| dbpprop:abstract
|
- Edgar (the) Ætheling, also known as Edgar the Outlaw (c. 1051 – c. 1126) was the last male member of the West Saxon royal house of Cerdic. He was proclaimed, but never crowned, King of England. Born in Hungary, Edgar was the only son of Edward the Exile, heir to the English throne, and was a grandson of King Edmund Ironside. (See House of Wessex family tree for his ancestry. ) Upon his father's death in 1057, Edgar was nominated as heir apparent by his great-uncle King Edward the Confessor. However, he was too young at the time of the King's death in January 1066 to defend the country against the impending Norman invasion led by Duke William of Normandy, so a Witenagemot instead elected Harold Godwinson, King Edward's brother-in-law, as king. Following the death of Harold at the Battle of Hastings on Saturday, 14 October 1066, Edgar was proclaimed king by a Witenagemot in London. He was never crowned and submitted to William some six to eight weeks later, at the age of about fourteen or fifteen. Following these events, Edgar lived a long and eventful life taking part in three further rebellions against sitting Norman kings in England as well as serving the Byzantine Emperor in the Varangian Guard at Constantinople and commanding forces during the First Crusade. He is thought to have died c. 1126 in Scotland.
- Edgar Ætheling (* um 1051; † um 1125) war angelsächsischer Thronanwärter zu Zeiten der normannischen Eroberung Englands. Edgar war der Sohn des Eduard Ætheling. Dessen Vater, Edgars Großvater Edmund II. Eisenseite war während des Jahres 1016 kurzzeitig angelsächsischer König von England. Nach dem Tod Edmunds II. und dänischem Interregnum hatte Edmunds Bruder Eduard der Bekenner den englischen Thron inne. Dieser starb im Januar 1066 kinderlos. Edgars Vater Eduard Ætheling war bereits 1057 gestorben. Aus dem Recht seines Vaters und Großvaters hatte Edgar Anspruch auf den Thron. Edgar galt allerdings als zu jung, um den bevorstehenden Invasionen Haralds III. von Norwegen und Wilhelms II. von der Normandie zu begegnen, welche ebenfalls den englischen Thron beanspruchten. Daher wurde der Schwiegersohn Eduards des Bekenners, Harold Godwinson, vom Witan zum König gewählt. Harold fiel im Oktober 1066 im Kampf gegen die Normannen in der Schlacht bei Hastings, woraufhin Edgar vom Witan zum König gewählt wurde. Edgar war nicht in der Lage der normannischen Invasion aufzuhalten und unterwarf sich spätestens im Dezember 1066 Wilhelm. Edgar Ætheling starb 1125. Seine Schwester Margaret heiratete 1069 König Malcolm III. von Schottland; die gemeinsame Tochter Mathilde heiratete Heinrich I. von England, einen Sohn von Wilhelm dem Eroberer und vereinigte so in ihren Nachkommen die angelsächsische mit der normannischen Linie. Siehe auch: Haus Wessex
- Edgar Atheling fue el último miembro en línea masculina de la Casa de Cerdic. Su apodo "Atheling" (o escrito en su lengua original, "Æþeling"), significa "hombre de alta cuna, jefe, o líder", y fue la designación dada habitualmente a los hijos del rey.
