| dbpedia-owl:abstract
|
- For encaustic tiles see Encaustic tile Encaustic painting, also known as hot wax painting, involves using heated beeswax to which colored pigments are added. The liquid/paste is then applied to a surface—usually prepared wood, though canvas and other materials are often used. The simplest encaustic mixture can be made from adding pigments to beeswax, but there are several other recipes that can be used — some containing other types of waxes, damar resin, linseed oil, or other ingredients. Pure, powdered pigments can be purchased and used, though some mixtures use oil paints or other forms of pigment. Metal tools and special brushes can be used to shape the paint before it cools, or heated metal tools can be used to manipulate the wax once it has cooled onto the surface. Today, tools such as heat lamps, heat guns, and other methods of applying heat allow artists to extend the amount of time they have to work with the material. Because wax is used as the pigment binder, encaustics can be sculpted as well as painted. Other materials can be encased or collaged into the surface, or layered, using the encaustic medium to adhere it to the surface.
- Die Enkaustik ist eine künstlerische Maltechnik, bei der in Wachs gebundene Farbpigmente heiß auf den Maluntergrund aufgetragen werden. Die Technik hat eine deutlich längere Tradition als die der Ölmalerei. Sie erlebte ihre Blütezeit in der Kunst der griechisch-römischen Antike. In der Vorstellung der Künstler wurden die eigenen materialisierten Gedanken mit Feuer unvergänglich auf der Malfläche eingebrannt. Auch das Wort Enkaustik wird bereits seit mehr als zweieinhalb Jahrtausenden verwendet und leitet sich von dem griechischen Wort enkauston, "eingebrannt", ab, dieses wiederum von enkaio, "einbrennen". Während heute elektrisch geheizte Malgeräte verwendet werden, wurden in der griechischen Antike entweder kalte Farben mit heißen Spachteln, den über glühenden Kohlenbecken erhitzten „cauteria“, aufgetragen und anschließend durch Hitzeeinstrahlung (durch glühendes Eisen) eingebrannt oder heißflüssig auf Stein, Holz oder Elfenbein aufgebracht. Als Wachse wurden geschmolzenes Bienenwachs mit oder ohne Zusatz von trocknendem Öl (Nussöl) verwendet, die Farbpigmente wurden zumeist importiert aus Ägypten und dem Sudan. Die Enkaustik war in ihrer Handhabung für die damaligen Künstler eine sehr aufwendige Technik, jedoch ermöglichte gerade sie die Blüte der antiken griechischen Malerei. In der Spätantike wurde sie von anderen Maltechniken abgelöst und geriet etwa im 6. Jahrhundert n. Chr. in Vergessenheit. Erhalten geblieben sind die berühmten ägyptischen Mumienporträts, die noch heute eine einmalige Leuchtkraft und Frische zeigen. Auch einige wenige sehr alte christliche Ikonen in Enkaustik-Technik sind erhalten geblieben, beispielsweise im Katharinenkloster auf dem Sinai oder die Maria Advocata in Rom. Die meisten enkaustisch gemalten Ikonen dagegen fielen dem Bilderstreit zum Opfer. In späterer Zeit wurde für Ikonen Eitempera statt Enkaustik verwendet. Hervorragende Zeugnisse der Enkaustik sind die berühmten ägyptischen Mumienporträts im Britischen Museum in London und dem Ägyptischen Museum in Kairo, Wandmalereien in Pompeji und in der Neuen Pinakothek in München. Selbst an der Trajanssäule in Rom wurden Spuren von Enkaustik entdeckt. Erst das wieder aufgeflammte Interesse der frühen Neuzeit an antiker Kunst und antiken Kulturen weckte die Aufmerksamkeit der Künstler und Forscher für diese lang vergessene Maltechnik. Da die Ölbilder der alten Meister unweigerlich durch Abdunkeln und Schwundrisse verloren zu gehen drohen, war man geradezu fasziniert von der Langlebigkeit der Enkaustik-Gemälde. Zahlreiche Forscher versuchten, aus den wenigen erhaltenen literarischen Quellen das Geheimnis der Wachstechnik zu lüften. Heftige Meinungsverschiedenheiten entstanden - dabei rankten sich die Diskussionen um das legendäre Punische Wachs, welches jedoch nicht zwingend das Bindemittel der antiken Enkaustik gewesen sein muss. Letztendlich wird die Enkaustik-Kunst nie mehr richtig erforscht werden können, zu sehr ist sie im Dunkel der Vergangenheit verschwunden. Geheimnisvoll klingt die alte Rezeptur, nach der das sagenumwobene Wachs im Meerwasser gekocht wurde und anschließend der Einwirkung von Sonne und Mond ausgesetzt. Durch das Auskochen des Bienenwachses in Salzwasser wird das Wachs von nahezu allen im natürlichen Bienenwachs enthaltenen Verunreinigungen befreit, wodurch es zum einen härter, aber auch spröder wird. Dieser Entzug nicht wachsener Bestandteile bewirkt zum anderen ein Bleichen des Wachses. Im 20. Jahrhundert haben international bedeutende Künstler wie Jasper Johns, Fernando Leal Audirac, Christine Hahn, Robert Geveke,Martin Assig oder Norimichi Akagi mit Enkaustik Werke geschaffen.
