| dbpprop:abstract
|
- Edward Balliol, (a.k.a. Edward de Baliol), was intermittently King of Scotland from 1332-1336. He was the eldest son of John Balliol and Isabella de Warenne, daughter of John de Warenne, 7th Earl of Surrey and Alice de Lusignan. Alice was daughter of Hugh X de Lusignan and Isabella of Angouleme, widow of King John of England. Scotland was left weakened by the death of Robert the Bruce since it was left with a child king, his son David II of Scotland, and shortly after this Bruce's two most able lieutenants, the Black Douglas and Thomas Randolph, 1st Earl of Moray, both died. Taking advantage of this, Balliol, backed by Edward III of England, defeated the Regent, the Earl of Mar, at the Battle of Dupplin Moor in Perthshire. He was crowned at Scone in September 1332, but three months later he was forced to flee half-naked back to England, following a surprise attack by nobles loyal to David II. He was restored by the English in 1333, following the Battle of Halidon Hill. Balliol then ceded the whole of the district formerly known as Lothian to Edward and paid homage to him as liege lord. With no serious support in Scotland, he was deposed again in 1334, and restored again in 1335, and finally deposed in 1336 when David II returned from France. He returned to Scotland after the defeat of David II at Battle of Nevilles Cross in 1346, raising an insurrection in Galloway, and speedily penetrated to the central parts of the kingdom. However, he gained no permanent footing. In January 20, 1356, Balliol surrendered his claim to the Scottish throne to Edward III in exchange for an English pension. He spent the rest of his life living in obscurity. He died in 1367, at Wheatley, Doncaster, Yorkshire, England. The location of his grave is unknown.
- Edward Balliol war von 1332 bis 1336 vorübergehend König von Schottland. Er war der älteste Sohn des abgesetzten Königs John Balliol und von Isabella de Warenne. Seine Mutter war die Enkelin mütterlicherseits von Isabella von Angoulême, der Witwe des englischen Königs Johann Ohneland. Nach dem Tod von König Robert the Bruce im Jahr 1329 war Schottland geschwächt, da sein Sohn David II. noch ein Kind war und die fähigsten Heerführer kurz danach ebenfalls starben. Mit der Unterstützung des englischen Königs Eduard III. nutzte Edward Balliol diese günstige Situation aus und besiegte den Regenten, den Earl of Mar, in der Schlacht von Dupplin Moor in Perthshire. Er wurde im September 1332 in Scone zum neuen König gekrönt, musste aber nur drei Monate später nach einem Überraschungsangriff durch Anhänger Davids II. nach England fliehen. Nach der Schlacht bei Halidon Hill wurde Edward Balliol durch die Engländer wieder als König eingesetzt. Er trat die gesamte Region Lothian an Eduard ab und anerkannte ihn als Lehnsherrn. In Schottland besaß er jedoch keinerlei ernsthafte Unterstützung und wurde 1334 erneut abgesetzt. Zwar gelangte er 1335 erneut an die Macht, wurde aber 1336 endgültig abgesetzt, nachdem David II. aus dem französischen Exil zurückgekehrt war. Kurz nach Davids Niederlage in der Schlacht von Neville's Cross im Jahr 1346 kehrte Edward Balliol nach Schottland zurück und zettelte in Galloway einen Aufstand an. Er konnte zwar seinen Einfluss rasch in die zentralen Gebiete des Königreichs ausdehnen, vermochte diesen aber nicht dauerhaft zu halten. Am 20. Januar 1356 verzichtete er endgültig auf seinen Thronanspruch und erhielt im Gegenzug von Eduard III. eine Rente. Den Rest seines Lebens verbrachte er im Verborgenen. Er starb irgendwann im Jahr 1364, unverheiratet und ohne Erben. Der Standort seines Grabes ist unbekannt. Siehe auch Haus Balliol
- Eduard Balliol (1282-1364) fou un pretendent al tron d'Escòcia, fill de Joan Balliol i Isabella de Warenne. Intentà apoderar-se del tron tot desembarcant a Scone 1332 amb suport d'Eduard III d'Anglaterra, vencè David II a Dupplin Mor i Halidon Hill, i es féu coronar rei d'Escòcia com a Eduard I, però fou expulsat d'Escòcia el 1341 i morí el 1364.
