Edward I (17/18 June 1239 – 7 July 1307), also known as Edward Longshanks, was King of England from 1272 to 1307. The first son of Henry III, Edward was involved early in the political intrigues of his father's reign, which included an outright rebellion by the English Barons. In 1259 he briefly sided with a baronial reform movement, supporting the Provisions of Oxford.

PropertyValue
dbpedia-owl:Person/individualisedPnd
  • 118687867
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:_1
  • 1. Edward I, King of England
dbpprop:_10
  • 10. Aymer Taillefer, Count of Angoulême
dbpprop:_11
  • 11. Alice de Courtenay
dbpprop:_12
dbpprop:_13
  • 13. Gersenda II of Sabran
dbpprop:_14
dbpprop:_15
  • 15. Marguerite of Geneva
dbpprop:_16
dbpprop:_17
dbpprop:_18
dbpprop:_19
dbpprop:_2
dbpprop:_20
  • 20. William VI Taillefer, Count of Angoulême
dbpprop:_21
  • 21. Marguerite de Turenne
dbpprop:_22
dbpprop:_23
  • 23. Elisabeth de Courtenay
dbpprop:_24
dbpprop:_25
dbpprop:_26
  • 26. Rainou, Count of Forcalquier
dbpprop:_27
  • 27. Gersend of Forcalquier
dbpprop:_28
dbpprop:_29
  • 29. Beatrice of Viennois
dbpprop:_3
dbpprop:_30
dbpprop:_31
  • 31. Beatrix of Faucigny
dbpprop:_4
dbpprop:_5
dbpprop:_6
dbpprop:_7
dbpprop:_8
dbpprop:_9
dbpprop:abstract
  • Edward I (17/18 June 1239 – 7 July 1307), also known as Edward Longshanks, was King of England from 1272 to 1307. The first son of Henry III, Edward was involved early in the political intrigues of his father's reign, which included an outright rebellion by the English Barons. In 1259 he briefly sided with a baronial reform movement, supporting the Provisions of Oxford. After reconciliation with his father, however, he remained loyal throughout the subsequent armed conflict, known as the Barons' War. After the Battle of Lewes, Edward was given as hostage to the rebellious barons, but escaped after a few months and joined the fight against Simon de Montfort. Montfort was defeated at the Battle of Evesham in 1265, and within two years the rebellion was extinguished. With England pacified, Edward left on crusade to the Holy Land. The crusade accomplished little, and Edward was on his way home in 1272 when he was informed that his father had died. Making a slow return, he reached England in 1274 and he was crowned king at Westminster on 19 August. Edward's reign had two characteristic phases. He spent the first years reforming royal administration. Through an extensive legal inquiry, known as the Quo warranto proceedings, Edward investigated the rights through which various feudal liberties were held. The law was reformed through a series of statutes regulating criminal and property law. Increasingly, however, Edward's attention was drawn towards military affairs. After suppressing a minor rebellion in Wales in 1276–77, Edward responded to a second rebellion in 1282–83 with a full-scale war of conquest. After a successful campaign, Edward subjected Wales to English rule, built a series of castles and towns in the countryside and settled them with Englishmen. Next, he directed his efforts towards Scotland. Initially invited to arbitrate a succession dispute, Edward claimed feudal suzerainty over the kingdom. In the war that followed, the Scots persevered, even though the English seemed victorious at several points. At the same time there were problems at home. In the years from 1294 to 1297, the war in Scotland combined with another rebellion in Wales and a wasteful campaign to protect the English possessions in France. The result was an unbearable burden of taxation on the English people, and Edward met with resistance both from lay and ecclesiastical lords. These crises were initially averted, but issues remained unsettled and when the king died in 1307, he left behind a number of financial and political problems to his son Edward II, as well as an ongoing war with Scotland. Edward I was a tall man for his age, hence the nickname "Longshanks". He was also temperamental and this, along with his height, made him an intimidating man and he often instilled fear in his contemporaries. Nevertheless, he held the respect of his subjects for the way in which he embodied the medieval ideal of kingship, both as a soldier, administrator and a man of faith. Modern historians have been more divided on their assessment of the king; while some have praised him for his contribution to the law and administration, others have criticised him for his uncompromising attitude to his nobility. Currently, Edward I is credited with many accomplishments during his reign, including restoring royal authority after the reign of Henry III, establishing parliament as a permanent institution and thereby also a functional system for raising taxes, and reforming the law through statutes. At the same time, he is also often criticised for other actions, such as his brutal conduct towards the Scots, and the expulsion of the Jews from England in 1290.