- La encáustica, que deriva del griego enkaustikos ('grabar a fuego'), es una técnica de pintura que se caracteriza por el uso de la cera como aglutinante de los pigmentos. La mezcla tiene efectos muy cubrientes y es densa y cremosa. La pintura se aplica con un pincel o con una espátula caliente. El acabado es un pulido que se hace con trapos de lino sobre una capa de cera caliente previamente extendida (que en este caso ya no actúa como aglutinante sino como protección). Esta operación se llama encaustización y está perfectamente descrita por Vitruvio, arquitecto e ingeniero romano que dice así: "Hay que extender una capa de cera caliente sobre la pintura y a continuación hay que pulir con unos trapos de lino bien secos."
- Vahamaalaus eli enkaustiikka on maalausmenetelmä, jossa sideaineena käytetään sulatettua mehiläis- tai muuta vahaa. Vahamaalaus oli yleistä antiikin aikana ja keskiajalla. Työvälineinä on käytetty kuumia rautoja. Pigmentit sekoitetaan sulaan vahaan, joka levitetään pinnalle, yleensä käsitellylle puulle. Muitakin materiaaleja, kuten kangasta, käytetään. Sideaineina voidaan mehiläisvahan lisäksi käyttää muitakin vahoja, tai dammarhartsia ja pellavaöljyä. Pigmentteinä voidaan käyttää puhdasta jauhetta tai muita väriaineita. Metallityökaluja tai erikoisharjoja käytetään muotoilemaan vahaväriä ennen kuin se jäähtyy. Kuumennetulla metallityökaluilla voidaan työstää vahaa myös jäähtyneenä. Nykyaikaisin välinein, kuten lämpölampuin, voidaan pidentää työstöaikaa. Vahamaalauksen pintaan voidaan upottaa tai yhdistää muita materiaaleja tai maalaus voidaan tehdä kerroksittain. Tunnetuimpia vahamaalauksia ovat Faijumin muumiomuotokuvat Egyptistä vuosilta 100–300 ja monet varhaisista ikoneista. Yhdysvaltalainen taiteilija Jasper Johns on tunnetuimpia vahamaalauksien tekijöitä 1900-luvulta. Vahamaalaus on lisännyt suosiotaan 1990-luvulta lähtien. Nykyisin käytetään sähköllä toimivia kuumennettavia työkaluja, lämpölevyjä, silitysrautoja ja kolveja. Suomalaisista vahamaalauksia ovat tehneet muun muassa Petri Hytönen ja Osmo Rauhala.
- L'encausto (o incausto) è un'antica tecnica pittorica applicata su muro, marmo, legno, terracotta, avorio e a volte anche sulla tela. I pigmenti vengono mescolati a cera punica (che ha funzione di legante), mantenuti liquidi dentro un braciere e stesi sul supporto con un pennello o una spatola e poi fissati a caldo con arnesi di metallo chiamati cauteri o cestri: è questo il procedimento che differenzia l'encausto dalla pittura a cera.
