher sind es nicht nur Wachstumsmodelle, sondern sie können auch zur Erklärung von Konjunktur-Schwankungen herangezogen werden. Schließlich können die Modelle auch erklären, weshalb bestimmte Länder dauerhaft in Führung liegen, allerdings hängt dies von den Annahmen über die „Parameter“ ab, also wie schwierig oder einfach Innovation und Imitation sind. Bei den Modellentwicklungen zur endogenen Wachstumstheorie ist dabei zwangsweise ein zentraler Baustein der Neoklassik aufzugeben: die sinkende Grenzproduktivität der Produktionsfaktoren. Andernfalls könnte der Wachstumsprozess nicht fortdauern und externe Einflüsse müssten diesen immer wieder anregen. Entsprechend der Modellierung dieser Annahme können die Modelle in zwei Kategorien eingeordnet werden. Die Erste erklärt das Wachstum mittels eines variablen Technologieparameter, den es zu erarbeiten gilt. Hierzu gehört das Romer-Modell und das Aghion-Howitt-Modell. Die zweite Modellgruppe begründet das Wirtschaftswachstum trotz konstanter Technologie.
- Endogeenisen kasvun teoria kehitettiin makrotaloustieteessä 1980-luvulla vastauksena eksogeenisen kasvun mallien saamaan kritiikkiin. Eksogeenisen kasvun malleista poiketen endogeenisen kasvun teoria pyrkii kuvaamaan kasvuprosessin siten, että keskeiset kasvuun vaikuttavat taloudelliset tekijät määräytyvät mallin sisällä eikä niitä oteta annettuna mallin ulkopuolelta. Perinteisessä kasvuteoriassa on usein ajateltu taloudellisen kasvun riippuvan esimerkiksi väestönkasvusta ja eksogeenisestä tekniikan kehityksestä, jotka ovat mm. vaikuttaneet investointien määrään. Endogeenisen kasvun teorioissa on yleensä keskitytty käsittelemään sitä, kuinka talouden toiminta aiheuttaa teknologian kehitystä. Innovaatioiden tuottaminen aiheuttaa kustannuksia, mutta teknologiaa kehitellään voitontavoittelutarkoituksessa. Lisäksi keskeisenä käsitteenä on usein ns. pääoman ulkoisvaikutukset: investoinnit ovat sitä kannattavampia, mitä enemmän taloudellista toimeliaisuutta niiden vaikutusalueella on ennestään. Investointi puolestaan lisää tätä toimeliaisuutta, joten toimintaansa laajentava yritys luo tahattomasti lisää liiketoiminta- ja innovaatiomahdollisuuksia muille toimialoille.
- La théorie de la croissance endogène a pour objet d'expliquer la croissance économique à partir de processus et de décisions microéconomiques. Elle est apparue en réponse aux modèles de croissance exogène, en particulier le modèle de Solow, qui fondait la croissance économique sur le progrès technologique, mais n'expliquait pas l'origine de ce progrès. Le premier modèle de croissance endogène a été publié par Paul Romer en 1986, dans un article intitulé Increasing Returns and Long Run Growth. Cette théorie a été développée principalement par Paul Romer, Robert E. Lucas, et Robert Barro. Ce sujet est devenu un domaine d'étude majeur des sciences économiques.