  • Eduard I. , englisch auch Edward Longshanks, war von 1272 bis 1307 König von England, ab 1283 auch Fürst von Wales. Er war der älteste Sohn Heinrichs III. aus dem Haus Anjou-Plantagenet und dessen Gemahlin Eleonore von der Provence.
  • Eduard I d'Anglaterra va ser rei d'Anglaterra des de la mort del seu pare Enric III el 1272 fins a la seva mort. Va comandar els exèrcits del seu pare durant la guerra civil contra els barons liderats per Simó de Montfort, i va participar a la Novena Croada guanyant batalles a Acre i Haifa. Tornant de Terra Santa va rebre les notícies de la mort del seu pare. Com a rei va conquerir gran part de Gal·les i va estar a punt de subjugar a Escòcia.
  • Eduard I. byl králem Anglie pocházejícím z rodu Plantagenetů. Jeho velkým počinem bylo obsazení velké části Walesu a to samé se mu téměř podařilo i se Skotskem. Po jeho smrti ale jeho následník Eduard II. vliv ve Skotsku ztratil. Na anglický trůn nastoupil roku 1272, po smrti svého otce Jindřicha III. , a vládl až do roku 1307.
  • Eduardo I de Inglaterra, popularmente conocido como «El Zanquilargo» (en ingles Longshanks), rey de Inglaterra que adquirió protagonismo histórico al conquistar extensos territorios de Gales y por sus intentos de conquista de Escocia.
  • Edvard I oli Englannin kuningas vuosina 1272–1307. Hänet tunnetaan ennen kaikkea Walesin valloittajana, Englannin juutalaisten karkottajana ja skottien pitämisestä kovin ottein Englannin ylivallan alla. Edvard I oli kärsimätön ja kunnianhimoinen hallitsija, joka kohteli kapinoitsijoita säälimättömästi. Pituutensa (188 senttiä) vuoksi hänet tunnetaan lisänimellä Pitkäsääri. Edvard I oli järjestyksessään jo neljäs samanniminen kuningas Englannissa. Virallinen hallitsijoiden nimeämistapa, jossa nimeen liitettiin järjestysluku otettiin kuitenkin käyttöön vasta normannien valloituksen jälkeen vuonna 1066.
  • Édouard I d'Angleterre, fut roi d'Angleterre de 1272 à 1307. Il est connu comme le conquérant du Pays de Galles et de l'Écosse. Fils du roi Henri III d'Angleterre et d'Éléonore de Provence, Édouard a plus d'habileté militaire et politique que son père. Roi guerrier, il écrase toute opposition à son règne, et part plusieurs fois en croisade. En Angleterre, il est surnommé « Longshanks » (« longues jambes », à cause de sa taille) et « Hammer of the Scots » (« le marteau des Écossais »), ou encore Édouard le Sec. Édouard I est invité par les nobles écossais, à la mort d'Alexandre III d'Écosse, dont le décès laisse pour unique héritière sa petite-fille alors âgée de trois ans : Marguerite de Norvège - née en 1283, reine d'Écosse du 19 mars 1286 au 26 septembre 1290. Le jeune âge de l'héritière ouvre le trône d'Écosse à la régence et, ce faisant, à de possibles guerres intestines. Edouard accepte donc de maintenir l'ordre en Écosse, à la condition que son fils, le futur Édouard II d'Angleterre, épouse Margaret, et que la jeune reine soit élevée en Angleterre. Mais Margaret meurt pendant le voyage, et la situation instable perdure. À terme, après la capture et la mise à mort de William Wallace, Édouard I obtient ainsi l'unification des deux royaumes. Celle-ci est de courte durée, puisque son fils Édouard II doit se résoudre à rendre son indépendance à l'Écosse.
  • I. (Nyakigláb) Eduárd angol király 1272-től Anglia királya. Meghódította és az angol korona fennhatósága alá vonta Walest, valamint kísérletet tett Skócia meghódítására is. A harminckét évesen trónra lépő király személyében Angliának ismét egy harcos lovagkirálya lett, aki sorra vette fel a harcot a szomszédos államokkal. Emellett pedig más uralkodói feladatainak is eleget tett. Felesége Kasztíliai Eleonóra 25 gyermeket szült neki.