- Edgar Atheling oli valittu, muttei koskaan kruunattu Englannin kuningas vuonna 1066. Hän syntyi Unkarissa ja tunnetaan myös nimellä Edgar Lainsuojaton. Anglosaksinen termi aetheling (Æþeling) tarkoittaa kuninkaan poikaa. Witenagemot valitsi Edgarin kuninkaaksi Harald Godwininpojan kuoltua Hastingsin taistelussa 14. lokakuuta 1066. Edgaria ei koskaan ehditty kruunata vaan hän antautui Vilhelm Valloittajalle noin kahdeksan viikkoa myöhemmin. Tapahtumien aikaan Edgar oli hyvin nuori, mahdollisesti jopa noin 10-vuotias. Hän oli viimeinen kuninkaaksi julistettu Wessex-suvun anglosaksi. Tämän jälkeen Englannissa alkoi normannien valtakausi. Edgar oli Edvard Maanpakolaisen ainoa poika ja kuningas Edmund Rautakyljen pojanpoika ja näin ollen mahdollinen perijä kruunulle. Isä ja poika palasivat maanpaosta Englantiin luultavasti alkuvuonna 1057. Edvardin kuoltua 19. huhtikuuta 1057 kuningas Edvard Tunnustaja valitsi Edgarin kruununperilliseksi ja antoi tälle tätä merkitsevän nimen Atheling (latinaksi Clito). Edgar sekä hänen siskonsa Margaret ja Cristina tuotiin Edvardin hoviin. Tammikuussa 1066 kuninkaan kuoltua Edgar oli kuitenkin liian nuori puolustamaan maata hyökkääjiä vastaan ja Harald Godwininpojasta tuli kuningas. Edgarin valinta Haraldin kuoleman jälkeen oli vain symbolinen vastarinnan osoitus maahantunkeutuneita normannihyökkääjiä vastaan. Edgar nojautui pääosin arkkipiispa Stigandin sekä Mercian ja Northumbrian jaarlien tukeen ja kun tämä tuki heikentyi Edgar joutui antautumaan Vilhelmille Berkhamstedissa joko marraskuun lopulla tai joulukuun alussa 1066. Vilhelm kohteli Edgaria hyvin. Nähdessään tilanteen poliittisesti edulliseksi, hän otti Edgarin Normandiaan hoviinsa. Vuonna 1068 Edgar muutti Skotlannin Malcolm III:n hoviin. Seuraavana vuonna Malcolm nai Edgarin siskon Margaretin. Edgar teki liiton Tanskan kuninkaan Sven Estridinpojan, Knuut Suuren sisarenpojan kanssa. Sven uskoi olevansa oikeutettu Englannin kruunuun. Edgarin ja tanskalaisten joukot nousivat maihin vuonna 1069 vallaten Yorkin. Vilhelm marssi pohjoiseen, jossa hän maksoi Svenille ja sai näin tanskalaiset lähtemään. Edgar eli Skotlannissa maanpaossa aina vuoteen 1072, jolloin Vilhelm teki rauhansopimuksen Malcolmin kanssa. Edgarkin sopi Vilhelmin kanssa vuonna 1074, mutta ei koskaan kokonaan luopunut unelmistaan saada Englannin kruunu. Edgar tuki Normandian herttuaa Robert II:sta tämän noustua Vilhelm II Punaista vastaan vuonna 1091 vain löytääkseen itsensä jälleen maanpaosta Skotlannissa. Hän tuki myös sisarenpoikaansa Edgaria tämän yrityksessä riistää kruunu Skotlannin Donald III:lta. Noin vuonna 1098 Edgar lähti Konstantinopoliin, jossa hän mahdollisesti liittyi Bysantin valtakunnan varjagikaartiin. Myöhemmin tuona vuonna keisari Aleksios I Komnenos antoi hänen komentoonsa joukon, jonka piti auttaa ensimmäiseen ristiretkeen osallistuneita ritareita Antiokan piirityksessä. Vuonna 1106 Edgar joutui vangituksi Tinchebrayn taistelussa, jossa hän oli mukana herttua Robertin puolella Henrik I:stä vastaan. Edgar palasi Englantiin, jossa Henrik armahti hänet. Edgar siirtyi asumaan maaseudulle Hertfordshireen. Hänen uskotaan matkustaneen Skotlannin kuningaskuntaan myöhemmällä iällä, ehkäpä vuoden 1120 tienoilla. Hän oli yhä elossa vuonna 1125, mutta on mahdollisesti kuollut pian tämän jälkeen hieman yli 70-vuotiaana.
- Edgar Ætheling ou Atheling (1052 ? – 1125 ou après), fut le dernier descendant mâle de la maison royale de Wessex issue de Cerdic. Il fut proclamé roi d'Angleterre suite à la conquête normande de l'Angleterre, mais ne fut jamais couronné. Il essaya tout d'abord de combattre les Normands, mais il finit par accepter leur domination.
