| dbpprop:abstract
|
- Henry Ellsworth Vines, Jr. (September 28, 1911 – March 17, 1994) was an American tennis champion of the 1930s, the World No. 1 player or the co-No. 1 for four years in 1932, 1935, 1936 and 1937.
- Henry Ellsworth „Elly“ Vines junior war ein US-amerikanischer Tennisspieler.
- Henry Ellsworth Vines, Jr. fue un tenista estadounidense que brilló en los años 1930 y que fue considerado como Nº1 del mundo durante 4 años. Si bien tuvo una exitosa carrera amateur, su esplendor lo alcanzó como profesional a partir de 1934 donde fue el indiscutible Nº1 hasta 1938. Recordado por su poderoso servicio y potente juego se lo considera uno de los grandes talentos de la historia del tenis apareciendo frecuentemente en la lista de los más grandes jugadores que han practicado este deporte.
- Henry Ellsworth Vines, Jr. oli yhdysvaltalainen urheilija. Hän tuli alun alkaen tunnetuksi tennismestarina, mutta lopetti kyseisen uransa jo 28-vuotiaana siirtyäkseen golfiin. Hän kilpaili molemmissa lajeissaan ammattilaistasolla. Vines on kuulunut Rhode Islandin International Tennis Hall of Fameen vuodesta 1962. Vines voitti miesten kaksinpelin Yhdysvaltain avoimissa 1931 ja 1932 sekä Wimbledonissa 1932. Vuonna 1933 hän voitti Yhdysvaltain joukkueen jäsenenä Davis Cupin. Golfaajana Vines voitti Massachusetts Openin 1946 ja Utah Openin 1955. Hän oli 82 vuoden ikäinen kuollessaan 17. maaliskuuta 1994.
- Ellsworth Vines est un joueur de tennis américain des années 1930. De l'avis de Donald Budge et de Jack Kramer, le plus grand joueur de tous les temps quand il était en forme. Il fut probablement le numéro 1 mondial ou co-numéro 1 mondial en 1932, 1935, 1936 et 1937.
- エルスワース・バインズ（Ellsworth Vines, 1911年9月28日 - 1994年3月17日）は、アメリカ・カリフォルニア州ロサンゼルス出身の男子テニス選手。1930年代前半に活躍した選手で、1931年・1932年の全米選手権と1932年のウィンブルドン選手権男子シングルスで優勝し、4大大会で3勝を挙げた。バインズはアメリカの男子テニス選手として、ビル・チルデンやビル・ジョンストンの後に続く世代に位置している。1936年10月にプロテニス選手として日本を訪れたこともあった。彼は「エリー」（Elly）という愛称で呼ばれた。 バインズは1930年から1933年までの4年間、アマチュアテニス選手として活動した。初出場だった1930年の全米選手権では3回戦で敗退したが、1931年に2度目の出場で決勝進出を果たし、ジョージ・ロット（1906年 - 1991年）を 7-9, 6-3, 9-7, 7-5 で破って初優勝を飾った。1932年がバインズのテニス経歴の最盛期で、ウィンブルドン選手権と全米選手権で4大大会2連勝を達成した。ウィンブルドンでは、4回戦で日本の青木岩雄に第2セットを許したが（バインズのスコア：6-2, 3-6, 6-3, 6-2）準々決勝以後の3試合はすべてストレート勝ちを収める。地元イギリスのヘンリー・オースチンを 6-4, 6-2, 6-0 で圧倒した決勝戦で、バインズは試合中に30本のサービス・エースを放った。全米選手権決勝ではフランスのアンリ・コシェを 6-4, 6-4, 6-4 で破って2連覇を果たし、キース・グレッドヒルとペアを組んだ男子ダブルスも優勝して、単複2冠獲得を達成した。 1933年、バインズは初めて全豪選手権に遠征した。シングルスでは準々決勝で当時17歳の新鋭ビビアン・マグラスに敗退したが、キース・グレッドヒルと組んだ男子ダブルスで優勝する。バインズとグレッドヒルのコンビは、4大大会の男子ダブルスで2勝を挙げた。1933年ウィンブルドンの決勝戦で、バインズはオーストラリアのジャック・クロフォードに 6-4, 9-11, 2-6, 6-2, 4-6 のフルセットで敗れ、大会2連覇を逃した。（1933年ウィンブルドンでも、3回戦で三木龍喜との対戦があった。）続く全米選手権で、バインズは4回戦で同じアメリカのブライアン・グラント（1910年 - 1986年）に敗れ、大会3連覇をあっけなく逃した。この大会の混合ダブルス部門でエリザベス・ライアンとペアを組んだ優勝を最後に、バインズはアマチュアテニス界を離れ、「プロテニス選手契約書」に署名する。こうしてバインズはプロテニス選手となり、先輩のビル・チルデンたちと一緒にプロテニスツアーを回った。 1936年（昭和11年）10月、エルスワース・バインズはビル・チルデンと女子選手のシャープとともに、アメリカ人プロテニス選手3人の一行で日本を訪れた。