  • エドワード1世（Edward I, 1239年6月17日 - 1307年7月7日）は、プランタジネット朝第5代イングランド王（在位1272年 - 1307年）。ヘンリー3世の長男。渾名は "Longshanks"（「ロングシャンクス」、「長い足」、「長脛王」、背は190cmあったから）と "Hammer of the Scots"（「ハンマー・オブ・ザ・スコッツ」、「スコットランド人への鉄槌」）であった。
  • Eduard I was koning van Engeland van 1272 tot 1307. Hij was de oudste zoon van Hendrik III en Eleonora van Provence. Vanwege zijn postuur kreeg hij de bijnaam 'Longshanks' (Langbeen). Al voor zijn troonsbestijging oefende hij de feitelijke macht uit voor zijn vader. Hij versloeg in 1265 de rebellerende baronnen onder leiding van Simon van Montfort en nam rigoureus wraak. Zo herstelde hij de macht van de koning en de rust in het land. Hij wilde definitief een eind maken aan de alom heersende anarchie, zocht versterking van de koninklijke macht en bracht nieuwe wetgeving en een betere bestuursvorm tot stand. Verder stelde hij een leger in dat direct onder zijn verantwoordelijkheid viel. De in Engeland wonende joodse geldschieters werden gebruikt om dit te bekostigen. Toen zij echter aan het eind van hun middelen waren, werden zij het slachtoffer. Het al bestaande antisemitisme werd aangewakkerd en uitgebreid met vervolgingen en restrictieve maatregelen. Eduard I stelde onder andere het dragen van een davidster verplicht om altijd als jood herkenbaar te zijn. In 1290 werden de joden zelfs uit Engeland verbannen. Na een oorlog met Wales, die in 1276 begon onder Llewelyn de Laatste en diens broer Dafyd, werd dit land in 1284 bij Engeland ingelijfd. In dat jaar viel de geboorte van zijn zoon, de latere Eduard II. Hij was de eerste Engelse kroonprins die de titel Prins van Wales kreeg. Ook Schotland werd na 1296 onderworpen aan het Engelse gezag, hoewel hij er nooit in slaagde de twee landen te verenigen. De oorlogen hadden veel geld gekost en Eduard probeerde de schatkist aan te vullen via hoge belastingen. De adel dwong hem echter om de verworvenheden van de Magna Carta in 1297 opnieuw te bevestigen en nieuwe belastingen eerst te laten goedkeuren door het parlement. Eduard stierf in 1307 in Burgh-on-Sands in Northumberland en werd begraven in Westminster Abbey. Zijn zoon volgde hem op als Eduard II. De strijd tegen de Schotten werd in een geromantiseerde versie verfilmd als Braveheart met Mel Gibson in de hoofdrol als de opstandige Schot William Wallace.
  • Edvard I, eng. Edward I, Edward Longshanks, født 17. juni 1239, død 7. juli 1307, var konge av England og Lord av Irland fra 1272. Sønn av Henrik III av England og Eleonore av Provence. Gift med Eleonore av Castilla. Han ble kalt Longshanks (Langbein) fordi han var ca 188 cm høy, og ble dessuten kalt Hammer of the Scots (Skottenes hammer); på hans gravsten står det Hic est Edwardvs Primus Scottorum Malleus. Han ble kjent som den monarken som erobret Wales og undertvang Skottland engelsk overhøyhet. Han regjerte fra 1272 til 1307. Han tiltrådte tronen 21. november 1272 etter farens død.
  • Edward I, zwany Długonogim lub Młotem na Szkotów (ang. Hammer of the Scots) - król Anglii od 1272 r. , najstarszy syn króla Henryka III i Eleonory, córki Rajmunda Beregara IV, hrabiego Prowansji. Zyskał sławę wojownika, który podbił Walię i ujarzmił Szkocję.
  • Eduardo I de Inglaterra, cognominado Longshanks, foi um Rei de Inglaterra da dinastia Plantageneta entre 1272 e 1307. Era filho de Henrique III de Inglaterra, a quem sucedeu em 1272, e de Leonor da Provença. Durante o seu reinado, a Inglaterra conquistou e anexou o País de Gales e adquiriu controle sobre a Escócia.