- エドガー・（ザ・）アシリング（エセリング Edgar (the) Ætheling または Edgar the Outlaw, 1051年頃 - 1126年頃?）は、チェルディッチを始祖とするウェセックス王家最後の男子。イングランド王を称したが、戴冠はしていない。
- Edgar Ætheling was de laatste mannelijke erfgenaam van het Angelsakische koninklijk huis na de Normandische verovering van Engeland in 1066. Hij werd in oktober 1066 uitgeroepen tot koning van Engeland als Edgar II, maar werd echter nooit gekroond. Na acht weken moest hij de troon afstaan aan Willem de Veroveraar. De benaming Ætheling werd gebruikt voor Angelsaksische prinsen die afstamden van koning Ethelred II en daarom kandidaat waren voor de troon van Engeland. Een andere Edgar Ætheling was Edgar Ætheling de Oudere, een zoon van Ethelred II die waarschijnlijk op zeer jonge leeftijd stierf. Edgar werd waarschijnlijk in Hongarije geboren. Hij was de enige zoon van Eduard Ætheling (zoon van koning Edmund II van Engeland) en Agatha, over wie weinig bekend is. Ze was mogelijk een dochter van koning Stefanus I van Hongarije. In 1056 roept koning Eduard de Belijder zijn neef Eduard Ætheling (bijgenaamd Eduard de Verbanneling) terug uit Hongarije naar Engeland en roept hem uit tot zijn opvolger. Eduard Ætheling sterft echter kort daarna, in februari 1057, waarop zijn jonge zoontje Edgar tot troonopvolger wordt uitgeroepen. Omdat hij nog maar zo'n 14 jaar oud is en bovendien in het buitenland geboren, gaat de Engelse troon niet naar Edgar Ætheling na Edmunds dood in 1066, maar eigent Harold Godwinson zich de troon toe. Ook de Noorse koning Harald Hardråde en hertog Willem van Normandië (Willem de Veroveraar) maken gebruiken van de situatie en eisen alle twee de troon op. Zowel Harald als Willem vallen Engeland binnen met een invasiemacht. Het lukt Harold de Noren te verslaan, maar hij verliest vervolgens de Slag bij Hastings tegen de Normandiërs, en sneuvelt op het slagveld. Na Harolds dood wordt Edgar Ætheling in oktober 1066 alsnog uitgeroepen tot koning van Engeland door de Witan, de Angelsaksische raad van wijze mannen. Willem de Veroveraar wil daar echter niets van weten en beweert dat Edmund II hèm als troonopvolger had aangewezen. Edgar wordt gesteund door de inwoners van Londen. Als Willem oprukt naar de stad, verdedigen ze London Bridge en verhinderen zo dat Willem de stad inneemt. Willem omsingelt hierop de stad. Bij Berkhamsted, ten noordwesten van Londen, geeft Edgar zich uiteindelijk over aan Willem. Op 25 december wordt Willem tot koning van Engeland gekroond. In 1068 verlaat Edgar het hof van Willem en reist af naar Schotland, samen met zijn moeder en zuster. Het jaar daarop neemt hij deel aan een Angelsaskische opstand tegen Willem de Veroveraar, onder leiding van graaf Morcar van Northumbria. De opstand faalt echter, en Edgar moet naar Schotland vluchten. in 1070 trouwt de Schotse koning Malcolm III met Edgars zuster Margareta. Malcolm belooft Edgar om zijn claim op de Engelse troon te steunen. Edgar vindt ook een tweede bondgenoot, de Deense koning Svend Estridsen. In 1069 vallen ze Engeland binnen met een invasieleger en nemen de stad York in. Svend accepteert echter een afkoopsom van Willem de Veroveraar en trekt zich terug uit Engeland, waarop Edgar weer naar Schotland moet vluchten. Willem de Veroveraar valt in 1074 Schotland binnen met een leger en dwingt de Schotse koning Malcolm om een vredesverdag te sluiten, waarbij Edgar uit Schotland verbannen wordt. Edgar vlucht naar Vlaanderen maar keert later dat jaar weer terug, als Willem inmiddels weer Schotland verlaten heeft. Malcolm overtuigt Edgar dat hij vrede met Willem moet sluiten, waarop Edgar afreist naar het hof in Normandië en daar vergiffenis van Willem krijgt. Pas in 1086 verlaat hij het Normandische hof weer. In 1097 is hij in Schotland, waar hij een Engels leger leidt tegen koning Donald III en zijn aangewezen troonopvolger Edmund I. Edgar verslaat Donald en Edmund en helpt zo zijn neef Edgar van Schotland om koning van Schotland te worden. Rond 1098 vertrekt Edgar naar Constantinopel en dient daar waarschijnlijk in de Varangiaanse Wacht (een militaire eenheid van Vikingen en Angelsaksen) van het Byzantijnse Rijk. Datzelfde jaar krijgt hij het commando over een Byzantijnse vloot met proviand en versterkingen voor de kruisvaarders tijdens het Beleg van Antiochië. Terug in Europa raakt hij verzeild in de strijd tussen koning Hendrik I van Engeland en zijn broer Robert Curthose en vecht aan Roberts kant in de Slag van Tinchebray op 28 september 1106, waarbij hij gevangen genomen wordt. Edgar wordt teruggenomen naar Engeland, waar hij vergiffenis krijgt van Hendrik. Edgar blijft hierna op zijn landgoed in Hertfordshire wonen, tot hij op hoge leeftijd sterft.