バインズの来日に先立ち、主催者の読売新聞社は4年前のウィンブルドンで健闘した青木岩雄に紹介文の原稿を依頼した。チルデンはこの来日で、旧友の清水善造との再会を楽しんだ。女子プロ選手はシャープ1人であったことから、対戦相手として岡田早苗が指名され、岡田は「日本人最初の女子プロテニス選手」となる。 この「日米国際庭球戦」で、プロ選手4人の一行は東京の田園コロシアム（現在の有明コロシアム）・大阪の甲子園・名古屋の3都市で試合を行い、日本のファンにプロテニスを紹介した。プロテニス選手としての期間中に、バインズは「ウェンブリー・ワールド・プロテニス選手権」（Wembley World Pro）で3連覇を達成し、チルデンとは47度の対戦で26勝21敗の戦績を残した。 バインズは早くも1930年代の終わり頃にテニスへの関心を失い、プロゴルファーに転向する。その後はゴルフの「ティーチング・プロ」として生計を立てた。バインズはゴルフでも好成績を残し、1951年の全米プロゴルフ選手権でベスト4に進出した。当時の全米プロゴルフ選手権は、1957年までマッチプレー方式で行われていた。（1951年の全米プロゴルフ選手権決勝戦は、サム・スニードとウォルター・バークモのカードになり、スニードが優勝した。）1962年に国際テニス殿堂入り。1977年にウィンブルドン選手権の「100周年記念式典」が開催され、66歳になったバインズは歴代優勝者の1人として記念メダルを授与された。1994年3月17日、エルスワース・バインズはカリフォルニア州ラ・キンタにて82歳で逝去した。
- Henry Ellsworth Vines, Junior - tenisista amerykański, zwycięzca trzech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa. W czasie krótkiej kariery tenisowej praworęczny Vines był wiodącym zawodnikiem na świecie na początku lat 30. Jego grę charakteryzowała siła uderzeń forhendowych, które grał płasko, bez rotacji. Dysponował również mocnym serwisem, ale nie wykorzystywał go do ataków wolejowych, preferując kończące uderzenia z głębi kortu. Grał skutecznie smeczem. Pierwsze kroki tenisowe stawiał na publicznych kortach w Los Angeles. W wieku 17 lat zdobył deblowe mistrzostwo kraju juniorów w parze z Keithem Gledhillem (1929). W 1930 w dorosłych mistrzostwach USA odpadł już w III rundzie i zmobilizowany wczesną porażką skoncentrował się na treningach. Efekty przyszły już po roku - w półfinale mistrzostw USA pokonał Brytyjczyka Freda Perry'ego, a w finale starszego o pięć lat rodaka, George'a Lotta. W obu meczach wykazał się odpornością psychiczną - z Perrym przegrywał już 0:2 w setach, z Lottem zwyciężył w czterech setach, trzecią partię wygrywając ze stanu 5:3 dla rywala, a czwartą ze stanu 5:2. Tytuł mistrzowski obronił w 1932, pokonując w finale w niespełna godzinę Francuza Henri Cocheta. Wygrał w tym samym roku także Wimbledon, prezentując imponującą dyspozycję serwisową. W finale londyńskiego turnieju pokonał reprezentanta gospodarzy Bunny Austina, tracąc zaledwie sześć gemów. Mecz zakończył trzydziestym asem serwisowym. W całym sezonie 1932 wygrał cztery turnieje, uzyskując bilans 46 zwycięstw i 5 porażek. Znalazł się na czele zarówno rankingu amerykańskiego, jak i światowego. W 1933 ponownie doszedł do finału na Wimbledonie, decydujący mecz z Australijczykiem Jackiem Crawfordem jednak przegrał. Pojedynek finałowy z jednej strony był pokazem umiejętności serwisowych Vinesa (wygrał większość gemów serwisowych do zera), z drugiej wykazał słabość Amerykanina w najważniejszych momentach, szczególnie końcówce, kiedy dał się zaskoczyć zmianą taktyki przeciwnika. Vines słabiej wypadł także w mistrzostwach Australii, gdzie pokonał go młody Vivian McGrath, a później w mistrzostwach USA, wyeliminowany już w 1/8 finału przez Bryana Granta. W tej sytuacji Vines zdecydował się na opuszczenie grona amatorów