  • Eduard I al Angliei a domnit între anii 1272 şi 1307, suindu-se pe tronul Angliei pe 21 noiembrie 1272 după moartea tatălui său, regele Henric al III-lea Eduard s-a născut la Palatul Westminster pe 17 iunie 1239. A fost căsătorit de două ori; prima soţie a fost Eleonora a Castiliei cu care a avut 16 copii iar moartea soţiei sale, în 1290 l-a afectat profund pe Eduard. Cu cea de-a doua soţie, Margareta a Franţei, fiica regelui Filip al III-lea al Franţei a avut 3 copii.
  • Эдуард I Длинноногий, король Англии в 1272—1307 годах из династии Плантагенетов. Был четвёртым королём Англии с таким именем (более того, назван в честь предыдущего, Эдуарда Исповедника), но принял номер I, считая началом современной ему английской монархии норманское завоевание 1066. Таким образом, три англосаксонских Эдуарда остались в истории без номеров, но с прозвищами (Старший, Мученик и Исповедник). Время его правления считается периодом пробуждения национального самосознания. Король сумел укрепить центральную власть, при нём окончательно оформился и стал регулярно созываться парламент. Эдуард I присоединил к Англии Уэльс, но неоднократные попытки покорить Шотландию ему полностью не удались (хотя второе прозвище «Молот шотландцев» — «Hammer of the Scots» он заслужил). После смерти малолетней королевы Маргарет Норвежской Девы (1290) Эдуард вмешался как арбитр в борьбу за шотландское наследство и определил её преемником Иоанна I Баллиоля, требуя, чтобы тот действовал как его вассал. Это вызвало восстание во главе с Уильямом Уоллесом. Эдуард вторгся в Шотландию, заточил Баллиоля в Тауэр, разбил (1298), взял в плен и казнил Уоллеса (1305), однако сопротивление продолжалось, увенчавшись после смерти Эдуарда изгнанием англичан и приходом к власти Роберта I Брюса. В 1270—1274 годах король Эдуард участвовал в Восьмом Крестовом Походе. По отзывам современников, король умел судить сам себя, а также прислушиваться к мнениям других людей. Умер Эдуард I во время очередного завоевательного похода в Шотландию. Согласно одной из поздних традиций, Эдуард высказал желание, чтобы его не хоронили, а его кости носили вслед за войсками во время будущих шотландских войн. Однако, по более надёжным источникам, он завещал, чтобы его сердце было похоронено в Святой земле.
  • Edvard I, eng. Edward I, Edward Longshanks, född 17 juni 1239, död 7 juli 1307, kung av England från 1272. Son till Henrik III av England och Eleanora av Provence. Gift med Eleanora av Kastilien. Han var cirka 188 cm och kallades därför Longshanks (Långskånk), men även Hammer of the Scots (Skottehammaren); på hans gravsten står Hic est Edwardvs Primus Scottorum Malleus (Här vilar Edvard I, Skottehammaren). Han blev känd som den monark som erövrade Wales och behöll Skottland under engelsk överhöghet. Han tillträdde tronen 21 november 1272 efter faderns död och regerade fram till sin egen död 1307. Edvard föddes på Westminsterpalatset 17 eller 18 juni 1239. Han gifte sig två gånger. I sitt första äktenskap med Eleanora av Kastilien fick han sexton barn, och hennes död 1290 påverkade Edvard djupt. Han visade sin sorg genom att resa Eleanorkorsen, ett på varje plats där hennes kortege övernattade. Hans andra äktenskap, med Marguerite av Frankrike, dotter till Filip III av Frankrike och Maria av Brabant och känd som Frankrikes pärla av sina engelska undersåtar, gav tre barn.
  • I. Edward, lakabı Uzun Bacaklı Edward, 1272-1307 arasında İngiltere kralı. Eski feodal soylulara karşı tahtın ve parlamentonun gücünü artırmış, etkili bir yönetim kurmuş ve hukuk sistemini yeniden düzenlemiştir.
  • Едуард I Довгоногий (англ. Edward I Longshanks) - король Англії (1272-1307 рр. ) з династії Плантагенетів; приєднав до Англії Уельс. Едуард I був четвертим королем Англії з таким ім'ям (більш того, названий на честь попереднього, Едуарда Сповідника), але прийняв номер I, вважаючи початком сучасної йому англійській монархії норманське завоювання 1066 р. Таким чином, три англосакських Едварди залишилися в історії без номерів, але з прізвиськами (Старший, Мученик і Сповідник).