- Edgar Ætheling eller Eadgar II, født i Ungarn grunnet farens eksil, ble proklamert, men aldri kronet som konge av England. Han var den siste medlem av det kongelige angelsaksiske huset i kongeriket England. Edgar var også kjent som «Den lovløse». Hans angelsaksiske tilnavn Ætheling, eller slik det ble stavet i samtiden, Æþeling, betyr «mann av adelig blod» eller «prins», og ble brukt i den senere delen av epoken for å spesielt markere statusen til kongens sønner.
- Edgar II Ætheling - ostatni członek rodu królów anglosaskich z dynastii Wesseksu. Syn Edwarda Wygnańca i Agaty Bułgarskiej, urodził się na Węgrzech. W 1057 r. został mianowany przez króla Edwarda Wyznawcę swoim następcą, ale po jego śmierci w 1066 r. przegrał z earlem Wesseksu Haroldem. Na wieść o klęsce pod Hastings i śmierci Harolda witan zebrany 15 października w Londynie okrzyknął Edgara królem. Jednak szybkie działania Wilhelma Zdobywcy, normandzkiego pretendenta do tronu i zwycięzcy spod Hastings, sprawiały, że Edgara odstępowali kolejni stronnicy, min. arcybiskup Canterbury Stigand. Opuszczany przez kolejnych możnych Edgar skapitulował przez Zdobywcą w Berkhamstead pod koniec listopada lub na początku grudnia 1066 r. Znany jest tylko jeden akt wydany przez Edgara jako króla. Było to zatwierdzenie wybranego przez mnichów nowego opata klasztoru w Petersborough. Wilhelm traktował Edgara z szacunkiem. Ten początkowo był mu wierny, ale w 1068 r. wsparł rebelię earlów Edwina i Morcara. Po stłumieniu rebelii uciekł do Szkocji, na dwór Malcolma III, który w 1069 r. poślubił siostrę Edgara, Małgorzatę. Zobowiązał się również wspierać pretensje Edgara do angielskiej korony. Edgar doszedł również do porozumienia z innym pretendentem, królem Danii Swenem II. Połączone siły szkocko-duńskie zaatakowały Anglię w 1069 r. i zdobyły miasto York. Wilhelm zareagował błyskawicznie i ruszył na północ pustosząc tereny na trasie swojego marszu. Opłaceni Duńczycy wycofali się, a Edgar uciekł do Szkocji. Przebywał tam do 1072 r. , kiedy to groźby Wilhelma wobec Malcolma skłoniły tego ostatniego do zaprzestania popierania sprawy pretendenta. W 1074 r. Edgar zawarł ostatecznie pokój z Wilhelmem i stał się lojalnym członkiem anglo-normańskiego dworu. Po śmierci Zdobywcy w 1087 r. Edgar wsparł jego najstarszego syna Roberta II Krótkoudego. Tron Anglii zdobył jednak młodszy syn Wilhelma, Wilhelm II Rudy. Edgar ponownie musiał uciekać do Szkocji. W 1091 r. wsparł swojego siostrzeńca, Edgara, w walce z jego stryjem Donaldem III o tron Szkocji (Edgar został królem w 1091 r.). Ok. 1098 r. wyruszył w pielgrzymkę na Wschód. Zatrzymał się jednak w Konstantynopolu i wstąpił do gwardii wareskiej, gdzie służyło już wielu anglosaskich emigrantów. Cesarz Aleksy I Komnen postawił go wkrótce na czele floty i wysłał go z zadaniem pilnowania krzyżowców i zbierania informacji o oblężeniu Antiochii. Po powrocie do Europy związał się z dworem Roberta Krótkoudego. Brał po jego stronie udział w bitwie pod Tinchebray w 1106 r. i dostał się do niewoli króla Anglii Henryka I. Henryk wybaczył mu jednak i obdarował włościami w hrabstwie Hertfordshire. Ok. 1120 r. wybrał się w podróż do Szkocji. Wiadomo, że Edgar żył jeszcze w 1125 r. , ale zmarł niedługo później. Miejsce jego pochówku jest nieznane.