- Endogeniczne modele wzrostu gospodarczego to modele, w których postęp techniczny (rozumiany jako akumulacja wiedzy naukowo-technicznej i kapitału ludzkiego) jest przede wszystkim skutkiem decyzji inwestycyjnych konsumentów i producentów, którzy zawsze postępują racjonalnie. Trzecim podmiotem podejmującym decyzje o alokacji kapitału jest państwo, realizujące określoną, długookresową politykę ekonomiczną. Na gruncie endogenicznej teorii wzrostu szczególnego znaczenia nabiera analiza możliwości oddziaływania państwa na przebieg procesów wzrostu. Państwo w tych modelach ma wpływ nie tylko na poziom produkcji, ale także determinuje długookresową stopę wzrostu. Implikacją stosowania tych modeli był znaczny wzrost badań nad korelacją polityki państwa a obserwowanym wzrostem gospodarczym. Najważniejszy wniosek płynący z modeli endogenicznych mówi o tym, że motywacją powinna być jakość inwestycji, a nie ich ilość. Chodzi o to, by wybierać strategicznie konkretne sektory gospodarki, które inwestycji potrzebują najbardziej. W modelach tych przyjmuje się założenie o wewnętrznym charakterze stopy postępu technicznego, który wynika z celowych inwestycji podmiotów. Również endogeniczne jest pochodzenie stopy oszczędności/inwestycji, która kształtuje się na takim poziomie, by maksymalizować sumę użyteczności konsumpcji typowego podmiotu w gospodarce. Jako, że podstawą zrównoważonego wzrostu, w rozumieniu tej teorii, są stałe przychody z akumulacji kapitału, musiano zdeprecjonować znaczenie założenia o malejących krańcowych przychodach z tego czynnika produkcji. Nie ma żadnego powodu, by rezygnować z inwestowania w kapitał ludzki kiedykolwiek i w jakimkolwiek tempie, ponieważ zakumulowana większa ilość kapitału, przy stałej krańcowej produktywności się nie zmniejszy, a pozostanie stała. Zatem kraj inwestujący w kapitał ludzki nie zetknie się z malejącymi korzyściami ze skali. Modele endogeniczne wzrostu kładą nacisk na efekt pośredni polegający na tym, że wzrost inwestycji w jednej firmie przyczynia się do globalnego wzrostu produkcji poprzez zwiększenie ogólnego poziomu wiedzy i kwalifikacji. Najprostszym przykładem modelu endogenicznego, który jednocześnie obrazuje jego główne założenia, jest model AK. Model ten zakłada stały, dodatni poziom technologii oraz traktuje kapitał jako jedyny czynnik produkcji. W efekcie poziom produkcji jest proporcjonalny do zasobu tak rozumianego kapitału. Dla analizy wzrostu gospodarczego w modelu AK fundamentalne znaczenie ma określenie wielkości oszczędności, gdyż ich wzrost powoduje też przyspieszenie tempa wzrostu gospodarczego. Wzrost oszczędności wynika natomiast z obniżenia poziomu stopy dyskontowej a także z obniżenia elastyczności krańcowej użyteczności konsumpcji. Analogiczny efekt wywołuje podniesienie poziomu technologii. Endogeniczne modele wzrostu gospodarczego powstały w przeciwstawieniu do wcześniejszych modeli neoklasycznych (egzogenicznych).
|
| rdfs:comment
|
- In economics, endogenous growth theory or new growth theory was developed in the 1980s as a response to criticism of the neo-classical growth model. In neo-classical growth models, the long-run rate of growth is exogenously determined by either assuming a savings rate or a rate of technical progress. However, the savings rate and rate of technological progress remain unexplained.
- Die endogene Wachstumstheorie oder neue Wachstumstheorie ist eine in den 1980er Jahren entwickelte Wachstumstheorie. Sie ist Kritik an und Antwort auf die neoklassischen Wachstumsmodelle. In den neoklassischen Wachstumsmodellen ist das Langzeitwachstum exogen bestimmt, d.h. die bestimmenden Faktoren, wie die Wachstumsrate des technischen Fortschritts sowie die Zunahme der Arbeitskräfte (Humankapital) liegen außerhalb dieser Modelle.
- Endogeenisen kasvun teoria kehitettiin makrotaloustieteessä 1980-luvulla vastauksena eksogeenisen kasvun mallien saamaan kritiikkiin. Eksogeenisen kasvun malleista poiketen endogeenisen kasvun teoria pyrkii kuvaamaan kasvuprosessin siten, että keskeiset kasvuun vaikuttavat taloudelliset tekijät määräytyvät mallin sisällä eikä niitä oteta annettuna mallin ulkopuolelta.
- La théorie de la croissance endogène a pour objet d'expliquer la croissance économique à partir de processus et de décisions microéconomiques. Elle est apparue en réponse aux modèles de croissance exogène, en particulier le modèle de Solow, qui fondait la croissance économique sur le progrès technologique, mais n'expliquait pas l'origine de ce progrès.
- Endogeniczne modele wzrostu gospodarczego to modele, w których postęp techniczny (rozumiany jako akumulacja wiedzy naukowo-technicznej i kapitału ludzkiego) jest przede wszystkim skutkiem decyzji inwestycyjnych konsumentów i producentów, którzy zawsze postępują racjonalnie. Trzecim podmiotem podejmującym decyzje o alokacji kapitału jest państwo, realizujące określoną, długookresową politykę ekonomiczną.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