  • 爱德华一世（英文：Edward Ⅰ），（1239年6月17日—1307年7月7日），英格兰国王，俗称“长脚（Longshanks）”，因征服威尔士和几乎征服苏格兰而闻名。然而他的死使得他儿子爱德华二世（Edward Ⅱ）即位，并最终未能征服苏格兰。“长脚”在位35年（1272年-1307年），于1272年11月20日，他的父亲，国王亨利三世（Henry Ⅲ）去世后即位，他的母亲就是埃莉诺普罗旺斯王太后（Queen consort Eleanor of Provence）。 按照诺曼人（不是盎格鲁撒克逊人）对君主的称号排序习惯，“长脚”爱德华被称为爱德华一世（Edward Ⅰ），尽管他是英格兰第四位爱德华国王，前三位分别是：爱德华长者王（Edward Ⅰ the Elder）、爱德华殉教王（Edward Ⅱ the Martyr）和爱德华忏悔王（Edward Ⅲ the Confessor）。
dbpprop:align
  • left
dbpprop:alternativeNames
  • Longshanks, Hammer of the Scots
dbpprop:birthPlace
dbpprop:border
  • 1 (xsd:integer)
dbpprop:boxstyle
  • background-color: 9fe;
  • background-color: bfc;
  • background-color: fcc;
  • background-color: fb9;
  • background-color: ffc;
  • padding-top: 0; padding-bottom: 0;
dbpprop:caption
  • Portrait in Westminster Abbey, thought to be of Edward I
dbpprop:coronation
  • 19 August 1274
dbpprop:dateOfBirth
  • 17/18 June 1239
dbpprop:dateOfDeath
dbpprop:deathPlace
dbpprop:f
dbpprop:father
  • Henry III of Winchester
dbpprop:ff
dbpprop:ffh
dbpprop:fm
dbpprop:fmh
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:house
dbpprop:houseOfPlantagenetProperty
  • England COA.svg
  • edward1
dbpprop:imgw
  • 191 (xsd:integer)
dbpprop:issue
dbpprop:issueLink
  • Issue
dbpprop:issuePipe
  • among others
dbpprop:m
dbpprop:mf
dbpprop:mfh
dbpprop:mm
dbpprop:mmh
dbpprop:moretext
dbpprop:mother
dbpprop:name
  • Edward I Longshanks
  • Edward I of England
dbpprop:p
  • 11–4
  • 170–1
  • 191–2
  • 204–17
  • 558–65
  • 565–6
  • 566–7
  • 70–1
  • plate 14
  • 2 (xsd:integer)
  • 7 (xsd:integer)
  • 10 (xsd:integer)
  • 14 (xsd:integer)
  • 20 (xsd:integer)
  • 22 (xsd:integer)
  • 23 (xsd:integer)
  • 24 (xsd:integer)
  • 34 (xsd:integer)
  • 37 (xsd:integer)
  • 41 (xsd:integer)
  • 42 (xsd:integer)
  • 44 (xsd:integer)
  • 45 (xsd:integer)
  • 49 (xsd:integer)
  • 55 (xsd:integer)
  • 57 (xsd:integer)
  • 61 (xsd:integer)
  • 63 (xsd:integer)
  • 71 (xsd:integer)
  • 72 (xsd:integer)
  • 75 (xsd:integer)
  • 76 (xsd:integer)
  • 77 (xsd:integer)
  • 78 (xsd:integer)
  • 82 (xsd:integer)
  • 86 (xsd:integer)
  • 92 (xsd:integer)
  • 93 (xsd:integer)
  • 94 (xsd:integer)
  • 95 (xsd:integer)
  • 96 (xsd:integer)
  • 101 (xsd:integer)
  • 104 (xsd:integer)
  • 111 (xsd:integer)
  • 113 (xsd:integer)
  • 114 (xsd:integer)
  • 115 (xsd:integer)
  • 117 (xsd:integer)
  • 121 (xsd:integer)
  • 132 (xsd:integer)
  • 149 (xsd:integer)
  • 150 (xsd:integer)
  • 151 (xsd:integer)
  • 160 (xsd:integer)
  • 170 (xsd:integer)
  • 172 (xsd:integer)
  • 175 (xsd:integer)
  • 177 (xsd:integer)
  • 179 (xsd:integer)
  • 180 (xsd:integer)
  • 185 (xsd:integer)
  • 188 (xsd:integer)
  • 210 (xsd:integer)
  • 211 (xsd:integer)
  • 216 (xsd:integer)
  • 225 (xsd:integer)
  • 226 (xsd:integer)
  • 231 (xsd:integer)
  • 233 (xsd:integer)
  • 235 (xsd:integer)
  • 237 (xsd:integer)
  • 239 (xsd:integer)
  • 244 (xsd:integer)
  • 246 (xsd:integer)
  • 251 (xsd:integer)
  • 253 (xsd:integer)