i podpisał kontrakt zawodowy. Jako tenisista profesjonalny Vines debiutował w nowojorskiej Madison Square Garden przeciwko słynnemu Billowi Tildenowi. Pierwszy pojedynek z Tildenem przegrał 6:8, 3:6, 2:6, ale ostatecznie w serii spotkań (tzw. tourze) okazał się zdecydowanie lepszy od znacznie starszego rywala (47 zwycięstw Vinesa, 26 Tildena). W kolejnych latach Vines uchodził za pierwszą rakietę w tenisie zawodowym, wygrywając trzykrotnie turniej Wembley World Pro, w 1935 w finale z Tildenem, w 1936 i 1937 z Hansem Nussleinem. W 1938 wygrał tour z Perrym 49 meczów do 35, a rok później pokonał tego rywala w finale zawodowych międzynarodowych mistrzostw USA 8:6, 6:8, 6:1, 20:18. Kariera tenisowa Vinesa zakończyła się praktycznie wraz z dołączeniem do grona zawodowców Dona Budge'a, pierwszego zdobywcy Wielkiego Szlema. Od początku lat 40. Vines porzucił tenis na rzecz golfa, gdzie również startował z powodzeniem, wygrywając jeden turniej zawodowy oraz dochodząc do półfinału mistrzostw PGA (Professional Golf Association Championship) w 1951. Jeszcze przed przejściem na zawodowstwo Vines występował w reprezentacji USA w Pucharze Davisa. W 1932 poprowadził Amerykanów do finału, pokonując w ramach tych rozgrywek takich rywali, jak Jack Crawford, Harry Hopman, Gottfried von Cramm, Daniel Prenn. Jedyny mecz przegrał w finale z Francuzem Borotrą, co przy słabszej singlowej dyspozyji Wilmera Allisona (dwie porażki) przesądziło o zwycięstwie rywali (był to ostatni triumf pokolenia "muszkieterów tenisa"). W edycji Pucharu Davisa w 1933 Amerykanie zakończyli udział już na etapie finału międzystrefowego z Brytyjczykami, a Vines przegrał i z Austinem, i z Perrym. Łącznie rozegrał w Pucharze Davisa 16 spotkań (wyłącznie w singlu), z czego wygrał 13. Wysoko umiejętności Vinesa cenił inny amerykański tenisista, Jack Kramer. Zainteresował się on tenisem właśnie pod wpływem gry Vinesa i w książce The Game, My 40 Years in Tennis (1979) umieścił swojego idola wśród sześciu najlepszych graczy w historii dyscypliny, obok Billa Tildena, Dona Budge'a, Freda Perry'ego, Bobby Riggsa i Pancho Gonzaleza. Styl gry Ellswortha Vinesa Kramer porównał z tenisem Lew Hoada, zwracając uwagę, że obaj ci gracze mieli dobre warunki fizyczne, duże umiejętności, podobną siłę gry, ale także swobodny stosunek do sportu, co wyraziło się stosunkowo szybkim zakończeniem kariery tenisowej przez obydwu. W 1962 nazwisko Vinesa wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame. W 1977 Amerykanin, jako dawny mistrz, uczestniczył w uroczystościach 100-lecia turnieju wimbledońskiego. Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych: mistrzostwa Australii gra podwójna - wygrana 1933 gra mieszana - finał 1933 Wimbledon gra pojedyncza - wygrana 1932, finał 1933 mistrzostwa USA gra pojedyncza - wygrane 1931, 1932 gra podwójna - wygrana 1932 (z Keithem Gledhillem) gra mieszana - wygrana 1933 Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych: mistrzostwa USA 1931 - 7:9, 6:3, 9:7, 7:5 z George'em Lottem Wimbledon 1932 - 6:4, 6:2, 6:0 z Bunny Austinem mistrzostwa USA 1932 - 6:4, 6:4, 6:4 z Henri Cochetem Wimbledon 1933 - 6:4, 9:11, 2:6, 6:2, 4:6 z Jackiem Crawfordem Źródła: Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978