- Edgar de Wessex foi o último Rei de Inglaterra anglo-saxão, e apenas nominalmente por poucas semanas após a morte de Haroldo II na batalha de Hastings, abdicando depois para Guilherme da Normandia. Nunca foi coroado, e passou à História como "Edgar, o Ætheling", título que designava o príncipe-herdeiro do trono anglo-saxão. Edgar era neto de Edmundo II de Inglaterra e filho de Eduardo, o Banido, que havia sido exilado para a Rússia com poucos meses de vida por Canuto o Grande. Eduardo acabou por ser educado na Hungria, onde casou com Agatha Arpad. Desta união nasceram Edgar Atheling e Santa Margarida, futura rainha da Escócia. Em 1057 Eduardo o Confessor descobriu os familiares que viviam na Hungria e convidou-os a regressar. Como o seu pai morreu pouco depois, possivelmente assassinado pela facção de Haroldo Godwinson, Edgar tornou-se o herdeiro presumível do Confessor. Em 1066, Eduardo o Confessor morreu e Haroldo passa à frente de Edgar Atheling na sucessão, dado o perigo iminente de invasão e guerra. Depois da morte de Haroldo, Edgar torna-se finalmente rei com cerca de 14 anos. Mas nesta altura já Guilherme, Duque da Normandia se encontrava bem estabelecido no terreno e Edgar é forçado a abdicar no princípio de Dezembro. Guilherme encarregou-se de Edgar e enviou-o para viver na Normandia como convidado de honra. Nos anos seguintes Edgar organizou uma revolta contra Guilherme juntamente com o rei da Dinamarca. Em 1069 invadiram Inglaterra e conquistaram York, mas o exército normando depressa recuperou o controlo da situação, obrigando Edgar a procurar refúgio na Escócia. No âmbito de um tratado entre Inglaterra e Escócia assinado em 1074, Edgar é entregue a Guilherme, que lhe perdoa novamente e o envia de volta para a Normandia. Nos anos seguintes continuou a envolver-se na política inglesa, sem grande sucesso. Em 1099, Edgar juntou-se à Primeira Cruzada embora sem grande distinção. A última referência histórica a Edgar data de 1125.
- Эдгар Этелинг — последний представитель Уэссексской королевской династии, провозглашённый (но не коронованный) королём Англии в период нормандского завоевания 1066 г. Позднее он активно участвовал в англосаксонском сопротивлении Вильгельму Завоевателю, но был вынужден покориться и оставить претензии на английский престол.