  • 273 (xsd:integer)
  • 293 (xsd:integer)
  • 304 (xsd:integer)
  • 322 (xsd:integer)
  • 327 (xsd:integer)
  • 329 (xsd:integer)
  • 342 (xsd:integer)
  • 344 (xsd:integer)
  • 345 (xsd:integer)
  • 346 (xsd:integer)
  • 348 (xsd:integer)
  • 353 (xsd:integer)
  • 357 (xsd:integer)
  • 361 (xsd:integer)
  • 365 (xsd:integer)
  • 368 (xsd:integer)
  • 370 (xsd:integer)
  • 371 (xsd:integer)
  • 376 (xsd:integer)
  • 377 (xsd:integer)
  • 386 (xsd:integer)
  • 392 (xsd:integer)
  • 403 (xsd:integer)
  • 409 (xsd:integer)
  • 413 (xsd:integer)
  • 417 (xsd:integer)
  • 422 (xsd:integer)
  • 425 (xsd:integer)
  • 427 (xsd:integer)
  • 430 (xsd:integer)
  • 466 (xsd:integer)
  • 467 (xsd:integer)
  • 479 (xsd:integer)
  • 496 (xsd:integer)
  • 497 (xsd:integer)
  • 506 (xsd:integer)
  • 510 (xsd:integer)
  • 511 (xsd:integer)
  • 513 (xsd:integer)
  • 518 (xsd:integer)
  • 552 (xsd:integer)
  • 557 (xsd:integer)
  • 559 (xsd:integer)
  • 566 (xsd:integer)
  • 567 (xsd:integer)
  • 601 (xsd:integer)
  • 671 (xsd:integer)
  • 674 (xsd:integer)
  • 675 (xsd:integer)
  • 682 (xsd:integer)
  • 683 (xsd:integer)
  • 697 (xsd:integer)
  • 719 (xsd:integer)
dbpprop:placeOfBurial
dbpprop:pp
  • 105–9
  • 11–4
  • 116–7
  • 123–6
  • 126–7
  • 14–8
  • 140–4
  • 146–7
  • 15–6
  • 170–1
  • 171–2
  • 174–5
  • 201–2
  • 206–7, 212–3
  • 210–1
  • 211–
  • 226–8
  • 230–1
  • 252–3
  • 265–70
  • 280–1
  • 283–4
  • 29–30
  • 3–4
  • 31–2
  • 32–3
  • 322–3
  • 323–5
  • 326–8
  • 344–5
  • 358, 367
  • 361–3
  • 378–9
  • 395–6
  • 403–4
  • 41–2
  • 42–3
  • 44–5
  • 45, 102–4
  • 46, 69
  • 47–8
  • 471–3
  • 48–9
  • 49–50
  • 5–6
  • 506–7
  • 507–8
  • 508–9
  • 525–6, 547–8
  • 537–8
  • 55–69
  • 556–7
  • 65–6
  • 688–9
  • 7–8
  • 709–11
  • 711–3
  • 75–6
  • 78, 82
  • 80–1
  • 82–5
  • 83, 90–2
  • 86–8
  • 88–91, 99
  • 92–3
  • 94–8
  • 97–8
  • 99–100
  • xv–xvi
  • 178 (xsd:integer)
  • 226 (xsd:integer)
dbpprop:predecessor
dbpprop:reference
dbpprop:reign
  • 16 November 1272 – 7 July 1307
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:seeAlsoProperty
  • Eighth Crusade
  • Ninth Crusade
dbpprop:shortDescription
  • King of England
dbpprop:spouse
  • Eleanor of Castile
    m. 1254; dec. 1290
    Marguerite of France
    m. 1299; wid. 1307
dbpprop:style
  • font-size: 90%; line-height: 110%;
dbpprop:succession
dbpprop:successor
dbpprop:titles
  • The King The Earl of Chester The Duke of Aquitaine Edward of Westminster Edward Plantagenet
dbpprop:type
  • monarch
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • Edward I (17/18 June 1239 – 7 July 1307), also known as Edward Longshanks, was King of England from 1272 to 1307. The first son of Henry III, Edward was involved early in the political intrigues of his father's reign, which included an outright rebellion by the English Barons. In 1259 he briefly sided with a baronial reform movement, supporting the Provisions of Oxford.