- Eduardo de Balliol o Baliol, (Edward de Balliol), fue hijo de Juan de Balliol y de Isabella de Warenne, hija de Juan de Warenne, séptimo Conde de Surrey y de Alicia de Lusignan. Alicia fue hija de Hugo X de Lusignan y de Isabel de Angulema, viuda del rey Juan I de Inglaterra. Eduardo fue un pretendiente al trono escocés durante el reinado de David II. Entre 1331 y 1334, durante la Guerra Civil Escocesa, Eduardo III de Inglaterra apoyó a Eduardo Balliol e invadió Escocia. David tuvo que exiliarse tras su derrota frente a los ingleses en la batalla de la Colina Halidon en julio de 1333. El vencedor impuso en el trono escocés a Eduardo que fue coronado con el nombre de Eduardo I de Escocia en 1334. David, el rival de Eduardo, buscó refugio en Francia y rindió homenaje al rey Felipe IV. En 1341, Eduardo fue derrocado por sus rivales. La pérdida de la Corona supuso también el fin de la Dinastía Baillol. En 1364 falleció en Doncaster (Inglaterra). Ver Familia Barnard
- Édouard Balliol (mort Wheatlen près de Doncaster en janvier 1364). Roi d'Écosse de 1332 à 1333 puis de 1333 à 1336 après avoir été brièvement déposé en 1334/1335.
- エドワード・ベイリャル(Edward Balliol, 1282年頃 - 1364年)はスコットランド独立戦争時代のスコットランド王(在位:1332年 - 1356年)、または王位僭称者。
- Edward Balliol was de zoon van John Balliol, en deed na de dood van Robert the Bruce meerdere pogingen om de Schotse troon te veroveren. In 1332 versloeg Balliol de regent voor de minderjarige David II, liet zich kronen in Scone, werd teruggedreven en heroverde met Engelse steun de troon. Uiteindelijk moest hij in 1336, na de terugkeer van David II uit Frankrijk, vluchten. In 1345 raakten Engelsen en Schotten opnieuw in oorlog, en weer bezette Edward Balliol aan de zijde van de Engelsen korte tijd de Schotse troon. In de slag van Neville's Cross werd hij definitief verslagen. Tien jaar later stond hij zijn "recht op Schotland" af aan Eduard III in ruil voor een Engels pensioen. Hij stierf ongehuwd, zonder kinderen en in vergetelheid. Zijn begraafplaats is niet bekend.
- Edvard Balliol var periodisk konge av Skottland fra 1332 til 1338. Han var eldste sønn av Johan Balliol og Isabella de Warenne, datter av John de Warenne, 7. jarl av Surrey, og Alice de Lusignan. Alice var datter av Hugh X de Lusignan og Isabella av Angouleme, enke av Johan I av England.
- Edward Balliol, conhecido por Edward de Baliol, foi um pretendente ao trono da Escócia durante o reinado de Davi II. De tempos em tempos ele foi capaz de estabeler um governo temporário na Escócia com a ajuda militar inglesa; mas devido ao pouco apoio local seu reinado foi transitório e instável.
- Эдуард Баллиол (Бэллиол) — король Шотландии в 1332—1336 г. Его претензии на престол спровоцировали английские вторжения и возобновление войны за независимость Шотландии. Эдуард Баллиол был старшим сыном короля Шотландии Иоанна I Баллиоля и Изабеллы де Варенн. После свержения Иоанна I в 1296 г. его семья переселилась во Францию.