- ファイル:Petersinai. jpg エンカウスティークによる聖ペトロのイコン（6世紀、聖カタリナ修道院） エンカウスティーク（Template:Lang-de）は、着色した蜜蝋を溶融し、表面に焼き付ける絵画技法。
- Bestand:Fayum02. jpg Een egyptisch doodsportret van een jongen Wasschilderen (of Encaustic painting, in het Nederlands ook encoustiek genoemd) is een schildertechniek, waarbij pigmenten vermengd met hete bijenwas, hars en nog een paar stoffen, in verschillende kleuren. De techniek is vermoedelijk rond 400 v. Chr. ontstaan. Ongeveer 400 jaar voor het begin van onze jaartelling werd vermoedelijk al met bijenwas gewerkt. De was vermengd met pigment werd als verf gebruikt. Lang voordat olieverf ontstond werd de techniek van wasschilderen gebruikt waarbij een warmtebron de was doet smelten en tot een vloeibare wasverf maakt. De oude Grieken, Romeinen en waarschijnlijk de Egyptenaren gebruikten een eenvoudige werkmethode. Een palet werd verwarmd boven een houtskoolvuurtje om de was vloeibaar te maken en te houden. Wasschilderen is dan ook het inbranden van bijenwas met een warmtebron op een drager. Het is een techniek, waarbij wordt geschilderd met verschillende kleuren bijenwas en een strijkboutje of een andere warmtebron. Wasschilderen heeft geen fixatief nodig. Het trekt ook nauwelijks stof aan en als je het schilderij zacht oppoetst dan toont het schilderij een natuurlijke, kleurrijke en matte glans. Het voordeel van wasschilderen is ook dat wanneer je op een schilderij bent uitgekeken, je gewoon weer met een warmtebron en bijenwas het schilderij kan aanpassen. Dit kan alleen wanneer het schilderij niet is gefixeerd. De beroemde Fayum-portrettenzijn in deze techniek geschilderd. In Egyptische grafkamers zijn portretten aangetroffen die zijn gemaakt volgens deze methode en in een uitstekende conditie verkeren. De werkstukken zijn enorm duurzaam. Ook in Griekenland werd de techniek vanaf de 5e eeuw voor Christus toegepast. Halverwege de 20e eeuw greep de grondlegger van de Pop-art, kunstschilder Jasper Johns, voor zijn Three Flags ook terug naar deze eeuwenoude techniek.
- Enkaustisk maling, også kjent som voksmaleri, er en meget gammel maleriteknikk hvor fargepigment blir blandet med oppvarmet bivoks. Væsken eller pastaen blir deretter lagt på underlaget, vanligvis tilberedt treplate, skjønt seilduk og andre materialer ble også brukt. Den enkleste enkaustiske blandingen kan bli gjort ved å blande pigmentfarger med smeltet bivoks, men det er andre oppskrifter som også kan bli benyttet — noen involverer andre typer av voks, dammarharpiks, linolje, eller andre ingredienser. Rent, pulveriserte pigmenter kan bli kjøpt og brukt, men en del blandinger bruker oljemaling eller andre former for pigment. Metallredskaper og spesielle pensler kan bli benyttet for å forme malingen før den stivner, eller oppvarmet metall kan bli brukt for å manipulere voksen straks den har stivnet på overflaten. I dag kan verktøy som varmelamper, varmepistol og andre metoder for å bruke varme tillate kunstnere å øke den tiden som de trenger for å arbeide med materialet. Ettersom voks er brukt som bindemiddel for pigmentet kan enkaustisk også bli skulptert i tillegg til malt. Andre materialer kan bli innstøpt eller benyttet som collage på overflaten, eller lagt i lag ved å bruke det enkaustiske mediet for klebe det til overflaten. Denne teknikken var den som ble benyttet for gjøre Fayyum-portrettene i Egypt en gang rundt 100-300 e. Kr. Det samme var ikonet Blachernitissa og andre tidlige ikoner. I moderne tid har flere amerikanske kunstnere, blant annet Jasper Johns benyttet teknikken. Enkaustisk kunst har opplevd en gjenoppblomstring siden 1990-tallet hvor folk bruker elektriske stekejern og oppvarmede stifter på ulike typer overflater, blant annet kort, papir og selv keramikk. Jernet produserer et mangfold av tilfeldige mønstre som kan oppfattes som kunstnerisk interessante, men teknikken er ikke begrenset til kun abstrakte mønstre, men kan også benyttes til å skape komplekse malerier som med andre maleriteknikker.