- Edgar the Aetheling, Edgar den Fredlöse, född cirka 1052, död cirka 1126, okrönt engelsk kung, Edmund II Järnsidas sonson. Namnet Ætheling betyder kungason. Han var född i Ungern, dit hans far Edvard Landsflyktingen hade måst fly undan Knut den stores förföljelser. Edgar valdes efter Harald Godwinsons död till kung i England av Witenagemot, men måste redan i december samma år underkasta sig Vilhelm Erövraren. Han var vid den tidpunkten bara tretton, fjorton år. Vid faderns död 1057, valdes han till tronarvinge av den barnlöse kung Edvard Bekännaren och fick tillsammans med systrarna och Christina växa upp vid Edvards hov. Han var dock för ung, vid kungens död i januari 1066, för att försvara landet mot den normandiska invasionen och utnämningen av honom till kung efter Haralds död var inget mer än en upprorisk symbolhandling gentemot de invaderande normanderna. Edgar var beroende av stödet från ärkebiskop Stigand och earlerna av Mercia och Northumbria och då detta försvagades var Edgar tvungen att kapitulera inför Vilhelm vid Berkhamstead antingen i slutet av november eller i början av december 1066. Vilhelm behandlade Edgar väl, då han såg det som en politisk fördel, och övertog vårdnaden över honom och så småningom tog han honom med sig till sitt hov i Normandie. Men Edgar anslöt sig till earlerna Edwin och Morcars revolt 1068 och då de besegrades flydde Edgar till Malcolm Canmores hov. Malcolm gifte sig med Edgars syster Margaret och de enades om att han skulle stå bakom Edgars tronanspråk, i gengäld gifte han sig med Malcolms syster, som också hette Margaret. Edgar gjorde nu gemensam sak med Sven Estridson, kung av Danmark och systerson till Knut den store, som ansåg att han var Englands rättmätige kung. Deras gemensamma trupper invaderade England 1069, de erövrade York, men utropade inte Northumbria självständigt. Vilhelm marscherade norrut och skövlade landet. Han betalade danskarna för att de skulle ge sig av, medan Edgar flydde till Skottland. Där var han alltså landsflykting fram till 1072 då Vilhelm skrev under ett fredsavtal med Malcolm. Edgar enades slutligen med Vilhelm 1074, men han gav aldrig upp sina drömmar om den engelska tronen. Han stödde Robert, hertig av Normandie mot Vilhelm Rufus 1091 och ånyo fick han söka skydd i Skottland. Han stödde även sin brorson Edgar, för att vinna den skotska tronen genom att avsätta Donald III. Omkring 1098 åkte han till Konstantinopel där han anslöt sig till väringarna i det bysantinska riket. Senare samma år fick han en flotta av kejsaren Alexius I för att hjälpa till i det Första korståget, och kom med förstärkningar till korsriddarna vid belägringen av Antioch Han tillfångatogs vid slaget vid Tinchebrai 1106 då han slogs för hertig Robert mot Henrik I. Han återvände till England där Henrik förlät honom och han drog sig tillbaka till sina lantegendomar i Hertfordshire. Hans sondotter Edith (som fick namnet Matilda) hade gift sig med Henrik I 1100. Edgar antas ha rest till Skottland i slutet av sitt liv, möjligen omkring 1120, och var fortfarande i livet 1125, men kan ha dött kort därefter, i sjuttioårsåldern. Vid det laget var han glömd av de flesta och är numera ihågkommen som Englands "förlorade kung", han var den siste manlige ättlingen av den gamla anglosaxiska kungastammen.
- Е́дгар Е́телінг також Едгар Вигнанець - невизнаний та некоронований монарх Англії. Претендент до престолу після смерті Гарольда II, він підкорився Вільгельму Завойовнику після близько шести тижнів.
|
| rdfs:comment
|
- Edgar (the) Ætheling, also known as Edgar the Outlaw (c. 1051 – c. 1126) was the last male member of the West Saxon royal house of Cerdic. He was proclaimed, but never crowned, King of England. Born in Hungary, Edgar was the only son of Edward the Exile, heir to the English throne, and was a grandson of King Edmund Ironside. (See House of Wessex family tree for his ancestry.
- Edgar Ætheling (* um 1051; † um 1125) war angelsächsischer Thronanwärter zu Zeiten der normannischen Eroberung Englands. Edgar war der Sohn des Eduard Ætheling. Dessen Vater, Edgars Großvater Edmund II. Eisenseite war während des Jahres 1016 kurzzeitig angelsächsischer König von England. Nach dem Tod Edmunds II. und dänischem Interregnum hatte Edmunds Bruder Eduard der Bekenner den englischen Thron inne. Dieser starb im Januar 1066 kinderlos.
- Edgar Atheling fue el último miembro en línea masculina de la Casa de Cerdic. Su apodo "Atheling" (o escrito en su lengua original, "Æþeling"), significa "hombre de alta cuna, jefe, o líder", y fue la designación dada habitualmente a los hijos del rey.