  • Eduard I. , englisch auch Edward Longshanks, war von 1272 bis 1307 König von England, ab 1283 auch Fürst von Wales. Er war der älteste Sohn Heinrichs III. aus dem Haus Anjou-Plantagenet und dessen Gemahlin Eleonore von der Provence.
  • Eduard I d'Anglaterra va ser rei d'Anglaterra des de la mort del seu pare Enric III el 1272 fins a la seva mort. Va comandar els exèrcits del seu pare durant la guerra civil contra els barons liderats per Simó de Montfort, i va participar a la Novena Croada guanyant batalles a Acre i Haifa. Tornant de Terra Santa va rebre les notícies de la mort del seu pare. Com a rei va conquerir gran part de Gal·les i va estar a punt de subjugar a Escòcia.
  • Eduard I. byl králem Anglie pocházejícím z rodu Plantagenetů. Jeho velkým počinem bylo obsazení velké části Walesu a to samé se mu téměř podařilo i se Skotskem. Po jeho smrti ale jeho následník Eduard II. vliv ve Skotsku ztratil. Na anglický trůn nastoupil roku 1272, po smrti svého otce Jindřicha III. , a vládl až do roku 1307.
  • Eduardo I de Inglaterra, popularmente conocido como «El Zanquilargo» (en ingles Longshanks), rey de Inglaterra que adquirió protagonismo histórico al conquistar extensos territorios de Gales y por sus intentos de conquista de Escocia.
  • Edvard I oli Englannin kuningas vuosina 1272–1307. Hänet tunnetaan ennen kaikkea Walesin valloittajana, Englannin juutalaisten karkottajana ja skottien pitämisestä kovin ottein Englannin ylivallan alla. Edvard I oli kärsimätön ja kunnianhimoinen hallitsija, joka kohteli kapinoitsijoita säälimättömästi. Pituutensa (188 senttiä) vuoksi hänet tunnetaan lisänimellä Pitkäsääri. Edvard I oli järjestyksessään jo neljäs samanniminen kuningas Englannissa.
  • Édouard I d'Angleterre, fut roi d'Angleterre de 1272 à 1307. Il est connu comme le conquérant du Pays de Galles et de l'Écosse. Fils du roi Henri III d'Angleterre et d'Éléonore de Provence, Édouard a plus d'habileté militaire et politique que son père. Roi guerrier, il écrase toute opposition à son règne, et part plusieurs fois en croisade.
  • I. (Nyakigláb) Eduárd angol király 1272-től Anglia királya. Meghódította és az angol korona fennhatósága alá vonta Walest, valamint kísérletet tett Skócia meghódítására is. A harminckét évesen trónra lépő király személyében Angliának ismét egy harcos lovagkirálya lett, aki sorra vette fel a harcot a szomszédos államokkal. Emellett pedig más uralkodói feladatainak is eleget tett. Felesége Kasztíliai Eleonóra 25 gyermeket szült neki.
  • エドワード1世（Edward I, 1239年6月17日 - 1307年7月7日）は、プランタジネット朝第5代イングランド王（在位1272年 - 1307年）。ヘンリー3世の長男。渾名は "Longshanks"（「ロングシャンクス」、「長い足」、「長脛王」、背は190cmあったから）と "Hammer of the Scots"（「ハンマー・オブ・ザ・スコッツ」、「スコットランド人への鉄槌」）であった。
  • Eduard I was koning van Engeland van 1272 tot 1307. Hij was de oudste zoon van Hendrik III en Eleonora van Provence. Vanwege zijn postuur kreeg hij de bijnaam 'Longshanks' (Langbeen). Al voor zijn troonsbestijging oefende hij de feitelijke macht uit voor zijn vader. Hij versloeg in 1265 de rebellerende baronnen onder leiding van Simon van Montfort en nam rigoureus wraak. Zo herstelde hij de macht van de koning en de rust in het land.