- Enkaustyka - technika malarska znana już w starożytności. Stosowano ją w starożytnej Grecji oraz w Rzymie. Według opinii starożytnych technika ta wprowadzona została przez greckiego malarza Pauzjasza ze szkoły sykiońskiej. Została ona jednak przez niego tylko udoskonalona i wykorzystana do malowania plafonów. Stosowana była także przez innych artystów np. przez Nikiasza, a w późniejszej czasach również przez twórców portretów fajumskich w Egipcie. Te właśnie portrety stanowią dziś główny przykład starożytnego malarstwa enkaustycznego, gdyż dochowały się one do naszych czasów. Enkaustyka polegała na stosowaniu farb w spoiwie z wosku pszczelego, czasem z dodatkiem olejów schnących dla zwiększenia płynności farby. Farby nakładano na podłoże w stanie płynnym, przy pomocy podgrzewanych metalowych łopatek (cauterium). Znana była też metoda nanoszenia farb pędzlami, bardziej wygodna w wypadku malowania większych obrazów. Enkaustykę stosowano zarówno w malarstwie sztalugowym (podłożem były zwykle tablice drewniane), jak i ściennym. Malowidła ścienne wykonywano przy użyciu tzw. wosku punickiego (wosk pszczeli gotowany długo z wodą morską), który łączył się na trwałe z wapiennym tynkiem. Gotowe malowidło polerowano do połysku. Technika enkaustyki była trudna i powolna, dawała jednak dobre rezultaty: obraz był trwały, odporny na wilgoć, a kolory zyskiwały blask i głębię. Wadą była mała odporność na wyższe temperatury. W średniowieczu technika enkaustyczna została całkowicie zapomniana. Od okresu renesansu podejmowano sporadyczne próby ponownego wykorzystania starych receptur enkaustycznych, które nie dały jednak pozytywnego rezultatu.
- Encáustica (deriva do grego enkausticos, gravar a fogo) é uma técnica de pintura que se caracteriza pelo uso da cera como aglutinante dos pigmentos e pela mistura densa e cremosa. A pintura é aplicada com pincel ou com uma espátula quente. É uma técnica muito resistente, bastando ver a quantidade de pinturas que resistiram ao tempo e chegaram até nós.
- Энка́устика (от др. -греч. ἐγκαυστική — выжигания) — техника живописи, в которой связующим веществом красок является воск. Живопись выполняется красками в расплавленном виде (отсюда и название). Разновидностью энкаустики является восковая темпера, отличающаяся яркостью и сочностью красок. В этой технике написаны многие раннехристианские иконы. Наиболее известные образцы энкаустики — т. н. «фаюмские портреты» (по названию оазиса Фаюм в Египте, где были впервые найдены и описаны): посмертные живописные изображения усопших, отличавшиеся объёмной светотеневой моделировкой форм, особым живоподобием и яркостью образов. Эллинистическая техника энкаустики была использована в ранней иконописи, уступив позднее место темпере. Самым ярким иконографическим примером техники энкаустики считается образ Христа Пантократора, находящийся в Синайском монастыре. Martyrs kiev. jpg Мученик и мученица (VI-VII века) Sergius baccus. jpg Св. Сергий и Вакх (VI-VII века) Petersinai. jpg Апостол Пётр (н. VI века)
- Enkaustik är en mycket gammal måleriteknik, där färgpigment blandas med bivax och läggs på underlaget, varefter verket behandlas med varma järn.
- À l'origine, le terme encaustique vient du grec egkaein Εγκαeιv : faire brûler, graver au feu, brûler intérieurement du feu du désir. On trouve aussi le mot dans les Septantes, Macchabées, II, 3, 29 et dans Pline l'Ancien, avec le sens de peindre à l'encaustique.