- 爱德华·巴里奥(Edward Balliol)(1282年-1364年),是13世纪末14世纪初西欧苏格兰、英格兰和法国的贵族。第二次苏格兰独立战争时,曾在英格兰支持下自称苏格兰国王,但是始终没有得到苏格兰人的认可和支持。
|
| rdfs:comment
|
- Edward Balliol, (a.k.a. Edward de Baliol), was intermittently King of Scotland from 1332-1336. He was the eldest son of John Balliol and Isabella de Warenne, daughter of John de Warenne, 7th Earl of Surrey and Alice de Lusignan. Alice was daughter of Hugh X de Lusignan and Isabella of Angouleme, widow of King John of England.
- Edward Balliol war von 1332 bis 1336 vorübergehend König von Schottland. Er war der älteste Sohn des abgesetzten Königs John Balliol und von Isabella de Warenne. Seine Mutter war die Enkelin mütterlicherseits von Isabella von Angoulême, der Witwe des englischen Königs Johann Ohneland. Nach dem Tod von König Robert the Bruce im Jahr 1329 war Schottland geschwächt, da sein Sohn David II. noch ein Kind war und die fähigsten Heerführer kurz danach ebenfalls starben.
- Eduard Balliol (1282-1364) fou un pretendent al tron d'Escòcia, fill de Joan Balliol i Isabella de Warenne. Intentà apoderar-se del tron tot desembarcant a Scone 1332 amb suport d'Eduard III d'Anglaterra, vencè David II a Dupplin Mor i Halidon Hill, i es féu coronar rei d'Escòcia com a Eduard I, però fou expulsat d'Escòcia el 1341 i morí el 1364.
- Eduardo de Balliol o Baliol, (Edward de Balliol), fue hijo de Juan de Balliol y de Isabella de Warenne, hija de Juan de Warenne, séptimo Conde de Surrey y de Alicia de Lusignan. Alicia fue hija de Hugo X de Lusignan y de Isabel de Angulema, viuda del rey Juan I de Inglaterra. Eduardo fue un pretendiente al trono escocés durante el reinado de David II. Entre 1331 y 1334, durante la Guerra Civil Escocesa, Eduardo III de Inglaterra apoyó a Eduardo Balliol e invadió Escocia.
- Édouard Balliol (mort Wheatlen près de Doncaster en janvier 1364). Roi d'Écosse de 1332 à 1333 puis de 1333 à 1336 après avoir été brièvement déposé en 1334/1335.
- エドワード・ベイリャル(Edward Balliol, 1282年頃 - 1364年)はスコットランド独立戦争時代のスコットランド王(在位:1332年 - 1356年)、または王位僭称者。
- Edward Balliol was de zoon van John Balliol, en deed na de dood van Robert the Bruce meerdere pogingen om de Schotse troon te veroveren. In 1332 versloeg Balliol de regent voor de minderjarige David II, liet zich kronen in Scone, werd teruggedreven en heroverde met Engelse steun de troon. Uiteindelijk moest hij in 1336, na de terugkeer van David II uit Frankrijk, vluchten.
- Edvard Balliol var periodisk konge av Skottland fra 1332 til 1338. Han var eldste sønn av Johan Balliol og Isabella de Warenne, datter av John de Warenne, 7. jarl av Surrey, og Alice de Lusignan. Alice var datter av Hugh X de Lusignan og Isabella av Angouleme, enke av Johan I av England.
- Edward Balliol, conhecido por Edward de Baliol, foi um pretendente ao trono da Escócia durante o reinado de Davi II. De tempos em tempos ele foi capaz de estabeler um governo temporário na Escócia com a ajuda militar inglesa; mas devido ao pouco apoio local seu reinado foi transitório e instável.
- Эдуард Баллиол (Бэллиол) — король Шотландии в 1332—1336 г. Его претензии на престол спровоцировали английские вторжения и возобновление войны за независимость Шотландии. Эдуард Баллиол был старшим сыном короля Шотландии Иоанна I Баллиоля и Изабеллы де Варенн.
- 爱德华·巴里奥(Edward Balliol)(1282年-1364年),是13世纪末14世纪初西欧苏格兰、英格兰和法国的贵族。第二次苏格兰独立战争时,曾在英格兰支持下自称苏格兰国王,但是始终没有得到苏格兰人的认可和支持。
|