  • Edvard I, eng. Edward I, Edward Longshanks, født 17. juni 1239, død 7. juli 1307, var konge av England og Lord av Irland fra 1272. Sønn av Henrik III av England og Eleonore av Provence. Gift med Eleonore av Castilla. Han ble kalt Longshanks (Langbein) fordi han var ca 188 cm høy, og ble dessuten kalt Hammer of the Scots (Skottenes hammer); på hans gravsten står det Hic est Edwardvs Primus Scottorum Malleus.
  • Edward I, zwany Długonogim lub Młotem na Szkotów (ang. Hammer of the Scots) - król Anglii od 1272 r. , najstarszy syn króla Henryka III i Eleonory, córki Rajmunda Beregara IV, hrabiego Prowansji. Zyskał sławę wojownika, który podbił Walię i ujarzmił Szkocję.
  • Eduardo I de Inglaterra, cognominado Longshanks, foi um Rei de Inglaterra da dinastia Plantageneta entre 1272 e 1307. Era filho de Henrique III de Inglaterra, a quem sucedeu em 1272, e de Leonor da Provença. Durante o seu reinado, a Inglaterra conquistou e anexou o País de Gales e adquiriu controle sobre a Escócia.
  • Eduard I al Angliei a domnit între anii 1272 şi 1307, suindu-se pe tronul Angliei pe 21 noiembrie 1272 după moartea tatălui său, regele Henric al III-lea Eduard s-a născut la Palatul Westminster pe 17 iunie 1239. A fost căsătorit de două ori; prima soţie a fost Eleonora a Castiliei cu care a avut 16 copii iar moartea soţiei sale, în 1290 l-a afectat profund pe Eduard. Cu cea de-a doua soţie, Margareta a Franţei, fiica regelui Filip al III-lea al Franţei a avut 3 copii.
  • Эдуард I Длинноногий, король Англии в 1272—1307 годах из династии Плантагенетов.
  • Edvard I, eng. Edward I, Edward Longshanks, född 17 juni 1239, död 7 juli 1307, kung av England från 1272. Son till Henrik III av England och Eleanora av Provence. Gift med Eleanora av Kastilien. Han var cirka 188 cm och kallades därför Longshanks (Långskånk), men även Hammer of the Scots (Skottehammaren); på hans gravsten står Hic est Edwardvs Primus Scottorum Malleus (Här vilar Edvard I, Skottehammaren).
  • I. Edward, lakabı Uzun Bacaklı Edward, 1272-1307 arasında İngiltere kralı. Eski feodal soylulara karşı tahtın ve parlamentonun gücünü artırmış, etkili bir yönetim kurmuş ve hukuk sistemini yeniden düzenlemiştir.
  • Едуард I Довгоногий (англ. Edward I Longshanks) - король Англії (1272-1307 рр. ) з династії Плантагенетів; приєднав до Англії Уельс.
rdfs:label
  • Edward I of England
  • Eduard I. (England)
  • Eduard I d'Anglaterra
  • Eduard I.
  • Eduardo I de Inglaterra
  • Edvard I (Englanti)
  • Édouard Ier d'Angleterre
  • I. Eduárd angol király
  • Edoardo I d'Inghilterra
  • エドワード1世 (イングランド王)
  • Eduard I van Engeland
  • Edvard I av England
  • Edward I Długonogi
  • Eduardo I de Inglaterra
  • Eduard I al Angliei
  • Эдуард I
  • Edvard I av England
  • I. Edward
  • Едуард I Довгоногий
  • 爱德华一世 (英格兰)
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:page
is dbpedia-owl:MilitaryConflict/commander of
is dbpedia-owl:commander of
is dbpprop:_10 of
is dbpprop:_12 of
is dbpprop:_16 of
is dbpprop:_2 of
is dbpprop:_20 of
is dbpprop:_22 of
is dbpprop:_24 of
is dbpprop:_26 of
is dbpprop:_4 of
is dbpprop:_6 of
is dbpprop:_8 of
is dbpprop:before of
is dbpprop:commander of
is dbpprop:e of
is dbpprop:f of
is dbpprop:father of
is dbpprop:founder of
is dbpprop:header of
is dbpprop:issue of
is dbpprop:predecessor of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:shortDescription of
is dbpprop:spouse of
is dbpprop:subject of
is dbpprop:successor of
is owl:sameAs of