- Fichier:Fayum-14. jpg Hawara, un des portraits du Fayoum, utilisant la peinture à la cire. La peinture à la cire ou peinture à l'encaustique est une technique de peinture utilisant la cire d'abeille comme liant, surtout utilisée en peinture sur bois. Elle est très ancienne puisque l'on trouve déjà l'utilisation de la peinture à la cire pour les portraits du Fayoum. Elle prouve par là sa résistance au temps : ces peintures sur sarcophages sont toujours pratiquement intactes aujourd'hui. Dans le livre XXXV - consacré à la peinture - de son Histoire naturelle, Pline en parle sous les noms de cire (cera) ou d'encaustique (encaustica) : au chapitre XLIX, il se dit incapable d'attribuer l'origine de la technique à quiconque, mais la certifie plus ancienne que Lysippe ou qu'Apelle. Au chapitre XLI, il explique que l'on employa d'abord la cire sur ivoire repoussée au pointeau, puis que l'on découvrit le moyen de l'utiliser avec un pinceau, après l'avoir liquéfiée en la chauffant; ce procédé permettant, toujours selon Pline, de peindre les navires de manière à ce que la couleur résiste au soleil, au sel et au vent. Dans le livre XXXIII, il explique que pour protéger de la décoloration par la lumière une peinture au cinabre, on l'enduit au pinceau d'une couche de cire fondue préalablement mélangée à de l'huile, que l'on réchauffe ensuite jusqu'à la faire suer, et qu'on lisse enfin à la bougie et au chiffon. Dans un des chapitres du livre XXI, il détaille la fabrication de la cire considérée comme la meilleure de toutes, la cire de Carthage (cera punica), utilisée tant par les artistes que les apothicaires : la cire d'abeille - jaune - est mise à bouillir avec de l'eau puisée en haute mer et additionnée de salpêtre, à la suite de quoi l'on refroidit le tout et l'on récupère en surface la partie la plus blanche. Cette «fleur» de cire est de nouveau mise à bouillir dans de l'eau de mer, le même procédé s'apparentant à une saponification est répété trois fois ou plus, jusqu'à ce que la cire soit on ne peut plus blanche. On y incorpore ensuite divers pigments pour la colorer, cendre de papyrus (charta) pour le noir, orcanète des teinturiers (anchusa) pour le rouge... Actuellement, la peinture à l'encaustique utilise un procédé de saponification de la cire plus moderne, par exemple à l'essence de térébenthine. On crée ainsi un médium sous forme d'émulsion alcaline très stable, qui permet aussi bien de travailler les glacis et les voiles que d'utiliser son pouvoir couvrant. Les possibilités de variations techniques, sa compatibilité avec les médiums modernes, font de la peinture à la cire l'une des plus souples et des plus durables de l'histoire de l'art.
|
| rdfs:comment
|
- L'encausto (o incausto) è un'antica tecnica pittorica applicata su muro, marmo, legno, terracotta, avorio e a volte anche sulla tela. I pigmenti vengono mescolati a cera punica (che ha funzione di legante), mantenuti liquidi dentro un braciere e stesi sul supporto con un pennello o una spatola e poi fissati a caldo con arnesi di metallo chiamati cauteri o cestri: è questo il procedimento che differenzia l'encausto dalla pittura a cera.
- ファイル:Petersinai. jpg エンカウスティークによる聖ペトロのイコン（6世紀、聖カタリナ修道院） エンカウスティーク（Template:Lang-de）は、着色した蜜蝋を溶融し、表面に焼き付ける絵画技法。
- Encáustica (deriva do grego enkausticos, gravar a fogo) é uma técnica de pintura que se caracteriza pelo uso da cera como aglutinante dos pigmentos e pela mistura densa e cremosa. A pintura é aplicada com pincel ou com uma espátula quente. É uma técnica muito resistente, bastando ver a quantidade de pinturas que resistiram ao tempo e chegaram até nós.
- Enkaustik är en mycket gammal måleriteknik, där färgpigment blandas med bivax och läggs på underlaget, varefter verket behandlas med varma järn.