- Edgar Atheling oli valittu, muttei koskaan kruunattu Englannin kuningas vuonna 1066. Hän syntyi Unkarissa ja tunnetaan myös nimellä Edgar Lainsuojaton. Anglosaksinen termi aetheling (Æþeling) tarkoittaa kuninkaan poikaa. Witenagemot valitsi Edgarin kuninkaaksi Harald Godwininpojan kuoltua Hastingsin taistelussa 14. lokakuuta 1066. Edgaria ei koskaan ehditty kruunata vaan hän antautui Vilhelm Valloittajalle noin kahdeksan viikkoa myöhemmin.
- Edgar Ætheling ou Atheling (1052 ? – 1125 ou après), fut le dernier descendant mâle de la maison royale de Wessex issue de Cerdic. Il fut proclamé roi d'Angleterre suite à la conquête normande de l'Angleterre, mais ne fut jamais couronné. Il essaya tout d'abord de combattre les Normands, mais il finit par accepter leur domination.
- エドガー・（ザ・）アシリング（エセリング Edgar (the) Ætheling または Edgar the Outlaw, 1051年頃 - 1126年頃?）は、チェルディッチを始祖とするウェセックス王家最後の男子。イングランド王を称したが、戴冠はしていない。
- Edgar Ætheling was de laatste mannelijke erfgenaam van het Angelsakische koninklijk huis na de Normandische verovering van Engeland in 1066. Hij werd in oktober 1066 uitgeroepen tot koning van Engeland als Edgar II, maar werd echter nooit gekroond. Na acht weken moest hij de troon afstaan aan Willem de Veroveraar. De benaming Ætheling werd gebruikt voor Angelsaksische prinsen die afstamden van koning Ethelred II en daarom kandidaat waren voor de troon van Engeland.
- Edgar Ætheling eller Eadgar II, født i Ungarn grunnet farens eksil, ble proklamert, men aldri kronet som konge av England. Han var den siste medlem av det kongelige angelsaksiske huset i kongeriket England. Edgar var også kjent som «Den lovløse». Hans angelsaksiske tilnavn Ætheling, eller slik det ble stavet i samtiden, Æþeling, betyr «mann av adelig blod» eller «prins», og ble brukt i den senere delen av epoken for å spesielt markere statusen til kongens sønner.
- Edgar II Ætheling - ostatni członek rodu królów anglosaskich z dynastii Wesseksu. Syn Edwarda Wygnańca i Agaty Bułgarskiej, urodził się na Węgrzech. W 1057 r. został mianowany przez króla Edwarda Wyznawcę swoim następcą, ale po jego śmierci w 1066 r. przegrał z earlem Wesseksu Haroldem. Na wieść o klęsce pod Hastings i śmierci Harolda witan zebrany 15 października w Londynie okrzyknął Edgara królem.
- Edgar de Wessex foi o último Rei de Inglaterra anglo-saxão, e apenas nominalmente por poucas semanas após a morte de Haroldo II na batalha de Hastings, abdicando depois para Guilherme da Normandia. Nunca foi coroado, e passou à História como "Edgar, o Ætheling", título que designava o príncipe-herdeiro do trono anglo-saxão. Edgar era neto de Edmundo II de Inglaterra e filho de Eduardo, o Banido, que havia sido exilado para a Rússia com poucos meses de vida por Canuto o Grande.
- Эдгар Этелинг — последний представитель Уэссексской королевской династии, провозглашённый (но не коронованный) королём Англии в период нормандского завоевания 1066 г.
- Edgar the Aetheling, Edgar den Fredlöse, född cirka 1052, död cirka 1126, okrönt engelsk kung, Edmund II Järnsidas sonson. Namnet Ætheling betyder kungason. Han var född i Ungern, dit hans far Edvard Landsflyktingen hade måst fly undan Knut den stores förföljelser. Edgar valdes efter Harald Godwinsons död till kung i England av Witenagemot, men måste redan i december samma år underkasta sig Vilhelm Erövraren. Han var vid den tidpunkten bara tretton, fjorton år.
- Е́дгар Е́телінг також Едгар Вигнанець - невизнаний та некоронований монарх Англії. Претендент до престолу після смерті Гарольда II, він підкорився Вільгельму Завойовнику після близько шести тижнів.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