- Ellsworth Vines, fullständigt namn Henry Ellsworth "Elly" Vines, född 28 september 1911 i Los Angeles, död 17 mars 1994 var en amerikansk tennis- och golfspelare. Ellsworth Vines rankades efter säsongen 1932 som etta i världen bland manliga amatörspelare i tennis och räknas som en av tidernas främste tennisspelare. Vines upptogs 1962 i International Tennis Hall of Fame.
|
| rdfs:comment
|
- Henry Ellsworth Vines, Jr. (September 28, 1911 – March 17, 1994) was an American tennis champion of the 1930s, the World No. 1 player or the co-No. 1 for four years in 1932, 1935, 1936 and 1937.
- Henry Ellsworth „Elly“ Vines junior war ein US-amerikanischer Tennisspieler.
- Henry Ellsworth Vines, Jr. fue un tenista estadounidense que brilló en los años 1930 y que fue considerado como Nº1 del mundo durante 4 años. Si bien tuvo una exitosa carrera amateur, su esplendor lo alcanzó como profesional a partir de 1934 donde fue el indiscutible Nº1 hasta 1938.
- Henry Ellsworth Vines, Jr. oli yhdysvaltalainen urheilija. Hän tuli alun alkaen tunnetuksi tennismestarina, mutta lopetti kyseisen uransa jo 28-vuotiaana siirtyäkseen golfiin. Hän kilpaili molemmissa lajeissaan ammattilaistasolla. Vines on kuulunut Rhode Islandin International Tennis Hall of Fameen vuodesta 1962. Vines voitti miesten kaksinpelin Yhdysvaltain avoimissa 1931 ja 1932 sekä Wimbledonissa 1932. Vuonna 1933 hän voitti Yhdysvaltain joukkueen jäsenenä Davis Cupin.
- Ellsworth Vines est un joueur de tennis américain des années 1930. De l'avis de Donald Budge et de Jack Kramer, le plus grand joueur de tous les temps quand il était en forme. Il fut probablement le numéro 1 mondial ou co-numéro 1 mondial en 1932, 1935, 1936 et 1937.
- Henry Ellsworth Vines, Junior - tenisista amerykański, zwycięzca trzech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa. W czasie krótkiej kariery tenisowej praworęczny Vines był wiodącym zawodnikiem na świecie na początku lat 30. Jego grę charakteryzowała siła uderzeń forhendowych, które grał płasko, bez rotacji. Dysponował również mocnym serwisem, ale nie wykorzystywał go do ataków wolejowych, preferując kończące uderzenia z głębi kortu.
- Ellsworth Vines, fullständigt namn Henry Ellsworth "Elly" Vines, född 28 september 1911 i Los Angeles, död 17 mars 1994 var en amerikansk tennis- och golfspelare. Ellsworth Vines rankades efter säsongen 1932 som etta i världen bland manliga amatörspelare i tennis och räknas som en av tidernas främste tennisspelare. Vines upptogs 1962 i International Tennis Hall of Fame.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