- Die Enkaustik ist eine künstlerische Maltechnik, bei der in Wachs gebundene Farbpigmente heiß auf den Maluntergrund aufgetragen werden. Die Technik hat eine deutlich längere Tradition als die der Ölmalerei. Sie erlebte ihre Blütezeit in der Kunst der griechisch-römischen Antike. In der Vorstellung der Künstler wurden die eigenen materialisierten Gedanken mit Feuer unvergänglich auf der Malfläche eingebrannt.
- For encaustic tiles see Encaustic tile Encaustic painting, also known as hot wax painting, involves using heated beeswax to which colored pigments are added. The liquid/paste is then applied to a surface—usually prepared wood, though canvas and other materials are often used.
- La encáustica, que deriva del griego enkaustikos ('grabar a fuego'), es una técnica de pintura que se caracteriza por el uso de la cera como aglutinante de los pigmentos. La mezcla tiene efectos muy cubrientes y es densa y cremosa. La pintura se aplica con un pincel o con una espátula caliente. El acabado es un pulido que se hace con trapos de lino sobre una capa de cera caliente previamente extendida (que en este caso ya no actúa como aglutinante sino como protección).
- Vahamaalaus eli enkaustiikka on maalausmenetelmä, jossa sideaineena käytetään sulatettua mehiläis- tai muuta vahaa. Vahamaalaus oli yleistä antiikin aikana ja keskiajalla. Työvälineinä on käytetty kuumia rautoja. Pigmentit sekoitetaan sulaan vahaan, joka levitetään pinnalle, yleensä käsitellylle puulle. Muitakin materiaaleja, kuten kangasta, käytetään. Sideaineina voidaan mehiläisvahan lisäksi käyttää muitakin vahoja, tai dammarhartsia ja pellavaöljyä.
- Bestand:Fayum02. jpg Een egyptisch doodsportret van een jongen Wasschilderen (of Encaustic painting, in het Nederlands ook encoustiek genoemd) is een schildertechniek, waarbij pigmenten vermengd met hete bijenwas, hars en nog een paar stoffen, in verschillende kleuren. De techniek is vermoedelijk rond 400 v. Chr. ontstaan. Ongeveer 400 jaar voor het begin van onze jaartelling werd vermoedelijk al met bijenwas gewerkt. De was vermengd met pigment werd als verf gebruikt.
- Enkaustyka - technika malarska znana już w starożytności. Stosowano ją w starożytnej Grecji oraz w Rzymie. Według opinii starożytnych technika ta wprowadzona została przez greckiego malarza Pauzjasza ze szkoły sykiońskiej. Została ona jednak przez niego tylko udoskonalona i wykorzystana do malowania plafonów. Stosowana była także przez innych artystów np. przez Nikiasza, a w późniejszej czasach również przez twórców portretów fajumskich w Egipcie.
- Enkaustisk maling, også kjent som voksmaleri, er en meget gammel maleriteknikk hvor fargepigment blir blandet med oppvarmet bivoks. Væsken eller pastaen blir deretter lagt på underlaget, vanligvis tilberedt treplate, skjønt seilduk og andre materialer ble også brukt.
- Энка́устика (от др. -греч. ἐγκαυστική — выжигания) — техника живописи, в которой связующим веществом красок является воск. Живопись выполняется красками в расплавленном виде (отсюда и название). Разновидностью энкаустики является восковая темпера, отличающаяся яркостью и сочностью красок. В этой технике написаны многие раннехристианские иконы. Наиболее известные образцы энкаустики — т. н.
- À l'origine, le terme encaustique vient du grec egkaein Εγκαeιv : faire brûler, graver au feu, brûler intérieurement du feu du désir. On trouve aussi le mot dans les Septantes, Macchabées, II, 3, 29 et dans Pline l'Ancien, avec le sens de peindre à l'encaustique.
- Fichier:Fayum-14. jpg Hawara, un des portraits du Fayoum, utilisant la peinture à la cire. La peinture à la cire ou peinture à l'encaustique est une technique de peinture utilisant la cire d'abeille comme liant, surtout utilisée en peinture sur bois. Elle est très ancienne puisque l'on trouve déjà l'utilisation de la peinture à la cire pour les portraits du Fayoum. Elle prouve par là sa résistance au temps : ces peintures sur sarcophages sont toujours pratiquement intactes aujourd'hui.
|
